II SA/Kr 62/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. Ś. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] 1993r., sygn. akt [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia: I. skargę odrzucić II. zwrócić skarżącemu E. Ś. wpis w wysokości 100 (sto) złotych. Pismem z dnia [....] lutego 2004r. E.S. wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 14 lipca 1993r., sygn. akt II SA/Kr 2208/03 oddalającego skargę E.S. na decyzję Wojewody N. z dnia 7 września 1992r., nr [....] powołując przepis art.403 § 1-3 oraz art.404 k.p.c. W uzasadnieniu skargi podniesione zostało, iż w decyzjach administracyjnych z dnia 7.09.1992r. oraz z dnia 10.07.1992r. potwierdzono wykonanie robót budowlanych, które do chwili obecnej nie zostały wykonane, celem doprowadzenia budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z przepisami. "Nie innego zdania był Sad opierając się na nierzetelnych bądź fałszywych celowo decyzjach i za przyzwoleniem strony przeciwnej, która wniosła o oddalenie skargi i Sąd moją skargę oddalił. (...) Na rozprawie w Sądzie w dniu 8 lipca 1993r. uporczywie Sąd przekonywałem, ale bezskutecznie, co sprawia, że wyrok z dnia 14 lipca 1993r., który zapadł został także oparty na fakcie, że decyzje w. wymienione zostały także wydane w powołaniu się na okoliczności przestępne opisane w postanowieniach Prokuratury Rejonowej w N. (...) wykluczających karalność czynów tam opisanych, w tym zarzucanych przeze mnie występków w sprawie wydanych decyzji z powodu przedawnienia karalności. (...) Przeto wnoszę o wydanie postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania wraz z rozpoznaniem sprawy po myśli art.411 k.p.c., dopuszczenie dowodów z akt sprawy prokuratorskich w całości oraz przywołanych przeze mnie akt związkowych budowlanych w całości." Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: W skardze skarżący powołał się na art.403 §1-3 oraz art.404 k.p.c. (obecnie są to odpowiednio art.273 §1-3 oraz art.274 ustawy z dnia 30.09.2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi Dz.U. z 20.09.2002r., Nr. 153 poz. 1270). Wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń. Skarga o wznowienie postępowania może być oparta na wyłącznie na podstawach zawartych w art.271 - 273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z brzmieniem art.279 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Skarga o wznowienie postępowania nie służy bowiem korygowaniu wszelkich nieprawidłowych orzeczeń, lecz tylko wzruszeniu orzeczeń wydanych w warunkach określonych w art. 271-273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wznowienie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym uzasadniają więc tylko te przesłanki wznowienia spośród wymienionych we wskazanych przepisach, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną. Tymczasem skarżący powołując się wprawdzie na art.273 § l - 3 ustawy z dn. 30.09.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazał jednak, o którą z zawartych tam przesłanek wznowienia mu chodzi: oparcie orzeczenia sądowego na przerobionym lub podrobionym dokumencie, uzyskania orzeczenia sadowego za pomocą przestępstwa, późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, czy też na wykryciu prawomocnego orzeczenia sądowego dotyczącego tej samej sprawy. Tym samym biorąc pod uwagę, iż skarżący podnosi wszystkie te przesłanki, stwierdzić należy, iż w uzasadnieniu swojej skargi nie powołuje oraz w żaden sposób nie uprawdopodabnia, iż w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 14 lipca 1993r., sygn. akt II SA/Kr 2208/03 zapadło inne prawomocne orzeczenie sądowe rozstrzygające tą samą sprawę, bądź też by sam wyrok wydany został za pomocą przestępstwa. Ta ostatnia okoliczność wymagałaby zresztą przedstawienia prawomocnego wyroku skazującego za taki czyn, chyba że postępowanie karne nie mogło być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 2 74 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarżący nie wykazał również, by wspomniany wyrok oparty został na przerobionym lub podrobionym dokumencie lub tez późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (art. 280 § l Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zwrócić również uwagę należy, iż z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący opierał się na wskazanych przez siebie postanowieniach Prokuratury Rejonowej w N. Jednak jak wynika z analizy przedłożonych kserokopii tych postanowień, dotyczyły one odmowy wszczęcia postępowania karnego w sprawie niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych w okresie od [....] .07.1992r. do [....] .07.1993r. w osobach pracowników ówczesnego Urzędu Rejonowego i Urzędu Wojewódzkiego w N. oraz udzielenia korzyści majątkowej przez J.L. i Z.L. celem uzyskania korzystnych dla siebie decyzji administracyjnych. Okoliczności te w żaden sposób nie odnoszą się do zawartych w art.273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanek, lecz ewentualnie do okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego za zasadzie art. 145 k.p.a. - o ile wnoszący skargę okoliczności te w sposób jednoznaczny wykaże. W tym miejscu należy wskazać, że przymiot "prawomocności" wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy tylko sfery zgodności z prawem decyzji ostatecznej i nie stwarza przeszkód jej zmiany lub uchylenia w nadzwyczajnym trybie administracyjnym przewidzianym do wzruszenia decyzji prawnie niewadliwych. Co więcej dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub wystąpią przesłanki do wznowienia, o których mowa w art. 145 § l pkt l, 2, 5, 7, 8 k.p.a. Równie istotną okolicznością dopuszczającą skargę o wznowienie postępowania administracyjnego jest zachowanie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z brzmieniem art.277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Tymczasem skarżący w żaden sposób nie wykazał, a nawet nieuprawdopodobnił, kiedy dowiedział się o rzekomych okolicznościach wznowienia postępowania oraz czy dochował wskazanego ustawą terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Wskazać również należy, iż zgodnie z brzmieniem art. 278 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Tymczasem prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 2208/03 zapadł w dniu 14 lipca 1993r. Minął więc ów pięcioletni okres, w którym dopuszczalne było złożenie skargi o wznowienie postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 280 § l i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), który stanowi, iż sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Działając na podstawie art. 232 § l pkt l lit.a ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi -organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom, orzeczono o zwrocie skarżącemu wpisu w wysokości 100 (sto) złotych, albowiem w rozpatrywanej sprawie skargę odrzucono i nastąpiło to przed wysłaniem odpisu pisma innym stronom.