II SA/Kr 607/13

Dnia 18 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. i A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. K. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 marca 2013 r. znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] znak: [...] z dnia 19 października 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej - stacji bazowej telefonii komórkowej p.n. "[...]" wraz z szafami telekomunikacyjnymi, systemem anten, zasilaniem, murem oporowym oraz ogrodzeniem na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości [...] dla "A" z siedzibą w W.. W skardze, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez uzasadnienia tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Jak wynika z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dopuszczalna jest wówczas, gdy brak wstrzymania wykonania takiej decyzji skutkowałby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków w razie wykonania tej decyzji. Jednakże jak wskazuje się w orzecznictwie i literaturze przedmiotu chodzi tu o kwalifikowane następstwa wykonania decyzji. Podnieść należy, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a musi być wykładany ściśle, a zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania i uprawdopodobnienia istnienia wymienionych przesłanek. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. II FZ 39/09 Lex nr 489786, w którym stwierdzono, że: Postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności. Pełnomocnik strony skarżącej nie tylko nie wskazał, ale nie podał żadnej okoliczności wskazującej, że wykonanie zaskarżonej decyzji przynajmniej uprawdopodobni powstanie niepowetowanej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazano by w okolicznościach przedmiotowej sprawy wystąpiły jakiekolwiek okoliczności wpływające na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd nie ma możliwości weryfikacji zasadności zgłoszonego wniosku. Ponadto dla oceny zasadności wniosku bez znaczenia pozostawały zarzuty względem wydania zaskarżonej decyzji – jak podnosi to strona skarżąca - z naruszeniem prawa, ponieważ powyższa okoliczność nie stanowi ustawowej przesłanki, w oparciu o którą należało oceniać zasadność wniosku w przedmiocie zawieszenia postępowania. Te i inne okoliczności natomiast będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. Dodatkowo warto wskazać, że wydanie wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje upadek orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a w niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczono na 9 września 2012 r. Również bardzo prawdopodobnym jest, że w tym terminie zapadnie rozstrzygnięcie w sprawie. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.