II SA/Kr 613/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Iwona Niżnik – Dobosz (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi A.O. na decyzję Wojewody z dnia 27 marca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A.O. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda decyzją z dnia 27 marca 2015 znak [...] na podstawie: - art. 80 ust. 1 pkt. 2, art. 81 ust. 1 pkt. 2, art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., zwana dalej: Prawo budowlane); - art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013.267 ze zm. zwany dalej: k.p.a.); po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – A. O. od decyzji Starosty [...] nr [...] z 20.11.2014 r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, gazu i c. o. oraz przyłączem kanalizacyjnym do istniejącego zbiornika na nieczystości ciekłe i przyłączem wody na działkach ewid. nr: [...], [...], [...] w obr. ewid. G. w miejscowości M., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta [...] decyzją nr [...]. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjną, gazu i c.o. oraz przyłączem kanalizacyjnym do istniejącego zbiornika na nieczystości ciekłe i przyłączem wody na działkach ewid. nr: [...], [...], [...] w obr. ewid. G. w miejscowości M.. Od wyżej wymienionej decyzji Starosty [...], odwołała się skarżąca, właścicielka działki ewid. nr [...] znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Stwierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów § 13 ust. 3 i ust. 4, § 18 ust. 1 oraz § 235 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. Zarzucając naruszenie powyższych przepisów stwierdziła, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie zapewniono miejsc postojowych dla nowoprojektowanego budynku. Stwierdziła również, że lokalizacja projektowanego budynku w odległości 4 m od budynku istniejącego na działce ewid. nr [...] powoduje zacienianie istniejącego budynku. Zdaniem skarżącej, zaskarżoną decyzją zatwierdzono projekt budowlany, w którym ściana oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki ewid. nr [...] (stanowiącej własność skarżącej) nie spełnia wymagań stawianych oddzieleniu przeciwpożarowemu. Ponadto w jej ocenie, organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, ponieważ przyjęto, że na najwyższej kondygnacji budynku istniejącego na działce ewid. nr [...] otwory okienne zwrócone w stronę projektowanej zabudowy są oknami do pomieszczeń nie przeznaczonych na pobyt ludzi. Zastrzeżenia skarżącej budzi część inwentaryzacyjna projektu budowlanego w zakresie dotyczącym budynku istniejącego na działce ewid. nr [...], a także zamieszczone w projekcie budowlanym obliczenia współczynnika intensywności zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej (w jego ocenie obliczenia odnoszą się do mapy, której treść nie zgadza się z prawdą materialną). Z treści odwołania wynika również, że organ I instancji nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie oględzin terenu inwestycji, co doprowadziło do zatwierdzenia projektu budowlanego, którego część inwentaryzacyjna nie odpowiada rzeczywistości. Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja została podjęta w ramach ponownego rozpatrzenia wniosku M. K. z 29.01.2014 r. w sprawie pozwolenia na budowę wyżej wymienionej inwestycji, przeprowadzonego w wyniku kasacyjnej decyzji Wojewody z 24.09.2014 r. znak: [...]. Organ powołał treść art. art. 32 ust. 4 pkt. 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego. Organ podniósł, iż z akt sprawy wynika, że inwestor: M. K., do wniosku z 29.01.2014 r. o pozwolenie na budowę załączył błędnie wypełnione oświadczenie z 29.01.2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczące działek ewid. nr: [...], [...], [...] i [...] w obr. ewid. G., jednostce ewid. M. - w oświadczeniu nie wskazano dokumentu, z którego wynika prawo do dysponowania działkami ewid. nr: [...] i [...]. W związku z powyższym pismem z 10.02.2014 r. znak: [...] inwestor został wezwany do uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę, tj. do przedłożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia. W odpowiedzi udzielonej pismem z 17.02.2014 r. M. K. załączył prawidłowo wypełnione oświadczenie z 17.02.2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działek ewid. nr: [...], [...], [...] i [...] w obr. ewid. G., jednostce ewid. M.. Z akt I instancji wynika również, że inwestor poszerzył zakres wniosku o pozwolenie na budowę o działki ewid. nr: [...] i [...], o czym poinformował w piśmie z 15.05.2014 r. i w związku z tym przedłożył kolejne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczące tych działek. Tym samym uczyniono zadość wymogom ustanowionym w przywołanych wyżej przepisach art. 32 ust. 4 pkt. 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego. Organ podniósł, iż z akt sprawy wynika, że na terenie przewidzianym pod lokalizację planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Mszana Dolna zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Mszana Dolna Nr XXV 148/2004 z 28.12.2004 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 16.02.2005 r., Nr 95, póz. 664 ze zmianami). Organ odwoławczy dokonał analizy tego planu, w wyniku czego ustalono co następuje. Działki, na których przewidziano lokalizację projektowanej inwestycji - tj. działki ewid. nr: [...], [...], [...] w obr. ewid. G. w miejscowości M., położone są w terenie, który w planie oznaczono symbolem: MS i przeznaczono na tereny zabudowy śródmiejskiej położone w jednostce strukturalnej "A" stanowiącej funkcjonalne centrum miasta o mieszanej funkcji usługowo-mieszkaniowej z dominacją usług komercyjnych. Według ustaleń planu (§ 21 ust. 1) przeznaczenie podstawowe tego terenu to: budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wraz z funkcjami użyteczności publicznej, natomiast przeznaczenie dopuszczalne (zgodnie z § 21 ust. 2) obejmuje: usługi nieuciążliwe w istniejących budynkach z możliwością ich rozbudowy, przebudowy i remontów, z dopuszczeniem budowy nowych budynków mieszkalno-usługowych, przy spełnieniu warunków zawartych w ust. 3. Przeznaczenie dopuszczalne obejmuje również: zieleń izolacyjną, ogrody rekreacyjne i ozdobne, urządzenia sportowo-rekreacyjne i place zabaw dla dzieci, parkingi wewnętrzne oraz zespoły garażowe dla obsługi funkcji podstawowych i dopuszczalnych. W planie przyjęto następujące ustalenia szczegółowe dla tego terenu (zgodnie z § 21 ust. 3): powierzchnia zabudowy na nowo wydzielanych działkach nie może stanowić więcej niż 60%, a powierzchnia biologicznie czynna nie mniej niż 15% ich powierzchni; dopuszcza się stosowanie jednej kondygnacji podziemnej; dopuszcza się maksymalną wysokość budynków 12,0 m od poziomu terenu przyległego do kalenicy, to jest nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne z możliwością wykorzystania poddasza użytkowego na trzeciej kondygnacji; należy stosować przekrycia budynków dachami wielospadkowymi, symetrycznymi o kącie nachylenia połaci dachowych 30° - 45°; dopuszcza się możliwość sytuowania budynków w granicach własności przy spełnieniu przepisów odrębnych. Z projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją wynika, że parametry, cechy i usytuowanie planowanej zabudowy odpowiadają warunkom określonym w wyżej wymienionym planie, co do funkcji: zaprojektowano budynek mieszkalno-usługowy (w parterze budynku zaprojektowano 3 lokale handlowe, a na I piętrze i poddaszu 3 lokale mieszkalne); co do wysokości (wysokość kalenicy wynosi: + 11,98, a poziom terenu przyległego do budynku wynosi: - 0,02 przy czym zaprojektowano budynek czterokondygnacyjny, z jedną kondygnacją podziemną i trzema kondygnacjami nadziemnymi, w tym jedna kondygnacja w poddaszu) oraz co do rodzaju dachu (zaprojektowano dach symetryczny, dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 30° z lukarnami, nakrytymi również dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci dachowych 30°). Ponadto projektowany budynek zlokalizowano w granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...] oraz z działką ewid. nr [...] (w granicy własności - działka ewid. nr [...] stanowi własność A. O.), spełniając przy tym wymogi przepisów odrębnych, tj. przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - o czym mowa dalszej części uzasadnienia. Mimo że działki objęte planowaną inwestycją nie są działkami nowo wydzielonymi, projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją spełnia cytowane powyżej wymogi planu w zakresie dopuszczalnej powierzchni zabudowy dla tego rodzaju działek (powierzchnia projektowanej zabudowy (120 m2) i istniejącej zabudowy (188 m2) wynosi łącznie: 317 m2, co stanowi 52% terenu inwestycji - zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki zamieszczone w części opisowej projektu zagospodarowania oraz w zakresie wymaganej minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (projektowana powierzchnia biologicznie czynna wynosi: 92 m2 co stanowi 15% terenu inwestycji). W Uchwale nr XXI/148/2004 Rady Miasta w Mszanie Dolnej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Mszana Dolna (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2005 r., Nr 95, poz. 664 ze zm.), w rozdziale IV określono: Lokalne warunki, zasady i standardy zagospodarowania terenu oraz kształtowania zabudowy (§ 21 - § 52). W niniejszym rozdziale, określając warunki dla poszczególnych terenów, rozstrzygnięto również dla których terenów istnieje obowiązek zapewnienia wymaganej ilości miejsc parkingowych (obowiązek ten nałożono np.: § 22 ust. 2 pkt. 4 dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonych symbolem: MW lub § 26 ust. 3 pkt. 4 dla terenów zabudowy usługowej - administracja, oznaczonych symbolem: UA). Zgodnie z wyżej wymienioną Uchwałą, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Mszana Dolna, w terenie przewidzianym pod lokalizację projektowanej inwestycji, czyli w terenie zabudowy śródmiejskiej oznaczonej symbolem: MS (§ 21), nie ustalono obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych lub garażowych w granicach działki budowlanej w odniesieniu do projektowanej powierzchni usługowej lub mieszkalnej. Powyższe wynika zapewne z faktu, iż teren przewidziany pod lokalizację projektowanej inwestycji stanowi funkcjonalne centrum miasta, zatem warunki istniejącej na tym terenie, zwartej zabudowy pierzejowej nie pozwalają na zapewnienie miejsc postojowych przy każdym nowoprojektowanym budynku. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na fakt, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie nałożono obowiązku zapewnienia określonej ilości miejsc postojowych dla nowoprojektowanych budynków lokalizowanych w terenach zabudowy śródmiejskiej, nie ma obowiązku projektowania miejsc postojowych w ramach inwestycji, której dotyczy wniosek M. K.. Organ wskazał, iż z projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją wynika, że ścieki z projektowanego budynku odprowadzane będą do istniejącego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, zlokalizowanego na działce ewid. nr [...], ponieważ zgodnie z pismem Urzędu Miasta w M. z 20.05.2013 r. znak: [...], w obrębie projektowanego budynku brak jest sieci kanalizacji sanitarnej. Przyjęte rozwiązanie projektowe jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określającymi zasady obsługi w infrastrukturę techniczną. Zgodnie z § 55 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w jednostkach strukturalnych miasta A, B, C, D, E i F do czasu realizacji systemu kanalizacji sanitarnej dopuszcza się możliwość gromadzenia ścieków w szczelnych zbiornikach i ich okresowe usuwanie w sposób wskazany przez gminę. W ocenie organu odwoławczego zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M.. Planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), a zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania ochrony środowiska. Dokonując sprawdzenia w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (na podstawie art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego) organ odwoławczy ustalił, że lokalizacja projektowanego budynku mieszkalno-usługowego w granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...] (działka stanowiąca własność skarżącej) jest zgodna z § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), który stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2 (czyli w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - w granicy działki ewid. nr [...] z działką nr [...] zaprojektowano ścianę pełną. Ponadto projektowana lokalizacja budynku w tej granicy spełnia wymagania § 272 ust. 3 wyżej wymienionego Rozporządzenia z 12.04.2002 r., zgodnie z którym budynek sytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 tego Rozporządzenia - zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120, przyjmując klasę odporności pożarowej budynku - C. Ścianę budynku projektowaną w granicy z działką ewid. nr [...] również zaprojektowano jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120, przy czym ze względu na fakt, że działka ewid. nr [...] pełni funkcję drogi dojazdowej (współwłasność inwestora), dopuszczalnym jest wykonanie otworów w tej ścianie - otwory okienne i drzwiowe o klasie odporności ogniowej El 60 stanowią 9% powierzchni tej ściany. Obie ściany oddzielenia przeciwpożarowego zaprojektowano uwzględniając wskazania zawarte w wyżej wymienionej, kasacyjnej decyzji Wojewody z 24.09.2014 r. znak: [...], tj. zgodnie z § 235 ust. 1 i 2 wyżej wymienionego Rozporządzenia z 12.04.2002 r. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek sytuowany jest w odległości 4 m od budynku istniejącego na działce ewid. nr [...]. W związku z taką lokalizacją budynków, w części opisowej projektu budowlanego zamieszczono informację, z której wynika, że ściana wschodnia budynku istniejącego na działce ewid. nr [...], tj. ściana usytuowana w granicy z działką ewid. nr [...] jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, posiada otwory okienne do pomieszczeń, które nie są przeznaczone na pobyt ludzi. To oznacza, że w niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania przepis § 13 przywołanego wyżej Rozporządzenia z 12.04.2002 r. - nie jest wymagane zapewnienie naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń na warunkach określonych w tym przepisie. Lokalizacja projektowanego budynku w odległości 4 m od budynku istniejącego na działce ewid. nr [...] nie powoduje również zacieniania projektowanego budynku, ponieważ otwory okienne w elewacji zachodniej projektowanego budynku stanowią doświetlenie klatki schodowej, która nie stanowi pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w rozumieniu § 4 Rozporządzenia z 12.04.2002 r. Ponadto w projekcie budowlanym zamieszczono informację, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w budynku istniejącym na działce ewid. nr [...] posiadają oświetlenie dzienne zgodne z przepisami odrębnymi. Budynek istniejący na tej działce ma wysokość około 6 m i znajduje się w odległości 8 m od projektowanego budynku. W niniejszym przypadku zastosowanie znajduje przepis § 13 ust. 4 Rozporządzenia z 12.04.2002 r., który stanowi, że wysokość przesłaniania może być zmniejszona nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Lokale usługowe na parterze budynku zaprojektowano spełniając wymogi przepisu art. 5 ust. 1 pkt. 4 Praw budowlanego, czyli zapewniając warunki dostępu dla osób niepełnosprawnych. W ocenie organu odwoławczego projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony zaskarżoną decyzją został sporządzony zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sprawdzając kompletność projektu budowlanego, w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 organ odwoławczy ustalił, że projekt budowlany został uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Starostwie Powiatowym w L. w zakresie instalacji kanalizacji sanitarnej (odprowadzenie ścieków do istniejącego zbiornika na działce ewid. nr [...]), instalacji gazowej n/c od punktu redukcyjno-pomiarowego posadowionego na działce ewid. nr [...], przyłącza wodociągowego od węzła w istniejącej studni wodomierzowej posadowionej na działce ewid. nr [...] do projektowanego budynku. Do projektu budowlanego załączono warunki techniczne wykonania przyłącza wodociągowego do projektowanego budynku - pismo Zakładu Gospodarki Komunalnej w M. z 13.05.2013 r., znak: [...]; zgodę na lokalizację szczelnego zbiornika na ścieki ze względu na brak sieci kanalizacji sanitarnej w rejonie projektowanej inwestycji - pismo Urzędu Miasta w M. z 20.05.2013 r., znak: [...]; warunki przyłączenia do sieci gazowej - pismo Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział w T. z 8.05.2013 r., znak: [...]; warunki przyłączenia do sieci OSD - pismo "T" S.A. z 23.05.2013 r., znak: [...]; oświadczenie o możliwości połączenia działki z drogą publiczną - pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w K. z 24.05.2013 r. znak: [...] oraz pismo z 23.05.2013 r. znak: [...] dotyczące zgody na lokalizację projektowanego budynku i pismo z 10.04.2014 r. znak: [...] dotyczące możliwości odprowadzenia wód opadowych z terenu projektowanej inwestycji. Do projektu budowlanego, projektanci załączyli oświadczenia, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz informację o bezpieczeństwie i ochronie zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1 b tej ustawy, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego (aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego) - w poszczególnych częściach branżowych projektu. Projekt budowlany zawiera charakterystykę energetyczną oraz analizę porównawczą możliwości wykorzystania alternatywnych źródeł energii. Do projektu budowlanego załączono opracowanie pn: Opinia geotechniczna dla budowy budynku mieszkalno -usługowego w M. na działce nr [...] sporządzone przez uprawnionego geologa mgr inż. S. J.. Zgodnie z opinią projektowaną inwestycję zaliczono do I kategorii geotechnicznej. W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany zatwierdzony zaskarżona decyzją jest kompletny. Ponadto w zaskarżonej decyzji prawidłowo wyznaczono obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, który obejmuje działki ewid. nr: [...], [...], [...] oraz [...] obr. ewid. G. w miejscowości M., a następnie prawidłowo ustalono krąg stron postępowania. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, iż zaskarżona decyzja Starosty z 20.11.2014 r. została wydana z naruszeniem § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zmianami). Z treści tego przepisu wynika, że przeznaczenie i sposób zabudowy działki decyduje o rozwiązaniach projektowych w zakresie lokalizacji miejsc postojowych. Ponieważ na terenie przewidzianym pod lokalizację projektowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Mszana Dolna zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Mszana Dolna Nr XXIII48/2004 z 28.12.2004 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 16.02.2005 r., Nr 95, poz. 664 ze zm.), należy odnieść się do przepisu art. 15 ust. 2 pkt. 1 i pkt. 6 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Ponieważ cytowany powyżej przepis § 18 ust. 1 Rozporządzenia z 12.04.2002r. uzależnia obowiązek urządzenia miejsc postojowych od sposobu zagospodarowania działki, który z kolei wynika z ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w ocenie organu odwoławczego, w sytuacji gdy plan nie nakłada obowiązku urządzenia miejsc postojowych, zatwierdzony projekt budowlany mimo, że nie przewiduje lokalizacji miejsc postojowych na terenie objętym inwestycją - nie narusza tego przepisu. Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącej, że projekt budowlany narusza przepis § 13 ust. 3 oraz ust. 4 Rozporządzenia z 12.04.2002 r., ponieważ nie zachowano wymaganej odległości projektowanego budynku od budynku istniejącego na działce ewid. nr: [...], co powoduje zacienianie istniejącego budynku. Wyżej wymieniony przepis określa warunki lokalizacji budynków, w celu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zgodnie z tym, co wyjaśniono powyżej, otwory okienne w budynku istniejącym na działce ewid. nr: [...] w ścianie od strony projektowanego budynku, są w pomieszczeniach nie przeznaczonych na pobyt ludzi. Dodatkowo informacja ta została potwierdzona przez pełnomocnika inwestora w piśmie z 13.02.2015 r. doręczonym do organu odwoławczego. W związku z powyższym przy ocenie lokalizacji projektowanego budynku w odniesieniu do budynku istniejącego na działce ewid. nr [...] nie znajduje zastosowania przepis, na który powołuje się pełnomocnik skarżącej. Uzasadnienia nie znajduje również zarzut naruszenia cytowanego powyżej § 235 ust. 2 Rozporządzenia z 12.04.2002 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej, ściana oddzielenia przeciwpożarowego zaprojektowana od strony działki ewid. nr [...] nie spełnia wymagań stawianych oddzieleniu przeciwpożarowemu, tymczasem zatwierdzony projekt budowlany uwzględnia zmiany projektowe wprowadzone przez projektanta 17.10.2014 r. zgodnie ze wskazaniami zawartymi w kasacyjnej decyzji Wojewody z 24.09.2014 r. znak: [...], dotyczącymi spełnienia warunków określonych w § 235 ust. 2 Rozporządzenia z 12.04.2002 r. Zastrzeżenia skarżącej, iż w części inwentaryzacyjnej projektu budowlanego brak jest inwentaryzacji budynku istniejącego na działce ewid. nr [...], nie podlegają uwzględnieniu. Budynek ten nie stanowi przedmiotu wniosku o pozwolenie na budowę, zatem zatwierdzony projekt budowlany nie zawiera jego inwentaryzacji. Dodać należy, że w części opisowej projektu budowlanego znajdują się informacje dotyczące tego budynku. Wynika z nich, że projektowana inwestycja nie powoduje zacieniania tego budynku. Wynika również, że ściana tego budynku od strony działki ewid. nr [...] jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego REI 120, co i tak nie ma wpływu na bezpieczeństwo pożarowe, które jest zapewnione, ponieważ ściana projektowanego budynku lokalizowana w granicy z działką ewid. nr [...] jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Nie podlega uwzględnieniu również zarzut odnoszący się do zamieszczonych w projekcie budowlanym obliczeń współczynnika intensywności zabudowy oraz udziału powierzchni biologicznie czynnej. Zdaniem skarżącej, obliczeń tych dokonano opierając się na mapie, której treść nie zgadza się z prawdą materialną. Odpowiadając na tak postawiony zarzut wyjaśnić należy, że projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony zaskarżoną decyzją został sporządzony na mapie do celów projektowych w skali 1:500, która została przyjęta do zasobu powiatowego (klauzula Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej znajduje się na mapie), zatem organ udzielający pozwolenia na budowę nie posiada uprawnień do tego by kwestionować aktualność i treść takiej mapy. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie oględzin terenu inwestycji, które zdaniem pełnomocnika skarżącej były konieczne, ponieważ część inwentaryzacyjna projektu budowlanego dotycząca budynku istniejącego na działce ewid. nr [...] nie odpowiada rzeczywistości. Jak wspomniano powyżej, budynek ten nie stanowi przedmiotu wniosku o pozwolenie na budowę, zatem projekt budowlany nie zawiera jego inwentaryzacji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącej A. O. w której zarzuciła ona - naruszenie § 18 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zwanego dalej rozporządzeniem poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku zapewnienia miejsc postojowych dla nowoprojektowanego budynku, w szczególności w świetle wcześniejszego stwierdzenia przez projektanta, iż dla nowoprojektowanego budynku konieczne będzie wykorzystanie dwóch miejsc postojowych w budynku usługowym (działki o numerach ewid. [...], [...]), - naruszenie § 13 ust 3 oraz 4 rozporządzenia poprzez brak zachowania wymaganej odległości projektowanego budynku od budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...], co spowoduje zacienianie istniejącego budynku, - naruszenie § 235 ust 2 rozporządzenia oraz art. 5 ust l pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym ściana oddzielenie przeciwpożarowego od strony działki [...] w miejscowości M. nie spełnia wymagań stawianych oddzieleniu przeciwpożarowemu co stanowi naruszenie uzasadnionego interesu skarżącej, - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym przejawiające się w braku poinformowania strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie i nie umożliwieniu wypowiedzenie się co do dowodów, pomimo, iż decyzja organu II instancji została wydana między innymi w oparciu o treść oświadczenia inwestora zawartego w piśmie z dnia 13 lutego 2015 roku, - naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak stwierdzenia, że część inwentaryzacyjna projektu budowlanego nie odpowiada rzeczywistości (w zakresie kształtu i położenia ściany zewnętrznej budynku na działce o numerze ewidencyjnym [...] zwróconej w stronę projektowanej zabudowy), a także poprzez wskazanie w projekcie wymiarów istniejącego na działce [...], [...] oraz [...] budynku w przybliżeniu ("wysokość ok. 6 m") co uniemożliwiło organowi l i II i instancji ocenę zacienienia istniejących budynków i spełnienie norm ochrony przeciwpożarowej, - naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób nie odpowiadający rzeczywistości, w szczególności poprzez przyjęcie, iż w najwyższej kondygnacji budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...] otwory okienne zwrócone w stronę projektowanej zabudowy są oknami pomieszczeń nie przeznaczonych na pobyt ludzi, - naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób nie odpowiadający rzeczywistości, w szczególności w zakresie obliczenia współczynnika intensywności zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej, na skutek oparcia się na mapie projektowej, której treść nie odpowiada prawdzie materialnej, - naruszenie art. 76 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie oględzin terenu inwestycji, a więc wniosku o przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego - mapy do celów projektowych przyjętych do powiatowego zasobu geodezyjnego, pomimo, iż strona przedstawiła dowody na niezgodność treści tej mapy ze stanem rzeczywistym, - naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie oględzin terenu inwestycji, co doprowadziło do zatwierdzenia projektu budowlanego, którego część inwentaryzacyjna nie odpowiada rzeczywistości, - naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem prawa administracyjnego materialnego oraz proceduralnego, które powinno skutkować uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji, - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez odwołującą się stronę oraz nie wskazał czemu nie uznał dowodów przedstawionych przez skarżącego za wiarygodne. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. W pierwszej kolejności skarżąca zauważyła, że organ II instancji nie umożliwił wypowiedzenia się stronie, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jest to o tyle istotne, że skarżąca w ogóle nie została poinformowana o wpływie pisma z dnia 13 lutego 2015. które zostało doręczone do organu odwoławczego. Organ odwoławczy niezasadnie wskazał, że fakt przedłożenia tego pisma, potraktowanego jako dowód w sprawie, w oparciu o który ustalono stan faktyczny, nie powodował konieczności umożliwienia wypowiedzenie się stronie co do jego treści. W dalszej kolejności zauważyła, że organ odwoławczy nie dostrzegł, iż organ l instancji rażąco naruszył normy prawne wyrażone w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz normy prawne zawarte w ustawie Prawo Budowlane, pomijając zarzuty podniesione w piśmie z dnia 3 listopada 2014 roku. Pomimo wyraźnej sygnalizacji przez skarżącą, że zgromadzony materiał dowodowy nie odpowiada rzeczywistości i pomimo wniosku o przeprowadzenie oględzin organ l instancji zaniechał wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie uwzględnienie wniosku dowodowego, mającego posłużyć udowodnieniu, że ściana budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...], wbrew treści rysunków znajdujących się w projekcie budowlanym oraz wbrew treści mapy do celów projektowych zawiera występ (jest nim wysunięty z lica ściany przewód kominowy) oraz otwory okienne pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi spowodował wydanie decyzji administracyjnej bez ustalenia stanu faktycznego sprawy. Rysunek z projektu budowlanego, przedstawiający, biegnąca w linii prostej, w pełni murowaną ścianę budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...] nie odpowiada rzeczywistości. Na dowód powyższego skarżąca przedłożyła zdjęcia stanu faktycznego - ściany wraz z występem tworzonym przez komin na jej całej wysokości oraz otwory okienne pomieszczeń mieszkalnych wykonane w dniu 31 października 2014 roku przez skarżącą. Zdjęcia przedstawiały występ w powyższej ścianie utworzony przez znajdujący się w niej komin oraz okna do pomieszczeń, które zasłonięte są firankami, co jednoznacznie wskazuje, że są użytkowane jako cześć mieszkalna budynku. Biorąc pod uwagę, iż w ścianie, która przez projektanta została zinwentaryzowana, jako prosta, jednolita, murowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego bez otworów służących oświetleniu pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajduje się komin, występujący z lica ściany na ok 15 cm i o szerokości ponad 0,5 metra oraz dwa otwory okienne przesłonięte firankami, organ odwoławczy winien stwierdzić, że inwentaryzacja dokonana przez projektanta w sposób oczywisty nie odpowiada rzeczywistości. Wobec powyższego organ l instancji nie uwzględniając wniosku o przeprowadzenie oględzin terenu inwestycji pozbawił się możliwości weryfikacji, czy ściana istniejącego na działce [...] budynku spełnia wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz czy posiada otwory okienne pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a ponadto czy przedłożona mapa do celów projektowych odpowiada rzeczywistości, a organ odwoławczy tego błędu nie naprawił. Zachowanie warunków oddzielenia przeciwpożarowego jest o tyle wątpliwe, że wbrew inwentaryzacji zawartej w projekcie budowlanym ściana istniejącego budynku nie jest ścianą murowaną pełną, lecz zawiera w sobie kanały kominowe, czego w ogóle nie odzwierciedla rysunek załączony do projektu budowlanego. Wobec powyższego, z uwagi na brak odpowiadającej rzeczywistości mapy do celów projektowych sprawdzeniu przez organ odwoławczy winny ulec obliczenia dotyczące współczynnika intensywności zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej w terenie inwestycji, czego organ odwoławczy nie uczynił. Oprócz błędu jakim było zaniechanie przeprowadzenia oględzin, należy podkreślić, że organ odwoławczy całkowicie zignorował zdjęcia przedstawione przez skarżącą. Skarżąca podniosła, że projekt budowlany, którego zatwierdzenie było przedmiotem postępowania narusza § 13 ust 3 oraz 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak zachowania wymaganej odległości projektowanego budynku od budynku istniejącego na działce o numerze ewid. [...], co spowoduje zacienianie istniejącego budynku (odległość 4 m pomiędzy ścianą z otworami okiennymi a ścianą projektowanego budynku). Zgodnie z treścią przywołanych wyżej przepisów projektowane pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi muszą mieć zapewnione naturalne oświetlenie. Organ l instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdził, iż w ścianie istniejącego budynku nie znajdują się otwory okienne pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Powyższe stwierdzenie nie odpowiada rzeczywistości, a organ l instancji zaniechał przeprowadzenie a w tym zakresie postępowania wyjaśniającego i nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącej. Wobec powyższego Starosta nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wpływu projektowanej zabudowy na oświetlenie światłem naturalnym pomieszczeń na ostatniej kondygnacji istniejącego budynku, usytuowanego na działce [...]. Nadto ściana zewnętrzna istniejącego budynku na działce [...] nie jest ścianą pełną, a co za tym idzie nie spełnia warunków oddzielenia przeciwpożarowego, ponieważ zawiera w sobie kanały kominowe biegnące wzdłuż całej wysokości ściany. Należy również wskazać, iż projektant nie zapewnił prawidłowego oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki o numerze ewidencyjnym [...]. Zdaniem skarżącej, w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie dokonano przeprojektowania przedmiotowej ściany. Należy przy tym zauważyć, że uwagi rzeczoznawcy A. P. w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych nigdzie w projekcie budowlanym nie zostały wyartykułowane, wobec czego organ administracji architektoniczna - budowlanej nie mógł zweryfikować ich treści i ewentualnego wypełnienia warunków stwierdzonych przez osobę uprawnioną. Na wadliwość ustaleń faktycznych poczynionych przez organy orzekające w obu instancjach wskazuje również fakt, że w części inwentaryzacyjnej projektu budowlanego wysokość budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...], [...] oraz [...] obręb G. w M. określona jest jako "ok 6 m". Rodzi to pytanie jak projektant mógł rzetelnie ocenić zacienienie tego budynku przez projektowaną zabudowę oraz zacienienie budynku projektowanego przez istniejący budynek usytuowany na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...] oraz [...], skoro nie dysponował jego dokładnymi wymiarami. Treść normy prawnej wyrażonej w § 18 ust. 1 przywołanego powyżej rozporządzenia wskazuję, iż zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wobec powyższego, z uwagi na użytkowy charakter planowanej zabudowy należy wskazać, że będzie ona wymagała zwiększonej ilości miejsc parkingowych w stosunku do zabudowy o charakterze wyłącznie mieszkalnym. Zdaniem skarżącej już w pierwotnej wersji projektu budowlanego projektant nie wskazał wystarczającej ilości miejsc parkingowych. W ocenie skarżącej zarówno gramatyczna (literalna), jak i celowościowa (funkcjonalna) wykładnia omawianego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca parkingowe np. tylko na czas budowy, lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. Istotą unormowania § 18 ust. 1, stanowiącego materialne prawo administracyjne (prawo publiczne), jest bowiem niewątpliwie doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach). Inwestor z woli ustawodawcy, przystępując do realizacji zamierzenia budowlanego, ma związane z tym i wynikające z przepisów prawa publicznego obowiązki, w tym również obowiązek poniesienia ciężarów wiążących się z zapewnieniem miejsc parkingowych dla przyszłych użytkowników obiektu budowlanego, objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Skarżąca podkreśliła, iż w realiach niniejszej sprawy inwestor nawet nie wskazał o jakich miejscach parkingowych myślał w kontekście obsługi projektowanej zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Po przeanalizowaniu treści zaskarżonych decyzji oraz całości akt sprawy Sąd podziela stanowisko skarżącej, że zakwestionowana decyzja narusza prawo materialne w stopniu mającym znaczenie dla rozpatrzenia sprawy oraz narusza art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w stopniu mogącym mieć znaczenie dla rozpatrzenia sprawy, gdyż dla hipotez stosowanych norm prawnych z zakresu Prawa budowlanego, w tym norm technicznych istotne znaczenie posiada prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Należy zacząć od tego, że organ odwoławczy dokonał niewłaściwej wykładni § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w związku z postanowieniami uchwały nr XXI/148/2004 Rady Miasta w Mszanie Dolnej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Mszana Dolna (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2005 r., Nr 95, poz. 664 ze zm.), gdzie w rozdziale IV określono: Lokalne warunki, zasady i standardy zagospodarowania terenu oraz kształtowania zabudowy (§ 21 - § 52). W tym rozdziale, określając warunki dla poszczególnych terenów, rozstrzygnięto również, dla których terenów istnieje obowiązek zapewnienia wymaganej ilości miejsc parkingowych (obowiązek ten nałożono np.: § 22 ust. 2 pkt. 4 dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonych symbolem: MW lub § 26 ust. 3 pkt. 4 dla terenów zabudowy usługowej - administracja, oznaczonych symbolem: UA). Zgodnie z wyżej wymienioną Uchwałą, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Mszana Dolna, w terenie przewidzianym pod lokalizację projektowanej inwestycji, czyli w terenie zabudowy śródmiejskiej oznaczonej symbolem: MS (§ 21), nie ustalono obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych lub garażowych w granicach działki budowlanej w odniesieniu do projektowanej powierzchni usługowej lub mieszkalnej. Zdaniem Sądu, w sytuacji, w której organ I i II instancji skonstatował, że prawodawca lokalny nie uregulował kwestii miejsc postojowych w odniesieniu do terenu na jakim jest planowane kontrolowane przedsięwzięcie inwestycyjne, powinien zastosować w sprawie § 18 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) . Z treści art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że "Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem" (ust. 1 u.p.z.p); a nadto, że " W planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów" (ust. 2 pkt 6 u.p.z.p); Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wprost obowiązek regulacji przez prawodawcę lokalnego kwestii miejsc postojowych w wyżej wskazanych okolicznościach. Sprawa ta nie została poddana zakresowi dyskrecjonalnego władztwa prawotwórczego lokalnego prawodawcy. W przypadku, w którym dany teren przeznaczony jest pod zabudowę, to obok określenia zasad kształtowania zabudowy, prawodawca lokalny powinien obligatoryjnie wskazywać m.in. minimalną liczbę miejsc do parkowania. Obligatoryjność, o której mowa nie występuje wtedy, kiedy wskazany w planie sposób przeznaczenia terenu jest inny niż pod zabudowę i nie jest powiązany w sposób przyczynowo skutkowy z miejscami postojowymi, a więc kiedy ten sposób przeznaczenia ternu w planie miejscowym nie jest związany z koniecznością korzystania z miejsc parkingowych. W kontrolowanym przypadku nie mamy do czynienia z wypowiedzią prawodawcy lokalnego wprost uwalniającą analizowany teren inwestycyjny od obowiązku zapewnienia miejsc postojowych. Wniosek taki można wywieść z wykładni systemowej i celowościowej przywoływanych w sprawie postanowień miejscowego planu obowiązującego w M.. W przypadku takiego milczącego przyzwolenia prawodawcy lokalnego na realizację zabudowy bez zabezpieczenia miejsc postojowych, obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest w tej sytuacji dokonanie wykładni takiego postanowienia planu miejscowego w związku z treścią § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) i wyciągnięcie stąd odpowiednich wniosków. W przekonaniu Sądu dorozumiane zezwolenie organu planistycznego na realizację inwestycji w omawianym terenie bez powinności zapewnienia miejsc postojowych, które wyinterpretowały organy z treści miejscowego planu, w żadnym wypadku nie uwalniało organów administracyjnych w świetle omawianego miejscowego planu od zastosowania w sprawie § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . W tej sytuacji Sąd podziela w odpowiednim zakresie wykładnię zastosowaną przez NSA w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. II OSK 601/11. Z treści § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) wynika, że jeżeli dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli natomiast dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to zastosowanie będzie miał § 18 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia. Zdaniem WSA w Krakowie, organ II instancji dokonując z odwołania skarżącej tzw. kontroli instancyjnej i zarazem powtórnego aktu stosowania prawa, nie dokonał aktu stosowania prawa w przedmiotowej sprawie pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, błędnie i za wąsko uznając, że kwestia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych podlega ocenie wyłącznie pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To naruszenie prawa ma znaczenie dla rozpatrzenia i załatwienia sprawy, gdyż doprowadziło do wydania decyzji pomijającej ustalenia w kwestii miejsc postojowych. W przekonaniu składu rozpoznającego, ponieważ jest obowiązek wypowiadania się o miejscach postojowych w postanowieniach miejscowego planu, dopuszczenie przez prawodawcę lokalnego realizacji inwestycji bez miejsc postojowych - jest w realiach normatywnych kontrolowanej sprawy wobec bytu prawnego treści § 18 w/w rozporządzenia - obojętne prawne w ramach dokonywanej wykładni przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie i zdaniem WSA w Krakowie, właściwe organy powinny w sprawie zastosować § 18 ust. 1 w/w rozporządzenia. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne " 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Podniesione przez skarżącą zarzuty w skardze były już przedmiotem pewnych ustaleń w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego z uwagi na to, że skarżąca dwa razy, przy podobnej argumentacji, wnosiła odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnych w przedmiotowej sprawie. W związku z tym, na uwagę zasługują ustalenia Wojewody zawarte w jego uprzedniej decyzji kasacyjnej a następnie wykonanie tych zaleceń przez organ I instancji oraz następnie argumentacja akceptacji ponownego stanowiska organu I instancji zawarta w uzasadnieniu decyzji organu II instancji - obecnie kontrolowanej. Ten fragment uzasadnienia wyroku ma na celu wykazać, że organy administracyjne nie wyjaśniły jednoznacznie stanu faktycznego, co znalazło odbicie w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji, czy zatwierdzony kontrolowaną decyzją organu I instancji z dnia 20 listopada 2014 r. projekt budowlany uwzględnia zalecenia organu II instancji co warunków technicznych jakie ma spełniać ściana oddzielenia/zabezpieczenia przeciwpożarowego projektowanego budynku od strony granicy z działką skarżącej. Zdaniem organu odwoławczego, w jego decyzji kasacyjnej z dnia 24 września 2014 r., ściana oddzielenia przeciwpożarowego zamierzonej inwestycji zaprojektowana w granicy z działką ew. nr [...] jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności REI 120, przyjmując klasę odporności pożarowej budynku - C - nie spełniała wymagań określonych w § 235 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., który stanowi, że (s. 4 uzasadnienia akapit 2 i 3) " 1. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany. 2. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że w projekcie budowlanym brak jest informacji, czy wschodnia ściana budynku istniejącego na działce [...] posiada otwory okienne do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i czy w związku z tym, spełnione są wymagania zawarte w § 13 rozporządzenia jak wyżej. Sięgając do części opisowej aktualnego projektu zagospodarowania działki zatwierdzonego kontrolowanymi decyzjami, można wyczytać na s. 27a w pkt 10 zat. "Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe", że "Budynek projektuje się w terenie zabudowy śródmiejskiej. Projektowany obiekt będzie znajdować się w odległości 4 m. od istniejącego budynku mieszkalnego z usługami na parterze na dz. nr [...]. Ściana budynku projektowanego od strony działki [...] będzie ścianą oddzielenia pożarowego REI 120 (otwory okienne i drzwiowe EI60 stanowią 9% powierzchni ściany) ściana budynku istniejącego na działce [...] od strony dz. [...] jest ścianą oddzielenia pożarowego REI 120. Okna w niej stanowią ok. 2 % powierzchni i są to okna EI60. Pokrycie dachowe obu budynków jest niepalne. Na dz. Nr [...] i [...] znajduje się murowany budynek usługowy oddalony od budynku projektowanego o 8 m Projektowany obiekt będzie zlokalizowany w granicy własności z dz. nr [...]. Od tej strony projektuje się ścianę oddzielenia pożarowego REI 120. (.....)". Korekty na tej stronie w powyższym przedmiocie według oświadczenia projektanta wprowadzono w dniu 05.05.2014 r. W tym miejscu Sąd zauważa, że projekt zagospodarowania terenu (karta 28 części opisowej projektu zagospodarowania działki) został zatwierdzony za zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej w dniu 14 maja 2014 r. przez Rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń Przeciwpożarowych mgr inż. A. P. (a zatem przed wydaniem decyzji przez organ II instancji w dniu 24 września 2014 r., a także przed wydaniem decyzji przez Starostę z dnia 20 listopada 2014 r., a tymczasem w swojej decyzji – Starosta przywołuje okoliczność zatwierdzenia tego projektu z dnia 14 maja 2014 r. W ponownie wydanej decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 20 listopada 2014 r. Starosta pisze w uzasadnieniu swojej decyzji "Przepisy § 271 – 273 war. technicznych dotyczą usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Stwierdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu z § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ścianę budynku w granicy z niezabudowaną działką budowlaną nr ew. [...] zaprojektowano, jako ścianę oddzielenia pożarowego REI (karta 27a projektu budowalnego). Ściana bez otworów okiennych i drzwiowych (ściana pusta) wymurowana 30 cm. nad połać dachu i wysunięta na 30 cm. poza lico ściany zewnętrznej budynku. Od strony istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce ew. [...] w odległości 4 m. od zaprojektowanego również zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego REI 120. W ścianie zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe EI60, które stanowią 9% powierzchni ściany. Ściana budynku istniejącego na działce [...] od strony dz. [...] jest ścianą oddzielenia pożarowego REI 120. Okna w niej stanowią ok. 2 powierzchni ściany i są to okna EI 60. Pokrycie dachowe jest niepalne (karta 27a projektu budowlanego) Od pozostałych stron zachowano wymagane odległości. Ponadto projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (k. nr 28, 40 projektu budowlanego). Z powyższych wypowiedzi wynika, że na okoliczność nowych ustaleń, w których organ I instancji pisze o tym, że dokumentacja projektowa spełnia wymogi, o których wypowiedział się organ II instancji, organ ten powołuje się na k.28 projektu, który został zatwierdzony za zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej w dniu 14 maja 2014 r. przez Rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń Przeciwpożarowych mgr inż. A. P. przy jednoczesnym zakreśleniu w pieczęci części "z uwagami", a zatem przed wydaniem decyzji kasacyjnej przez organ II instancji w dniu 24 września 2014 r., z której wynikały omawiane zalecenia, a także przed wydaniem decyzji przez Starostę z dnia 20 listopada 2014 r. To samo dotyczy karty 40 omawianego projektu. W związku z tym Sąd przyznaje rację skarżącej, że organy nie sprawdziły i wykazały zgodnie z art. 7, w zw. z art. 77 k.p.a., że ściana oddzielenia przeciwpożarowego zamierzonej inwestycji zaprojektowana w granicy z działką ew. nr [...] jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego - spełnia wymagania określone w § 235 ust.1 -2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Sąd zauważa, że z dołączonej przez skarżącą do akt sprawy dokumentacji fotograficznej wynika, że ściana budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...], wbrew treści rysunków znajdujących się w projekcie budowlanym, zawiera pewien nieduży występ, przy czym może nim być wysunięty z lica ściany przewód kominowy, a także zawiera otwory okienne – które potencjalnie i hipotetycznie mogą być oknami z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Te okoliczności, zdaniem Sądu wskazują, że organ I instancji, przy akceptacji organu II instancji, wydał decyzję administracyjną bez szczegółowego ustalenia i odniesienia się do stanu faktycznego sprawy, przy niezbadaniu zgodnie z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. wątpliwości co do stanu faktycznego podnoszonych uprzednio w sposób jasny i konkretny przez skarżącą. W związku z tym rysunek z projektu zagospodarowania działki przedstawiający biegnącą w linii prostej ścianę budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...] nie odpowiada w pewnym stopniu rzeczywistości wyłaniającej się z przedłożonej dokumentacji fotograficznej. Kwestia ta powinna być jednoznacznie wyjaśniona w części opisowej projektu podczas ponownego przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w sprawie. Sąd zarazem zauważa, że projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony zaskarżoną decyzją, którego precyzyjność w powyżej wskazanym zakresie jest podważona, został sporządzony na mapie do celów projektowych w skali 1:500, która została przyjęta do zasobu powiatowego (klauzula Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej znajduje się na mapie). Biorąc pod uwagę względnie nieduży charakter wskazanego występu/wypustu w ścianie zewnętrznej budynku na działce o numerze ewidencyjnym [...] zwróconej w stronę projektowanej zabudowy) nie ma zatem powodów, aby kwestionować aktualność w/w mapy. Byt tego występu ma przede wszystkim znaczenie dla określenia rodzaju tej ściany z uwagi na wymogi przeciwpożarowe. Jest rzeczą oczywistą z uwagi na specyfikę postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę, które ma w pewnym zakresie wymiar zdekodyfikowany w odniesieniu do postanowień k.p.a., że organ w ramach wyjaśniania stanu faktycznego z zasady nie będzie przeprowadzał oględzin w terenie, ale do kwestii poruszonych przez skarżącą powinien, z inicjatywy właściwego organu, odpowiednio ustosunkować się projektant z odpowiednim stopniem szczegółowości adekwatnym dla szczegółowości argumentacji skarżącej, podważającej prawidłowość projektu. Niezależnie od tego, że od strony istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce ew. [...] w odległości 4 m. od zaprojektowanego również zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego REI 120, a w tej ścianie zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe EI60, które stanowią 9% powierzchni ściany, i ta okoliczność jest podnoszona przez organ II instancji jako wystarczająca, to jednak według przedłożonej dokumentacji do zatwierdzenia przez w/w rzeczoznawcę ściana budynku istniejącego na działce [...] od strony dz. [...] jest ścianą oddzielenia pożarowego REI 120. W związku z tym trzeba jednoznacznie wyjaśnić charakter tej ściany, i ustalić jaki ma to wpływ na zatwierdzenie za zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej przez Rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń Przeciwpożarowych, mając na uwadze dodatkową okoliczność, że na pieczęci jest zakreślona część "z uwagami". Poprzednie zatwierdzenie dokumentacji przez w/w rzeczoznawcę odbyło się przy ustaleniu, że ściana budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...] jest ścianą oddzielenia pożarowego REI 120. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń Przeciwpożarowych powinien raz jeszcze wypowiedzieć się w przedmiocie zatwierdzenia za zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, po uprzednim wyjaśnieniu przez projektanta w części opisowej i odzwierciedleniu w projekcie przyjętego wyjaśnienia – wobec niewyjaśnionych okoliczności stanu faktycznego wskazanych przez Sąd a związanych z w/w występem w ścianie. Dołączone zdjęcia przedstawiają omówiony występ w powyższej ścianie oraz okna do pomieszczeń, które zasłonięte są firankami, co wymaga dodatkowego jednoznacznego ustalenia, czy pomieszczenia te są użytkowane, jak podnosi skarżąca, jako część mieszkalna budynku. Odnośnie tej sprawy organy wyjaśniają że zgodnie z oświadczeniem projektanta, otwory okienne w budynku istniejącym na działce ewid. nr: [...] w ścianie od strony projektowanego budynku, są w pomieszczeniach nie przeznaczonych na pobyt ludzi. Dodatkowo informacja ta została potwierdzona przez pełnomocnika inwestora w piśmie z 13.02.2015 r. doręczonym do organu odwoławczego. W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, przy ocenie lokalizacji projektowanego budynku w odniesieniu do budynku istniejącego na działce ewid. nr [...] nie znajduje zastosowania przepis, na który powołuje się pełnomocnik skarżącej. Sąd zauważa w tym miejscu, że w/w informacje nie posiadają żadnego uzasadnienia w nawiązaniu do zarzutów skarżącej. Rację ma także skarżąca, że nie miała zapewnionej ustawowej możliwości wynikającej z art. 10 k.p.a. zapoznania się z pismem, o którym jest mowa powyżej. W związku z tym, z uwagi na znaczenie tego dowodu dla sprawy, organy naruszyły wobec skarżącej postanowienia art. 10 k.p.a., a tym samym zasadę prawdy materialnej w stopniu mającym znaczenie dla kontrolowanej sprawy. Ustalenia w tym przedmiocie dokonane przez organ II instancji, podjęte z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 10 k.p.a. - dotyczące kwalifikacji w/w pomieszczeń jako przeznaczonych dla pobytu ludzi - mają znaczenie dla stosowania w sprawie przez organy § 13 w/w rozporządzenia M.I. z 2002 r. i możliwości braku zachowania wymaganej odległości projektowanego budynku od budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...], co powoduje potencjalnie zacienianie istniejącego budynku, a tym samym mają znaczenie dla sposobu załatwienia sprawy. W związku z tym związane z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 10 k.p.a. przez organ II instancji wątpliwości w przedmiocie charakteru tychże pomieszczeń powinny być jednoznacznie wyjaśnione jako posiadające znaczenie dla prawidłowego stosowania prawa. Sąd zauważa, że zgodnie z § 4 w/w rozporządzenia " Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: 1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, 2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Zarazem, w myśl § 5 omawianego rozporządzenia "1. Nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których: 1) łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku, 2) mają miejsce procesy technologiczne niepozwalające na zapewnienie warunków przebywania osób stanowiących ich obsługę, bez zastosowania indywidualnych urządzeń ochrony osobistej i zachowania specjalnego reżimu organizacji pracy, 3) jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich osób zajmujących się obsługą. 2. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy". Podsumowując i biorąc pod uwagę, iż w ścianie, która przez projektanta została zinwentaryzowana, jako prosta, jednolita, murowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego bez otworów służących oświetleniu pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajduje się pewien występ wychodzący z lica ściany oraz dwa otwory okienne przesłonięte firankami, zdaniem Sądu, właściwe organy powinny zweryfikować, czy przedłożony projekt zagospodarowania działki odpowiada rzeczywistości. Trzeba zarazem zauważyć, że część budynku usytuowanego na działce nr [...], znajduje się na działce [...], która zgłoszona jest jako teren inwestycji, co obliguje projektanta do uściślenia co najmniej w części opisowej projektu charakterystyki tej części budynku znajdującej się na działce nr [...]. Organ l instancji nie uwzględniając wniosku skarżącej w ramach możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego w obrębie posiadanych środków dowodowych dopuszczonych przez k.p.a. i Prawo budowlane pozbawił siebie a zarazem Sąd możliwości weryfikacji, czy ściana istniejącego na działce [...] budynku w zbiegu z działką nr [...] spełnia wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, jakie to ma znaczenie dla sprawy oraz czy posiada otwory okienne pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W konsekwencji istniejących wątpliwości, co do adekwatności względem istniejącej rzeczywistości dokumentacji projektowej, odpowiedniemu sprawdzeniu powinny podlec także obliczenia dotyczące współczynnika intensywności zabudowy i udziału powierzchni biologicznie czynnej w terenie inwestycji. Na wadliwość ustaleń faktycznych, stanowiących naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a w sposób mogący mieć znaczenie dla sprawy, przez kontrolowane organy wskazuje również fakt, że w części inwentaryzacyjnej projektu budowlanego wysokość budynku istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] w M. określona jest jako "ok 6 m". W związku z tym, zdaniem Sądu, powstają uzasadnione wątpliwości, czy projektant rzetelnie ocenił zacienienie tego budynku przez projektowaną zabudowę oraz zacienienie budynku projektowanego przez istniejący budynek usytuowany na działkach o numerach ewidencyjnych [...], skoro nie dysponował jego dokładnymi wymiarami. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wysokość ta powinna być określona w dokumentacji projektowo-budowlanej w sposób nie budzący wątpliwości. Jednocześnie projektant nie może się zdecydować w przedmiocie rozkładu istniejących budynków. Na s. 25 części opisowej projektu zagospodarowania działki jest mowa, że działka nr [...] zabudowana jest parterowym murowanym budynkiem usługowym. Na dz. Nr [...] i [...] znajduje się budynek gospodarczo-garażowy z wydzielonym pomieszczeniem dostępnym z zewnątrz, przeznaczonym na śmietnik (korekta projektanta z dnia 17.10.2014 r.). Z kolei według oświadczenia na k. 27a części opisowej - na dz. [...] i [...] znajduje się murowany budynek usługowy oddalony od budynku projektowanego o 8 m. (korekta projektanta z dnia 12.10.2014 r.). Zdaniem Sądu, część opisowa projektu powinna być spójna i jednoznaczna, a korekty powinny być podejmowane systemowo. Wskazane niespójności mogą sugerować pewną niestaranność przy przygotowaniu części opisowej projektu, tym bardziej, że w/w działki są wskazane jako teren inwestycji. Dodatkowo Sąd stwierdza, że w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) " Projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu". Stan projektu znajdującego się w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, że przesłanka potencjalnej dekompletacji projektu istnieje - i to powinno być naprawione. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy powinny mieć na uwadze ocenę Sądu wyrażoną w uzasadnieniu wyroku. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i art. 135 p.p.s.a orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach sądowych, jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.