II SA/Kr 612/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 r. sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K., T. B., B. C., W. S. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 stycznia 2014r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 9 sierpnia 2013 r. nr [....] działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku K.Z. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działkach nr nr [....] obr. [....] oraz budowa zjazdu z działki nr [....] poprzez działkę nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzyskano wszystkie wymagane opinie. W toku postępowania ustalono, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mianowicie co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co stwierdzono na podstawie wypisu z rejestru gruntów – stanowi grunt wyłączony z klasyfikacji "B, Bp, dr – wył", a ponadto decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W odniesieniu do zgłoszonych uwag i zastrzeżeń organ wyjaśnił, że warunki zabudowy zostały wyznaczone na podstawie sporządzonej w trakcie prowadzonego postępowania analizy architektoniczno – urbanistycznej. Powyższa inwestycja uzyskała pozytywną opinię zarządcy drogi. W opinii tej wskazano warunki na jakich powyższa inwestycja może być włączona do dróg lądowych. Żadne przepisy prawa nie określają w sposób szczegółowy ilości miejsc postojowych, które winny być realizowane w ramach projektowanej inwestycji kubaturowej. Odnosząc się do podnoszonej kwestii ustalenia kręgu stron organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W przedmiotowym postępowaniu stronami są właściciele, współwłaściciele bądź użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Wyjątek stanowi działka nr [....] obr. [....] dla której przymiot strony przedmiotowego postępowania przysługuje Spółdzielni Mieszkaniowej [....] . Właściciele lokali mogą uzyskiwać informacje o toczącym się postępowaniu w sprawie warunków zabudowy oraz o działaniach Spółdzielni bezpośrednio od niej, na podstawie ustawy Prawo spółdzielcze i ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, spółdzielnia mieszkaniowa sprawuje zarząd nieruchomością wspólną, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni. Jest on sprawowany jako tzw. zarząd powierzony w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali. Od tej decyzji odwołania wnieśli B.C. i W.S. i inni......, . Zarzuty odwołujących się w większości były tożsame. Kwestionowali oni legalność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 sierpnia 2013 r. nr [....] , z następujących powodów: decyzja narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalone warunki zabudowy dla planowanej inwestycji nie zapewniają kontynuacji funkcji zabudowy istniejącej w sąsiedztwie terenu inwestycji, ustalono je na podstawie wartości skrajnych dla budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym, z dużym rozrzutem pomiędzy wartościami granicznymi. Działki uznane przez organ l instancji za sąsiednie (w rozumieniu art. 61 ust 1 pkt 1) zostały wybrane tendencyjnie, niezgodnie z przepisami prawa; decyzja narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, teren inwestycji nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla zamierzenia budowlanego. Podnosili również, że teren inwestycji nie ma zgodnego z prawem dostępu do drogi publicznej ul. [....] , w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dostęp do drogi publicznej został zapewniony tylko dzięki temu, że działka nr [....] , która ma stanowić drogę dojazdową do drogi publicznej ul. [....] , została objęta terenem inwestycji. W ten sposób jednak tylko część terenu inwestycji, stanowiącej w/w działkę ma dostęp do drogi publicznej. Działka nr [....] nie jest przy tym oznaczona w ewidencji gruntów jako droga wewnętrzna, tylko użytek klasy B, nie ma na niej także urządzonej drogi. Parametry w/w działki (3m szerokości) nie spełniają wymogów przepisu §14 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określającego parametry drogi dojazdowej. Obsługa komunikacyjna planowanych budynków poprzez działkę nr [....] , spowoduje obniżenie komfortu życia dotychczasowych mieszkańców tych okolic, konflikty sąsiedzkie oraz będzie się odbywała z zagrożeniem bezpieczeństwa dla ruchu pojazdów i pieszych, parametry działki uniemożliwią także dojazd służb ratunkowych do planowanych obiektów. Ponadto doprowadzenie wszystkich mediów do planowanych budynków przez działkę nr [....] będzie niezgodne z obowiązującymi przepisami i nie zapewni właściwej eksploatacji tych urządzeń. Planowany zjazd z ul. [....] będzie kolidował z istniejącym zjazdem na działkę nr [....] obr. [....] , nie będzie także spełniał wymogów przepisanych rozporządzeniem z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, odnośnie parametrów zjazdu na drogę publiczną § 79, oraz zapewnienia widoczności ruchu pojazdów §113 i §170 rozporządzenia. Urządzenie zjazdu spowoduje także likwidację ogólnodostępnych miejsc postojowych dla samochodów a tym samym zwiększenie ilości pojazdów parkujących w pasie drogowym ul. [....]. Decyzja wbrew jej zapisom nie zapewnia ochrony interesów osób trzecich. Realizacja inwestycji spowoduje uciążliwości na wielu płaszczyznach - wzmożenie ruchu kołowego, hałasu, zmniejszenie cyrkulacji powietrza pomiędzy ulicami [....] i [....] a tym samym wzrost zanieczyszczenia tego terenu, obniżenie dostępu światła dziennego do mieszkań sąsiadujących, naruszenie gospodarki wód gruntowych. W rezultacie nastąpi pogorszenie komfortu życia dotychczasowych mieszkańców nieruchomości sąsiadujących z jej terenem a także doprowadzi do drastycznego obniżenia wartości tych nieruchomości. Realizacja inwestycji doprowadzi także do konfliktów sąsiedzkich związanych z korzystaniem z planowanej drogi dojazdowej dz. nr 53/2 oraz ze zwiększeniem ilości samochodów wobec deficytu miejsc parkingowych. W decyzji nie podano wskaźnika miejsc parkingowych dla mieszkańców planowanych budynków, a powinien się znaleźć zapis o minimum jednym miejscu postojowym na jedno mieszkanie. W decyzji nie nakazano zabezpieczenia przed zniszczeniem bądź naruszeniem północnej ściany oraz fundamentów budynku znajdującego się na terenie działki nr [....] , przy ul. [....] przy wykonywaniu drogi dojazdowej oraz instalacji mediów ani też nie nałożono obowiązku pokrycia wszelkich roszczeń z tego tytułu. W decyzji powinien znaleźć się zapis nakazujący inwestorowi wykonanie własnym kosztem i staraniem tymczasowego ogrodzenia oddzielającego działkę numer [....] od działek numer [....] , które to ogrodzenie przed oddaniem inwestycji do użytkowania zostanie zastąpione ogrodzeniem trwałym o charakterze takim, jak ogrodzenie działki numer [....] od strony ul. [....] . Wykonanie takiego ogrodzenia jest warunkiem koniecznym przed przystąpieniem do jakichkolwiek prac budowlanych ze względu na lokalizację wejścia do budynku przy ul. [....] (działka nr.....) a co za tym idzie, zapewnienia bezpieczeństwa osobom korzystającym z budynku. Realizacja inwestycji stanowi zagrożenie dla środowiska i przyrody poprzez zmniejszenie powierzchni terenów zielonych, dewastację i wycinkę drzew rosnących na terenie inwestycji. W decyzji nie uwzględniono występowania na analizowanym obszarze trzech gatunków zwierząt podlegających ochronie (jastrząb gołębiarz, sokół pustułka, jeżowate) oraz trzech stuletnich unikalnych gatunków drzew - jesionów kaukaskich. W decyzji nie odniesiono się do zastrzeżeń i uwag stron postępowania, oraz negatywnej opinii Rady Dzielnicy [....] , a ponadto nie dopuszczono do udziału w postępowaniu, jako jego stron współwłaścicieli działek nr nr [....] będących członkami Spółdzielni Mieszkaniowej [....] , pomimo wykazania przez nich interesu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 23 stycznia 2014 r. nr [....] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie istniały, wobec nieobowiązywania - na terenie objętym zamiarem inwestora - planu miejscowego, podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i że postępowanie to prowadzone było przez organ właściwy - zgodnie ze wskazaniem z art. 60 ust. 1 ustawy - Prezydenta Miasta K. Treść analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przesądza o istnieniu podstaw dla ustalenia warunków zabudowy inwestycji wnioskowanej przez K.Z. i J.K. . Parametry nowej zabudowy zostały określone prawidłowo - zgodnie z przepisami §1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja zawiera wszystkie elementy składowe o jakich mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podkreśliło, że jakkolwiek tytuł inwestycji, której dotyczy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 9 sierpnia 2013 r. wskazuje na budowę jednego budynku mieszkalnego, to w zakresie przestrzennym inwestycja ta przewiduje dwie bryły (części naziemne), które z racji posadowienia na wspólnym fundamencie, stanowią w istocie jeden budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Analiza urbanistyczno – architektoniczna przedstawia szczegółowe dane na temat gabarytów zabudowy istniejącej zarówno w najbliższym jak i dalszym sąsiedztwie terenu inwestycji. Dane te dowodzą, że wnioskowana zabudowa, przy zachowaniu parametrów ustalonych w zaskarżonej decyzji, wpasuje się harmonijnie w ład przestrzenny obszaru ograniczonego ulicami [....] , [....],[....],[....],[....].. Zabudowa z działek nr nr [....] wskazanych przez autorkę analizy jako stanowiąca kontekst dla wnioskowanej zabudowy, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu, istotnie taki kontekst stanowi. Jest to zabudowa dostępna również z ulicy Kujawskiej, o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej, o gabarytach korespondujących z ustalonymi dla wnioskowanej zabudowy. Zgodnie z przepisem art. 61 ust 1 pkt 2 ustawy o planowaniu, dla legalności wydania decyzji o warunkach zabudowy, konieczne jest stwierdzenie, że teren ma dostęp do drogi publicznej. W świetle brzmienia całej regulacji art. 61 ust 1 pkt 1 - 5 ustawy, oczywistym jest, że ustawodawcy chodziło tu o zapewnienie dostępu do drogi publicznej dla całego terenu objętego wnioskiem inwestora, czyli dla terenu inwestycji. Absurdalnym byłoby wymaganie, aby połączenie z drogą publiczną miała każda z działek wchodzących w zakres terenu inwestycji, gdyż niweczyłoby to większość inwestycji budowlanych. Wydzielanie z gruntu działek ma wszak znaczenie geodezyjne a nie funkcjonalne, zatem nawet jeśli planowany w ramach inwestycji budynek (lub budynki realizowane w ramach jednej inwestycji) posadowiony ma być na obszarze kilku działek, to całkowicie wystarczające w kontekście wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 2 jest skomunikowanie z drogą publiczną tylko jednej z nich. W niniejszej sprawie mamy natomiast do czynienia z objęciem granicami terenu inwestycji nie tylko działek przeznaczonych pod obiekty kubaturowe, ale też działki (nr....), która ma stanowić drogę dojazdową do tych obiektów. Zgodnie z wyżej poczynioną uwagą, bez znaczenia dla oceny legalności wydania decyzji jest w tej sytuacji to, iż tylko ta działka graniczy z drogą publiczną ul. [....] . Niewątpliwie, teren inwestycji, na który składają się działki nr nr [....] ma dostęp do drogi publicznej ul. [....] . Organ podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy jest rozstrzygnięciem wydawanym na pierwszym etapie przygotowywania procesu inwestycyjnego i nie przesądza, czy inwestycja będzie zrealizowana. Samo wydanie przedmiotowej decyzji pozwala jedynie inwestorowi ubiegać się o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ta zaś może być wydana miedzy innymi jedynie wtedy, gdy przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa budowlanego, w tym z wyżej wskazanymi przepisami techniczno-budowlanymi. Przedmiotem regulacji wskazanych przepisów prawa budowlanego jest nie tylko dojazd do obiektów budowlanych, ale także miedzy innymi zachowanie prawidłowej odległości miedzy budynkami już istniejącymi, a objętymi zamierzeniem inwestycyjnym, zapewnienie odpowiedniego nasłonecznienia i oświetlenia budynkom, przyłączenia uzbrojenia oraz zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów. Jeżeli zatem okazałoby się, że sporna inwestycja nie spełnia przedmiotowych wymagań określonych wspomnianymi przepisami prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę nie zostanie wydana. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez decyzję interesu osób trzecich organ odwoławczy stwierdził, że gwarancję nienaruszalności tych interesów stanowić mają właśnie zapisy decyzji, zawarte w punkcie 5, iż: "Realizacja przedmiotowego zamierzenia nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu do świata dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby." a następnie: "Projekt budowlany należy wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zapewniając równocześnie ochronę interesów osób trzecich*. Tego rodzaju zapisy formułowane są jest miedzy innymi z tego powodu, że na etapie ustalania warunków zabudowy, z racji zawężonego przedmiotu tego postępowania do kwestii architektoniczno -urbanistycznych, nie sposób przewidzieć wszystkich ewentualnych negatywnych konsekwencji realizacji inwestycji, które ujawniają się dopiero na etapie budowlanym. Stąd, decyzja zastrzega, że nawet gdyby inwestycja miała być realizowana zgodnie z ustalonymi w niej warunkami zabudowy, a prowadziła do naruszenia opisanych interesów osób trzecich, czyli ograniczała dostęp tych osób do drogi, światła dziennego, do mediów czy też powodowała innego rodzaju uciążliwości, to nie może ona dojść do skutku. Ponadto w decyzji nie pominięto kwestii ochrony zieleni istniejącej na terenie inwestycji, formułując stosowane nakazy i zalecenia. Natomiast bezzasadność zarzutu pominięcia w postępowaniu niektórych jego stron, będących członkami Spółdzielni Mieszkaniowej [....] w K. , wynika przede wszystkim z faktu uczestniczenia w tym postępowaniu rzeczonej Spółdzielni. Kolegium wskazało, że do spółdzielni mieszkaniowej należy, bowiem zarząd nieruchomościami wspólnymi, stanowiącymi współwłasność spółdzielni i jej członków, co też znajduje uregulowanie w przepisach ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. W tymże zarządzie zawiera się także funkcja występowania przez spółdzielnię w imieniu jej członków w sprawach związanych z nieruchomościami pozostającymi w ich zasobach (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1518/12). Nie jest zatem uchybieniem ze strony organu I instancji uznanie, iż ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji, Spółdzielnia Mieszkaniowa [....] reprezentuje interesy swoich członków, a zarazem wraz z nią współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej dz. nr [....] , graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji, a co za tym idzie, niekierowanie do nich odrębnych zawiadomień o poszczególnych etapach tego postępowania. Rzecz jasna, do obowiązków Spółdzielni należy informowanie swoich członków o stanie postępowania i ewentualnie przedsięwziętych przez nią czynnościach w tym postępowaniu, mających na celu ochronę ten interesu prawnego. Przyznanie Spółdzielni omawianej funkcji reprezentacyjnej, nie pozbawia jej członków a zarazem współwłaścicieli gruntu graniczącego z terenem inwestycji, przymiotu stron tego postępowania. Dysponując tytułem prawnym do udziału w gruncie dysponują oni bowiem w dalszym ciągu stosownym interesem prawnym. Kierowanie zatem przez organ korespondencji odnośnie inwestycji tylko do Spółdzielni Mieszkaniowej [....] , nie oznacza, że nie mogli oni w postępowaniu jej dotyczącym brać czynnego udziału, gdyby oczywiście wykazali w tym kierunku inicjatywę. Od tej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [....] w K. , T.B. , B.C. , W.S. i M.L. Na rozprawie w dniu [....] lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Kr 612/16, II SA/Kr 613/14, II SA/Kr 614/14, II SA/Kr 615/14 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą II SA/Kr 612/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 51 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przepis ten wprowadza instytucję współuczestnictwa kilku skarżących w jednej sprawie. Współuczestnictwo to zachodzi, gdy stroną skarżącą jest nie jeden, lecz dwa lub więcej podmiotów. Podmioty te mogą występować w jednej sprawie w charakterze strony tylko wówczas, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu czy przewlekłości postępowania. Przy czym skorzystanie z formy współuczestnictwa w sytuacji określonej w art. 51 P.p.s.a. jest uprawnieniem strony a nie jej obowiązkiem. Z kolei, jak stanowi art. 111 § 1 P.p.s.a., sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Z zestawienia art. 51 i art. 111 § 1 P.p.s.a. wynika, że w każdej sytuacji, w której skarżący nie skorzystali z przysługującej im formy współuczestnictwa przewidzianej w art. 51 P.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest z urzędu do połączenia spraw, które mogły być objęte jedną skargą (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 509/12, LEX nr 1225546). Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd zawiesza postępowanie z urzędu w przypadku, o którym mowa w art. 56, tj. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Uregulowanie zawarte w art. 56 P.p.s.a. służyć ma zachowaniu pewności obrotu prawnego, poprzez zapobieżenie możliwości powstania sytuacji, gdy w dwóch toczących się równolegle postępowaniach sądowych, dotyczących tej samej decyzji, zapadną niedające się ze sobą pogodzić rozstrzygnięcia (tak: post. NSA z 19 stycznia 2012 r., II FZ 816/11, Legalis; wyr. NSA z 30 sierpnia 2011 r., II FSK 2441/10, Legalis). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 56 P.p.s.a. odnosi się wyłącznie do sytuacji w których po uruchomieniu jednego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej zostanie wniesiona skarga do sądu administracyjnego dotycząca tego samego aktu. Ustawodawca stanął na stanowisku, że wszczęcie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego jest czasową przeszkodą do rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, który skorzystać winien wówczas z instytucji zawieszenia postępowania sądowego z urzędu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, Art. 56 Nb2). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, w dniu 4 marca 2014 r. do siedziby Urzędu Miasta K. wpłynął w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wniosek M.L. oraz B.C. i W.S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 stycznia 2014 r. Natomiast postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją SKO w K. z dnia 23 stycznia 2014 r. nr [....] . Zatem z porównania daty złożenia wniosku o wznowienie postępowania z datami wniesienia do WSA w Krakowie skarg na decyzję SKO z dnia [....] 2014 r. wynika, że w przedmiotowej sprawie zachodzi okoliczność opisana w art. 56 P.p.s.a. Zauważyć, bowiem należy, że organ administracyjny przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia postępowania obowiązany jest rozpoznać dopuszczalność wznowienia postępowania, to jest czy wskazana została przesłanka określona w art. 145 K.p.a. i czy zostały zachowane wszystkie wymogi formalne takiego wniosku. Jest to etap wstępny, w którym nie bada się zasadności wskazanej przesłanki wznowienia postępowania. Postępowanie to kończy się, wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, bądź też wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. W ocenie Sądu, nie ma podstaw aby tę wstępną fazę postępowania nie traktować już jako sprawy, o której mowa w art. 56 P.p.s.a., tj. sprawy wszczętej w celu wznowienia postępowania. W tej sytuacji organ powinien podjąć zawieszone postępowanie i zakończyć sprawę wznowieniową. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 P.p.s.a.