II SA/Kr 662/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Wojewody z dnia 18 marca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu działki skargę oddala. Starosta K. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, póz. 651 ze zm.) i art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, póz. 115 ze zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił zwrotu części działki nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...], położonej w obr. [...] m. K. , w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. , na rzecz S.K. oraz H.K. Starosta ustalił, że orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. K. nr [...] z dnia 25 stycznia 1965 r. wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa parcelę l. kat. [...] o pow. 1803 m2 stanowiącą własność H.K. z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...] ", zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową nr [...] , wydaną przez b. Miejski Zarząd Architektoniczne - Budowlany Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 31 października 1960 r. znak [...]. Natomiast orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. K. nr [...] z dnia 30 marca 1965 r. wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa część parceli l. kat. [...] o pow. 1832 m2 stanowiącej własność A.K. oraz część parceli l. kat. [...] o pow. 1430 m2 stanowiącej własność H.K. z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...] ", zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową nr [...] , wydaną przez b. Miejski Zarząd Architektoniczne -Budowlany Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia 31 października 1960 r. znak [...] . Ustalono też, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla K. –K. w K. z dnia 29 października 1986 r. sygn. akt [...] spadek po A.K. z domu K. , zmarłej w dniu 4 marca 1986 r., nabyli: mąż H.K.K. , syn H.K. i syn S.K. - każdy po 1/3 części. Następnie na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla K. –K. w K. z dnia 22 listopada 1995 r. sygn. akt [...] spadek po H.K.K. , zmarłym w dniu 10 grudnia 1993 r., nabył syn S.W.K. w całości. Starosta dokonał również analizy dokumentacji geodezyjnej i ustalił, że operatem regulacji stanu prawnego gruntów Skarbu Państwa nr [...] z dnia 30 czerwca 1979 r. parcela gruntowa l. kat. [...] o pow. 0,1803 ha podzieliła się na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0899 ha" oraz ł. kat. [...] o pow. 0,0904 ha. Parcela l. kat. [...] wraz z innymi weszła w skład działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] zgodnie z wykazem zmian - równoważników z dnia 26 maja 1992 r. L. Ks. rób. [...] W ocenie Starosty z porównania mapy katastralnej z daty wywłaszczenia z aktualnie obowiązującą mapą ewidencyjną wynikało, że zawnioskowana do zwrotu parcela ł. kat. [...] b. gm. kat. B. odpowiada obecnie części działki nr [...] obr. [...] . Starosta wskazał też, że księgą wieczystą nr [...] objęta jest parcela l. kat. [...] , gdyż w księdze tej nie został ujawniony podział na aktualne działki ewidencyjne. W tej księdze wieczystej jako właściciel wpisana jest Gmina K Starosta stwierdził, że H.K. nie posiada legitymacji do występowania z wnioskiem o zwrot części działki nr [...] obr. [...] w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. , gdyż w dacie wywłaszczenia stanowiła ona własność H.K. , którego jedynym spadkobiercą jest S.K. . Odnośnie celu wywłaszczenia Starosta ustalił, że parcela ł. kat. [...] wywłaszczona została na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...] ", a zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową i planem urbanistycznym osiedla, przeznaczona była pod budowę pętli tramwajowej kończącej linię tramwajową projektowaną w ul. [...] Organ l instancji zbadał też zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu z roku 1970 i 1975, czyli obejmujące okres 10 lat od daty wywłaszczenia i stwierdził, że na zdjęciu z roku 1970 widoczna już jest obecna ul. [...] ograniczona od strony wschodniej i zachodniej ogrodzeniami nieruchomości sąsiednich. Natomiast na przedmiotowym terenie, ani w jego sąsiedztwie nie zrealizowano planowanej pętli tramwajowej kończącej linię tramwajową projektowaną w ul.[...] . Starosta podkreślił, że na podstawie oględzin przeprowadzonych 2 grudnia 2010 r. stwierdzono, że wnioskowana do zwrotu część działki nr [...] stanowi ul. [...] południowa biegnie wzdłuż ul. [...] o; granica zachodnia biegnie wzdłuż ogrodzenia z prętów metalowych; granica wschodnia biegnie wzdłuż siatki metalowej; granica północna jest w terenie niewidoczna i biegnie od narożnika ogrodzenia z siatki metalowej do narożnika działki nr [...] Teren w opisanych wyżej granicach stanowi asfaltową drogę, przy której wzdłuż granicy wschodniej znajdują się 4 słupy oświetleniowe oraz rosną drzewa. Starosta wskazał też, że z pisma Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 18 stycznia 2011 r. wynika, iż działka nr [...] jest częściowo zajęta pod pas drogowy drogi publicznej -ul. [...], która uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. [...] ) została zaliczona do dróg lokalnych miejskich (obecnie gminna) i pozostaje w zarządzie ZIKiT. Dlatego też Starosta, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1098/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 361/08, uznał, że zajęcie nieruchomości (wywłaszczonej na cel, który nie został zrealizowany) pod drogi publiczne, stanowi negatywną przesłankę jej zwrotu byłemu właścicielowi lub jego spadkobiercom, co wynika z art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zatem, mimo tego że wnioskowana do zwrotu nieruchomość stała się zbędna dla celu wywłaszczenia, nie mogła zostać zwrócona na rzecz S.K. . Odwołanie od decyzji Starosty K. wnieśli S.K. i H.K. którzy zarzucili, że organ l instancji zignorował całkowicie wskazania WSA w Krakowie, który uchylił poprzednią decyzję Starosty K. i utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody w tej sprawie. Odwołujący się podkreślili, że w ocenie WSA w Krakowie oraz NSA, który oddalił skargę kasacyjną Prezydenta Miasta K. , samo stwierdzenie, że zgodnie z uchwałą [...] Rady Narodowej Miasta K. ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich nie jest wystarczające, i nakazał zbadanie szeregu okoliczności. Odwołujący się zarzucili, że Starosta, mimo prowadzenia ponownego postępowania od listopada 2009 r., żadnej z wyliczonych przez WSA kwestii nie wyjaśnił, co stanowiło naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem odwołujących się błędnym było powoływanie się na art. 2a ustawy o drogach publicznych oraz na inne orzeczenie WSA w K. jako niewiążące w sprawie. Odwołujący się podkreślili, że działka nr [...] jest częściowo zajęta pod pas drogowy drogi publicznej - ul. [...] ., lecz Starosta nie ustalił, o jaką część działki chodzi i czy pozostała część nie powinna zostać zwrócona. Ponadto w odwołaniu wyjaśniono, że asfalt na obecnej ulicy [...] j został położony przez mieszkańców z ich własnej inicjatywy i ich własnym kosztem w 2005 r., zaś rzekomy zarządca drogi nie miał żadnych dokumentów dotyczących budowy tej drogi. Zatem Miasto K. w żaden sposób nie przyczyniło się do wybudowania ulicy, a nawet nie wydzieliło pasa gruntu pod budowę drogi. Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak:[...] , wydaną na podstawie art. 9a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. w części dotyczącej odmowy zwrotu części działki nr [...] na rzecz S.K. Natomiast w części dotyczącej odmowy zwrotu części działki nr [...] na rzecz H.K. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Starosty K. i w tym zakresie umorzył postępowanie l instancji. Wojewoda wskazał, że oświadczenie, na które powołuje się organ l instancji, złożone przez H.K. w piśmie z 15 lipca 1998 r., dotyczyło "wniosku brata K.S. " prowadzącego sprawę "działek wywłaszczonych, których właścicielem była moja matka A.K. z domu K". Zatem swoim roszczeniem o zwrot H.K. objął jedynie nieruchomości należące przed wywłaszczeniem do jego matki, A.K. z domu K. , wobec czego podjęte w tym zakresie przez organ l instancji rozstrzygnięcie było, w ocenie Wojewody, bezzasadne. Wojewoda stwierdził, że objęta wnioskiem o zwrot parcela l. kat. [...] , b. gm. kat. B. odpowiada obecnie części działki nr [...] obr.[...] . Skoro zaś parcela ta została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej m. K. z 25 stycznia 1965 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 1- 5, art. 20 - 22, art. 30 i art. 31 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. nr 18, póz. 94), a o zwrot wystąpił jedyny spadkobierca poprzedniego właściciela, to dwie pierwsze przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości zostały spełnione. Wojewoda podzielił ustalenia dokonane przez organ l instancji, że wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło na cele realizacji pętli tramwajowej, kończącej linię tramwajową projektowaną w ul. [...] w ramach osiedla mieszkaniowego "[...] . Organ odwoławczy wskazał, że powszechnie znanym jest fakt, iż w K. , w rejonie ulicy [...] nie zrealizowano w ogóle (a tym bardziej w okresach wskazanym w przepisie art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. w latach 1965-1975) celu wywłaszczenia, jakim była planowana linia tramwajowa oraz stanowiąca jej zakończenie pętla tramwajowa na osiedlu "[...] w K. Dlatego Wojewoda podzielił stanowisko organu l instancji, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej, w rozumieniu art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednakże prawidłowe było, w ocenie Wojewody, stwierdzenie, iż ustalony w postępowaniu aktualny stan prawny przedmiotowej nieruchomości stanowi negatywną przesłankę jej zwrotu. Wojewoda podkreślił, że przedmiotowa nieruchomość stanowi fragment ulicy [...] w K, która na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z 28 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich została zaliczona do dróg lokalnych miejskich (obecnie gminna) i pozostaje w zarządzie ZIKiT. Wojewoda powołał się na pismo Wydziału Skarbu Miasta UMK z 18 stycznia 2011 r. oraz stanowiące jego załącznik pismo ZIKiT w K. z 21 grudnia 2010 r. Ponadto wskazał, że zgodnie z dokumentacją geodezyjno - prawną działka nr [...] , obr. [...] oznaczona jest w rejestrze ewidencji gruntów symbolem "dr". W konsekwencji Wojewoda stwierdził, że stanowiąca przedmiot postępowania administracyjnego nieruchomość, oznaczona jako część działki nr [...] w granicach parceli l. kat. [...] , b. gm. kat. B. , stanowi fragment drogi publicznej. Zatem, mimo tego że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia, to jej aktualny stan prawny, jako fragmentu drogi publicznej, w świetle art. 2a ustawy o drogach publicznych uniemożliwiał jej zwrot. W skardze na decyzję Wojewody "S.K. , zaskarżając jej pkt 1 zarzucił naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez błędne ustalenie, że działka nr [...] stanowi drogę publiczną. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody w zaskarżonej części i poprzedzającej ją decyzji Starosty K. w części dotyczącej jej punktu 1 oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu l instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte-w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 30 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że na części działki nr [...] stoją garaże, co przeczy temu, by znajdowała się na niej droga publiczna. Ponadto zarzucił, że nie odnaleziono uchwały o zaliczeniu przedmiotowej nieruchomości do dróg publicznych. Jednocześnie na pytanie Sądu przyznał, że część ul.[...] , na której znajdują się garaże nie jest przedmiotem sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności ż prawem działalności administracji publicznej, przy-czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli natomiast sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości złożony w kontrolowanym postępowaniu organy zasadnie rozpatrywały na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wprawdzie prawo własności nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot zostało odjęte na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, jednak zgodnie z art. 216 ust. 2 pkt 3 obecnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy (a więc dotyczące zwrotu wywłaszczonych nieruchomości) stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ww. ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Stosownie do art. 136 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. W myśl ustępu trzeciego tego przepisu poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z kolei przepis art. 137 ust. 1 ustawy stanowi, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1)pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2)pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Regulacja ta oznacza, że pierwszym i podstawowym warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest jej zbędność na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu oceniana w dacie rozstrzygania przez organ w przedmiocie żądania zwrotu. Istota "zbędności" polega na tym, że cel wywłaszczenia nie jest (i nie był) zrealizowany. Zaznaczyć trzeba, że w kontrolowanym postępowaniu w sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że cel, na który wywłaszczono nieruchomość objętą wnioskiem o zwrot (budowa pętli tramwajowej kończącej linię tramwajową projektowaną w ul. [...] nie został zrealizowany nie tylko w terminach przewidzianych w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz także w okresie późniejszym. W związku z tym nieruchomość objęta wnioskiem S.K. o zwrot trafnie została przez organy zakwalifikowana jako zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Jednakże, pomimo stwierdzenia zbędności tej nieruchomości na cel wywłaszczenia oraz złożenia wniosku o zwrot przez spadkobiercę wywłaszczonego właściciela, nie było możliwe orzeczenie o zwrocie działki objętej wnioskiem. Przepis art. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że ustawa ta w zakresie gospodarki nieruchomościami nie narusza innych ustaw. Katalog ustaw zawarty w tym przepisie jest wyliczeniem jedynie przykładowym, o czym świadczy zwrot "w szczególności". Dlatego do ustaw szczególnych, o których mowa w tym przepisie, zaliczyć należy także ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. póz. 260). Z art. 2a tej ustawy wynika, że drogi gminne stanowią własność gminy, a art. 4 wymienia elementy składające się na drogę publiczną. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że drogi publiczne traktowane są jako rzeczy wyłączone z powszechnego obrotu, co oznacza, że własność tych dróg może być przenoszona tylko pomiędzy podmiotami publicznoprawnymi (Skarbem Państwa i jednostkami samorządu terytorialnego). To zaś prowadzi do wniosku, że roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, gdy nieruchomość zajęta jest pod drogę publiczną (tak np. NSA w wyroku z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt l OSK 649/11, a także WSA w Krakowie z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1098/11). W świetle powyższych rozważań kluczową kwestią dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Wojewody jest, czy zasadnie przyjęto, że wywłaszczona część działki nr [...] objętej księgą wieczystą nr[...] , położonej w obr. [...] m. K. , w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. została zajęta pod drogę publiczną, czyli ulicę[...] w K. . W trakcie postępowania administracyjnego organy powoływały się na uchwałę nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. [...] ), na mocy której ulica [...] została zaliczona do dróg [...] miejskich, a obecnie gminnych. W aktach administracyjnych brak jest treści tej uchwały, co zarzucał także skarżący w postępowaniu sądowym. Jednakże wątpliwości w tym zakresie zostały rozstrzygnięte, ponieważ w bibliotece WSA w Krakowie odnaleziono ww. uchwałę i przedstawiono jej treść stronom na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r.. Z treści tej uchwały jednoznacznie wynika, że ulica [...] jest drogą gminną, czyli drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W ocenie Sądu zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa nie były zasadne. Organy prowadzące postępowanie administracyjne wykorzystały wszystkie dostępne środki dowodowe (istniejącą dokumentację geodezyjną, mapy i zdjęcia lotnicze oraz dokonały oględzin terenu), zaś zgromadzony materiał dowodowy, zdaniem Sądu, dawał podstawy do stwierdzenia, że parcela gruntowa l. kat. [...] o pow. 0,1803 ha podzieliła się na parcele: l. kat. [...] o pow. 0,0899 ha oraz l. kat. [...]o pow. 0,0904 ha. Następnie zaś parcela l. kat. [..] wraz z innymi weszła w skład działki ewidencyjnej nr [...] obr.[...] . Ponadto zaznaczyć trzeba, że w ewidencji gruntów działka nr [...] oznaczona jest "dr", a oględziny terenu potwierdzają istnienie w tym miejscu drogi publicznej. W ocenie Sądu wszystkie te okoliczności ustalone w toku postępowania administracyjnego dawały podstawę do stwierdzenia, że stanowiąca przedmiot postępowania nieruchomość stanowi fragment ulicy[...] , czyli drogi publicznej, to zaś, w świetle art. 2a ustawy o drogach publicznych, uniemożliwiało jej zwrot skarżącemu. Skarżący kwestionował ustalenia organów dotyczące stosunku granic wywłaszczonej nieruchomości do granic ulicy [...] jednakże w żaden sposób nie skonkretyzował swoich twierdzeń. Na podstawie opracowania geodety L.W. -porównania mapy katastralnej z mapą ewidencyjną z dnia 7 listopada 2012 r[...] Sąd uznał, że ustalenia organów w tym zakresie były prawidłowe. Podkreślić trzeba też, że zaliczenie wywłaszczonej nieruchomości do dróg publicznych stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy zwrotu bez względu na stan nawierzchni tej drogi. Skoro więc działka objęta wnioskiem o zwrot została zaliczona do dróg publicznych (potwierdza to powołana wyżej uchwała Rady Narodowej Miasta K. ), a księga wieczystej [...] jako właściciela wskazuje Gminę K. , to zarzuty skarżącego, że asfalt na ulicy [...] został wykonany przez okolicznych mieszkańców, nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podobnie istnienie garaży na części ul. [...] (poza granicami działki objętej wnioskiem o zwrot) pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia nin. sprawy skoro stanowiąca przedmiot postępowania nieruchomość stanowi fragment drogi publicznej. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 153 ppsa, ponieważ zapadłe w sprawie wyroki (WSA w Krakowie z dnia 21 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1252/07 i NSA z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. akt l OSK 1059/08 - wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w żaden sposób nie przesądzały tego, że przedmiotowa nieruchomość powinna zostać zwrócona skarżącemu. Sądy obu instancji nakazały jedynie, by organy administracji precyzyjnie ustaliły stan faktyczny i dopiero na podstawie takich ustaleń rozstrzygnęły wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Ponadto podstawą rozważań sądów był nieobowiązujący już przepis art. 229a ugn (szczególnie realizacja innego celu publicznego niż wskazany w decyzji o wywłaszczeniu), a nie przepis art. 2 ugn w zw. z art. 2a ustawy o drogach publicznych. Dlatego, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, art. 153 ppsa nie został w kontrolowanym postępowaniu naruszony. Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ponieważ w wyniku właściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono prawidłowy stan faktyczny, a następnie dokonano poprawnej wykładni przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o drogach publicznych. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.