II SA/Kr 612/14

Kraków, dnia 12 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 12 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K., T. B., B. C., W. S. i M. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 lipca 2014 w przedmiocie zawieszenia postępowania; uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postaniem z dnia 29 lipca 2014 zawiesił postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z uwagi na zgłoszone sądowi wszczęcie postępowania z wniosku B. C., W. S. i M. L. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 stycznia 2014 r. tj decyzji będącej przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu. Zażalenie na to postanowienie złożył uczestnik J. K. działający przez pełnomocnika radcę prawną E. W. (pełnomocnictwo udzielone do protokołu rozprawy w dniu 29 lipca 2014 r,). Zaskarżone postanowienie wydano w oparciu o przepis art. 56 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zgodnie z dyspozycją art. 195 § 2 P.p.s.a. Jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Przepis ten reguluje procesową instytucję samokontroli a środek ten sąd winien stosować zawsze, niezależnie od ewentualnych w tym zakresie wniosków stron, jeżeli stwierdzi, iż zachodzą przesłanki z art. 195 § 2 P.p.s.a. W nauce procedury administracyjnej ugruntowany jest pogląd, że postępowanie wznowieniowe jest nowym, odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania zwykłego. Dlatego wniesienie przez stronę podania o wznowienie postępowania nie może być utożsamiane ze wszczęciem postępowania w rozumieniu art. 61 § 3 k.p.a. Świadczy o tym art. 149 § 1 k.p.a., który stanowi, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Dopiero wydanie przez organ takiego postanowienia oznacza wszczęcie postępowania wznowieniowego. Podobny pogląd co wykładni ww przepisu wyraził K. Sobieralski (K. Sobieralski, Nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego, Wrocław 2009, s. 113) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1989 r., sygn. akt IV SA 339/98 (ONSA 1989, nr 1, poz. 30). Obowiązek zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na postawie art. 56 p.p.s.a. będzie miał zatem miejsce, gdy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ administracji publicznej wszczął postępowanie o wznowienie postępowania, tj. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r. II OSK 1794/10). W tej sytuacji należy przyjąć, iż wadliwy jest pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż przesłanką zawieszenia postępowania na podstawie art. 56 P.p.s.a. jest samo wniesienie podania o wznowienie postępowania – gdyż czynność ta nie stanowi wszczęcia postepowania wznowieniowego. Okoliczność ta nastąpiła dopiero po wydaniu przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania, co nastąpiło 23 stycznia 2014 r. a zatem po wpłynięciu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 stycznia 2014 r. Stwierdzić zatem należy, iż zażalenie jako w sposób oczywisty uzasadnione należało w trybie autokontroli uwzględnić poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.