II SA/Kr 627/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwa [...] w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Starosta Gorlicki decyzją z dnia 6 października 2021 r. nr 990/2021 działając na podstawie art. 104 K.p.a., art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 89, 92 i 93 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z art. 26 i 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych [...] Sp.z.o.o. na inwestycję pn.: "Budowa instalacji energetycznego wykorzystania frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów w Gorlicach" na działkach ewidencyjnych nr: [...] i [...] w obrębie Gorlice, obejmującej swoim zakresem realizację: głównego budynku procesowego, w skład którego wchodzą: hala rozładunku, hala bunkra, kotłownia IOS wraz z kominami, maszynownia, nastawnia, sprężarkownia, pomieszczenie elektryczne, skraplacze; wiaty żużla, budynku portierni, pompowni przeciwpożarowej, budynku odzieży ochronnej, stacji uzdatniania wody, stacji i pompowni oleju rozruchowego, chłodni wentylatorowej, agregatu diesla, silosu wapna hydratyzowanego i węgla aktywnego wraz ze zbiornikiem, silosów na pyły i popioły lotne, osadnika, stacji wody amoniakalnej, zbiornika wody przeciwpożarowej, pompowni ścieków sanitarnych, pompowni ścieków deszczowych, zbiornika na ścieki deszczowe, separatora substancji ropopochodnych, zbiornika bezodpływowego na ścieki przemysłowe, stanowiska do mycia i dezynfekcji kół, wagi samochodowej, estakady technologicznej, stacji dezodoryzacji, zbiornika na ścieki z odwróconej osmozy oraz dojazdów, dojść, placów manewrowych i parkingu (4 mp.). W uzasadnieniu organ wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w ramach postępowania o pozwolenie na budowę dokonuje analizy i wyznacza obszar oddziaływania obiektu w sposób indywidualny dla każdej inwestycji uwzględniając funkcję, formę i konstrukcję projektowanego obiektu, a także inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W rozpatrywanym przypadku, w sprawie pozwolenia na budowę wymagającego udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami u.o.o.ś., dyspozycja zawarta w art. 28 ust. 4 ustawy prawo budowlane, wyłącza stosowanie ust. 2 tegoż artykułu. Biorąc zatem pod uwagę analizę obszaru oddziaływania przeprowadzoną w oparciu o przepisy techniczno-budowlane dokonaną przez organ architektoniczno-budowlany, informację o obszarze oddziaływania obiektu sporządzoną przez projektanta w projekcie budowlanym oraz kwestię kręgu stron rozstrzygniętą w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, w niniejszym postępowaniu należało przyjąć ogólną zasadę wyrażoną w art. 28 k.p.a., ustalając krąg stron postępowania w osobach właścicieli bądź użytkowników wieczystych nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu przeznaczonego pod inwestycję. Tym samym, w dniu 9 lutego 2021 r. strony zostały zawiadomione o toczącym się postępowaniu oraz poinformowane o przysługujących im prawach, w tym o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wniesieniu ewentualnych uwag lub zastrzeżeń. Działając na podstawie art. 86 u.o.o.ś., zgodnie z dyspozycją zawartą w decyzji Burmistrza Miasta Gorlice z dnia 8 kwietnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, w ramach prowadzonego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, podjął czynności zmierzające do przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym pismem z dnia 17 lutego 2021 r. zwrócił się z wnioskiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie o uzgodnienie o brakujące egzemplarze raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, RDOŚ wszczął postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji energetycznego wykorzystania frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów w Gorlicach ". Starosta Gorlicki zgodnie z art. 33 ust. 1 u.o.o.ś. obwieszczeniem z dnia 17 czerwca 2021 r. podał do publicznej wiadomości, że przystąpiono do przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie uzgodnił realizację wskazanego przedsięwzięcia. Według analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko zawartej w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczenia wartości dopuszczalnych hałasu na terenach chronionych pod względem akustycznym. Najbliższe tereny chronione akustycznie znajdują się w odległości ok. 100 m od terenu lokalizacji przedsięwzięcia. W związku z tym RDOŚ podtrzymał konieczność wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie dotrzymania standardów akustycznych dla terenów wymagających ochrony przed hałasem, wskazując przy tym, że w razie stwierdzenia przekroczeń wartości dopuszczalnego poziomu hałasu winny zostać zastosowane odpowiednie środki ochrony. Odnosząc się do wpływu przedsięwzięcia na jakość powietrza atmosferycznego RDOŚ wskazał, iż obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń wykazały, że dla zaproponowanego systemu oczyszczania spalin (metoda półsucha, filtr tkaninowy (workowy), metoda SNCR) oraz przy zastosowaniu przewidzianych w raporcie rozwiązań ograniczających emisję zanieczyszczeń z pozostałych źródeł na terenie zakładu, eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu poza granicami terenu, do którego tytuł prawny posiada Inwestor. Ponadto RDOŚ zwrócił uwagę, że w przypadku pyłu PM2,5 wartość tła zanieczyszczeń (wartość stężenia średniorocznego w rejonie lokalizacji instalacji) sięga wartości dopuszczalnej stężenia uśrednionej dla okresu roku kalendarzowego (na etapie sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko wynosiła 20ug/m3), niemniej jednak wartości stężeń generowane przez emisję z zakładu są na niskim poziomie i nie wpływają w znaczący sposób na stopień zanieczyszczenia powietrza na terenie Gorlic. Od tej decyzji odwołanie złożyło Towarzystwo [...], które zakwestionowało również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 23 sierpnia 2021 r. o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego dla tej inwestycji oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Przedmiotowe rozstrzygnięcie organu I instancji oraz ww. postanowienie zostało zaskarżone również przez Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B. , które nie było stroną w sprawie zakończonej decyzją Starosty Gorlickiego nr 990/2021 z 6 października 2021 r. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 16 marca 2022 r. nr WI-I.7840.27.11.2021.AN utrzymał w mocy decyzje Starosty Gorlickiego. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu. Przy czym należy wskazać, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 Pb pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 Pb, dla całego zamierzenia budowlanego. Treść § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego zawiera szczegółowe ustalenia co do niezbędnej zawartości części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ww. ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenia o wpisie osób sporządzających projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W razie stwierdzenia naruszeń w wyżej określonym zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Z kolei art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie stanowi, że w przypadku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na względzie przytoczone powyżej regulacje prawne organ odwoławczy ocenił, iż projekt budowlany jest zgodny z uchwałą nr 362/XXXIX/2005 Rady Miasta Gorlice z dnia 29 września 2005 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MIASTO GORLICE - PLAN Nr 4". Planowana inwestycja znajduje się w jednostce strukturalnej mpzp oznaczonej symbolem: 8.PP – tereny działalności produkcyjnej o wysokiej intensywności. Dla ww. terenu przeznaczenie dopuszczalne określone w § 15 przedmiotowego aktu prawa miejscowego to: produkcja, składowanie i magazynowanie oraz usługi komercyjne. Stosownie do zapisu § 3 ust. 11 mpzp: Dopuszcza się realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wyłącznie na terenach oznaczonych symbolami - od 1 UC do 3 UC, 14 UC, 15 UC oraz PP/UC, PPn, PP i PS. Na pozostałym obszarze obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem zakładów górniczych wydobywania kopalin otworami wiertniczymi (z wyjątkiem wydobywania węglowodorów) oraz obiektów i sieci infrastruktury technicznej, w tym komunikacji. Projektowana inwestycja to obiekt przemysłowy zajmujący się termicznym przekształcaniem i energetycznym wykorzystaniem frakcji palnych odpadów w celu produkcji energii elektrycznej i ciepła, co odpowiada ww. zapisom miejscowego planu. To zamierzenie jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko może być zrealizowane na terenie oznaczonym symbolem 8.PP. Planowane jest ono do realizacji na obszarze, na którym inwestor obecnie prowadzi działalność w zakresie gospodarowania odpadami. Inwestycja obejmuje budynek główny składający się z segmentów o zróżnicowanej wysokości, połączonych ze sobą funkcjonalnie i technologicznie, stanowiących całość techniczno-użytkową. Najwyższy segment tego budynku ma ze względów technologicznych wysokość wynoszącą 37,20 m, a wysokość znajdujących się na nim kominów to 50 m. Powyżej przyjęte parametry w zakresie wysokości nie naruszają ustaleń mpzp, gdyż w przypadkach uzasadnionych technologią produkcji dopuszcza budynki wyższe. Budynek zaprojektowano z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy 280 m od linii rozgraniczającej drogi oznaczonej symbolem 1 KDgp, czyli z zachowaniem warunku 15 m. Projektując przedmiotową inwestycję uwzględniono powierzchnię biologicznie czynną stanowiącą 29%, tj. 5326,91 m2 powierzchni terenu inwestycji wynoszącej 18094,74 m2 , przy wymaganej mpzp 10%. Działki inwestycyjne posiadają dostęp do drogi publicznej tj. drogi gminnej – ul. [...] istniejącym zjazdem. Zaprojektowano 4 miejsca postojowe przy 33 osobach zatrudnionych, co odpowiada ustaleniom mpzp przewidującym obowiązek zapewnienia minimum 4 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych. Miejsca postojowe, place oraz drogi na terenie inwestycji posiadają szczelne nawierzchnie ze spadkami zapewniającymi spływ wód do wpustów kanalizacyjnych, czyli z uwzględnieniem ustaleń aktu prawa miejscowego. Ponadto pozostałe rozwiązania projektowe są zgodne z ustaleniami mpzp, w tym: wody deszczowe i roztopowe z dachów budynków, z dróg i placów będą odprowadzane poprzez system instalacji zewnętrznej kanalizacji deszczowej po podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych zintegrowanych z osadnikiem do szczelnego zbiornika. Także zaopatrzenie w media zgodne jest z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - woda z sieci wodociągowej, źródłem ciepła sieć ciepłownicza zasilana z miejskiej sieci ciepłowniczej, odprowadzenie ścieków z pomieszczeń, w których przechowywane będą chemikalia, przewiduje się do zbiorników bezodpływowych i wywożenie do neutralizacji, natomiast ścieki sanitarne kierowane będą do zewnętrznej kanalizacji. Projekt odpowiada ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zostało prawidłowo i w sposób bardzo szczegółowy wykazane również w uzasadnieniu decyzji Starosty Gorlickiego nr 990/2021 z 6 października 2021 r., znak: AB.6740.1106.2020, a ocenę tę i zawarte stanowisko w pełni podziela organ odwoławczy. Analizując dalej postępowanie w sprawie omawianej inwestycji zauważa się, iż należy ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz.U.2016.71), mającym zastosowanie zgodnie z § 4 (przepisy przejściowe) aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839), jako: - instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznego przekształcania odpadów, krakingu odpadów, fizykochemicznej obróbki odpadów (proces D9 unieszkodliwiania odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach o wydajności nie mniejszej niż 100 ton dziennie, z wyłączeniem instalacji spalających odpady będące biomasą w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji. Powyższe rozporządzenie zostało obecnie zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednak zgodnie z § 4 tegoż rozporządzenia w badanej sprawie stosuje się przepisy dotychczasowe: Do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Na realizację przedsięwzięcia inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta Gorlice z 8 kwietnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, w stosunku do której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wydało rozstrzygniecie z 23 maja 2016 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego od ww. decyzji. Ten akt organu drugiej instancji nie został zaskarżony. Niemniej jednak decyzja Burmistrza Miasta Gorlice z 8 kwietnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, była przedmiotem kontroli SKO w Nowym Sączu w trybie postępowania nieważnościowego, które zakończyło się decyzją z 18 grudnia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności. Organ ten po analizie wniosku strony skarżącej [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją utrzymał ją w mocy, o czym orzekł w rozstrzygnięciu z 5 kwietnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu oceniło w przedmiotowych postępowaniach kwestie wydania dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, z rażącym naruszeniem art. 38a ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zajmując jednoznaczne stanowisko co do braku podstaw do zaliczenia jej do instalacji wymienionych w tym przepisie. Powyższe potwierdzono w piśmie Dyrektora Departamentu Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego, a więc organu uprawionego w zakresie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami i regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Niezależnie od przytoczonego stanu faktycznego, oceniając wydaną decyzję Starosty Gorlickiego z 6 października 2021 r., informuje się o uchyleniu ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw przepisu art. 38a ustawy o opadach w brzmieniu: Jeżeli instalacja, przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, odmawia się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tej instalacji. Zdaniem organu odwoławczego taki stan prawny miał istotne znaczenie przy procedowaniu pozwolenia na budowę omawianej inwestycji i tym bardziej nie dawał żadnych podstaw w ww. kwestii do negatywnego rozpatrzenia wniosku inwestora z 17 grudnia 2020 r. Wykonując ciążący na organie obowiązek wynikający z zasady dwuinstancyjności postępowania i art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb, organ odwoławczy stwierdza zgodność opracowanego dla przedmiotowej inwestycji projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta Gorlice z 8 kwietnia 2016 r. znak: GK.6220.14.2015, o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, w tym w zakresie jej lokalizacji, parametrów technicznych, wymagań dotyczących ochrony środowiska. W ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w pkt VII (str. 7) nałożono obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzasadnienie tego warunku znajduje się na stronie 23 decyzji. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez istotną zmianę instalacji rozumie się taką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko - art. 3 pkt 7. Najlepsza technika oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości (art. 3 pkt 10c). Oddziaływanie na środowisko to również oddziaływanie na zdrowie ludzi (art. 3 pkt 11). Przez ochronę środowiska rozumie się pojęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności na: a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom, c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego (art. 3 pkt 13). Z analizy porównawczej danych dotyczących podstawowych parametrów inwestycji zawartych w obu raportach oddziaływania na środowisko – tj. z roku 2015 i z roku 2020 wynika, że planowana inwestycja nie zwiększa tego oddziaływania, zatem dopuszczalna jest realizacja inwestycji w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta Gorlice z 8 kwietnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ponownej oceny oddziaływania. Analizie poddano parametry inwestycji przedstawione w obu raportach oddziaływania na środowisko i stwierdza się brak różnic. Przepis art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie wymienia wymogi, jakie winien spełniać raport oddziaływania na środowisko. Raport oddziaływania na środowisko, sporządzony w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiący część postępowania w sprawie wydania decyzji, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy, powinien zawierać informacje, o których mowa w art. 66, określone ze szczegółowością i dokładnością odpowiednio do posiadanych danych wynikających z projektu budowlanego i innych informacji uzyskanych po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz określać stopień i sposób uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W myśl art. 89 ustawy po otrzymaniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko organ właściwy do wydania decyzji, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 występuje do regionalnego dyrektora ochrony środowiska z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy organ I instancji wypełnił dyspozycję ww. przepisu oraz występujący o uzgodnienie przedłożył: wniosek o wydanie decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 2 ustawy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie zwrócił się pismem z 9 czerwca 2021 r. do Starosty Gorlickiego o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w trybie art. 33-36 i art. 38 ustawy. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Starosta Gorlicki podał do publicznej wiadomości informacje o przystąpieniu do przeprowadzenia ponownej oceny odziaływania na środowisko, jak również o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie. Obwieszczenie dotyczące udziału społeczeństwa zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń Starostostwa Powiatowego w Gorlicach, w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w Gorlicach, w miejscu planowanego przedsięwzięcia. Do Starostwa Powiatowego w Gorlicach nie wpłynęły uwagi dotyczące przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W dniu 23 sierpnia 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie postanowieniem wydanym w trybie art. 90 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2 art. 91 w związku z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ooś, po wcześniejszym uzyskaniu opinii Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gorlicach, uzgodnił realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji energetycznego wykorzystania frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów w Gorlicach". W uzasadnieniu RDOŚ w Krakowie odniósł się do zmian w stosunku do określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 8 kwietnia 2016 r. stwierdzając jednocześnie, że proponowane rozwiązania techniczne i organizacyjne zapewniają minimalizację oddziaływania przedsięwzięcia na komponenty środowiska i zdrowie ludzi. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że Wojewoda nie dopatrzył się błędów w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem postanowienia uzgadniającego, zaś w ramach niniejszego postępowania Wojewoda nie jest organem uprawionym do oceny postanowienia uzgadniającego pod kątem szczegółowych uregulowań merytorycznych w nim zawartych. W ocenie organu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie wydając postanowienie uzgadniające, w myśl art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa ocenił całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również w sposób odpowiadający art. 107 § 3 kpa uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, wskazując przesłanki, które wziął pod rozwagę. Postanowienie określone w art. 90 ust. 1 ustawy ooś w zakresie kwestii środowiskowych wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę i praktycznie tę decyzję w odniesieniu do rozstrzygniętych w postanowieniu zagadnień kształtuje. Organ rozpatrujący odwołanie od wydanego pozwolenia na budowę bada więc, czy inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w postanowieniu w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia i jeżeli nie ma w tym zakresie wątpliwości, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia jest niezaskarżalne z powodu wyłączenia stosowania odnośnie do niego dyspozycji art. 106 § 5 kpa, niemniej nie może to oznaczać, że postanowienie to zostało wyłączone z kontroli instancyjnej. Możliwość kwestionowania tego postanowienia jest bowiem dostępna dla stron postępowania prowadzonego w przedmiocie pozwolenia na budowę w toku złożenia odwołania od decyzji organu I instancji (art. 142 kpa). Fakt, że organ odwoławczy rozpoznający odwołanie od decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę w ramach kontroli instancyjnej zobowiązany jest poddać analizie zarzuty dotyczące postanowienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, nie oznacza, że jego właściwość rzeczowa w tym zakresie odpowiada działaniu organu współdziałającego, który rozstrzyga o warunkach środowiskowych realizacji przedsięwzięcia. Przechodząc dalej do wypełnienia dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zawarte w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzone kontrolowaną decyzją uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności, projekt spełnia wymagania: § 12, ponieważ odległość projektowanych budynków od granicy działki przekracza 4 m; § 13, ponieważ budynek nie przesłania żadnych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w innych obiektach; § 19-21, ponieważ zaprojektowano parking dla obsługi budynku przemysłowego z zachowaniem wymaganych odległości i wymiarów miejsc postojowych, a ze względu na funkcje produkcyjną planowanej inwestycji nie przewidziano zatrudnienia osób niepełnosprawnych; § 271-273, ponieważ projekt opracowano zgodnie z wymaganiami operatu ochrony pożarowej. Projekt budowlany jest kompletny w rozumieniu art. 34 Pb, bowiem zawiera projekt zagospodarowania terenu opracowany na kopii mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę, który opracował tę mapę – sporządzonej w skali 1:500, w oparciu o operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co zostało potwierdzone odpowiednimi pieczęciami na tej mapie i opatrzone podpisem osoby działającej z upoważnienia Starosty Gorlickiego. Nadmienić należy także, że omawiany projekt budowlany zawiera projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektów budowlanych, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W projekcie budowlanym znajduje się informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Przedmiotowy projekt budowlany sporządzony został i sprawdzony przez osoby uprawnione, legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi i aktualnymi na dzień sporządzenia i sprawdzenia projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zawiera wymagane opinie i uzgodnienia związane z planowaną inwestycją. Dokumentacja projektowa została uzgodniona z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag pod względem zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej oraz uzgodniona z rzeczoznawcą do spraw sanitarno-higienicznych bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Ponadto w projekcie znajduje się: Dokumentacja geologiczno-inżynierska i decyzja Starosty Gorlickiego z 20 kwietnia 2017 r., o zatwierdzeniu tej dokumentacji; pismo Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 19 kwietnia 2017 r., Nr 2005/17, o akceptacji lokalizacji komina o wysokości całkowitej 50 m n.p.t.; decyzja Burmistrza Miasta Gorlice z 21 stycznia 2020 r., o zezwoleniu na usunięcie drzew rosnących na działkach nr: [...] i [...] położonych przy ul. [...] w Gorlicach. Odnosząc się do kompletności projektu budowalnego, w tym konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego dla przedmiotowej inwestycji, wyjaśnia się, iż nie jest ono wymagane ze względu na następujące zastosowane rozwiązania. Wody opadowe i roztopowe z dachów, z dróg, placów i parkingów będą odprowadzane wspólnym kolektorem do kanalizacji opadowej, po wcześniejszym ich oczyszczeniu w osadniku i separatorze substancji ropopochodnych a następnie kierowane do szczelnego zbiornika podziemnego o pojemności około 200 m3 . W przypadku zapełnienia się tego zbiornika system kanalizacji ITPO będzie odprowadzał wody do istniejącej zewnętrznej kanalizacji opadowej firmy [...] Sp. z o.o. na podstawie umowy. W piśmie z 21 października 2016 r. dotyczącym warunków przyłączenia do kanalizacji odbiorca ścieków oświadczył, iż posiada pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód, polegające na wprowadzeniu oczyszczonych ścieków przemysłowo-deszczowych do rzeki Ropy w km 30+500 poprzez system kanalizacji ogólnospławnej kolektora nr 4, wydane przez Starostę Gorlickiego z 22 stycznia 2016 r. Średnie ważone wartości stężeń zanieczyszczeń w ww. wodach, jak wynika z raportu, wyniosą < 100 mg/l zawiesiny oraz < 15 mg/l substancji ropopochodnych, a więc będą zgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych. Ścieki z mycia powierzchni "brudnych" obiektu odprowadzane będą do szczelnych zbiorników bezodpływowych o pojemności około 150 m3, okresowo opróżnionych przez wyspecjalizowane służby utylizacyjne i wywożone do oczyszczalni ścieków. Do gaszenia żużla powstałego po procesie spalania odpadów w celu minimalizacji zużycia wody w ITPO będzie wykorzystywana ponownie woda z odmulania kotła. Natomiast ścieki ze stacji uzdatniania wody (odwrócona osmoza) będą zbierane w zbiorniku stalowym w hali o pojemności 50 m3 , a następnie zostaną użyte w ciągu technologicznym do rozpuszczania CaO/Ca(OH)2, do uzupełnienia wody w odżużlaczu i do ewentualnego zraszania żużla na składowisku. Wszystkie odcieki ze składowiska żużla będą gromadzone w zbiorniku bezodpływowym do okresowego opróżniania przez wyspecjalizowane służby utylizacyjne. Pobór wód będzie się odbywał z miejskiego wodociągu na warunkach uzgodnionych z zarządcą tj. Miejskim Przedsiębiorstwem Komunalnym w Gorlicach. Projekt zagospodarowania terenu zawiera układ istniejących sieci uzbrojenia terenu i projektowanych przyłączy instalacyjnych zapewniających połączenie urządzeń ZTPO z zewnętrznymi sieciami, szczegółowo przedstawiony i opisany w projektach branżowych. Natomiast wszystkie przyłącza, w tym wody do projektowanego obiektu ZTPO realizowane będą w odrębnym trybie postępowania, zgodnie z art. 29a lub 30 Pb, co jest dopuszczalne na gruncie utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego. Oceniając dalej kompletność projektu wyjaśnia się, iż inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na obszary chronione wyznaczone na podstawie ustawy o ochronie przyrody, a tym bardziej na obszar Natura 2000 tj. Obszar Wisłoka z dopływami (PLH180052), którego granica położona jest w odległości około 1,2 km w kierunku północnowschodnim od planowanej inwestycji. Teren przedsięwzięcia znajduje się poza granicami głównych zbiorników wód podziemnych, poza obszarami narażonymi na niebezpieczeństwo wystąpienia powodzi oraz poza strefami ochronnymi wyznaczonymi dla ujęcia wód. Zarówno w raporcie z grudnia 2020 roku oraz postanowieniu RDOŚ w Krakowie uzgadniających przedmiotową inwestycję stwierdzono, iż przedsięwzięcie spełnia wymogi z zakresu ochrony środowiska gruntowo-wodnego oraz nie będzie miało negatywnego wpływu na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych wyznaczonych dla jednolitych części wód i obszarów chronionych tj. jednolitej części wód powierzchniowych "Ropa od Zbiornika [...]" o kodzie [...] oraz jednolitej części wód powierzchniowych nr [...] o kodzie [...] Z przedmiotowego raportu oraz ocen dokonanych w postanowieniu RDOŚ w Krakowie wynika, że eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia wartości dopuszczalnych hałasu na terenach chronionych pod względem akustycznym. Zasięg izolinii oddziaływania hałasu o wartości 55dB(A) w porze dziennej oraz 45 dB(A) w porze nocnej będzie się mieścił w granicach terenów przemysłowych, nie obejmując swoim zasięgiem terenów zabudowy mieszkaniowej. Niemniej jednak ze względu na zapisy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji oraz bliską około 100 m lokalizację terenów mieszkalnych w postanowieniu RDOŚ w Krakowie została podtrzymana konieczność wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie dotrzymania standardów akustycznych. Zaznacza się również, iż inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co odpowiada dyspozycji art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Po dokonaniu analizy zatwierdzonego projektu budowlanego zaskarżoną decyzją organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń w zakresie wypełnienia przez organ I instancji obowiązków wynikających z dyspozycji art. 35 ust. 1 Pb, a samo rozstrzygnięcie Starosty Gorlickiego nr 990/2021 z 6 października 2021 r., spełnia wymagania, o których mowa w art. 107 kpa, a w szczególności posiada obszerne i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Projekt budowlany dla tej inwestycji wbrew stanowisku ww. strony skarżącej został opracowany w sposób zapewniający osiągnięcie poziomu ochrony środowiska zgodnego z wymogami Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w odniesieniu do spalania odpadów - nr C (2019)7987. Przyjęta technologia spalania rusztowego przy zastosowanych rozwiązaniach określonych w projekcie budowlanym spełnia wymogi BAT. Powyższe potwierdza również w postanowieniu RDOŚ w Krakowie uzgadniającym tę inwestycję ponadto wskazano, iż instalacja ta funkcjonuje w różnych miastach Europy i technologia jest tak opracowana, że na etapie oceny oddziaływania na środowisko w raporcie wykazano brak negatywnego oddziaływania na środowisko. Zawarte w raporcie obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń wykazały, że dla przyjętego systemu oczyszczania spalin tj. metoda półsucha, filtr tkaninowy (workowy), SNCR, oraz przy zastosowaniu przewidzianych w raporcie rozwiązań ograniczających emisję zanieczyszczeń z pozostałych źródeł na terenie zakładu, eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu poza granicami terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Dodano również w ww. postanowieniu, iż jak wynika z przedstawionych obliczeń, oddziaływanie skumulowane ITPO nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości stężenia zanieczyszczeń na poziomie terenu ani na wysokości zabudowań. W przypadku pyłu PM2,5 wartość tła zanieczyszczeń sięga wartości dopuszczalnej stężenia uśrednionej dla okresu roku kalendarzowego. Stwierdzono dalej, że wartość stężeń generowanych przez emisję z zakładu jest na niskim poziomie i nie wpływa w znaczący sposób na stopień zanieczyszczenia powietrza na terenie Gorlic. W raporcie uwzględniono maksymalne możliwe emisje określone w polskim i unijnym prawie. Przeprowadzone analizy i obliczenia wykazały, iż w zakresie emisji substancji do powietrza nowo planowana inwestycja nie będzie powodowała ponadnormatywnego oddziaływania, a ich maksymalna emisja będzie niższa niż standardy emisyjne określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (tekst jednolity Dz.U.2019, 1806) oraz będą poniżej poziomów określonych w decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w odniesieniu do spalania odpadów - nr C (2019)7987. Podkreśla się, iż odniesienie się do kwestii wymogów wynikających z BAT oraz zgodności z tymi wymogami znajduje się w wielu miejscach raportu z grudnia 2020 r. dla oddziaływania na środowisko przedmiotowej instalacji (tj. na stronach 9, 13, 69, 97,101, 114 oraz 204). Według oceny organu odwoławczego niezasadne są ww. zastrzeżenia strony skarżącej odnośnie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wykonanego na potrzeby ponownej oceny oddziaływania na środowisko, stanowiącego część materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Dokument ten spełnia bowiem wymogi określone w art. 66 i art. 67 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Zawiera wszystkie informacje, o których mowa w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, uszczegółowione odpowiednio do posiadanych danych wynikających z projektu budowlanego. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, podobnie jak i postanowieniu uzgadniającemu wydawanemu w trybie art. 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, przysługuje zaś szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy przedstawionego do zatwierdzenia przedsięwzięcia (por. ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2343/17). Przypomnieć trzeba, iż raporty o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko co do zasady są dokumentami kompleksowymi, opisującymi różne elementy środowiska oraz różne oddziaływania na środowisko. Konsekwencją jest więc konieczność zaangażowania do prac związanych z opracowaniem tego typu dokumentacji osób posiadających różną wiedzą i kwalifikacje – osoby znające się na poszczególnych grupach flory i fauny, hydrologów, geologów, osoby zajmujące się oceną wpływu oddziaływań hałasu czy emisji do powietrza itp. Dlatego też ustawodawca zdecydował się na rozwiązanie, o którym mowa w art. 74a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Z akt sprawy wynika, iż powyższy wymóg co do raportu o oddziaływaniu na środowisko został spełniony, tj. w aktach sprawy znajduje się oświadczenie kierującego zespołem sporządzającym raport o treści wskazanej w komentowanym przepisie. Raport musiał zostać zatem przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu w sprawie wydania postanowienia uzgadniającego i decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak już bowiem wyjaśniono, raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2564/12). Wbrew twierdzeniu strony skarżącej nie było podstaw do nakładania obowiązku uwzględnienia tzw. konkluzji BAT 6, gdyż nie ma zastosowania dla przedmiotowej inwestycji. W ramach konkluzji BAT 6 należy monitorować emisje do wody z oczyszczania spalin (FGC) lub z obróbki popiołów paleniskowych. W projektowanej instalacji redukcja kwaśnych zanieczyszczeń w spalinach będzie odbywać się przy zastosowaniu metody półsuchej z wykorzystaniem reagenta na bazie wapna, a co za tym idzie nie będą powstawać ścieki z oczyszczania spalin. Ponadto nie będzie prowadzona obróbka popiołów paleniskowych, w związku z czym nie będą również generowane ścieki z obróbki popiołów. W ocenie organu odwoławczego w postanowieniu uzgadniającym w sposób prawidłowy zostały zdefiniowane warunki realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia zapewniające ochronę środowiska, w tym w kwestii wpływu planowanej inwestycji na klimat. Przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, objęła również tę kwestię, o czym świadczą zapisy na stronie 12 postanowienia uzgadniającego realizację przedsięwzięcia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 23 sierpnia 2021 r. W zakresie podważonej przez stronę skarżącą efektywności energetycznej przedmiotowej instalacji inwestor złożył obszerne wyjaśnienia a mianowicie. Obliczenia ilości wyprowadzanej energii dokonuje się na potrzeby rozróżnienia, czy projektowana instalacja stanowi instalację odzysku (w której prowadzony jest proces odzysku Rl), czy też unieszkodliwiania (w której prowadzony jest proces unieszkodliwiania DIO). Powyższe pozostaje w korelacji z materią poruszoną w dalszej części pisma Towarzystwa, odnoszącego się do zasilania instalacji tzw. frakcją RDF, co do której co do zasady obowiązuje zakaz unieszkodliwiania przed wykorzystaniem jej do odzysku. Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach zakłady odzysku odpadów w procesie Rl obejmują również spalarnie odpadów przeznaczone do przetwarzania starych komunalnych odpadów (w tym odpadów w postaci paliwa alternatywnego - RDF), pod warunkiem, że ich efektywność energetyczna jest co najmniej równa wartościom określonym w załączniku nr 1 do ustawy. Zgodnie z tym załącznikiem proces odzysku odpadów określany jako Rl – Wykorzystanie głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii - obejmuje również spalarnie odpadów przeznaczone do przetwarzania stałych odpadów komunalnych, pod warunkiem że ich efektywność energetyczna jest równa lub większa niż: - 0,60 dla działających instalacji, które otrzymały zezwolenie zgodnie ze stosownymi przepisami wspólnotowymi obowiązującymi przed dniem 1 stycznia 2009 r., - 0,65 dla instalacji, które otrzymały zezwolenie po dniu 31 grudnia 2008 r. Ten sam załącznik dla wyliczenia wskaźnika efektywności nakazuje stosować następujący wzór: "Efektywność energetyczna" = (Ep -(Ef+ Ei))/(0,97 (Ew + Ef)). Zgodnie z ww. załącznikiem wzór ten stosowany jest zgodnie z dokumentem referencyjnym dotyczącym najlepszych dostępnych technik dla termicznego przekształcania odpadów. Wynik wzoru na efektywność energetyczną mnoży się przez współczynnik korekcyjny związany z klimatem (CCF), jak pokazano poniżej: 1) CCF dla działających instalacji, które otrzymały zezwolenie zgodnie z prawodawstwem unijnym obowiązującym przed dniem 1 września 2015 r.: CCF = 1, jeżeli HDD > 3 350, CCF = 1,25, jeżeli HDD < 2 150, CCF = - (0,25/1 200) x HDD + 1,698, kiedy 2 150 < HDD < 3 350 2) CCF dla instalacji, które otrzymały zezwolenie po dniu 31 sierpnia 2015 r., oraz dla instalacji, o których mowa w pkt 1, po dniu 31 grudnia 2029 r.: CCF = 1, jeżeli HDD > 3 350, CCF - 1,12, jeżeli HDD < 2 150 CCF = -(0,12/1 200) x HDD + 1,335, kiedy 2 150 < HDD < 3 350 (Uzyskaną wartość CCF zaokrągla się do trzech miejsc po przecinku). Za wartość HDD (stopniodni grzania) uznaje się średnią wartości rocznych HDD dla lokalizacji obiektów przekształcania termicznego z 20 kolejnych lat przed rokiem, za który oblicza się CCF. Aby obliczyć wartość HDD, należy zastosować poniższą metodę ustanowioną przez Eurostat: HDD wynosi (18°C - Tm) x d, jeżeli Tm nie przekracza 15°C (wartość progowa dla ogrzewania), oraz zero, jeżeli Tm wynosi powyżej 15°C, przy czym Tm jest to średnia (Tmin + Tmax)/2 temperatura zewnętrzna z okresu d dni. Obliczenia należy wykonywać codziennie (d = 1), sumując wyniki do roku. Podkreślić należy, że obliczenia współczynnika efektywności energetycznej wg ww. wzoru dokonuje się na warunkach, jakie osiągane są przez instalacje w praktyce, na funkcjonującym zakładzie (np. Ef to tylko ta energia, która służy do wytworzenia pary). Na potrzeby założeń projektowych planowanej instalacji założono realny scenariusz średniorocznych warunków atmosferycznych, determinujących optymalną pracę instalacji w kogeneracji, która przedstawia się następująco. Gdyby założyć, że zakład będzie pracował tylko w przeważającym zakresie w celu wytwarzania energii elektrycznej, przez 8000 h w roku, przy wartości opałowej 10 500 kJ/kg (pomijając inne drobne przepływy energetyczne), to wprowadzając do systemu z paliwa 292 GWh energii, będzie produkował 80 GWh, a to efektywność energetyczna instalacji będzie wynosić około 0,71. Strona skarżąca, formułując zarzut, pominęła okoliczność, iż, jak wynika z metodologii wyliczania wskaźnika Ep, podlega on przemnożeniu przez wskaźnik 1,1 lub 2,6, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż projektowana instalacja osiągnie efektywność energetyczną na poziomie 0,71, a zatem zostanie zakwalifikowana jako zakład odzysku. Odnosząc się do ww. argumentacji inwestora, organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych do ich kwestionowania, gdyż co do zasady za rozwiązania technologiczne odpowiada autor projektu. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło Towarzystwo [...] zarzucając naruszenie: 1/ art. 35 pkt 1 lit. a prawa budowlanego, poprzez stwierdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy obszar, na którym miałaby zostać zbudowana spalarnia nie jest terenem przeznaczonym pod infrastrukturę techniczną związaną z gospodarką odpadami, a te cechy determinują charakterystykę tego przedsięwzięcia budowlanego; 2/ art. 35 pkt 1 lit. b) prawa budowlanego wz. z art. 66 ust. 1 pkt 6 u.o.o.ś. poprzez nierzetelną, niepełną i nie dającą żadnych wniosków analizę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na klimat, 3/ art. 35 pkt 1 lit. b) prawa budowlanego wz. z art. 33 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez niezgodność planowanej inwestycji z wojewódzkim planem gospodarki odpadami, 4/ art. 35 pkt 1 lit. b) prawa budowlanego wz. z art. 66 ust. 5 u.o.o.ś. poprzez brak porównania z najlepszymi dostępnymi technikami BAT w zakresie obliczenia efektywności energetycznej instalacji. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocenia legalności decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji energetycznego wykorzystania frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów. Strona skarżąca zarzuca przede wszystkim, że decyzja ta jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja ma być bowiem realizowana, w terenach o przeznaczeniu 8.PP (produkcja, składowanie, magazynowanie – przeznaczenie podstawowe) a nie w terenie oznaczonym jako O (pod gospodarkę odpadami). Także fakt, że projekt budowlany przewiduje lokalizację trzech szczelnych zbiorników do gromadzenia wód bytowych i gospodarczych jest niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. Z kolei przepis art. 35 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis art. 35 ust 4 przesądza, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przytoczona wyżej regulacja przesądza, iż (co do zasady) organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu, (posiadanie opinii, uzgodnień, sprawdzeń) oraz bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ustawy) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Stwierdzenie, iż projekt budowalny ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W ocenie sądu, organ prawidłową kontrole przedmiotowej inwestycji w zakresie o którym mowa wyżej, przeprowadził. Przede wszystkim organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasto Gorlice – plan 4, jako mającą być realizowaną w terenach oznaczonych jako 8.PP, w którym to terenie jako przeznaczanie podstawowe przewidziano produkcję, składowanie i magazynowanie i dla którego to terenu, zgodnie z zapisem zamieszczonym w § 3 ust. 11 planu opuszcza się realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (planowana inwestycja należy to tej kategorii przedsięwzięć). Organ dokonał też kontroli w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wymaganej planem powierzchni biologicznie czynnej. Organ wskazuje także na wymaganą przepisami techniczno-budowlanymi dostępność działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym do drogi publicznej oraz wymaganą planem ilością miejsc postojowych. Ocenie organu poddana została też zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności wymaganiami określonymi w decyzji Burmistrza Miasta Gorlice z 8 kwietnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, która to ocenia dokonana została w sposób obszerny i szczegółowy. Organ poddał też analizie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności, w zakresie zachowania wymaganej odległości zabudowy kubaturowej od granic działek sąsiednich oraz ochrony przeciwpożarowej. W końcu organ oceniał kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych zaniedbań czy zaniechań. Ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w skardze, wskazać należy, iż w przywołanych w tej skardze orzeczeniach nie wyrażono opinii prawnej, że tylko w obszarach objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o oznaczeniu O można prowadzić gospodarkę odpadami. Jak zasadnie wskazano. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r. II OSK 1553/16 " Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych. Z przepisów rozporządzenia wynika, że w projekcie rysunku planu miejscowego należy stosować podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów. W przypadku terenów infrastruktury technicznej przeznaczonych na gospodarowanie odpadami jest to symbol "O" i kolor ciemnoszary (pkt 7.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia). Nie oznacza to jednak, że tylko na tak oznaczonych terenach dopuszczalne jest gospodarowanie odpadami. Tego rodzaju wąska wykładnia przepisów rozporządzenia prowadziłaby do nieuzasadnionego ograniczenia zarówno władztwa planistycznego gminy, jak i swobody działalności gospodarczej. Oznaczałaby bowiem, że gospodarowanie odpadami możliwe jest tylko na terenach oznaczonych symbolem O, a więc tylko w ściśle określonych i z góry przewidzianych miejscach. Nie ulega zaś wątpliwości, że tego rodzaju działalność dopuszczalna jest na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną. Symbolem "O" oznaczane są zaś przede wszystkim tereny, na których to dana gmina ma zamiar prowadzić gospodarkę odpadami lub, na których zamierza umożliwić innym podmiotom prowadzenie gospodarki odpadami, np. w formie składowiska odpadów, spalarni odpadów lub regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych. Nie można jednak przyjąć, że gospodarka odpadami może być prowadzona wyłącznie na terenach oznaczonych w planie literą O". Przywołać można też pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2018 r. II SA/Gd 208/18 "Z unormowań obowiązującego prawa nie wynika bowiem by gospodarka odpadami mogła być prowadzona jedynie na terenach wyraźnie na ten cel w planie przeznaczonych. Przepisy ustawy nie wprowadzają wymogu zawarcia w planie postanowień nawet co do położenia składowiska odpadów, a lokalizowanie takiego składowiska nie wymaga obowiązkowo sporządzenia planu miejscowego; w przypadku braku planu, składowisko odpadów może bowiem powstać na podstawie ustaleń decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwzględnieniem szczególnych wymogów wniosku, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.). Poglądy wyrażone w wyżej przytoczonych orzeczeniach w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Nie budzi wątpliwości, iż zgodność z planem wykazuje przedsięwzięcie, które nie jest projektowane jako miejsce składowania odpadów, ale budowa instalacji energetycznego wykorzystania frakcji palnych uzyskiwanych z przetwarzania odpadów (jest to cel produkcyjny), w terenach dla których jako przeznaczenie podstawowe plan miejscowy przewiduje między innymi produkcję i dla których zapis zamieszczony w § 3 ust. 11 tego planu opuszcza realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - to jest przedsięwzięć jakim jest przedmiotowe zamierzenie. Co do zgodności projektu budowlanego z zapisem zamieszczonym w § 4 pkt 4 lit. e (powoływany w skardze zapis § 4 pkt 3 lit. e w aktualnym stanie prawnym nie istnieje) stanowi on, że obowiązuje zakaz realizacji zbiorników szczelnych, okresowo wybieralnych dla gromadzenia ścieków bytowych i gospodarczych, za wyjątkiem wymienionych w ustaleniach szczegółowymi niniejszego planu terenów budownictwa mieszkaniowego, gdzie dopuszcza się do czasu wybudowania kanalizacji sanitarnej, realizację nowych i wykorzystanie istniejących zbiorników szczelnych. Zwrócić należy uwagę, iż zapis ten dotyczy zakazu lokalizacji zbiorników dla gromadzenia ścieków bytowych i gospodarczych. Plan miejscowy pojęć tych nie definiuje. Sięgnąć więc należy pod definicje zamieszczone w ustawach. Zgodnie natomiast z definicją zamieszczoną w art. 16 pkt 62 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 z późn. zm.). ścieki bytowe to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użyteczności publicznej powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące z tych budynków. Natomiast zgodnie z art. 16 pkt 64 cieki przemysłowe to ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Pojęcia ścieki gospodarcze ustawa ta nie definiuje ani się nim nie posługuje. Pojęciem tym nie posługuje się też stawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 888 z późn. zm.). Należy więc uznać, że ścieki o których mowa w tym przepisie to ścieki których definicja została wyżej przytoczona (ścieki bytowe) i inne ścieki (bliżej niezidentyfikowane) które jednakże nie są ściekami przemysłowymi ani też wodami opadowymi czy roztopowymi, bo o nich także mowa w art. 16 pkt 62 ustawy Prawo wodne. Kwestionowane w skardze rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym a dotyczące gromadzenia ścieków w zbiornikach bezodpływowych w aspekcie zapisu zamieszczonego w § 4 pkt 4 lit. e planu nie budzą wątpliwości. Dotyczą one bowiem ścieków zaliczanych do ścieków produkcyjnych oraz wód opadowych i roztopowych a nie ścieków bytowych i gospodarczych. Zarzut niemożności spełnienia przez zamierzenie wymogu zawartego w § 4 pkt 6 lit b planu miejscowego (nakaz wywozu odpadów do miejskiego zakładu utylizacji) z uwagi na brak posiadania przez ten zakład pozwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów o kodach 19 01 07*, 19 01 12, 19 01 15* jest nieweryfikowalny – sąd nie ma prawnych instrumentów do badania zakresu możliwości działalności tego przedsiębiorstwa tj. miejskiego zakładu utylizacji. Wskazać jednak należy na zapis zamieszczony w § 4 pkt 6 lit a planu, zgodnie z którym usuwanie i utylizacja odpadów odbywać się będzie zgodnie z zasadami określonymi w programie gospodarki odpadami sporządzonym dla miasta, z uwzględnieniem selektywnej zbiórki odpadów. Zarzut niemożności spełnienia przez zamierzenie gospodarcze tego wymogu nie został w skardze sformułowany. Zarzuty nierzetelnej i niepełnej analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na klimat oraz niezgodność planowanej inwestycji z wojewódzkim planem gospodarki odpadami oraz braku porównania z najlepszymi dostępnymi technikami BAT w zakresie obliczenia efektywności energetycznej instalacji, wychodzą poza kontrolę jaką organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje w ramach udzielonych mu kompetencji, które określa przepis art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane, w konsekwencji nie podlegają kontroli sądu oceniającego legalność decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Zarzut naruszenia w tym zakresie art. 35 ust 1 pkt 1 lit b ustawy, jest bezzasadny. Organ kontroli projektu budowlanego dokonuje w tym zakresie, jeżeli było ono przedmiotem ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w aspekcie tej decyzji a nie w każdym możliwym do wyobrażenia aspekcie. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenia przewodniczącego wydziału wydane na podstawie art. 15zzs4 ust 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz.U. 2020.875). Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P./p.s.a orzekł jak w sentencji.