II SA/Kr 603/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji. M.S. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] z 16 marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn. "Rozbudowa drogi gminnej km 0+036.00 – 0+327.50 wraz z odwodnieniem drogowym, budową sieci oświetlenia ulicznego, budową kanału technologicznego oraz przebudową sieci energetycznej i teletechnicznej na granicy Miasta N. i Gminy S. w N". W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie skarżący wskazał, że wykonanie drogi gminnej spowoduje trwałe przeobrażenie przestrzeni, w tym należącej do niego nieruchomości. Odwrócenie tego stanu będzie niemożliwe, a niewątpliwie będzie się wiązać z bardzo dużymi kosztami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie, wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody, czy niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że decyzje dotyczące realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ze swej natury zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać ich wystąpienie w stosunku do składającego wniosek. Argumenty skarżącego, powołane na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonanie, są niezwykle enigmatyczne i w zasadzie nie wiadomo w czym konkretnie skarżący upatruje indywidualnego zagrożenia wynikającego z realizacji inwestycji. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego, chociaż przez osoby zainteresowane mogą być postrzegane jako negatywne czy uciążliwe, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu. Należy przy tym zwrócić uwagę, że ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031 ze zm.) ma szczególny charakter i jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się np. w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora na cele budowlane, czy chociażby w regulacji zawartej w art. 31 ust. 2. W przepisie tym wskazano bowiem, że w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wstrzymanie zaskarżonej decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej należy zatem uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi (por. postanowienie NSA z 17 września 2010 r., II OZ 923/10, postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 lutego 2017 r., II SA/Go 44/17). Powyższe oznacza, że udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu niweczyłoby cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy przyjęciu ustawy ustalającej szczególny reżim prawny przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.