II SA/Kr 685/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze [...] sp. z o.o. w Z. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] marca 2018 r., znak [...] w przedmiocie usunięcia odpadów postanawia odrzucić skargę. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. – Sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2017 r., sygn. II OSK 2035/15 (LEX nr 2271784) bezwzględną przesłanką procesową jest zdolność sądowa podmiotów postępowania sądowoadministracyjnego. Cecha ta pozwala na skuteczne przeprowadzenie ważnego postępowania przed sądem administracyjnym z udziałem danego podmiotu w charakterze strony. Brak zdolności sądowej danego podmiotu, w zależności od momentu jego ujawnienia, powoduje odrzucenie skargi lub wniosku (art. 58 § 1 pkt 5, także w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.), zawieszenie postępowania (art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.) lub też stanowi przesłankę jego wznowienia (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest ustalić czy podmiot postępowania ma zdolność sądową oraz czy nie doszło do następstwa prawnego. W przypadku następstwa prawnego, sąd obowiązany jest zapewnić temu podmiotowi udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego (wydruk wg stanu na dzień 26 czerwca 2018 r. w aktach sprawy) skarżąca spółka [...] sp. z o.o. w Z. została w dniu 9 marca 2018 r. wykreślona z rejestru przedsiębiorców, a wykreślenie to uprawomocniło się z dniem 23 marca 2018 r. Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi tj. 23 kwietnia 2018 r. (koperta k. 4 akt sądowych) spółka już nie istniała jako podmiot w obrocie prawnym, a zatem nie miała zdolności sądowej. Skarżąca spółka w żaden sposób nie wykazała również, czy istnieją jej następcy prawni – pomimo wezwania o złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi oraz określającego sposób reprezentacji. Zarówno przedłożony po wezwaniu egzemplarz skargi, jak i złożony w tej samej wniosek o zwolnienie od kosztów zostały podpisane w sposób całkowicie nieczytelny. Sąd z urzędu dokonał sprawdzenia treści elektronicznej księdze wieczystej dotyczącej nieruchomości objętej kontrolowanym zarządzeniem ([...]). Jako użytkownik wieczysty nieruchomości w dalszym ciągu wpisana jest skarżąca spółka [...] Skoro skarżąca spółka w dacie wnoszenia skargi była już prawomocnie wykreślona z rejestru przedsiębiorców, to nie istniała, a zatem nie miała zdolności sądowej. Nie mogła więc skutecznie dokonać żadnej czynności procesowej – co dotyczy również złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tego rodzaju brak istinejący w dacie wnoszenia skargi nie może być w żaden sposób uzupełniony, a zatem skarga podlegała oddaleniu na podstawie przytoczonego wyżej art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.