II SA/Kr 600/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Aldona Gąsecka- Duda / spr. / AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody z dnia 31 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego H. K. kwotę 10 /dziesięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...].11.2002r., znak [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo Budowlane (t. jednol. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 r. z późn. zm. ) oraz art. 104 k.p.a. , stosownie do porozumienia z dnia 28.04.1997r. zawartego pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Staszowie, a Zarządem Miejskim w Staszowie w sprawie powierzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Urzędu Rejonowego ( Dz. Urz. Województwa Tarnobrzeskiego Nr 8, ppz. 117 z dnia 30.04.1997r. ) oraz w oparciu o art. 89 ust. l ustawy z dnia 13.101998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872 ), po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...].10.2002r. -zatwierdzono stanowiący załącznik nr l do decyzji projekt budowlany opracowany przez K. B., posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej nr [...] oraz wydano inwestorowi W. R. pozwolenie na budowę garażu na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] w S. Jako szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w osnowie decyzji wskazano obowiązki : usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...],11,4 m od granicy działki nr [...] oraz 3,0 m od budynku mieszkalnego inwestora; geodezyjnego wytyczenia obiektu na gruncie, a po wybudowaniu sporządzenia geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej; wykonania ściany budynku od strony działki nr [...] oraz od budynku mieszkalnego jako ppoż. ; realizacji budowy zgodnie z projektem budowlanym, z zachowaniem obowiązujących norm technicznych i przepisów bhp. W uzasadnieniu decyzji podano, że wniosek rozpatrzono w oparciu o obowiązujące przepisy, dokumenty przedłożone przez inwestora oraz ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu [...] z dnia [...].06.2002r. Powyższa decyzja została zaskarżone w terminie przez H. K., który w odwołaniu do Wojewody zarzucał, że jest ona krzywdząca Skarżący podnosił, że lokalizacja budynku o wysokości 4 m od strony południowej, 1,5 m od granicy spowoduje znaczne zacienienie przez cały dzień jego działki i niemożność uprawiania warzyw, a także zaciemni kuchnię, gdzie rodzina spędza większość dnia, gdyż odległość garażu w linii prostej od kuchennego okna wyniesie niewiele ponad 3 m. Skarżący wskazywał również na względy zdrowotne , podrożenie kosztów utrzymania w związku z koniecznością świecenia światła przez cały dzień w okresie zimy oraz na pogorszenie standardu życia jego rodziny z uwagi na hałas uruchamianego samochodu i szkodliwe działanie spalin. Decyzją Wojewody z dnia 31.01.2003r., znak [...], na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t. jednol. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 r. z późn. zm.) oraz art. 138 § l pkt l k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...].11.2002r., znak [...] - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że jak wynika z akt sprawy organu pierwszej instancji, w dniu [...].10.2002r., w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wpłynął do Urzędu Miasta i Gminy w S. wniosek W. R. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę garażu, na działce nr [...] przy ul. [...] w S. Do wniosku inwestor załączył : dowód dysponowania terenem na cele budowlane -wypis z aktu notarialnego Rep. A numer [...], decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...].06.2002r., znak [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu na działce nr [...] w S., projekt budowlany. Pismem z dnia [...].11.2002 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, w toku którego zastrzeżenia wniósł H. K., zaś po udzieleniu na nie odpowiedzi , Burmistrz Miasta i Gminy S. wydał zaskarżoną decyzję. Uwzględniając jej treść oraz zarzuty odwołania , po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym stwierdzono, że stosownie do wymogów art. 35 ust. l ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane zaskarżona decyzja wydana została w zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji oraz ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego osiedla " O." w S., uchwalonym uchwałą Nr XXVI/113/84 Rady Narodowej Miasta i Gminy w Staszowie z dnia 15.03.1984r. oraz uchwałą Nr XXV/226/93 Rady Miejskiej w Staszowie z dnia 14.09.1993r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Tarnobrzeskiego Nr 10 z dnia 29.10.1993r. Zgodnie z ustaleniami powołanego wyżej miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, działka Nr [...] w S. oznaczona jest na planszy graficznej planu, symbolem : MN - tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego. Pozwolenie na budowę zostało wydane inwestorowi, który złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i który wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany zamierzonej inwestycji, opracowany został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, jest kompletny i pozostaje w zgodności z wymaganiami przepisów techniczno - budowlanych. W odniesieniu do zarzutów odwołania wyjaśniono, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu działki oraz z projektu architektoniczno-budowlanego przedmiotowy garaż o wysokości 3,51 m zaprojektowano w odległości 1,5 m od granicy działki oraz w odległości 4 m ( po skosie ) od krawędzi okna kuchni w budynku skarżącego. Ściana zaprojektowanego garażu usytuowana od strony granicy działki nie posiada otworów okiennych i drzwiowych. Takie usytuowanie garażu spełnia wymogi określone przepisem § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( t. jednol. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.), zgodnie z którym odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczenia na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość ( dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie ), przy czym wysokość obiektu przesłaniającego liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. Odległość ta musi być zachowana tylko w polu widzenia z okna - o kącie 60° w płaszczyźnie poziomej, natomiast może być mniejsza w polu poza tym minimalnym kątem. W przedmiotowej sprawie warunek powyższy został spełniony, bowiem w polu widzenia z okna kuchni -o kącie 60° nie znajduje się obiekt przesłaniający (garaż). Ponadto projektowany garaż nie narusza przepisu § 60 ust. l powyższego rozporządzenia. Przepis ten stanowi między innymi, że pokój mieszkamy powinien mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8°°-16° . Analizowany przypadek nie dotyczy pokoju mieszkalnego , a jedynie pomieszczenia kuchennego, w stosunku do którego nie ma zastosowania powyższy przepis. Ponadto wyjaśniono, że Prawa budowlanego oraz przepisy powyższego rozporządzenia nie odnoszą się do kwestii "zacieniania" działki ( podwórka ). Wobec powyższego stanu rzeczy uznano działanie organu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie za zgodne z obowiązującymi przepisami zarówno pod względem merytorycznym jak i prawnym . W uzasadnieniu decyzji powołano art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, który stanowi iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. l i 2 tego artykułu oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przytoczono także art. 35 ust. l i 2 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy wskazując, że w przedmiotowej sprawie nie zostały naruszone powyższe przepisy. Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 31.01.2003r., znak [...], H. K. zarzucał, że jest ona dla niego krzywdząca i wydana została z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Podnosząc analogicznie jak w odwołaniu okoliczność zacienienia przez budowę przedmiotowego garażu pomieszczenia w jego domu, podając te same odległości, skarżący uznawał za nieistotne czy pomieszczenie to nazwać kuchnią, pokojem, bawialnią, czy w inny sposób skoro w tym pomieszczeniu spędza wraz z rodziną większość dnia, przebywając w nim w zimie będą całkowicie pozbawieni słońca, zaś w okresie lata słońca nie będzie przez większa część dnia. Skarżący wskazywał, że nikt w żadnej fazie postępowania nie zmierzył fizycznie odległości garażu od okna, projektant oglądał teren z ulicy, a odległości określał chyba "na oko". Skarżący zarzucał, że lokalizacja garażu właśnie w tym miejscu nie zachowuje nawet elementarnych zasad ochrony środowiska, ponieważ w granicy między posesjami w odległości niespełna 1,5 m od projektowanego garażu znajduje się studnia, z której czerpana jest woda do celów gospodarczych, oraz że inwestor nie posiada odpowiednich opinii i uzgodnień. Za bulwersujące uznawał skarżący stwierdzenie Wojewody, że ustawa Prawo budowlane oraz przepisy rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa nie odnoszą się do kwestii zacienienia działki wskazując, że być może przepisy budowlane nie, ale jest prawo, które reguluje te kwestie, czego nie brano go pod uwagę w czasie podejmowania decyzji. Jako przykład działania takich norm skarżący podawał fakt zmuszenia przez inwestora sąsiada posiadającego działkę od strony południowej jego działki do wycięcia posadzonych drzew owocowych, które ją zacieniały. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenia jako bezzasadnej . Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił , że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu działki przedmiotowy budynek garażu został zaprojektowany w odległości 3,0 m od budynku mieszkalnego inwestora i 1,5 m od granicy działki. Ściana zaprojektowanego garażu usytuowana od strony granicy działki nie posiada otworów okiennych i drzwiowych . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu działki budowlanej zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej, zaś w przedmiotowej sprawie warunki te są spełnione. W dalszej części Wojewoda powtórzył wywody dotyczące treści § 13 ust. l i ust. 2 oraz podał, że w analizowanym przypadku, zgodnie z projektem budowlanym oraz załączonym do projektu budowlanego "Uzasadnieniem usytuowania garażu", budynek przesłaniający (garaż inwestora) posiada wysokość 3,51 m powyżej terenu i został zaprojektowany w odległości ok. 4 m od okna kuchni (w budynku skarżącego), natomiast wysokość dolnej krawędzi okna kuchni wynosi 2,50 m powyżej terenu. Uwzględniając powyższe , odległość obiektu przesłaniającego ( tj. budynku inwestora ) wynosząca ok. 4 m jest większa niż obliczeniowa wysokość przesłaniania równa 1,01 m (3,51-2,50m), co jest zgodne z wymogiem powołanego wyżej przepisu. Przepis § 13 ust. l i ust. 2 ww. rozporządzenia stosuje się do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, natomiast w świetle przepisów suterena nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na stały pobyt ludzi. W pozostałym zakresie w tym, w kwestii zacienienia działki Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a. ) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. -następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego, co w niniejszej sprawie oznacza powinność zbadania prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, skargę należy uznać za zasadną z uwagi na naruszenie przez organ pierwszej i drugiej instancji szeregu przepisów postępowania oraz norm prawa materialnego, które to uchybienia nie pozwalają na pozostawienie kontrolowanych decyzji w obrocie prawnym. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § l k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji, a także przewidziany w art. 107 § l i 3 k.p.a. obowiązek zawarcia w decyzji uzasadnienie faktycznego - które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także uzasadnienie prawnego, zwierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam zb. LEX nr 166546 ). Obowiązujący w dacie wydania kwestionowanych decyzji art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) przewidywał między innymi, że pozwolenie na budowę obiektu budowlanego mogło być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska ( pkt l ) , uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów ( pkt 2 ), zaś w myśl ust. 4 tego artykułu pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym ( pkt l ), wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ( pkt 2 ). Ponadto art. 35 ust. l Prawa budowlanego stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdzał: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z : a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane , przy czym w myśl ust. 2 tego artykułu właściwy organ mógł badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Nieobojętne dla wyznaczenia ustaleń jakie winny zostać dokonane w sprawie mającej za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozowania na budowę są także postanowienia zawarte w przepisach wykonawczych, które stanowiło w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.11.1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 140, poz. 906 ) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( t. jednol. Dz. U. Nr 15 z 1999r., poz. 140 z późn. zm ), zastąpione w dacie wydania zaskarżonej decyzji przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, póz. 690), przewidujące stosowanie dotychczasowych regulacji w przypadkach określonych w § 330. Uwzględniając powyższe oraz treść decyzji organu pierwszej instancji należy wskazać, że nie odpowiada ona wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Poza powołaniem w osnowie przepisów prawa budowlanego jednozdaniowe uzasadnienie nie zawiera żadnych merytorycznych treści świadczących o rozpoznaniu sprawy. Wskazane uchybienia winny skutkować uchyleniem w toku instancji decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...].11.2002r., znak [...], bowiem zastąpienie organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy w wykonywaniu kompetencji orzeczniczych narusza zasadę dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. Za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, zgodnie z którym " organ odwoławczy jest kompetentny wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Przeprowadzenie przez ten organ postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części naruszałoby bowiem zawartą w art. 15 kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada ta nie powinna być rozumiana w sposób formalny. Do uznania, że została ona zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Tak więc każda sprawa powinna być nie tylko rozstrzygnięta, ale i rozpoznana przez dwa organy administracji różnych stopni. Tylko tak rozumiana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego stwarza gwarancje realizacji praw i interesów stron oraz uczestników postępowania . " ( por. wyroki NSA: z dnia 29.04.1999r. I SA/Łd 112/98 - zam zb. LEX nr 37240, z dnia 20.05.1998r. IV SA 2058/97 - zam zb. LEX nr 43276; z dnia 25.06.1998r. IV SA 1409/96 - zam. zb. LEX nr 43238, z dnia 15.05.2000r. V SA 2722/99 - zam. zb. LEX nr 56632 ). Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda w sposób niedopuszczalny zastąpił organ pierwszej instancji w rozpoznaniu sprawy, przy czym uczynił powyższe dodatkowo w sposób wadliwy. Zważyć należy bowiem, że w powoływany już wyżej art. 107 § l k.p.a. przewiduje, że decyzja winna zawierać między innymi podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W świetle powyższej regulacji należy uznać, że do momentu podpisanie przez osobę reprezentującą organ administracyjny sporządzony akt nie wchodzi do obrotu prawnego i może być traktowany jedynie jako projekt decyzji. W sytuacji, w której integralną częścią decyzji czyni się dokument, nie objęty jej treścią, mający postać załącznika, także ten odrębny dokument traktowany jako integralna część decyzji musi zostać opatrzony podpisem osoby reprezentującej organ administracyjny wydający decyzję. W sprawie niniejszej integralną część decyzji stanowi powoływany w osnowie decyzji organu pierwszej instancji jako załącznik nr l projekt budowlany, który jednakże w żadnym miejscu nie został jednakże podpisany przez osobę reprezentującą organ administracyjny wydający decyzję. Powyższe narusza art. 107 § l k.p.a. oraz powoduje iż w tej części akt administracyjny nie istnieje. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala też na uznanie, że organ drugiej instancji przy rozpoznawaniu sprawy wywiązał się z obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a szczególności że dokonał sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z treścią decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...].06.2002r., znak [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu na działce nr [...] w S. linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na załączniku graficznym nr l , stanowiącym integralną część decyzji. Jak wynika z dostępnego w aktach załącznika, na mapie w skali l : 500 oznaczono liniami w kolorze żółtym granice działki nr [...] oraz liniami w kolorze czerwonym mieszczący się na tym terenie obszar , który z uwagi na usytuowanie przypomina miejsce przewidziane pod budowę garażu w projekcie zagospodarowania terenu, z tą jednak różnicą, że teren ten położony jest w pewnym oddaleniu od stanowiących część budynku mieszkalnego nr 15 schodów z trasu, których likwidację przewiduje projekt budowlany dla jego lokalizacji oraz w dalszej niż projektowana odległości od budynku mieszkalnego nr 16 usytuowanego na działce H. K. W załączniku nr l do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu brak legendy lub opisu oznaczonych różnymi kolorami linii, a występujące wątpliwości winny zostać poddane szczegółowej analizie przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na realizowaną już na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania ochronę interesów osób trzecich. Kwestie te nie zostały jednakże rozważone również w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji, podobnie jak problem dotyczący konieczności uzyskania przez inwestora pozwolenia na rozbiórkę schodów tarasu stanowiących część jego budynku. Nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy zawarte w odpowiedzi na skargę stwierdzenie, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono zasady stosowania z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew temu również , co tam podano w sposób bardziej szczegółowy niż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, projekt budowlany nie zawiera danych dotyczących odległości garażu od okna kuchni w budynku skarżącego oraz wysokości dolnej krawędzi tego okna od poziomu terenu, zaś jak wskazuje spis zawartości projektu budowlanego z października 2002r., nie stanowi jego elementu, ani załącznika znajdujący się w aktach dokument autorstwa K. B., bez daty, określony jako uzasadnienie usytuowania garażu na działce nr [...] w S. przy ul. [...]. Wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 ust. l pkt l c p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 200 p.p.s.a. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wypełnianiu obowiązków orzeczniczych, zaś wyżej wskazane uchybienia skutkują bezprzedmiotowością kontroli merytorycznej wydanego rozstrzygnięcia, do której nawiązują zarzuty skargi, bowiem może ona mieć miejsce dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego ( por. wyrok NSA z 10.02.1981 r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr l , póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis, W-wa 2005, str. 145 t. 14 ). Rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wyeliminowanie wytkniętych uchybień proceduralnych, których wystąpienie mogło mieć istotny wpływ dla wydanego rozstrzygnięcia.