II SA/Kr 665/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Paweł Darmoń WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku skargę oddala. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego na M. L. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 24 maja 2012 r. nr [...] znak: [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 lipca 2012r. znak: [...] - w przedmiocie wzmocnienia konstrukcji nadproża budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w C.. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 51 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 243 poz. 1623 ze zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r. poz. 267 dalej k.p.a.). W uzasadnieniu omawianej decyzji organ I instancji przypomniał, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu po przeprowadzeniu postępowania kontrolno - wyjaśniającego w związku z pismem T. R. i T. G. dotyczącym robót budowlanych polegających na wyburzeniu części ściany bez pozwolenia. W dalszej części uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał m.in., iż w dniu 11 października 2011 r. pracownicy organu przeprowadzili oględziny w trakcie których ustalono, że w budynku gospodarczym usytuowanym na działce nr ewid. [...] w C. od strony zachodniej został wykonany otwór drzwiowy o wymiarach 2,80 m x 2,30 m. Inwestorka oświadczyła, że przedmiotowy otwór drzwiowy wykonała w listopadzie 2011 roku, w celu wjazdu maszyn rolniczych. Podczas oględzin stwierdzono, że otwór drzwiowy nie posiada własnego nadproża, stanowiącego istniejący wieniec przedmiotowego budynku, wybudowanego w latach 70-tych. W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego I instancji postanowieniem nr [...] z dnia 4 kwietnia 2012 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych w budynku gospodarczym na działce [...] w C. oraz nakazał inwestorowi dostarczenie oceny technicznej wykonanych robót. W dalszej części uzasadnienia omawianej decyzji wskazano, iż w dniu 27 kwietnia 2012 r. inwestor przedstawił ocenę techniczną przeprowadzonych robót sporządzoną przez uprawnionego projektanta, mgr inż. S. B.. Następnie, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ wydał decyzję z dnia 24 maja 2012 r. nr [...] nakazującą inwestorowi tj. M. L. wykonanie, zgodnie z zaleceniami zawartymi w przedstawionej ocenie technicznej, wzmocnienia nadproża poprzez zabudowanie pod sklepieniem dwóch stalowych elementów typu kątownik LN150 mm lub ceownik C140 mm oraz zakotwiczenie ich w murze na głębokość min. 20 cm po obu stronach otworu w terminie do 30 czerwca 2013 r. Organ wyjaśnił w tym miejscu, że powyższa decyzja została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 31 lipca 2012 r. znak: [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, - organ II instancji wyznaczył obowiązek wykonania przedmiotowych robót budowlanych do dnia 15 września 2012 r. - w pozostałym zakresie decyzja z dnia 24 maja 2012 r., została zaś utrzymana w mocy. W dalszej kolejności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w dniu 17 października 2012 r. pracownicy organu przeprowadzili kontrolę w trakcie której ustalono, iż nadproże zostało zabezpieczone jednym ceownikiem C 140. W dalszym postępowaniu, w wyniku wniesionych uwag T. R., organ ponownie przeprowadził kontrolę w dniu 22 kwietnia 2013. W jej następstwie stwierdzono, iż przedmiotowy otwór drzwiowy został zabezpieczony jednym dwuteownikiem I 140. Zabezpieczenie skonsultowano z projektantem, S. B., który oświadczył, iż wykonanie dwóch dwuteowników I 140 zamiast proponowanych w dwóch kątowników LN 150 lub ceowników C 140 spełnia wymogi wytrzymałościowe opisane w ocenie technicznej. Końcowo organ I instancji stwierdził, iż w połowie maja inwestor zamontował dodatkowy dwuteownik, czym wykonał czynności polegające na zabezpieczeniu otworu drzwiowego zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozwoliło to na wydanie decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła współwłaścicielka działki nr [...] T. R. zarzucając jej naruszenie art. 51 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 14, art. 16 § 1, art. 35, art. 36, art. 63, art. 64 § 2, art. 72, art. 133 w związku z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania jego autorka podniosła, że po upływie terminu wyznaczonego na 15 września 2012 r., zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, powinna zostać przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy i w konsekwencji wydana decyzja zgodna ze stanem faktycznym, czyli stwierdzająca niewykonanie w terminie obowiązku i nakazująca doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W ocenie odwołującej organ nie mógł wydać decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku, bowiem nie został on wykonany w zgodzie z decyzją z dnia 24 maja 2012r., w której określone parametry techniczne nadproża nie odpowiadają jego faktycznemu wykonaniu. Odwołująca zarzuciła również ignorancję oraz niedbałe prowadzenie protokołów oględzin, jak również nieprzestrzeganie przepisów k.p.a. w zakresie terminów i przewlekłość postępowania. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 28 lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. i art. 51 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył uzyskaną w wyniku uzupełniającego postępowania dowodowego opinię osoby nadzorującej – wykonanie nakazanych prac mgr inż. S. B., który stwierdził prawidłowość wykonania obowiązku wzmocnienia nadproża. Organ II instancji zaznaczył, iż projektant potwierdził także jego zgodność z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, pomimo użycia innych elementów wzmacniających niż wymienione w decyzji organu I instancji. Organ nie znalazł podstaw do negowania wskazań i rozwiązań zawartych w przedłożonym opracowaniu oraz potwierdzeniu prawidłowości wykonania robót budowlanych, które zostało sporządzone przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Oświadczenie projektanta organ odwoławczy potraktował jako dowód w sprawie. Organ II instancji podkreślił nadto, że wytyczne zawarte w decyzji z dnia 14 maja 2012 r. w zakresie sposobu zabezpieczenia nadproża zawierały elementy wspierające konstrukcję o minimalnych parametrach koniecznych do zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników i obiektu użytkowanego. Dopełnienie tego obowiązku miało doprowadzić wykonane przez inwestora roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem i zapewnić bezpieczne korzystanie z budynku. Poprzez użycie w konstrukcji zabezpieczenia nadproża dwuteowników I 140, które swoją funkcję w zabezpieczeniu nadproża spełniają lepiej niż elementy wymienione w decyzji organu I instancji, nie można, w ocenie organu odwoławczego uznać, że decyzja ta została wykonana w sposób nieprawidłowy. Odnosząc się do zarzutów przekroczenia terminu przez inwestora wskazano, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zobowiązuje organ administracji publicznej w przypadku wydania decyzji nakazującej wykonanie danych czynności, do określenia terminu ich wykonania, jednakże nie wskazuje długości tego terminu. Tym samym samo podanie terminu jest konstytutywnym elementem wyrzeczenia decyzji, ale jego długość należy do uznania organu i ma charakter procesowy. Nie można zatem twierdzić, że wydłużanie zakreślonego terminu przez organ narusza zasadę ostateczności i trwałości decyzji administracyjnej, gdyż nie zmieniają się w elementy wyrzeczenia zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia Wobec powyższego w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. organy nadzoru budowlanego w wyniku spełnienia przez inwestora nałożonego obowiązku, nawet po przekroczeniu terminu, a przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie, nie mogą wydać decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki obiektu, czy przywrócenia go do stanu pierwotnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy wskazał, iż błędy w treści protokołu z dnia 17 października 2012r, nie rzutują na rzetelność dokonanych ustaleń, gdyż kolejne kontrole oraz pozotały maeriał dowodowy pozowliły na ustalenie stanu faktycznego sprawy dającego podstawę do wydania decyzji w niniejszej sprawie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził także, że organ I instancji nie naruszył zasady informowania stron, czego dowodem jest prowadzona korespondencja oraz udostępnianie akt sprawy. Organ nie zauważył także innych uchybień w prowadzonym postępowaniu, które mogłyby ograniczać prawa strony bądź przyczyniać się do niemerytorycznego załatwienia sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła T. R., domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, art. 16 § 1 oraz 110 k.p.a., art. 6. art. 7, art. 8, art. 9, art.14, art. 35, art. 36, art. 63, art. 64 § 2, art. 72 k.p.a. W uzasadnieniu skargi T. R. podniosła, że obowiązek nałożony na inwestora decyzją z dnia 24 maja 2012 r. powinien zostać wykonany w nieprzekraczalnym terminie 15 września 2012 r. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. nie pozwala bowiem na zmianę takiej decyzji. Po upływie terminu wskazanego w decyzji, powinna zostać przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i wydana decyzja zgodna ze stanem faktycznym - czyli stwierdzająca niewykonanie w terminie obowiązku i nakazująca doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Skarżąca podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko dotyczące nieprawidłowości wykonania decyzji organu I instancji poprzez zastosowanie do zabezpieczenia konstrukcji dwuteowników. Decyzja ta jasno określała elementy jakie mają być użyte i inwestor nie mógł zastosować innych, bez skorzystania z procedury uzupełnienia decyzji z art. 111 k.p.a. Skarżąca zaznaczyła, że inwestor zaakceptował obowiązek wzmocnienia nadproża z elementów wymienionych w decyzji organu I instancji i samodzielnie nie mógł ich zmienić. Autorka skargi zarzuciła także wydanie decyzji organu II instancji bez odpowiedniego sprawdzenia wykonania obowiązku przez inwestora. Według skarżącej ani nie zrobiono oględzin, ani nie dokonano stosownych pomiarów, a twierdzenia o prawidłowości wykonanych prac i wykonaniu decyzji oparto na wiadomości e – mail, z załączoną marnej jakości dokumentacją fotograficzną, na podstawie której ciężko stwierdzić umiejscowienie sfotografowanego obiektu. Ponadto, skarżąca podniosła, że korespondencja mailowa nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 63 § 1, 2 i 3 k.p.a. oraz nie czyni zadość zasadzie pisemnego załatwiania spraw. W ocenie skarżącej wyjaśnienia projektanta w przedmiocie spełniania przez dwuteowniki reguł technicznych zabezpieczeń są niewystarczające, brak jest bowiem odpowiednich wyliczeń. Skarżąca zarzuciła także dezinformację, co do działań podejmowanych przez organ I instancji po upływie października 2012 r., a także ogólną dowolność i nieprzestrzeganie procedur w załatwieniu przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że M. L. dokonała samowolnej przebudowy budynku gospodarczym zlokalizowanym na działce nr [...] w C. poprzez wykonanie otworu drzwiowego o wymiarach 2,80 na 2,30. W tym miejscu należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.)- zwanej dalej w skrócie p.b. - , przez przebudowę należy rozumieć " wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (...)". Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały wyliczone w art. 29-31 p.b., przy czym przedmiotowe roboty budowlane, jako nie wymienione w katalogu owych wyjątków wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oczywistym jest również, iż roboty te powinny być prowadzone zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na fakt, iż zakwestionowane przez organ nadzoru budowlanego roboty budowlane stanowiły przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.b., postępowanie legalizacyjne w niniejszej sprawie prawidłowo toczyło się w trybie art.50-51 p.b.(por . podobnie wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9.02.2012 sygn. akt II SA/Bk 668/11, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8.05.2013r., sygn. akt. II SA/Go 18/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Kr 1152/10 - wszystkie orzeczenia przywołane w uzasadnieniu dostępne w bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Stosując w tej sytuacji procedurę określoną w art. 50 i 51 p.b., organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2012 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nakazał M. L. jako inwestorowi przedłożenie oceny technicznej wykonanych robót. Następnie, po zapoznaniu się z przedstawioną oceną techniczną, sporządzoną przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. decyzją z dnia 24 maja 2012 r. nałożył na M. L. obowiązek wykonania nadproża otworu drzwiowego wykonanego w zachodniej ścianie budynku poprzez zabudowanie pod sklepieniem dwóch stalowych elementów typu kątownik LN 150 mm lub ceownik C 140 mm i umieszczenie ww. elementów w murze na głębokość min. 20 cm po obu stronach otworu. Jak wynika z oświadczenia mgr. inż. M. B., nadzorującego wykonanie robót budowlanych, zabezpieczenie otworu drzwiowego nastąpiło poprzez umieszczenie dwóch dwuteowników I 140. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wzmocnienie nadproża poprzez zamontowanie dwóch dwuteowników I 140 stanowi prawidłowe wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia 24 maja 2012 r., pomimo, że w decyzji tej mowa jest o zamontowaniu dwóch stalowych elementów typu kątownik LN 150 mm lub ceownik C 140 mm. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że teowniki, dwuteowniki, ceowniki, kątowniki należą do tzw. kształtowników. Kształtownik to element konstrukcyjny o dużej długości i stałym przekroju poprzecznym. Kształtowniki często przypominają swoim kształtem (w przekroju poprzecznym) jedną z liter alfabetu, dlatego też wyróżnia się podstawowe ich typy takie jak wskazane powyżej teowniki, dwuteowniki, ceowniki, czy też kątowniki. Jak wynika z oświadczenia z dnia 20 stycznia 2014r. osoby nadzorującej wykonanie wzmocnienia nadproża, a zarazem autora sporządzonej oceny technicznej tj. mgr inż. S. B., który podsiada uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, dwuteownik posiada większą wytrzymałość na zginanie, niż kątownik, czy ceownik. W ww. oświadczeniu, wskazano, że cyt.: "Biorąc pod uwagę (...) większą wytrzymałość na zginanie dwuteownika w stosunku do kątownika i ceownika dokonano zmiany na dwa dwuteowniki 140 mm x 75 mm (wysokość x szerokość przekroju dwuteownika)." W oświadczeniu podano, że dwa dwuteowniki 140 mm zostały zabudowane w rozstawie osi 295 mm pod płytą stropową żelbetową. Po obu stronach otworu dwuteowniki stalowe zostały zakotwione na głębokość 20-24 cm w murze przy zastosowaniu zaprawy cementowej. W aktach sprawy znajduje się także protokół z przyjęcia stron z dnia 23 kwietnia 2013 r., w którym mgr inż. S. B. także stwierdził, że wykonanie dwóch dwuteowników (I 140 mm oraz o większym przekroju) zamiast proponowanych dwóch kątowników lub ceowników spełnia wymogi wytrzymałościowe opisane w ocenie technicznej. Podkreślić należy, że istotą nałożonego na inwestora obowiązku było doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, poprzez prawidłowe zabezpieczenie nadproża. Wskazanie w decyzji nakładającej ten obowiązek na konieczność zamontowania kątowników lub ceowników, a więc kształtowników o słabszych parametrach stanowiło pewne minimum, niezbędne by cel ten osiągnąć. Skoro zamontowane przez inwestora dwa dwuteowniki przenoszą obciążenia konstrukcyjne pełniej niż kątowniki, czy ceowniki, stwierdzić należy, że obowiązek zabezpieczenia nadproża został nie tylko skonsumowany, ale wykonany niejako z naddatkiem. W tym miejscu należy podkreślić, iż w zaskarżonej decyzji na przedmiotową okoliczność wprost zwrócił uwagę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazując m.in., że sposobem zabezpieczenia nadproża, który znosi najmniej obciążeń jest zabezpieczenie nadproża poprzez kątowniki, potem ceowniki. Dwuteowniki są elementami konstrukcyjnymi, które najlepiej przenoszą obciążenia konstrukcyjne. Reasumując nie można więc nie zgodzić się z tezą organu odwoławczego, iż w sytuacji, w której doszło do zabezpieczenia nadproża , w sposób odmienny niż wskazano w decyzji , ale poprzez zastosowanie elementów konstrukcyjnie mocniejszych, nie można uznać , że decyzja została wykonana w sposób nieprawidłowy, w szczególności , że inwestor w zakresie podjętych robót dołożył starań w celu jeszcze pełniejszego zabezpieczenia budynku. Niezależnie od tego, na uwagę zasługuje fakt, iż skarżąca kwestionująca wykonanie obowiązku nałożonego w decyzji z dnia 24 maja 2012 r. nie przedstawiła żadnego kontrdowodu, który uwiarygodniałaby podnoszone przez nią w skardze wątpliwości co do wiarygodności nadesłanej dokumentacji fotograficznej . Należy zaznaczyć, że autor sporządzonej oceny technicznej, uzupełnionej oświadczeniem z dnia 20 stycznia 2014 r. jest inżynierem, posiadającym wymagane prawem uprawnienia, pełniącym samodzielną funkcję techniczną w budownictwie i wpisanym do właściwej izby samorządu terytorialnego. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania wskazań zawartych w opinii technicznej jak i treści oświadczenia z dnia 20 stycznia 2014 r. Niezależnie od tego, należy podkreślić, iż powyższe oświadczenie koresponduje z nadesłaną przez inwestorkę dokumentacją fotograficzną, ilustrującą wykonanie nałożonego na nią obowiązku . Odpowiadając na zarzut skargi należy także zauważyć, iż sprawdzenie wykonania obowiązku , o którym mowa w art. 51 ust. 3 p.b. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt. 2 p.b. może nastąpić w dowolny dowodowo sposób. Wybór sposobu weryfikacji działania bądź też zaniechania ze strony osoby, na którą taki obowiązek nałożono uzależniony jest od okoliczności danej sprawy i pozostaje w gestii uznania organu nadzoru budowlanego. Odnośnie zarzutu dotyczącego przekroczenia terminu wykonania obowiązku wyjaśnić należy, co następuje: Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b., właściwy organ w drodze decyzji: nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Termin wskazany w ww. przepisie ma charakter procesowy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II OSK 993/12 termin procesowy nie ma takiego skutku jak termin materialno - prawny. Upływ terminu materialno - prawnego powoduje wygaśnięcie uprawnień z nim związanych, co oznacza, że już nie można powoływać się na te uprawnienia i z konkretnego prawa już nie można skorzystać. Upływ zaś terminu procesowego nie skutkuje wygaśnięciem określonych uprawnień. W przypadku regulacji prawnej zawartej w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. upływ terminu zakreślonego przez organ nadzoru budowlanego nie powoduje, że wygasa obowiązek inwestora wykonania obowiązków nałożonych przez organ i uprawnienie strony do wykonania nałożonych na nią czynności (np. złożenia dokumentów, których żądał organ) lub robót budowlanych. A zatem, jeżeli inwestor uchybi wprawdzie wyznaczonemu przez organ terminowi, ale wykona nałożony na niego obowiązek przed wydaniem przez organ decyzji podejmowanej w trybie art. 51 ust. 3 p.b., to wówczas samo niedochowanie terminu procesowego z art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., nie może być samoistną podstawą do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 3 pkt 2 p.b.). W omawianym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił także uwagę na konstrukcję art. 51 ust. 3 p.b., który stanowi, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku (pkt 1), a w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 2). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny art. 51 ust. 3 p.b. nie jest skonstruowany tak, że organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, jeżeli inwestor nie wykona obowiązku w terminie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b.. Przepis ten nie mówi: jeżeli inwestor nie wykona obowiązku w terminie określonym w decyzji wydanej w trybie ust. 1 pkt 2, lecz tylko mówi: w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. A więc przepis ten nie wiąże w sposób jednoznaczny, wyraźny, nakazu wydania przez organ decyzji z art. 51 ust. 3 pkt 2 p.b. z samym niedochowaniem terminu - jak rozumie ten przepis skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił nadto, że przepis art. 51 ust. 3 p.b. nie powinien być wykładany w ten sposób, że jeśli inwestor nie spełni łącznie dwóch przesłanek - wykonanie obowiązku i dochowanie terminu - to organ winien wydać decyzję z art. 51 ust. 3 pkt 2 p.b.. Nie można zatem w rozpoznawanej sprawie przyjąć, jak chce tego skarżąca, że wykonanie przez inwestora nałożonego obowiązku po terminie rodzi po stronie organu nadzoru budowlanego obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 p.b., a tym samym uniemożliwia organowi wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 p.b. (stwierdzenie wykonania obowiązku). Reasumując w ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza w sposób nie budzący wątpliwości, że nałożony na inwestora obowiązek został wykonany w sposób prawidłowy. Rozpoznające sprawę organy nadzoru budowlanego obu instancji należycie wyjaśniły wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy i ustaliły stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, a także prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.