II SA/Kr 600/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 26 lutego 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073), oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1659) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. z 2003 r. nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2018 r. odwołania M. G. od decyzji Wójta [...] G. z dnia 8 listopada 2017 r., znak: [...], ustalającej na wniosek R. M. warunki zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości S. Ż. (wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę) w stronę północną o część w kształcie litery L o powierzchni zabudowy 81,52 m2 (3,5 m x 13,10 m+ 2,10 m x 10,70 m + 4,30 m x 3,90 m) – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wójt [...] G., decyzją z dnia 8 listopada 2017 r., znak [...], po rozpatrzeniu sprawy po raz kolejny na skutek rozstrzygnięć kasacyjnych organu odwoławczego i sądu administracyjnego, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 – 5 w związku z art. 63, art. 64, art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.) i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu wniosku R. M., orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "Rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w kierunku północnym o część w kształcie litery L, o powierzchni zabudowy – 81, 52 m2 (3,50 m x 13,10 m + 2,10 m x 10,70 m + 4,30 m x 3,90 m), zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości S. Ż. gm. [...] wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę". Integralną częścią decyzji są załączniki nr [...] określające granice obszaru analizowanego i ustalenia zawarte w formie graficznej i tekstowej. W decyzji ustalone zostały następujące parametry zabudowy: linia zabudowy – istniejąca, wytworzona przez fronty budynków znajdujących się na działkach nr [...]; szerokość elewacji frontowej – do 10,42m z tolerancją 20%; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (gzyms, okap) – do 3,33m; geometria dachu – kąty nachylenia połaci dachowych od 15° do 50°, wysokość kalenicy do 7,32m (od poziomu terenu), dach dwu lub wielospadowy, przebieg kalenicy: dla budynku jednorodzinnego równolegle do drogi gminnej (dz. nr [...]), dla rozbudowy gospodarczo inwentarskiej – prostopadle do drogi gminnej (dz. nr [...]); wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki – do 18,17%; wielkość powierzchni biologicznie czynnej – minimum 67,71%. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że parametry dla wnioskowanej inwestycji ustalono ze średnich arytmetycznych z obszaru analizowanego - bez dopuszczeń. Szczegółowe uzasadnienie zostało zawarte w części tekstowej analizy architektonicznej i wynikach analizy. Zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wnioskowana zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Inwestor złożył kompletny wniosek zgodnie z art. 52 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy. Dla wskazanego we wniosku obszaru Gmina [...] nie posiada prawnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 60 ust. 4 cytowanej ustawy projekt decyzji opracował uprawniony urbanista, architekt W. G.. Rozstrzygnięcia decyzji oparto na materiałach planistycznych zawartych w: a) miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, które utraciły ważność, a które uzyskały wymagane przepisami zgody na wyłączenia gruntów z produkcji rolnej; b) "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]", c) analizie wyznaczonego wokół działki "obszaru analizowanego". Teren spełnia warunki planistyczne określone w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołanie od powyższej decyzji Wójta [...] G. wniosła M. G. Na skutek tegoż odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wskazał w szczególności, że zostało ono wszczęte na wniosek inwestora R. M., który został zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 1 czerwca 2011 r., zmienionego postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. W postanowieniu tym organ nadzoru budowalnego połączył do wspólnego rozpoznania sprawy dotyczące rozbudowy wykonanej w latach 2000-2007 i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w stronę północną. W efekcie legalizacja dotyczy rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości S. Ż. w stronę północną o część w kształcie litery L o powierzchni zabudowy 81,52 m2 (3,5m x 13,10m+ 2,10m x 10,70m + 4,30m x 3,90m); niniejsze postępowanie jest częścią postępowania zmierzającego do legalizacji przedmiotowego budynku. W decyzji organ I instancji prawidłowo stwierdził (przyjmując wskazanie WSA w Krakowie zawarte w wyroku z dnia 10 maja 2016 r.), że kształt zabudowy podlegającej legalizacji należy określić jako ."schodkowy" złożony z litery "L" oraz stycznego z nią prostokąta. Z informacji uzyskanej w toku postępowania odwoławczego (pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 6 lutego 2018 r. znak: [...]) wynika, że aktualnie R. M. jest zobowiązany do uzyskania m.in. decyzji o warunkach zabudowy w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r. W sprawie znajduje zatem zastosowanie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt: P 37/2006, opubl. Dz. U. Nr 247, poz. 1844). Dalej organ odwoławczy przytoczył i wyjaśnił relewantne przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym art. 59 ust. 1, art. 61; zwrócił także uwagę na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało w tym kontekście, że ze znajdującej się w aktach sprawy analizy sporządzonej przez architekta wpisanego na listę izby samorządu zawodowego architektów wynika, iż organ wyznaczył obszar analizowany, którego wielkość jest ustalona zgodnie z wymogami § 3 wyżej wymienionego rozporządzenia. Ustalono, iż obszar analizowany zdominowany jest przez zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną. Teren inwestycji znajduje się w centrum analizowanego obszaru. Zlokalizowana w obszarze analizy zabudowa pozwala na wykazanie spójności wnioskowanej inwestycji z obiektami już istniejącymi w sąsiedztwie i daje podstawę do określenia wymogów dotyczących nowej zabudowy. W ocenie organu odwoławczego, należy zgodzić się z ustaleniami zawartymi w analizie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z kontynuacją funkcji. Następnie, w nawiązaniu do przepisów powołanego rozporządzenia determinujących sposób ustalania poszczególnych parametrów nowej zabudowy, organ odwoławczy poddał analizie parametry przyjęte w zaskarżonej decyzji i skonstatował, że: 1) w niniejszym przypadku linię zabudowy kształtują, jak wskazał autor analizy architekt W. G., frontowe ściany obiektów zlokalizowanych na działkach nr [...] W analizie wyznaczono linię zabudowy jako nieprzekraczalną odległości 8,5 m od krawędzi jezdni drogi gminnej (dz. nr [...]); 2) w tabeli zawierającej wskaźniki budynków znajdujących się w obszarze analizowanym wskazano, że średni udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 18,17 % i taki też wskaźnik ustalony został w decyzji; wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalony został na minimum 67,71 % tj. w oparciu o średnią z analizy; 3) średnia szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym wynosi 10,42 m i taki też wskaźnik ustalono w decyzji z tolerancją 20%; 4) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono w przedziale do 3,40m; w niniejszej sprawie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej tworzy uskok – w decyzji wskazano, że budynek, którego decyzja dotyczy, nie tworzy pierzei z budynkami na działkach sąsiednich; średnia wysokość elewacji frontowych wynosi 3,33 m; w tym kontekście organ w sposób uprawniony ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 3,40m, co nie doprowadzi do naruszenia zastanego w tym miejscu sposobu zagospodarowania; 5) gdy idzie o geometrię dachu, ustalono kąty nachylenia połaci dachowych od 15° do 50°, wysokość kalenicy do 7,32m (od poziomu terenu), dach dwu lub wielospadowy, przebieg kalenicy: dla budynku jednorodzinnego równolegle do drogi gminnej (dz. nr [...]), dla rozbudowy gospodarczo inwentarskiej – prostopadle do drogi gminnej (dz. nr [...]). Organ odwoławczy ocenił, że ustalone w decyzji parametry są prawidłowe. Przyjęte przez organ wskaźniki zabudowy nie odbiegają od tych występujących w obszarze analizy. Parametry zabudowy nie zostały ustalone w sposób dowolny, wręcz przeciwnie, nowa zabudowa w żaden sposób nie będzie odbiegała w zakresie powyższych wskaźników, od zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Analiza zawiera tabelę, w której opisane zostały parametry 24 budynków znajdujących się w obszarze analizy. W toku postępowania organ ponadto sporządził tabelę zawierającą ustalenia co do lokalizacji zabudowy występującej w obszarze analizy tj.: bezpośrednio przy granicy, w normatywnej odległości od granicy i w nienormatywnej odległości od granicy. W ocenie organu odwoławczego, warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy są w niniejszej sprawie również spełnione. Teren objęty wnioskiem przylega do drogi gminnej (nr [...]) gdzie urządzony jest wjazd na działkę objętą wnioskiem. Teren inwestycji położony jest wśród zabudowy mieszkaniowej i posiada dostęp do niezbędnej infrastruktury technicznej. Warunek z art. 61 ust.1 pkt 4 ustawy również jest spełniony z uwagi na fakt, że działka nr [...] w [...] posiada zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. Inwestycja zgodna jest także z przepisami odrębnymi. W aktach sprawy zalega także projekt decyzji sporządzony przez uprawnionego architekta zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Powiatu w T. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych (postanowienie z 15 września 2017 r. znak: [...]) oraz [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., który to organ nie wypowiedział się co do projektu decyzji w terminie dwóch tygodni, a zatem uzgodnienie nastąpiło na podstawie art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do decyzji załączone zostały dwa załączniki mapowe tj. pierwszy określający obszar analizowany, a drugi określający linie zabudowy oraz szkic tej części budynku, której decyzja dotyczy. Załączniki te wykonane zostały na kopii mapy zasadniczej (w skali 1:1000), przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Do decyzji organ nie załączył wyników analizy tekstowej, co stanowi uchybienie względem § 9 ust. 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niemniej jednak ustalenia, które powinny być zawarte w wynikach analizy, zostały zapisane w samej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 8 listopada 2017 r. Ponadto w aktach sprawy znajduje się analiza terenu, z którą strona miała możliwość się zapoznać. Dlatego też uchybienie to nie wpływa na ocenę decyzji organu I instancji. Wszelkie ustalenia dokonane na podstawie analizy warunków zabudowy zostały zawarte w samej decyzji. W niniejszej sprawie organ I instancji dopuścił w decyzji możliwość zabudowy przy granicy z działką nr [...], tj. w odległości 1,5 m. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał sposób analizy tej problematyki. Jak wskazano, w obszarze analizy jeden budynek (dz. nr [...]) usytuowany jest bezpośrednio przy granicy. Z mapy wynika, że jest to granica z działką nr [...]. Dodatkowo oprócz legalizowanego budynku jeszcze 11 spośród 24 obiektów usytuowanych jest w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, albo w odległościach nienormatywnych, tj. mniejszych niż 3 m. W analizie wskazano, że przy dopuszczeniu zbliżenia na odległość 1,5 m wzięto po uwagę specyfikę umiejscowienia obiektów dla tej części miejscowości S. Ż.. Ponadto uwzględniono fakt, że teren ten ma charakter zagrodowy, a wobec tego istotnym jest utrzymanie rolniczego charakteru gruntów poprzez lokalizowanie obiektów w sposób jak najbardziej ekonomiczny. Do analizy terenu załączone zostało zestawienie zawierające sposób usytuowania budynków względem granicy nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wykazał, iż z uwagi na sposób zagospodarowania terenu istnieje możliwość realizacji budynku w zbliżeniu z działką sąsiednią. Natomiast kwestie techniczne dla tej możliwości będą wyjaśniane dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę. Innymi słowy, zezwolenie w decyzji o warunkach zabudowy na budowę w zbliżeniu do granicy nie oznacza, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę będzie musiał wyrazić na to zgodę w decyzji o pozwoleniu na budowę. O tym decydować będą przepisy Prawa budowalnego, a w szczególności przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 poz. 1422). Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu i dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, organ w toku postępowania ustalił rzeczywistą odległość samowoli od granicy działki nr [...]. W toku sprawy bowiem, na zlecenie organu, geodeta uprawniony R. K. dokonał pomiaru kontrolnego na podstawie punktów granicznych; z tej pracy wykonana została mapa w dniu 19 stycznia 2017 r. Na jej podstawie ustalono, że samowola budowlana znajduje się w nienormatywnych odległościach od działki sąsiedniej należącej do skarżącej. W różnych punktach pomiaru od granic z działką nr [...] są to odpowiednio odległości wynoszące 1,60m, 1,85m i 2,20m. Pomiary te wykonał uprawniony geodeta. Za usługę tę na zasadzie kosztów postępowania administracyjnego opłatę uiścił inwestor R. M.. Nie ma podstaw do kwestionowania pomiarów dokonanych przez geodetę. Geodeta R. K. posiada odpowiednie uprawnienia zawodowe (nr [...]) do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii i podlega rygorom przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101), a chodzi tu o przepisy dotyczące uprawnień zawodowych oraz odpowiedzialności dyscyplinarnej. Trzeba dodać, że pomiary te wykazały, że legalizowany budynek znajduje się w nienormatywnej odległości od działki M. G.. Los tej inwestycji zatem, z punktu widzenia tego zbliżenia, zostanie przesądzony na etapie postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.. W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie ma podstawy do tego, by odmówić wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną. Jeżeli zatem wniosek inwestora dotyczy inwestycji, która jest zgodna z przepisami ustawy, jak i przepisami odrębnymi, to w zasadzie organ nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Odmowa ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym wprost konkretne ograniczenia. Planowane przedsięwzięcie, jak wykazała przeprowadzona przez organ szczegółowa analiza, nie będzie sprzeczne z zastanym na tym terenie sposobem zagospodarowania, zaś cechy urbanistyczne nowej zabudowy nie będą odbiegały od cech urbanistycznych zabudowy mieszkalnej już istniejącej w tym obszarze. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2018 r. złożyła M. G., zarzucając jej naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 79 § 1 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała w szczególności, że w zaskarżonej decyzji Wójta [...] G. istnieje sprzeczność pomiędzy określeniem kształtu legalizowanej samowoli. Według sentencji decyzji jest to "budynek ... w kształcie litery L", natomiast według uzasadnienia decyzji jest on "złożony z litery L i stycznego z nią prostokąta". Na konieczność prawidłowego określenia kształtu budynku wskazał WSA w Krakowie w poprzednich wyrokach. Zastrzeżenia co do rzetelności budzi kwestia określenia odległości pomiędzy budynkiem wnioskodawcy a granicą działki [...], w szczególności w najwęższym miejscu, w którym znajduje się komin. WSA w Krakowie nakazał poprzednio organowi administracyjnemu przeprowadzenie pomiarów. W obecnym postępowaniu dokonano "pomiaru kontrolnego", według którego odległość pomiędzy granicą działki nr [...] (skarżącego) a ścianą budynku wnioskodawcy wynosi 160cm. Sam szkic "pomiaru kontrolnego" pochodzi z dnia 19 stycznia 2017 r., sprzed zawiadomienia Wójta [...] w Lisiej G. z dnia 31 maja 2017 r. Odległość 1,6m pozostaje w sprzeczności z poprzednimi pomiarami wykonywanymi przez PINB i nie ma takiej możliwości, aby pomiary przyniosły na tak krótkim odcinku tak duże różnice w sytuacji, gdy na granicy znajdują się słupki graniczne (i to w pobliżu punktu pomiaru). Wykonanie pomiaru kontrolnego jest pracą geodezyjną, zgodnie z treścią oferty UG L. z dnia 22 grudnia 2017 r., aktualizacja mapy zasadniczej i jako takie powinno być zgłoszone właściwym organom (art. 12 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne). Wyniki pomiaru kontrolnego powinny być zgłoszone i zweryfikowane przez organ geodezyjny, a wyniki tej kontroli powinny być utrwalone w protokole (art. 12 b ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne). "Pomiar kontrolny" z dnia 19 stycznia 2018 r. nie podlegał takiej procedurze. Zdaniem skarżącej, tylko pomiar zweryfikowany zgodnie z ustawą może być potraktowany jako wiarygodny dokument. Samo pojęcie "pomiaru kontrolnego" nie występuje w ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne. Występuje natomiast w rozporządzeniu z 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (np. § 29). Jednak czynność geodety nie spełnia standardów rozporządzenia (rozdział 4). "Pomiar kontrolny" został wykonany bez zawiadomienia strony (skarżącego). Zgodnie z art. 79 k.p.a. strony powinny być zawiadomione o terminie przeprowadzania dowodów. Granica pomiędzy nieruchomościami wnioskodawcy a skarżącego została ustalona w 1997 r. i wszelkie zmiany powinny być dokonywane po uprzednim zawiadomieniu zainteresowanych stron. O wadliwości "pomiaru kontrolnego" przesądza także okoliczność, że narysowany na nim budynek inwestora nie odpowiada rzeczywistości. Chodzi o ścianę zachodnią, od strony działki [...] Na pomiarze kontrolnym zachodnia strona środkowej części budynku (o długości 6,85 m według pomiaru kontrolnego) biegnie pod skosem stykając się z częścią północną budynku (oznaczoną "g") w ten sposób, że tworzy załom o długości 1 m. Natomiast z południową częścią budynku (oznaczoną jako "mj") schodzi przebieg ścian jest przedstawiony na protokole sporządzonym przez PINB (załomy są z obu stron), a także na załączniku graficznym do analizy architektoniczno - urbanistycznej (załomy są także z obu stron). Stan na pomiarze kontrolnym nie odpowiada rzeczywistości – wskazuje na to zdjęcie pokazujące stan aktualny. Widoczny jest załom (z małym okienkiem) pomiędzy środkową a południową częścią budynku. Ten załom z okienkiem nie istnieje w ogóle na pomiarze kontrolnym. W wydanej decyzji SKO zawarte jest wadliwe stwierdzenie, że budynek na jednej z działek sąsiednich ([...]) jest zlokalizowany przy granicy z działką skarżącego ([...]). Analizując mapę można zauważyć że działka [...] nie sąsiaduje z działką [...]. Między obiema działkami znajduje się bowiem działka [...]. Powoływanie się na budynek na działce nr [...], który dzieli droga, jest zwróceniem uwagi na istniejący bez pozwolenia na budowę (rozbudowany), czego też może dokonywać inwestor nielegalnej rozbudowy na działce nr [...] R. M.. Decyzja organu I instancji opiera się na nieaktualnej "Powykonawczej inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej rozbudowy budynku mieszkalnego" z 2011 r. Tymczasem w dniu 18 sierpnia 2016 r. doszło do zmiany konstrukcji budynku poprzez zmianę dachu, wydłużając wypust zadaszenia od strony południowej o znaczną długość, co zostało zgłoszone skargą do PINB w T.. Sprawia to, że inwentaryzacja jest nieaktualna. Argumentacja skarżącej została rozwinięta w piśmie z dnia 30 sierpnia 2018 r., w którym podniesiono w szczególności, że organ administracji w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 8 listopada 2017 r. uzasadnia możliwość usytuowania budynków na analizowanym obszarze w odległości nienormatywnej, tj. mniejszej niż 3 m, powołując się m.in. na mającą wynikać z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "zasadę ekonomicznego wykorzystania przestrzeni". Wójt [...] G. w treści decyzji wskazuje na art. 1 ust. 2 pkt 8 wspomnianej ustawy, jednakże powoływany przepis dotyczy uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa, a nie kwestii ekonomicznych. Tym samym decyzja oparta została o błędną podstawę prawną, co uzasadnia żądanie uchylenia skarżonych decyzji. Nie sposób zgodzić się z argumentacją organu, jakoby w tym konkretnym wypadku istniała przyczyna, dla której można odstąpić od przepisów regulujących minimalne odległości pomiędzy budynkiem a granicą działki. Kolejną kwestią wymagającą uwagi jest rozbieżność pomiędzy dokumentami dołączonymi do akt sprawy, a dokumentami uzyskanymi przez skarżącą z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Wójta [...] G. z dnia 6 lutego 2017 r. o włączeniu do akt postępowania administracyjnego wykonanego przez geodetę na zlecenie Wójta pomiaru kontrolnego budynku położonego na działce nr [...] w miejscowości S. Ż.. Dokument znajdujący się w aktach sprawy opatrzony został datą 19 stycznia 2017 r. i przedstawia schemat budynku wraz z częścią będącą samowolą budowlaną ze wskazanymi odległościami od granicy działki stanowiącej własność skarżącej. Natomiast uzyskany przez skarżącą w dniu 17 lipca 2018 r. (data potwierdzenia za zgodność fotokopii pochodzących z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego prowadzonego przez Starostę [...]) operat techniczny dotyczący właśnie aktualizacji mapy zasadniczej w obrębie działki nr [...] zawiera inny rysunek budynku. Jak należy zauważyć, w załączonym do niniejszego pisma operacie inaczej poprowadzono linię od strony zachodniej w budynku o kształcie litery "L", będącego przedmiotem postępowania legalizacyjnego. Na szkicu dostępnym w aktach sprawy linia poprowadzona jest pod skosem, bezpośrednio od krawędzi starego budynku, natomiast w kopii operatu uzyskanej w lipcu 2018 r. linia ta jest prostopadła do ściany starego budynku, ponadto nie rozpoczyna się bezpośrednio przy krawędzi, ale w pewnej odległości od niej, w taki sposób, że tworzy wnękę, zgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym, co potwierdzają załączone fotografie budynku. W wysuniętej części znajduje się okno, które – według szkicu z akt sądowych – nie mogłoby się tam znaleźć ze względu na poprowadzoną ścianę. Nadto na dokumencie uzyskanym z zasobu w lipcu 2018 r. nie widnieją odległości pomiędzy budynkiem a granicą działki, stąd nie jest możliwa weryfikacja ich poprawności. Od początku postępowania w niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że odległość od komina do granicy działki jest znacznie mniejsza, niż powoływane dotychczas 1,60m, uwidocznione na wspominanym wcześniej dokumencie z akt sądowych, włączonym do postępowania przez Wójta [...] G.. W aktach sądowych znajdują się akta Samorządowego Kolegium Odwoławczego do sprawy [...], gdzie na karcie nr [...] znajduje się "Powykonawcza inwentaryzacja architektoniczno-budowlana rozbudowy budynku mieszkalnego" dotycząca działki numer [...], opracowana przez A. M., a zaprojektowaną przez inż. A. T.. Jak wynika z zawartych w tym dokumencie szkicach usytuowania budynku, odległość od granicy do komina wynosi 1,39m, a więc jest o 21cm mniejsza niż wynika z bieżących dokumentów, stanowiących podstawę decyzji, a tym samym znacząco mniej niż normatywne 3m odległości od granicy, czy nawet 1,5m dopuszczalne w wyjątkowych sytuacjach. Ponadto podkreślenia wymaga, że skarżąca nie została poinformowana o czynnościach dotyczących pomiaru kontrolnego z dnia 19 stycznia 2017 r., co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, którą statuuje art. 10 k.p.a., jak również zasady zaufania obywateli, o której mowa w art. 8 k.p.a., oraz zasady udzielania informacji, a także art. 79 k.p.a., stanowiącego, że strona ma prawo wziąć udział w przeprowadzaniu dowodu. Na skutek działania organu skarżąca została pozbawiona możliwości zweryfikowania czynności podjętych przez geodetę, który od momentu wszczęcia postępowania w tej sprawie kilkukrotnie sporządzał dokumenty, które następnie były kwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zauważyć należy, że określona w dokumentach odległość dzieląca granicę działki skarżącej od komina na przestrzeni kilku lat ulega zwiększeniu, podczas gdy prawidłowo wykonany pomiar usunąłby jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie. Skarżąca natomiast nie jest nawet w stanie zweryfikować, jakie czynności konkretnie zostały podjęte przez geodetę, bowiem w aktach brak jest jakiegokolwiek protokołu z czynności, czy nawet krótkiej notatki opisującej przebieg oględzin. Mimo kilkukrotnego uchylania decyzji w sprawie warunków zabudowy, organy administracji publicznej nadal wydają decyzje wadliwe, które winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. z dnia 10 maja 2016 r. (sygn. akt: II SA/Kr [...]) organ nie powinien posługiwać się dokumentami wadliwymi, które nie powinny również stanowić podstawy dla żadnego rozstrzygnięcia, wprowadzają bowiem w błąd inne organy administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i rozważania prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1487/13, i z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 235/16), należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wyżej wskazanymi kryteriami należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej "u.p.z.p."), a w szczególności art. 61 tej ustawy. W niniejszej sprawie organy słusznie, wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadziły postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy określa się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322451; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1076/10, Lex nr 753402). Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 489). Sąd przeanalizował zaskarżoną decyzję pod kątem uwzględnienia uprzednio sformułowanej wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania oraz pod kątem prawidłowości zweryfikowania ustawowych przesłanek ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej we wniosku R. M. tudzież prawidłowości warunków, które zostały ustalone – i stwierdził, że organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa, dokonując ich subsumpcji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W ocenie Sądu organ odwoławczy przekonująco i zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym wyjaśnił, że ze znajdującej się w aktach sprawy analizy sporządzonej przez architekta wpisanego na listę izby samorządu zawodowego architektów wynika, iż został wyznaczony obszar analizowany, którego wielkość odpowiada wymogom § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588); prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego została już potwierdzona uprzednim wyrokiem Sądu. Obszar analizowany zdominowany jest przez zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną, zaś teren inwestycji znajduje się w centrum tego obszaru. Zlokalizowana w obszarze analizy zabudowa pozwala na wykazanie spójności wnioskowanej inwestycji z obiektami już istniejącymi w sąsiedztwie i daje podstawę do określenia wymogów dotyczących nowej zabudowy. Konstatacja organu odwoławczego o spełnieniu przesłanki kontynuacji funkcji jest, w ocenie Sądu, trafna i nie budzi wątpliwości; nie jest ona także kwestionowana przez skarżącą. Dokonawszy analizy ustalonych w decyzji parametrów nowej zabudowy, Sąd stwierdził, że mają one oparcie w wynikach analizy, a w konsekwencji winny być uznane za wyznaczone prawidłowo. Dotyczy to w szczególności: 1) linii zabudowy (nieprzekraczalna odległość 8,5m od krawędzi jezdni drogi gminnej – dz. nr [...]); 2) wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki – 18,17% i wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej – minimum 67,71%; 3) szerokości elewacji frontowej – 10,42m z tolerancją 20%; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej – do 3,40m; 5) geometrii dachu – kąty nachylenia połaci dachowych od 15° do 50°; wysokości kalenicy – do 7,32m (od poziomu terenu), dach dwu lub wielospadowy, przebieg kalenicy: dla budynku jednorodzinnego równolegle do drogi gminnej (dz. nr [...]), dla rozbudowy gospodarczo inwentarskiej – prostopadle do drogi gminnej (dz. nr [...]). Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że odnośne wskaźniki zabudowy zostały ustalone zgodnie z przepisami rozporządzenia, nie odbiegają od tych, które występują w obszarze analizowanym. Notabene analiza i jej wnioski dotyczące linii zabudowy, wskaźników wykorzystania terenu, wysokości budynku oraz geometrii dachu już uprzednio nie budziły wątpliwości Sądu. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości również to, spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że teren objęty wnioskiem przylega do drogi gminnej nr [...], gdzie urządzony jest wjazd; położony jest wśród zabudowy mieszkaniowej i posiada dostęp do niezbędnej infrastruktury technicznej. Działka nr [...] w S. posiada zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. Inwestycja zgodna jest także z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Powiatu w T. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych (postanowienie z 15 września 2017 r. znak: [...]) oraz [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w K., który to organ nie wypowiedział się co do projektu decyzji w terminie dwóch tygodni, a zatem uzgodnienie nastąpiło na podstawie art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podziela również ocenę, że ulokowanie w samej decyzji ustaleń, które powinny być zawarte w wynikach analizy, nie jest do końca prawidłowe i zgodne z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – ale nie stanowi istotnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa. Ważne jest bowiem to, że odnośne ustalenia są, zaś to gdzie zostały umieszczone ma znaczenie drugorzędne. Z kolei załączniki mapowe – załącznik określający obszar analizowany i załącznik określający linie zabudowy oraz szkic tej części budynku, której decyzja dotyczy – zostały do decyzji dołączone jako integralne elementy. Zaskarżona decyzja przewiduje możliwość zabudowy przy granicy z działką nr [...], tj. w odległości 1,5 m. W ocenie sądu również to rozstrzygnięcie jest prawidłowe – zostało w sposób przekonujący uzasadnione. Organ wskazał, że w obszarze analizowanym jeden budynek (dz. nr [...]) usytuowany jest bezpośrednio przy granicy. Oprócz legalizowanego budynku jeszcze 11 spośród 24 analizowanych obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym usytuowanych jest w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną albo w odległościach nienormatywnych tj. odległościach mniejszych niż 3,0m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zasadą i specyficznym dla tej części miejscowości S. Ż. jest lokalizowanie obiektów w odległościach mniejszych niż wynikające z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uwzględniając głównie zagrodowy charakter będącej w obszarze analizowanym zabudowy i związaną z tym cenność i utrzymywanie rolniczego charakteru gruntów, adekwatnym jest lokalizowanie obiektów w sposób pozwalający na wykorzystanie terenu w sposób jak najbardziej ekonomiczny, zgodnie z zasadą ekonomicznego wykorzystania przestrzeni. Związane jest to z sytuacją, że zbliżenie zabudowy z jednej strony na odległość 1,5m spowoduje możliwość lepszego wykorzystania terenu po drugiej stronie budynku o 2,5m w przypadku posiadania okien i drzwi oraz o 1,5m w sytuacji gdyby ściana przeciwna była pozbawiona okien i drzwi. Nawiązując w tym miejscu do zarzutu sformułowanego w skardze tudzież piśmie skarżącej z dnia 30 sierpnia 2018 r., wypada zauważyć, że organ odwoławczy rzeczywiście nieprecyzyjnie wskazał, że budynek na działce nr [...] jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki skarżącego nr [...]. Budynek ten jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki [...] – czyli przy granicy innej działki budowalnej. Nieścisłość to nie ma jednak znaczenia, tym bardziej, że działka [...] nie stanowi drogi (mimo że de facto w części może pełnić taką funkcję), a poza tym istotniejsza dla rozstrzygnięcia sprawy jest nie tyle zabudowa bezpośrednio przy granicy, ile zabudowa w odległościach nienormatywnych. W ocenie Sądu, niepodobna również upatrywać istotnego naruszenia prawa w zapewne omyłkowym powołaniu art. 1 ust. pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście zasady ekonomicznego wykorzystania przestrzeni. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi (uzupełnionej pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r.), wypada zauważyć, iż zasadniczo zmierzają one do zakwestionowania znajdującego się w aktach dowodu w postaci pomiaru kontrolnego wykonanego przez geodetę uprawnionego R. K. i tym samym dokonanych na podstawie tego dowodu ustaleń faktycznych dotyczących rzeczywistej odległości samowoli od granicy działki nr [...]. W ocenie Sądu, zarzuty te nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przeprowadzając wspomniany dowód i dokonując wspomnianych ustaleń faktycznych, organ czynił zadość wskazaniom Sądu; zaś uznaniem odnośnego dokumentu za wiarygodny organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów. Ale podkreślenia wymaga także inny aspekt problemu. Otóż przedmiotowa okoliczność faktyczna (rzeczywista odległość samowoli od granicy działki nr [...]) w tym postępowaniu tak naprawdę nie ma istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia; jeżeli w ogóle ma jakieś znaczenie, to raczej drugorzędne – można go upatrywać w tym, że determinuje ona przydatność decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji zamierzonego przez wnioskodawcę celu (legalizacja samowoli budowlanej). Można zatem powiedzieć, że to w interesie wnioskodawcy leżało, by ustalenia co do omawianej okoliczności faktycznej odpowiadały rzeczywistości, gdyż w przeciwnym razie może się zdarzyć tak, że wnioskodawca wprawdzie uzyskał decyzję o warunkach zabudowy, ale będzie ona nieprzydatna w postępowaniu legalizacyjnym (bo samowolnie wybudowany obiekt nie będzie spełniał ustalonych warunków). Innymi słowy, rzeczywista odległość samowoli od granicy działki nr [...] jest istotna i była warta wyjaśnienia tylko w ramach celowościowego aspektu wydawanej decyzji, natomiast nie ma bezpośredniego związku z jej legalnością. A zatem nawet gdyby rzeczywiście było tak – jak twierdzi skarżący – że owa odległość wynosi 1,39m, a ustalenia organu w tej mierze są obiektywnie błędne – samo przez się nie implikowałoby to wadliwości (nielegalności) decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast oznaczałoby to zapewne, że decyzja ta na niewiele lub na nic się zda w postępowaniu legalizacyjnym. W tamtym postępowaniu odległość, o której mowa, i jej zgodność z ustalonymi warunkami zabudowy będzie bowiem okolicznością kluczową i siłą rzeczy będzie podlegać szczegółowej weryfikacji. Z tych względów również zarzut naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. jawi się jako w założeniu nieistotny. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy prawidłowo stwierdzono, przyjmując wskazanie WSA w Krakowie zawarte w wyroku z dnia 10 maja 2016 r., że kształt zabudowy podlegającej legalizacji należy określić jako ."schodkowy" złożony z litery "L" oraz stycznego z nią prostokąta. Brak wyeksponowania tego elementu w samej nazwie inwestycji nie ma, w ocenie Sądu, istotnego znaczenia. Dotyczący tej kwestii zarzut skargi nie mógł zatem skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.