II SA/Kr 623/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. S.K.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 13 października 2015 r., na podstawie art. 26 ust. 2 i 6 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.), § 3 Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014r. poz. 1923): - w punkcie 1 nakazał [....] sp. z o.o. [....] . z siedzibą w K. usunięcie odpadów pochodzenia budowlanego, tj. odpadów rodzaju: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, kod: 17 05 04, z zachodniej części terenu działki nr [....] obr. [....] jedn. ewid. [....], zlokalizowanej w K. w rejonie ul. [....] , zalegające tam w formie pryzm - w takiej ilości, aby poziom terenu działki po usunięciu pryzm stał się równy z poziomem otaczającego go terenu działek sąsiednich, w tym działki nr [....] obr. [....] jedn. ewid. [....] ; - w punkcie 2 wskazał, że wykonanie decyzji powinno nastąpić przez przetransportowanie ich do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania) tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach - z którym to podmiotem ww. spółka zawrze stosowną umowę lub też poprzez przetransportowanie na teren miejsca ich wydobycia przy ul. [....] ; - w punkcie 3 wskazał, że czynności objęte powyższym nakazem należy zakończyć w terminie do sześciu miesięcy od kiedy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu w związku ze zgłoszeniem z dnia 11 marca 2015 r., dotyczącym "hałdowania odpadów gruntowych" na działce nr [....] . W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że na działce o nr [....] , w jej zachodniej części, zalegają masy ziemne w formie kilkudziesięciu pryzm. Masy ziemne zdeponowane na tej działce pochodzą z wykopów pod fundamenty i garaże podziemne prowadzonych w ramach inwestycji przy ul. [....] w K. realizowanej przez [....] . z siedzibą w K. , która jest właścicielem działki nr [....] . Spółka wyjaśniła, że ziemia przywieziona na działkę nr [....] ma zostać z tej działki wywieziona i w całości wykorzystania w ramach inwestycji realizowanej przy ul. [....] w K. , na późniejszym etapie budowy (do maja 2016 r.). Organ podał, że do mas ziemnych mają zastosowanie przepisy ustawy o odpadach, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 2 pkt. 3 tej ustawy. Katalog odpadów będący załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów klasyfikuje ziemię do odpadów z grupy 17, o rodzaju gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503, kod: 170504. Masy ziemne przywiezione z zewnątrz na teren działki nr [....] i tam pozostawione podlegają składowaniu. Działka nr [....] nie jest miejscem przeznaczonym do składowania odpadów, nie jest też miejscem magazynowania odpadów. Na ww. działce nie jest prowadzone ani zbieranie odpadów, ani przetwarzanie odpadów. Prezydent Miasta K. nie wydał decyzji zezwalających na zbieranie lub przetwarzanie odpadów na tej działce, które to mogłyby określać sposób magazynowania odpadów w postaci mas ziemnych. Odpady objęte decyzją nie zostały również wytworzone na działce o nr [....] . Ustalony stan faktyczny zobowiązuje organ do wydania nakazu ich usunięcie. Posiadaczem odpadów jest [....] . - właściciel działki nr [....] oraz wytwórca mas ziemnych. Organ nadmienił, że z uwagi na brak podstaw do zawieszenia postępowania, postanowieniem z dnia 10 września 2015r., po rozpoznaniu wniosku spółki odmówił zawieszenia postępowania. Odwołanie od decyzji złożyła [....] . z siedzibą w K. , kwestionując uznanie nawiezionej ziemi za odpad oraz zastosowanie ustawy, mimo wyłączenia z art. 2 ust. 3 ustawy. W ocenie spółki, sześciomiesięczny termin winien być liczony od daty zakończenia robót budowlanych przy inwestycji przy ul. [....] . Nawieziona ziemia jest "wysokogatunkowa", a spółka nie pozbyła się jej, ani nie zamierza pozbyć - zostanie ona wykorzystana w miejscu jej wydobycia. W związku z tym, że spółka zamierza zagospodarować ziemię w sposób dozwolony przez ustawodawcę, postępowanie w sprawie jest przedwczesne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 28 grudnia 2015r., znak: [....] , na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 6, 19 i 25, art. 26 ust. 1 2 i 6 ustawy o odpadach, art. 250 ustawy w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. Nr 235, poz. 1614) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że przepisy zawarte w art. 26 ust. 1-2 ustawy zobowiązują wójta, burmistrza lub prezydenta do sprawowania nadzoru nad prawidłowością składowania lub magazynowani odpadów. Nadzór dotyczy wszelkich odpadów znajdujących się na jakiejkolwiek nieruchomości. Organ odwoławczy przyjął stan faktyczny ustalony przez organ I instancji. Nie podzielił argumentacji odwołania, że nawieziona ziemia nie jest odpadem. Wskazał, że o tym, czy coś jest odpadem decyduje definicja z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem, odpadem jest każda substancja lub przedmiot, którego posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć lub do którego pozbycia się jest zobowiązany. Dlatego też nie ma znaczenia, że spółka ani nie pozbywa się nawiezionej ziemi, ani też nie zamierza jej pozbyć. Aby przedmiotowa ziemia mogła być uznana za odpad wystarczy, aby zaistniała przesłanka obowiązku pozbycia się odpadu. Jak wynika z akt postępowania, w tym także protokołu oględzin z dnia [....] 2015 r. i 1 września 2015 r. ziemia nawieziona i zalegająca na terenie działki nr [....] jest składowana w miejscu do tego nieprzeznaczonym, gdyż działka ta nie jest zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy miejscem przeznaczonym na składowanie lub magazynowanie odpadów. Dlatego dopóki nawieziona ziemia zalega w miejscu do tego nieprzeznaczonym, tj. na terenie działki nr [....] , to jest ona odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy. Bez znaczenia jest fakt, że spółka zamierza w przyszłości zagospodarować odpad w sposób przewidziany ustawą (w art. 2 pkt 3 ustawy). Zgodnie z zasadą aktualności na dzień wydania skarżonej decyzji, a także na dzień wydania decyzji II instancji, nawieziona ziemia jest odpadem i należy nakazać usunięcie jej z miejsca do tego nieprzeznaczonego. Kolegium nadmieniło, że 6-miesieczny termin wykonania decyzji należy liczyć od momentu doręczenia jej spółce. Zatem jest ona zgodna z wolą spółki, która deklarowała, że do końca maja 2016 r. ziemia winna zostać wywieziona na miejsce z którego została wydobyta. Zdaniem Kolegium, nie było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie, gdyż jak słusznie organ I instancji wskazał, że nie zaistniało zagadnienie prejudycjalne. [....] . z siedzibą w K. wniosła skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach, poprzez zastosowanie ustawy o odpadach, mimo że z mocy ww. przepisu jej stosowanie w niniejszej sprawie jest wyłączone, - art. 3 ust 1 pkt 6 ustawy o odpadach, poprzez uznanie, że gleba i ziemia w tym kamienie zalegające na działce nr [....] stanowią odpad, chociaż spółka nie pozbyła się ich, ani pozbyć się ich nie zamierza, nie jest również obowiązana do pozbycia się ich, - art. 3 ust 1 pkt 25 ustawy o odpadach, poprzez uznanie, że skoro ziemia zalega na działce, która nie jest składowiskiem odpadów, to ziemia ta staje się odpadem. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nadmieniła jednocześnie, że kwestionuje zaskarżoną decyzję co do zasady, tj. w zakresie w jakim organ l i II Instancji nakazał usunięcie rzekomych odpadów (ziemia), nie neguje natomiast decyzji w zakresie w jakim ustala ona sposób (pkt 2) jej wykonania, zaś odnośnie terminu (pkt 3) - wnosi by sześciomiesięczy termin liczony był od daty zakończenia robót budowlanych na inwestycji przy ul. [....] . W uzasadnieniu strona skarżąca ponownie podniosła, że zalegająca na działce nr [....] wysokogatunkowa ziemia, nie jest odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach. W kontekście art. 3 ust 1 pkt 6 ustawy o odpadach, aby dana substancja lub przedmiot mogła formalnie i legalnie zostać uznana za odpad, należy ustalić czy: posiadacz pozbył się danej substancji lub przedmiotu, posiadacz zamierza pozbyć się substancji lub przedmiotu, posiadacz był obowiązany pozbyć się danej substancji lub przedmiotu. W toku postępowania, spółka złożyła oświadczenie, że nie pozbyła się, ani nie zamierza pozbyć się ziemi zalegającej na działce nr [....] . Całość tej ziemi, zostanie wykorzystana w miejscu jej wydobycia, tj. na potrzeby prowadzonej inwestycji przy ul. [....] . Żaden przepis nie formułuje zaś obowiązku pozbycia się wydobytej ziemi, której ów właściciel nie zamierza się pozbyć, ani której faktycznie nie pozbywa się. Dopóki dana inwestycja budowlana trwa, inwestor ma prawo, jak i czas, na to, by zagospodarować ową ziemię na terenie, na którym doszło do jej wydobycia. Jeżeli do czasu zakończenia robót budowlanych inwestor nie wykorzysta owej ziemi - dopiero wówczas można uznać, że stanowi ona odpad, do którego stosuje się ustawę o odpadach - o ile takiej ziemi się pozbędzie lub ma taki zamiar. Niezależnie od powyższego, pkt 1 decyzji organu I instancji wymaga zmiany również z tego względu, że nakazana niwelacja terenu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności należało ocenić czy organy administracji należycie wyjaśniły okoliczności sprawy. Dopiero bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na dokonanie oceny trafności zastosowania lub wykładni przepisu prawa materialnego. Uznać należy, że w postępowaniu w sposób nie budzący wątpliwości ustalony został stan faktyczny sprawy. W czasie przeprowadzonych w dniu [....] 2015 r. oględzin na terenie działki nr [....] obr. [....] stwierdzono, że znajduje się na niej kilkadziesiąt hałd mas ziemnych, a pomiędzy nimi stos płyt betonowych, rury betonowe, gruz oraz słup betonowy, co potwierdza wykonana dokumentacja fotograficzna. Masy ziemne zdeponowane na działce nr [....] obr. [....] jedn. ewid. [....] pochodzą z wykopów pod fundamenty i garaże podziemne prowadzonych w ramach inwestycji przy ul. [....] w K. realizowanej przez [....] . z siedzibą w K. , która jest właścicielem działki nr [....] i przez ten podmiot tam złożone. Okoliczności te zostały potwierdzone podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [....] 2015 r. Nadto, były to okoliczności przyznane przez stronę skarżącą w piśmie z dnia 23.07.2015 r. [....] . z siedzibą w K. wyjaśniła, że ziemia przywieziona na działkę nr [....] zostanie z działki wywieziona i w całości wykorzystana w ramach inwestycji realizowanej przy ul. [....] w K. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.), zwanej dalej "u.o.o.".Rozważania rozpocząć należy od przytoczenia definicji ustawowych z art.3 omawianej ustawy. I tak, w myśl art.3 pkt 5 a) u.o.o. "magazynowanie odpadów" to czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. W art. 25 u.o.o. określone zostały warunki dopuszczalnego magazynowania odpadów, które posiadacz odpadów musi spełnić, aby legalnie prowadzić tę czynność. Magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7 (ust.1). Magazynowanie odpadów odbywa się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny (ust. 2). Magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów (ust. 3). Odpady, z wyjątkiem przeznaczonych do składowania, mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez 3 lata (ust. 4). Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane wyłącznie w celu zebrania odpowiedniej ilości tych odpadów do transportu na składowisko odpadów, nie dłużej jednak niż przez rok (ust. 5). Okresy magazynowania odpadów, o którym mowa w ust. 4 i 5, są liczone łącznie dla wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów (ust. 6). Powyższe przepisy oznaczają, że magazynowanie odpadów jest zawsze prowadzone w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów (art. 25 ust. 3 u.o.o.). Nie jest zatem autonomiczną formą gospodarowania odpadami i zawsze stanowi część większego procesu - wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. A zatem dopuszczalność magazynowania odpadów w danym miejscu powinna wynikać z posiadanego zezwolenia na ww. formy gospodarki odpadami, o czym stanowi wprost art. 41 ust. 1 u.o.o. Przez "odpady" rozumie się natomiast każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany (pkt 6). Pojęcie "pozbycia się" nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Brak powodów, aby je rozumieć inaczej niż w języku potocznym jako odsunąć coś od siebie, uwolnić się od czegoś. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08 (dostępnym w bazie orzeczeń NSA) wskazał, że pojęcie "pozbycia się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Jako odpady traktowane są nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania. Zwrócić również należy uwagę na sformułowanie zawarte w definicji ustawowej odpadu: "substancja lub przedmiot, do których pozbycia się posiadacz jest obowiązany". Mowa o tym będzie jeszcze w dalszej części uzasadnienia. Konkretyzacja zakwalifikowania określonego przedmiotu jako odpadu następuje przy zastosowaniu katalogu odpadów stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Dz.U.2014.1923). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia odpady w katalogu odpadów zostały podzielone w zależności od źródła ich powstawania na 20 grup, w tym grupę nr 17 - odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych). Dwie pierwsze cyfry kodu oznaczają grupę odpadów wskazującą źródło powstawania odpadów. Oznaczenie grupy odpadów łącznie z dwiema następnymi cyframi identyfikuje podgrupę odpadów, natomiast kod składający się z sześciu cyfr identyfikuje rodzaj odpadów. Kod odpadów 17 05 04 oznacza odpad : gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03. "Posiadaczem odpadów" jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości (pkt 19). "Wytwórcą odpadów" jest z kolei każdy, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów), oraz każdy, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej. Według zaś art.26 ust.1 i 2 u.o.o. posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. Sytuacja taka występuje w kontrolowanej sprawie. Ewidentnie zatem pryzmy mas ziemnych złożone na działce nr [....] stanowią odpady w rozumieniu ustawy o odpadach, a strona skarżąca jest ich wytwórcą i posiadaczem. Z wcześniej cytowanych przepisów wynika, że legalne magazynowanie odpadów jest zawsze prowadzone w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. A zatem dopuszczalność magazynowania odpadów w danym miejscu powinna wynikać z posiadanego zezwolenia, o czym stanowi wprost art. 41 ust. 1 u.o.o. Działka nr [....] nie może zatem stanowić takiego miejsca, ponieważ nie jest miejscem wytworzenia odpadów. Skarżący powinien więc legitymować się zezwoleniem na zbieranie odpadów. [....] z siedzibą w K. nie posiada żadnej decyzji na gospodarowanie odpadami. Ustosunkowując się do zarzutów skargi przytoczyć należy przepis art.2 ustawy o odpadach, który stanowi, że przepisów ustawy nie stosuje się do: 1) gazów i pyłów wprowadzanych do atmosfery; 2) gruntu w pierwotnym położeniu (w miejscu), w tym niewydobytej zanieczyszczonej gleby, i budynków trwale związanych z gruntem; 3) niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty; 4) odpadów promieniotwórczych; 5) wycofanych z użytku materiałów wybuchowych; 6) biomasy (...) 7) osadów przemieszczanych w obrębie wód powierzchniowych w celu związanym z gospodarowaniem wodami lub drogami wodnymi, zarządzaniem wodami lub urządzeniami wodnymi lub ochroną przed powodzią bądź ograniczaniem skutków powodzi i susz, rekultywacją, refulacją, pozyskiwaniem lub uzdatnianiem terenu, jeżeli osady te nie są niebezpieczne; 8) ścieków; 9) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym produktów przetworzonych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009, z wyjątkiem tych, które są odpadami przewidzianymi do składowania na składowisku odpadów albo do przekształcania termicznego lub do wykorzystania w zakładzie produkującym biogaz lub w kompostowni, zgodnie z tym rozporządzeniem; 10) zwłok zwierząt, które poniosły śmierć w inny sposób niż przez ubój, w tym zwierząt uśmierconych w celu wyeliminowania chorób epizootycznych, i które są unieszkodliwiane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009; 11) mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż, jeżeli koncesja na wydobywanie kopalin ze złóż lub plan ruchu zakładu górniczego zatwierdzony decyzją, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981), lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego określają warunki i sposób ich zagospodarowania; 12) dwutlenku węgla przeznaczonego do podziemnego składowania w celu przeprowadzenia projektu demonstracyjnego wychwytu i składowania dwutlenku węgla w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Jak wskazuje B.R. ( Ustawa o odpadach. Komentarz, LexisNexis 2013), przepis art. 2 u.o.o. jest powtórzeniem art. 2 dyrektywy 2008/36/WE, który również określa, w jakich sytuacjach dyrektywa nie ma zastosowania. Komentator zauważa, że "umieszczenie wyłączeń przedmiotowych zaraz po art.1 nie jest właściwe. Dotyczy on bowiem środków służących ochronie przed odpadami, podczas gdy art. 2 dotyczy już typowo przedmiotów lub substancji. Prawidłowo skonstruowany art. 2 powinien więc nie tyle odnosić się do określonych przedmiotów lub substancji, nieobjętych reżimem komentowanej ustawy, ile powinien się odnosić do sytuacji, kiedy określone w art. 1 środki nie znajdą zastosowania. Tymczasem w art. 2 nie ma mowy o jakichkolwiek środkach, a jedynie o określonych przedmiotach lub substancjach. Art. 2 nabiera sensu dopiero wtedy, gdy interpretator normy prawnej będzie znał znaczenie pojęcia "odpady" i ich rodzaje, określone w art.3." Wyłączenie z art. 2 pkt 3 dotyczy materiałów wydobytych w trakcie robót budowlanych, przy czym ustawodawca wskazuje, że ma na uwadze: niezanieczyszczoną glebę, inne materiały występujące w stanie naturalnym. Przepisów ustawy o odpadach nie stosuje się tylko wtedy, gdy materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Przetransportowanie mas ziemnych z wykopów prowadzonych przy inwestycji na ulicy [....] na inną nieruchomość powoduje, że stały się one odpadami w rozumieniu ustawy o odpadach. Zwrócić bowiem należy uwagę, że nawet niezanieczyszczona ziemia może stanowić "substancję lub przedmiot, do których pozbycia się posiadacz jest obowiązany". Będzie tak wtedy, gdy masy ziemne będą magazynowane w miejscu do tego nie przeznaczonym. Tak też ustalono w rozpatrywanej sprawie. Dlatego też nietrafne jest powoływanie się przez skarżącego na wyjątek określony w art.2 pkt 3) ustawy o odpadach. Z tego samego powodu niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 3 ust 1 pkt 6 ustawy o odpadach, a to przez uznanie, że gleba i ziemia w tym kamienie zalegające na działce nr [....] stanowią odpad, chociaż spółka nie pozbyła się ich, ani pozbyć się ich nie zamierza, nie jest również obowiązana do pozbycia się ich. Jak już wcześniej przedstawiono, a co wynika z art.26 przepis ten wprowadza zasadę zakazu składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 są odpadem o kodzie: 17 05 04. Jak stanowi art.26 ust.1 u.o.o. posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Dlatego też strona skarżąca będąca wytwórcą i posiadaczem odpadów jest obowiązana do pozbycia się ich, co wyczerpuje definicję odpadu. "Odpadem" jest bowiem również każda substancja lub przedmiot, do których pozbycia się ich posiadach jest obowiązany. Powyższe stanowi już odniesienie się również do zarzutu naruszenia art. 3 ust 1 pkt 25 ustawy o odpadach (poprzez uznanie przez organ, że skoro ziemia zalega na działce, która nie jest składowiskiem odpadów, to ziemia ta staje się odpadem). Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji wyroku.