II SA/Kr 634/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. L. i K. L. na postanowienie Wojewody z dnia 23 marca 2020 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących J. L. i K. L. kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 23 marca 2020 r., znak [...] Wojewoda, na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, t.j. Dz.U.2018.1202 ze zm. stwierdził, że odwołanie J. L. i K. L. od decyzji Prezydenta Miasta K. z 4.12.2018 r., nr [...].[...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Firma B pozwolenia na budowę obejmującą: Remont, przebudowę i nadbudowę istniejącej nieużytkowej oficyny tylnej kamienicy przy ul. [...] w K. na cele mieszkalne, przebudowę istniejących i budowę nowych otworów drzwiowych i okiennych (w tym także w granicy z działka [...], [...], [...] obr.[...]), doświetlenie wnętrza w części nadbudowanej oknami w ścianach zewnętrznych i lukarnami, budowę balkonów od strony północnej, budowę tarasu na poziomie IV piętra, budowę tarasów w przestrzeni poddasza, budowę windy, rozbudowę istniejącej wewnętrznej klatki schodowej, budowę schodów zewnętrznych oraz pochylni dla osób niepełnosprawnych wraz z zagospodarowaniem terenu i remontem muru w granicy z dz. nr [...] obr. [...] termoizolacją ściany zewnętrznej dodatkowo na dz. nr [...] obr. [...], gazu i wody dodatkowo na działce nr [...] obr 1 [...] przy ul. [...] w K. (zwanej: inwestycją), sprostowanej postanowieniem z 20.12.2018 znak: [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta K. decyzją z 4.12.2018 r., nr [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Od decyzji zostały wniesione odwołania oraz dodatkowo odrębnymi pismami skarżący zawnioskowali o zawieszenie postępowania odwoławczego. Rozstrzygniecie w odniesieniu do odwołań wniesionych w terminie oraz w sprawie zawieszenia postępowania nastąpiło w odrębnych rozstrzygnięciach. Wojewoda wskazał, że pierwszym etapem postępowania odwoławczego przed organem II instancji jest etap badania formalnego, a czynności w nim podejmowane zmierzają do ustalenia czy istnieją przesłanki formalne dopuszczalności odwołania. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią istnienie negatywnych przesłanek do uznania dopuszczalności odwołania, Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje wydanie aktu administracyjnego, który kończy ostatecznie postępowanie zarówno wstępne, jak i całe postępowanie odwoławcze, z wniosku strony postępowania. Regulacja w tym zakresie znajduje się w art. 134 K.p.a. zgodnie z którym "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne." W niniejszej sprawie doręczanie decyzji Prezydenta Miasta K. z 4.12.2018 r. nr [...] nastąpiło w trybie publicznego obwieszczenia. Regulacja w tym zakresie znajduje się w art. 49 K.p.a. Zgodnie z art. 49 ust. 1 K.p.a.: Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Możliwość ta dotyczyć może postępowań, w których bierze udział, jak w niniejszej sprawie, więcej niż dwadzieścia stron (art. 49a K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie (art. 49 § 2 zd. 2 K.p.a.). W niniejszej sprawie Prezydent Miasta K. w dniu 04.12.2018 r. obwieścił o wydaniu decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji przy ul. [...] w K., Doręczenie decyzji uznaje się za dokonane w dniu 18.12.2018 r. Zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu 19.12.2018 r. (pierwszy dzień terminu) i zakończył 02.01.2019 r. (ostatni dzień terminu). Termin do wniesienia odwołania i sposób liczenia terminu określony jest w art. 129 § 2 K.p.a., zgodnie z którym: "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (...)". Skarżący wnieśli odwołanie 03.01.2019 r. (odwołanie Z. Z.) i 04.01.2019 r. (odwołanie J. i K. L.). Jest to data asygnaty na odwołaniu, z której również wynika fakt osobistego złożenia w siedzibie organu I instancji. W tej sytuacji należy uznać, że odwołania Z. Z. oraz J. i K. L. były wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu określonego w art. 129 K.p.a. W sytuacji, gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. Przepis ten stanowi o obowiązku stwierdzenia w takim przypadku, postanowieniem (mającym walor postanowienia ostatecznego), uchybienia przez stronę terminu do wniesienia odwołania - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 1082/14, lex nr 1623323. Skarżący nie wnosili o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na zastrzeżenia zawarte w piśmie z 06.08.2019 r. w którym skarżący wskazują jako datę ogłoszenia decyzji dzień 7 grudnia 2019 r. (skarżącym przypuszczalnie chodzi o 7 grudnia 2018 r.), organ wyjaśnił, że istotnym dla ustalenia terminu jest dzień publikacji w BIP-ie ogłoszenia o wydaniu decyzji. Bez znaczenia natomiast pozostają daty, w których organ I instancji ogłasza inne publikacje. W niniejszej sprawie 7 grudnia 2018 r. organ I instancji ogłosił w BIP-ie zanonimizowaną treść decyzji nr [...] W tej sytuacji, mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji. Postanowienie jest ostateczne. Na ww. postanowienie Wojewody z dnia 23 marca 2020 r. została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga przez J. L. i K. L.. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 129 § 2 w związku z art. 49 ust. 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego polegające na błędnym uznaniu, że obwieszczenie o wydaniu decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej zostało dokonane dnia 4 grudnia 2018 roku, co prowadziło do uznania, że doręczenie nastąpiło dnia 18 grudnia 2018 roku, a w rezultacie stwierdzenia, że termin do wniesienia odwołania upłynął dnia 2 stycznia 2019 roku; art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co prowadziło do uznania, pomimo sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, że decyzja, której dotyczyło odwołanie została obwieszczona dnia 4 grudnia 2018 roku. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: uchylenie w/w. postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzją nr [...] z dnia 4 grudnia 2018 roku, znak: [...] (dalej jako: Decyzja PMK) Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt i udzielił inwestorowi - [...] pozwolenia na budowę. Decyzja została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta K. dnia 7 grudnia 2018 roku. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli skarżący J. i K. L. dnia 4 stycznia 2019 roku. Wojewoda zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 marca 2020 roku stwierdził wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu powyższego wskazał, że obwieszczenie o wydaniu Decyzji PMK zostało opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej dnia 4 grudnia 2018 roku, a zatem 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął dnia 2 stycznia 2019 roku. Skarżący wskazali, że jeżeli zawiadomienie stron o decyzjach następuje poprzez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej, zgodnie z art. 49 § 2 K.p.a., dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie, Prezydent Miasta K. obwieścił o wydaniu decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji przy ul. [...] w K., w dniu 04.12.2018 r. Doręczenie decyzji uznaje się więc za dokonane w dniu 18.12.2018 r. Zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu 19.12.2018 r. (pierwszy dzień terminu) i zakończył 02.01.2019 r. (ostatni dzień terminu). Odmienny wniosek, zdaniem skarżących, należy jednak wysnuć z analizy całości materiału dowodowego. W Biuletynie Informacji Publicznej jedyne ogłoszenie dotyczące decyzji Prezydenta Miasta K. zostało, zgodnie z metryką zmian, udostępnione dnia 7 grudnia 2018 roku o godz. 10:17 (adres udostępnionej decyzji: http://www.bip.krakow.pl/7news id=104209 ). Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdza, że "istotnym dla ustalenia terminu jest dzień publikacji w BIP-ie ogłoszenia o wydaniu decyzji. Bez znaczenia natomiast pozostają daty, w których organ I instancji ogłasza inne publikacje. W niniejszej sprawie 7 grudnia 2018 r. organ I instancji ogłosił w BIP-ie zanonimizowaną treść decyzji nr [...]". Wojewoda ignoruje fakt, że w Biuletynie Informacji Publicznej nie udostępniono obwieszczenia o wydaniu decyzji w dniu 4 grudnia 2018 roku, co wynika w sposób oczywisty z metryki tego aktu. Zgodnie z jedynym źródłem informacji, do którego mieli dostęp skarżący, dokument został opublikowany w dniu 7 grudnia 2018 roku. Termin złożenia odwołania od decyzji PMK nie był dziełem przypadku, lecz wynikiem obliczenia terminu do jego złożenia na podstawie dostępnych dla skarżących informacji zamieszczonych w Biuletynie. Korzystając z uprawnienia strony przewidzianego art. 73 K.p.a., dnia 21 kwietnia 2020 roku do organu skierowano wniosek za pośrednictwem platformy ePUAP o udostępnienie kopii części akt z których wynikałoby, że odwołanie J. L. i Pana K. L. wniesione zostało po terminie. W odpowiedzi na powyższy wniosek, za pomocą poczty elektronicznej dnia 23 kwietnia 2020 roku przekazano skany dokumentów, których dotyczył wniosek, tj. obwieszczenie Prezydenta Miasta K. z 04.12.2019 r., skan wydruku fragmentu strony BIP, skan pierwszej strony odwołania Pani J. L. i Pana K. L.. Szczególną uwagę należy zwrócić na skan wydruku fragmentu strony BIP. Przesłany dokument nie zawiera obwieszczenia o wydaniu decyzji z dnia 4 grudnia 2018 roku, co więcej zawiera on fragment decyzji opublikowanej dnia 7 grudnia 2018 roku. Niezależnie od treści, świadczy o tym adres źródła w dole strony, który jest tożsamy ze stroną w Biuletynie Informacji Publicznej, na którą powołują się skarżący (http://www.bip.krakow.pl/7news id=104209). Podsumowując, organ II Instancji wydając zaskarżone postanowienie stwierdził, że dokonano obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej dnia 4 grudnia 2018 roku pomimo, że z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że publikacja nastąpiła dnia 7 grudnia 2018 roku, a jakiegokolwiek śladu po rzekomej publikacji dnia 4 grudnia 2018 roku brak. Skarżący zauważyli, że w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstawy do usuwania informacji publikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie z art. 8 ust. 3 Ustawy o dostępie do informacji publicznej podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c id i pkt 5. Przepisy ustawy nie regulują jednak okresu, w którym dane te powinny być udostępniane, co prowadzi do uznania, że publikowane informacje, w tym obwieszczenia, publikowane są bezterminowo i nie mogą być ze strony Biuletynu Informacji Publicznej usuwane. Powyższe wyklucza więc możliwość domniemania, że obwieszczenie o wydaniu decyzji PMK zostało dokonane dnia 4 grudnia 2018 roku, a potem usunięte. Nawet taka niezgodna z prawem praktyka nie mogłaby prowadzić do negatywnych skutków dla stron, które zapoznały się w Biuletynie tylko z jedną datą publikacji, jak w tym przypadku – z datą 7 grudnia 2018 roku. Wszechstronna analiza materiału dowodowego, której zaniechał organ, prowadzi do uznania, że decyzja PMK została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej nie dnia 4 grudnia 2018 roku, lecz dnia 7 grudnia 2018 roku. Stosując art. 49 § 2 K.p.a. należy uznać, że zawiadomienie zostało dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej, a więc organ I instancji skutecznie zawiadomił strony dnia 21 grudnia 2018 roku i to od tej daty bieg rozpoczął termin 14-dniowy do wniesienia odwołania, który upłynął dnia 4 stycznia 2019 roku. Odwołanie skarżących zostało osobiście złożone w siedzibie organu w tym dniu, a zatem termin do jego wniesienia został zachowany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej "P.p.s.a."- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i kończy postępowanie, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a.). Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia i rozstrzygnięcia, czy, a jeżeli tak, to w jakiej dacie, zostało udostępnione w BIP-ie obwieszczenie Prezydenta Miasta K. z dnia 4 grudnia 2018 r. o wydaniu decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji przy ul. [...] w K.. Skarżony organ twierdzi, że "Prezydent Miasta K. w dniu 04.12.2018 r. obwieścił o wydaniu decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji przy ul. [...] w K.". Jest to twierdzenie prawdziwe, bowiem w aktach administracyjnych k. 124 akt I instancji to obwieszczenie Prezydenta Miasta K. się znajduje. Nie jest to jednak równoznaczne z udostępnieniem tego obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej. Argumentacja organu, że "Doręczenie decyzji uznaje się za dokonane w dniu 18.12.2018 r. Zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu 19.12.2018 r. (pierwszy dzień terminu) i zakończył 02.01.2019 r. (ostatni dzień terminu)" byłaby trafna jedynie przy wykazaniu, że obwieszczenie Prezydenta MK z dnia 04.12.2018 r. o wydaniu decyzji nr [...] zostało tego samego dnia udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, co nie wynika z akt administracyjnych i co w sposób przekonujący zostało poddane w wątpliwość w skardze. Zdaniem Sądu, w świetle zawartości akt administracyjnych i załączników dołączonych do skargi - k. 10-14 akt sądowych, można stwierdzić, że decyzja nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została opublikowana w BIP w dniu 7 grudnia 2018 roku. Nie można natomiast stwierdzić, by obwieszczenie z dnia 4 grudnia 2018 roku Prezydenta Miasta K. o wydaniu decyzji nr [...] z dnia 4 grudnia 2018 roku było w BIP-ie w ogóle udostępnione. Jak trafnie bowiem akcentują skarżący w skardze, szczególną uwagę należy zwrócić na skan wydruku fragmentu strony BIP. Przesłany dokument nie zawiera obwieszczenia o wydaniu decyzji z dnia 4 grudnia 2018 roku, co więcej zawiera on fragment decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, opublikowanej dnia 7 grudnia 2018 roku. Niezależnie od treści, świadczy o tym adres źródła w dole strony, który jest tożsamy ze stroną w Biuletynie Informacji Publicznej, na którą powołują się skarżący (http://www.bip.krakow.pl/7news id=104209). Rację mają zatem skarżący, że organ II Instancji wydając zaskarżone postanowienie jedynie gołosłownie stwierdził, że dnia 4 grudnia 2018 roku dokonano w Biuletynie Informacji Publicznej publikacji obwieszczenia Prezydenta z 4 grudnia 2018 r. o wydaniu decyzji, pomimo że z zebranego materiału dowodowego wynika jedynie, że dnia 7 grudnia 2018 roku nastąpiła w BIP-ie publikacja decyzji z dnia 4 grudnia 2018 roku o pozwoleniu na budowę, a jakiegokolwiek śladu po rzekomej publikacji dnia 4 grudnia 2018 roku brak. Zatem Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 23 marca 2020 r. stwierdzające, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu z art. 129 § 2 K.p.a., z przyczyn wskazanych w jego uzasadnieniu, jest wadliwe, gdyż zostało wydane co najmniej przedwcześnie, bez ustalenia i wykazania kluczowej dla rozstrzygnięcia okoliczności od jakiej daty liczyć bieg terminu do wniesienia odwołania (czy od 4 grudnia 2018 r., czy od 7 grudnia 2018 r.). Zgodnie bowiem z art. 49 § 2 zd. 2 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie. W niniejszej sprawie wątpliwości co do faktu i daty publicznego obwieszczenia o wydaniu decyzji pozwolenia na budowę nie zostały wyjaśnione, co uzasadnia konieczność przeprowadzenia przez Wojewodę postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 600/10 "w przypadku, gdy istnieją wątpliwości co do faktycznej daty doręczenia pisma stronie, należy przeprowadzić wszelkie dowody umożliwiające ustalenie tej daty w sposób pewny". Z istoty kontroli legalności zaskarżonego aktu, jakiej dokonuje Sąd wynika, że kontrola ta odbywa się przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a kontrola Sądu jest dokonywana na podstawie akt sprawy. Jeśli organ nie wykaże, że publiczne obwieszczenie o wydaniu decyzji nastąpiło 4 grudnia 2018 r. należy wówczas uznać, że 7 grudnia 2018 r. nastąpiła w BIP-ie publikacja decyzji pozwolenia na budowę i od tej daty należy liczyć skarżącym termin 14 dni do wniesienia odwołania. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 134 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, uchylając zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących 614 zł. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictw w wysokości 34 zł (2x17 zł).