II SA/Kr 676/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi K. H. i "A." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania ternu skargę oddala. Decyzją z dnia [....] 2007r. znak: [....] , na podstawie art art. 39, art. 42 i art. 44 w zw. z art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. z 1999 r. Dz. U. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.), w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 póz. 717 ze zmianami) i na podstawie art. 7 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 121 póz. 1266) oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta K. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: "budowa kompleksu sportowo -apartamentowego z miejscami garażowymi, kortami tenisowymi na działkach nr nr ... obr. ... K. przy ul....wraz z dojazdem, siecią wodno -kanalizacyjną i siecią gazową dodatkowo na działkach nr nr ....obr... K. i nr ... obr. ....". W jej uzasadnieniu organ wskazał, że sprawa została wszczęta na skutek wniosku: K.H. oraz [....] Konsorcjum Inwestycyjnego "[....]" Sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia [....].2003r. Organ wskazał, że w dniu 11.07.2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 póz. 717). Na podstawie art. 85 ust. 1 tej ustawy "do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". W związku z tym organ przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej stwierdzono, że art. 85 ust. 1 wymienia "przepisy dotychczasowe", natomiast nie posługuje się sformułowaniem dotyczącym stosowania przepisów "ustawy dotychczasowej". Z uwagi na szerszy zakres pojęciowy wymienionego przez ustawodawcę sformułowania uznano, iż obowiązek stosowania przepisów dotychczasowych nie odnosi się tylko do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz także do przepisów innych ustaw znowelizowanych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem, do spraw wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem 11.07.2003 r. należy, wg zasady ustalonej w cytowanym art. 85 ust. 1, stosować przepisy ustaw wymienionych w art. 68 do art. 82 w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu sprzed nowelizacji), przeznaczanie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, tj. ustalenie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntu, dokonuje się tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie jest możliwe dokonanie takiej zmiany w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków ustalono, że działka nr..., działka nr ... , objęte wnioskiem stanowią grunty rolne, oznaczone w ewidencji gruntów jako rola klasy INA (RIIIA). W związku z tym organ uznał, że w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem stałoby w sprzeczności z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej organ przedstawił przebieg postępowania w niniejszej sprawie, w tym powody dwukrotnego uchylania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy oraz dotychczasową linię orzecznictwa organów administracyjnych w podobnych sprawach, a ewentualne wydanie w omawianej sprawie decyzji w oparciu o interpretację przepisu art. 85 ust. 1 odmienną niż w innych wydanych rozstrzygnięciach - stanowiłoby naruszenie przepisów prawa, jak również naruszenie zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji), zgodnie z którą jednostki mają prawo oczekiwać, by rozstrzygnięcia podejmowane w podobnych sprawach tj. w podobnym stanie faktycznym i prawnym były jednolite. Organ podał, w dniu.....11.2004r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna. Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. T.B. posiadającą uprawnienia urbanistyczne. Reasumując organ wskazał, że z uwagi na art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest sprzeczne z przepisami szczególnymi. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli K.H. i [....] Konsorcjum Inwestycyjne "[....]" sp. z o.o. z siedzibą w K. Odwołujący się podnieśli, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. już dwukrotnie uchylało rozstrzygnięcia organu l instancji podjęte w niniejszej sprawie i wyraźnie wskazało, iż zajmuje inne stanowisko w sprawie uregulowań przepisów intertemporalnych niż organ l instancji. Organ l instancji był zobligowany wydać decyzję w sprawie z uwzględnieniem art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu aktualnym na dzień wydawania decyzji, a więc dzień [....] 2007 r. W dacie tej art. 7 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowił, iż "przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". W związku z powyższym zgody - dokonanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - wymagają wyłącznie grunty wskazane w art. 7 ust. 2 ustawy, a zgoda taka nie jest wymagana w odniesieniu do gruntów, które nie zostały wskazane w tym przepisie. Teren inwestycji nie zalicza się do żadnej z kategorii gruntów wskazanych w art. 7 ust. 2, a więc nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Teren jest oznaczony jako "[....]" oraz "[....]" o łącznej powierzchni 48,35 a. Poza tym odwołujący wskazali, iż Miejscowy Plan Zagospodarowania K. z 16 listopada 1994 r. pomimo utraty mocy obowiązującej przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonał "zmiany" przeznaczenia gruntów z rolniczego na nierolnicze i regulacja ta oznaczała spełnienie warunku, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Odwołujący żądają uchylenia decyzji i ustalenie warunków zabudowy. Decyzją z dnia [....] 2008 r., znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 i 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 ze zm.) w zw. z art. 7 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych leśnych (Dz. U. Nr 16, póz. 78 ze zm.) oraz art. 85 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uzasadniając obszernie swoją decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że część terenu objętego wnioskiem stanowią grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który dokonywałby lub pozwalałby na zmianę tego przeznaczenia. Przedmiotem sporu są natomiast konsekwencje tego stanu rzeczy dla sposobu rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożonego i nierozstrzygniętego decyzją ostateczną - tak jak w niniejszej sprawie - przed dniem 11 lipca 2003 r, tj. przed dniem wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poprzednio obowiązujący plan zagospodarowania, który wygasł w dniu 31 grudnia 2002 r. przewidywał "nierolnicze" przeznaczenie terenu objętego wnioskiem Organ podzielił co do zasady stanowisko zajęte przez organ l instancji i zasadnicze motywy uzasadnienia decyzji. Art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sformułowany jest w sposób typowy dla regulacji międzyczasowych. Celem ustawodawcy był nakaz dalszego stosowania w pewnym zakresie prawa obowiązującego wcześniej, związany ze świadomością istotnych zmian w procedurze i wymogach odnośnie do wniosku i do decyzji o warunkach zabudowy wprowadzonych przez "nowe" przepisy. Intencją ustawodawcy było zatem zachowanie dla złożonych już wniosków i wszczętych w ich wyniku postępowań dotychczasowych ustawowych warunków wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Trudno natomiast przyjąć, iż art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miał na celu "polepszenie" sytuacji prawnej wnioskodawców, których złożone wcześniej wnioski nie zostały do 11 lipca 2003 r. rozpoznane. Zmiana art. 7 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych dokonana przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznaczała dalej idące możliwości przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów objętych ochroną jako grunty rolne i leśne. Jeżeli zatem przyjąć, iż ustawodawca przyjął jako istotny element stanu faktycznego dzień złożenia wniosku, to konsekwencją jest założenie, iż zasada równości wobec prawa wymaga stosowania wobec wszystkich wnioskodawców takich samych zasad, jak wobec wnioskodawców, których wnioski zostały przed zmianą stanu prawnego rozpatrzone. Specyfika sytuacji polega na tym, iż to sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonywała stosownej (istotnej dla rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu) zmiany ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stanowi to istotną okoliczność dla interpretacji użytego w art. 85 ust. 1 ustawy pojęcia "dotychczasowe przepisy". Decyzja niniejsza nie zamyka wnioskodawcom drogi do starania o uzyskanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i kontynuowania procesu inwestycyjnego. Mogą złożyć wniosek o trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który winien zostać rozpatrzony. Przyjęcie stanowiska odwołujących się prowadziłoby do stosowania wobec nich pewnego złożonego kompleksu norm zarówno należących do "starego", jak i do "nowego" reżimu prawnego. Art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi przepis szczególny w odniesieniu do art. 88 tejże ustawy, natomiast nie ma takiego charakteru wobec art. 87 ust. 3. Wynika to z charakteru regulacji międzyczasowej, która mówiąc o przepisach dotychczasowych odnosi się do stanu prawnego z dnia wejścia w życie ustawy, natomiast nie odnosi się do tych zmian, które będą miały miejsce w przyszłości albo zostaną dokonane na mocy innych ustaw. Również argumentu, iż zmiany przeznaczenia terenu przewidziane w miejscowych planach zagospodarowania zachowują ważność pomimo utraty mocy obowiązującej przez te plany nie można podzielić. Wynika to wprost z treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli K.H. i KKI "[....] " zarzucając rażące naruszenie art. 85 ust. 1, art. 40 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze, co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi przyczynę ich nieważności. W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć organów administracji względnie ich uchylenie oraz zasądzenie kosztów. Uzasadniając powyższe wskazano, że organ jest obowiązany stosować prawo materialne obowiązujące w dacie wydawania decyzji, a wówczas obowiązywała zmieniona treść art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym zmiana przeznaczenia gruntu dokonywana była w planie miejscowym, ale tylko w odniesieniu do gruntów, które wymagały uzyskania odpowiedniej zgody, zgodnie z ust. 2 tego przepisu. Grunt, którego dotyczył wniosek nie należy do żadnej ze wskazanych w art. 7 ust. 2 ww. ustawy kategorii, a zatem brak było podstaw do przyjęcia, że nie spełnione są przesłanki z art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca zamieścił art. 85 ust. 1 w rozdziale Przepisy przejściowe i końcowe, nadając mu treść, której zakres przedmiotowy dotyczy tylko i wyłącznie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana przeznaczenia gruntu różni się rodzajowo od ustalenia zagospodarowania gruntu i sposobu korzystania z niego. Zmiana przeznaczenia gruntu dokonywana jest w oparciu o procedurę określoną w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, natomiast określenie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania nieruchomości jest wtórne do tego procesu. Z treści art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 36 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym można wywieść, że ustalenie przeznaczenia nieruchomości na cel nierolniczy lub nieleśny ma charakter formalny, jednorazowy i definitywny. Z treści powołanego art. 36 wynika, że tylko zmiana przeznaczenia gruntu dokonana w wyniku uchwalenia lub zmiany planu miejscowego stanowi podstawę do dochodzenia od gminy odszkodowania albo żądania wykupienia przez nią gruntu. Jako przesłanka roszczeń nie została wskazana utrata mocy obowiązującej planu miejscowego, co w przypadku przyjęcia tezy o automatycznym powrocie do poprzedniego przeznaczenia gruntu, w dużej części przypadków rodziłoby takie skutki. Również z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika jednoznacznie, że ustawodawca jest przekonany o trwałości dokonanych zmian, posługując się w treści przepisu określeniem "nie wymaga uzyskania zgody", a nie np. zwrotem "nie wymaga uzyskiwania zgody". Wynika z tego, że utrata mocy obowiązującej planu miejscowego, którym zmiana przeznaczenia gruntu została dokonana nie przywraca uprzedniego przeznaczenia gruntu, inne stanowisko prowadziłoby do nie dających się uzasadnić skutków - grunt powracałby do poprzedniego przeznaczenia, którego nie dałoby się określić, z uwagi na wygaśnięcie poprzednio obowiązujących planów miejscowych. Przepisy ustaw o zagospodarowaniu przestrzennym i ochronie gruntów rolnych i leśnych pozostają w sprzeczności, która dla strony wywołuje ważne konsekwencje. Sporządzenie planu miejscowego ma obligatoryjny charakter jedynie w przypadkach wskazanych w art. 13 ustawy, natomiast art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zakłada, że do zmiany przeznaczenia terenu rolnego i leśnego może dojść tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto na rozprawie w dniu [....] 2008r. pełnomocnik skarżących wskazał, że co do przedmiotowej nieruchomości wydana była przez Ministra Rolnictwa w roku 1970 decyzja "odrolniająca", decyzja ta nie zachowała się jednak i pomimo prób nie odnaleziono jej. Ponadto jednak w 1986r. wydana została przez tegoż Ministra decyzja, która przywracała charakter rolny tych nieruchomości, które do 1986r. nie zostały wykorzystane na inne cele. Również tej decyzji nie udało się odnaleźć. Natomiast w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania teren ten był przeznaczony pod usługi sportu, z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej. Ponadto pełnomocnik wskazał, że teren na którym ma być realizowana inwestycja przekracza 0,5 ha, ale obszar inwestycji wynosi 0,48 ha. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podano, że istotną okolicznością jest to, iż część terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowi zgodnie z ewidencją gruntów grunty rolne (dz. nr nr .... wypis z ewidencji gruntów - k. .... t. l akt sprawy), a więc podlega przepisom ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Twierdzenie, iż działki te nie podlegały przepisom cyt. ustawy jest nieuzasadnione. Organ stwierdził też, że skarżący nie wykazał, która z części tego rozbudowanego art. 40 ustawy z 7 lipca 1994 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została naruszona. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienia postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd dokonując legalności zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej określone zasady postępowania uznał, że decyzja SKO w K. z dnia [....] 2008 r., znak: [....] jak też decyzja Prezydenta Miasta K. Nr [....] z dnia [....] 2007r. znak: [....] nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że strona skarżąca w przedmiotowej sprawie złożyła do organu administracji wniosek w dniu 4.07.2003r, a więc przed wejściem w życie (tj. 11.07.2003r.) przepisów nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003r, Nr 80, póz. 717). W myśl art. 85 ust. 1 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy (11.07.2003r.) stosuje się przepisy dotychczasowe", a więc przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1999r., Nr 15, póz. 139 ze zm.) oraz przepisy ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U. 2004r Nr 121, póz. 1266), obie w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji. Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym który stanowi, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 7 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu sprzed 11.07.2003r.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustęp 2 art.7 cytowanej ustawy stanowi, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: 1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, 2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, 3) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas IV, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1 ha, 4) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego oraz torfowisk oczek wodnych, jeżeli mają być przeznaczone na cele budowy zbiorników wodnych, eksploatacji złóż i kopalin, budowy dróg publicznych lub linii kolejowych, 5) pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody wojewody wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. W niniejszej sprawie - zgodnie z treścią art. 67 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7.07.1994r. - miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta K. przestał obowiązywać z dniem 1.01.2003r. Zatem postępowanie administracyjne zostało wszczęte ( 4.07.2003r), a następnie było prowadzone już w warunkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, nie było podstaw do wydania, w oparciu o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym pozytywnej, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, który w ewidencji gruntów oznaczony jest jako grunt rolny, gdyż stanowiłoby to w przypadku braku planu miejscowego ustalenie przeznaczenia terenu w decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły, że przedmiotowa nieruchomość obejmująca działki nr nr ......- oznaczona została w ewidencji gruntów jako rola klasy IMA (RIIIA) i łączna powierzchnia tych nieruchomości wynosi 0,86 ha , przekraczając 0,5 ha -( wypis z ewidencji gruntów - k. .... t. i akt adm. sprawy). W tym zakresie twierdzenia skarżących że powierzchnia przedmiotowego gruntu wynosi poniżej 0,5ha są bezzasadne, gdyż inwestor ubiega się o ustalenie warunków zabudowy na dwóch działkach wchodzących w skład zwartego obszaru kompleksu, o jakim mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, którego powierzchnia przekracza 0,5 ha. Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są m.in. grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Zatem skoro przedmiotowy teren nadal jest ujawniony w ewidencji gruntów jako teren rolny, to tym samym nie nastąpiła zmiana jego przeznaczenia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, to należy je uznać za nieuzasadnione. Przede wszystkim należy wskazać, że organy obu instancji w sposób prawidłowy zinterpretowały przepisy ustaw które należało zastosować w niniejszej sprawie i właściwie przyjęły ich brzmienie obowiązujące przed nowelizacją dokonaną ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( 11.07.2003r.), w związku z tym dalsza polemika w tym zakresie jest zbędna. Kolejny zarzut skarżących, że plan miejscowy, który utracił moc z dniem 1 stycznia 2003r. wprowadził zmianę przeznaczenia gruntu w sposób trwały ( niejako "raz na zawsze") jest nieuzasadniony, ponieważ nie opiera się on na żadnym przepisie prawa. W związku z tym nie może zostać również uwzględniony pogląd wyrażony w skardze, iż w sytuacji, kiedy w planie miejscowym obowiązującym przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowe działki nie miały charakteru rolnego, to po utracie mocy obowiązującej powyższego planu zachowują charakter nierolny. Powyższa argumentacja mogłaby mieć znaczenie w niniejszej sprawie gdyby strona skarżąca na gruncie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wówczas obowiązującego, dokonała rzeczywistej zmiany zagospodarowania, której następstwem byłaby zmiana w ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Ustalenia planu już nieobowiązującego nie mogą powodować definitywnej zmiany przeznaczenia gruntu, ale dają jedynie podstawę do wystąpienia o wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Podobnie bezzasadne jest powoływanie się na decyzję o tzw. odrolnieniu gruntów rolnych z 1970 r., ponieważ nie można przyjąć również, że decyzja ta wprowadziła zmianę przeznaczenia w sposób trwały ( "raz na zawsze"), bo wówczas to nie plan miejscowy określałby przeznaczenie gruntów, ale właśnie decyzja administracyjna wyrażająca zgodę na taką zmianę. Taki zaś wniosek jest sprzeczny z przedstawionym stanem prawnym. Ponadto strona skarżąca na rozprawie sama przyznała, że powyższa decyzja została niejako "uchylona" późniejszą decyzją z 1986r. przywracającą charakter rolny tym nieruchomościom, które nie zostały wykorzystane na inne cele. W związku z tym, Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w całości aprobuje stanowisko Sądu zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 marca 2008r. sygn. akt II SA/Kr 1194/06 - niepubl. w którym wskazano m.in., że: Jeżeli plan miejscowy, w którym zmieniono przeznaczenie danego terenu na podstawie takiej decyzji wygasł - i zarazem wygasło to zezwolenie - wówczas organ planistyczny musi starać się o wydanie ponownej zgody na zmianę przeznaczenia danego terenu w planie miejscowym pod warunkiem, że nie nastąpiło trwałe wyłączenie tego terenu z produkcji rolnej. Innymi słowy, jeżeli dany teren określony w planie miejscowym jako teren nierolny rzeczywiście przestał nim być i to nowe przeznaczenie zostałoby uwidocznione w ewidencji gruntów (rejestru stanów faktycznych), wówczas nastąpiłaby trwała zmiana przeznaczenia i tym samym nawet późniejsza utrata mocy planu miejscowego, jak równie wygaśnięcie decyzji, na podstawie której uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia - nie miałoby wpływu na zmianę przeznaczenia terenu". W konsekwencji uznać należy, że wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. Organy obu instancji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.a., art. 77k.p.a. i art. 80 k.p.a. Zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zapewniając stronom czynny udział w postępowaniu. Trafnie też zinterpretowały przepisy, że w rozpatrywanej sprawie wynikający z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wymóg zgodności z przepisami szczególnymi dotyczy również obowiązującego w tej sprawie art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom prawidłowo sporządzonego uzasadnienia ( art. 107§ 3 k.p.a.), gdyż wskazuje fakty na których oparł się organ wydając decyzję oraz wyjaśnił podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.