II SA/Kr 687/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. i R. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. E. G. i R. G. (dalej: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 13 kwietnia 2021 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 23 października 2020 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi - [...] Sp.j. - pozwolenia na rozbudowę budynku usługowego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po rozpoznaniu wniosku inwestora [...] Sp.j. z dnia 31 lipca 2020 r., Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 23 października 2020 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. inwestorowi pozwolenia na rozbudowę szklarskiego zakładu rzemieślniczego z instalacjami oraz na budowę odcinka sieci energetycznej nn i komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym T. , gm. Ł. D.. W decyzji wyjaśniono, że obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu obejmuje działki ew. nr [...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...], [...] i [...] W ocenie Starosty ww. inwestycja zgodna jest z przepisami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. D., przyjętego uchwałą nr [...] Rady w Ł. D. z dnia 4 marca 2018 r. Inwestycja położona jest w terenach oznaczonych symbolem 12.MNU.16, tj. w terenach zabudowy jednorodzinnej i usług publicznych oraz komercyjnych, które obejmują, m.in. obiekty służące działalności w zakresie rzemiosła. Dalej wskazano, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; przedłożony projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia z uwagi na specyfikację planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz informację dotyczą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a ponadto sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi, na dzień opracowania projektu, zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących Wojewoda decyzją z dnia 13 kwietnia 2021 r., znak: [...] [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Wojewoda wskazał, że działki inwestycyjne tj. nr: [...], [...], [...], [...], [...] zlokalizowane są zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. D. przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w Ł. D. z dnia 4 marca 2008 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego Gminy Ł. D. (Dz. Urz. Woj[...] z dnia 23.04.2008 r.) w terenie oznaczonym 12.MNU.16, tj. w terenach zabudowy jednorodzinnej i usługowej w strefie cmentarnej. W obszarze tym zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 dopuszczono usługi publiczne i komercyjne, nie oddziałujące na środowisko. W wyniku rozbudowy szklarskiego warsztatu rzemieślniczego powstanie część magazynowa do składowania i przechowywania wyrobów rzemieślniczych. Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja odpowiada przeznaczeniu dopuszczalnemu określonym w zapisach mpzp. Nadto Wojewoda stwierdził, że: została zachowana nieprzekraczalna linia zabudowy tj. 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni (ulicy) oznaczonej jako KD-GP - strona 7 projektu budowlanego (warunek z mpzp 40 m - § 30 ust. 4 pkt 1); powierzchnia projektowanej rozbudowy wynosi 18,1%, z kolei powierzchnia zabudowy istniejących budynków + projektowanych wynosi 36,7% - strona 5 projektu budowlanego tom IA (warunek z mpzp maksymalnie 35% jednak w przypadku m.in. rozbudowy dopuszcza się zmianę wartości o nie więcej niż 20% - § 7 ust. 1 pkt 5 lit. a i ust. 6lit. a), powierzchnia biologicznie czynna wynosi 32,7% str. 5 projektu budowlanego tom IA (warunek z mpzp min. 40% z dopuszczeniem zmiany tej wartości o nie więcej niż 20% -§ 7 ust. 1 pkt 5 lit. b i ust. 6 lit. a ); intensywność zabudowy wynosi 0,39 - strona 5 projekt budowlanego tom IA (warunek z mpzp maksymalnie § 7 ust. 1 pkt 5 lit. c); łącznie w terenie będą 42 miejsca postojowe: 27 w części istniejącej, 4 miejsca dla pracowników oraz 11 w części rozbudowywanej objętej wnioskiem - strona 4 projektu budowlanego IA (warunek z mpzp obiekty produkcyjne i magazynowe 1 miejsce na 100 m2 powierzchni użytkowej oraz 4 miejsca dla 10 zatrudnionych - § 31 ust. 7 pkt 2, projektowana rozbudowa ma mieć 1025 m2 powierzchni użytkowej); dach dwuspadowy o kącie nachylenia głównych połaci dachowych wynoszących 15°- strona 3 projektu budowlanego tom IIA (zgodnie z zapisami mpzp dopuszcza się możliwość odstąpienia od zasad kształtowania formy architektonicznej w zakresie wynikającym z uwzględnienia istniejących uwarunkowań architektonicznych - § 37 ust. 2); projektowana rozbudowa posiada jedną kondygnację naziemną - str. 3 projektu budowlanego TOM IIA (warunek z mpzp jedna kondygnacja nadziemna dla budynków m.in. magazynowych § 37 ust. 1 pkt. 5 lit. f); projektowana rozbudowa zlokalizowana jest w strefie mniejszej niż 150 m od cmentarza, jednakże z uwagi na fakt, że nie będzie ona podłączona do sieci wodociągowej należy uznać, że spełnia warunek zawarty w § 50 ust. 1 pkt 2 mpzp, ponieważ nie przekracza 0,5 ha zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r. poz. 1839). Zwrócono przy tym uwagę na oświadczenie projektanta, zgodnie z którym planowana inwestycja nie przekracza dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku i nie będzie uciążliwa dla działek sąsiednich. Organ odwoławczy podkreślił, że pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant posiadający uprawnienia budowlane, uprawniające do jego wykonania. Również on decyduje jakie rozwiązania projektowe są przyjęte w wykonanym przez niego projekcie. Na projektancie spoczywa odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową, jak również odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej. Natomiast, realizacja inwestycji w sposób odmienny aniżeli przyjęty w zatwierdzonym projekcie budowalnym, stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego (odstąpienie, które zwiększa obszar oddziaływania inwestycji stanowi istotne odstąpienie, por. art. 36a Pb). Zarówno kontrola zgodności z projektem budowlanym realizacji jak i sposobu użytkowania inwestycji, leży w gestii organu nadzoru budowlanego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie może zakładać realizacji inwestycji w sposób odmienny od przyjętego w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Wojewoda wskazał również, że inwestycja spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.Dz.U.2019.1065) Wskazał, że rozbudowana część budynku usługowego zlokalizowana jest w następujących minimalnych odległościach od granicy: z działką nr [...] - 3,07 m (ściana bez okien i drzwi); z działką nr [...] - 4 m - pomiar własny (ściana bez okien i drzwi); z działką nr [...] - 4.03 m; z działką nr [...] - 16,77 m; z działką [...] - 3,30 m, 3,75 m, 3,10 m (rozbudowana część obejmuje wszystkie 3 strony tej działki; ściany bez okien i drzwi). Na podstawie powyższego Wojewoda przyjął, że lokalizacja przedmiotowego budynku zgodna jest z § 12 ww. rozporządzenia. Dalej Wojewoda wskazał, że wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w §13, § 57 i § 60 rozporządzenia, również zostały spełnione, zaś właściwa analiza znajduje się w projekcie budowlanym na stronach 6, 9A, 9b projektu budowlanego tom IA. W kwestii przesłaniania (tj. § 13 rozporządzenia) stwierdzono, że największa wysokość okapu projektowanej rozbudowy wynosząca 6 m jest mniejsza niż odległość od istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, która równa się 20,22 m, zlokalizowanego na działce nr [...] jak również od hipotetycznych budynków, które mogłyby być zlokalizowane w odległości 4 m od granic (tj. ścianą z oknami i drzwiami) na dz. nr [...], nr [...], nr [...], co też wykazano na stronie 6 projektu budowlanego. Poziom parteru projektowanego budynku przesłaniającego usytuowany na rzędnej 0.00=274,64 zagłębiony jest w stosunku do działek sąsiednich o 1,0-1,2 m ppt. Przyjmując usytuowanie budynków z otworami okiennymi na niezabudowanych działkach sąsiednich w odległości 4 m od granicy, całkowita odległość pomiędzy budynkami przesłaniającym i przesłanianym będzie wynosić min 7,07 m i będzie się zwiększać ze względu na zwiększające się odległości od granicy. Wojewoda wskazał też, że z wykresów zawartych na stronie 9 A Tom IA projektu budowlanego wynika spełnienie wymagań określonych w § 57 i § 60 rozporządzenia. Na sąsiedniej działce nr [...] zlokalizowany jest budynek mieszkalny oddalony od projektowanej inwestycji o 20,22 m. Z opracowania na stronie 9A projektu budowlanego odczytać można, zdaniem organu, że projektowany obiekt nie rzuca w ogóle cienia na ww. istniejący budynek mieszkalny. Zatem pozwala to na stwierdzenie, że jego pokoje będą miały zapewnione minimalne 3 godzinne nasłonecznienie w godzinach od 7:00-17:00. Analogiczny wniosek wysnuł również względem hipotetycznych budynków na działkach nr [...], nr [...] i nr [...]. W ocenie Wojewody projektowana lokalizacja budynku nie wprowadzi ograniczenia w zakresie możliwości zagospodarowania działek sąsiednich, a właściciele sąsiadujących działek mogą bez przeszkód zagospodarować swoje nieruchomości w granicach ich własności, zaś usytuowanie spornej inwestycji nie wpływa na wyznaczony przepisami prawa zakres dopuszczalnego zagospodarowania. Wojewoda wywiódł przy tym, że za poprawność sporządzonych analiz odpowiada projektant pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 Prawa budowlanego), który dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Organy administracji architektoniczno- budowlanej nie mają uprawnień do weryfikowania pod względem merytorycznym przyjętych rozwiązań projektowych, wynikających z wiedzy, doświadczenia zawodowego i obliczeń (w tym analiz) projektanta. W przedmiotowej sprawie stwierdzono, że projekt budowlany, w tym analiza przesłaniania i nasłonecznienia, zostały sporządzone przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i pełniące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, które dołączyły w tym zakresie wymagane prawem oświadczenie. Nie ma zatem podstaw, aby nie uznać przedłożonej analizy za dowód w przedmiotowej sprawie lub podważać wnioski projektantów w niej zawarte. Organ wskazał, że zweryfikował również zachowanie przepisów przeciwpożarowych. Odległość istniejącej części budynku usługowo-rzemieślniczego od najbliżej położonego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na sąsiedniej działce wynosi 17 m, a odległość projektowanej rozbudowy od tego budynku wynosi ponad 20 m, a więc zgodnie z § 271 pkt 1 rozporządzenia. Z kolei, odległość projektowanej rozbudowy od sąsiednich granic oscyluje od 3,01 m do 5,13 m. Ściany zwrócone w stronę tych granic są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120. Jak wskazano na stronie [...] projektu budowlanego woda do zewnętrznego gaszenia pożaru może być dostarczana z istniejących hydrantów zlokalizowanych w odległości 61 m i 94 m, które posiadają odpowiednią wydajność. Wojewoda podniósł ponadto, że wody opadowe z terenu objętego zamierzeniem budowlanym będą odprowadzone w sposób niezorganizowany na teren zielony (powierzchnię biologicznie czynną). Nawierzchnia z kratki trawnikowo-parkingowej o charakterze przepuszczalnym zachowując naturalny kierunek spływu w sposób nie zalewający działek sąsiednich. W ocenie organu odwoławczego brak jest środków do tego, by zobowiązać inwestora do zastosowania innych rozwiązań odprowadzania wód opadowych, tym bardziej, że został spełniony warunek § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ stwierdził, że w terenie brak jest kanalizacji deszczowej. Projektowana inwestycja nie spowoduje, że nastąpi zmiana kierunku spływu wód na działce nią objętą ze względu na istniejące i projektowane ukształtowanie terenu. Podniesiono również, że z projektu zagospodarowania działki wynika, że teren inwestycji położony jest niżej niż na działkach sąsiednich, co wynika z podanych rzędnych terenu. Dalej Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja posiada dostęp do drogi gminnej publicznej ul. [...] dz. nr [...] oraz ul. [...] dz. nr [...], poprzez istniejące zjazdy publiczne (oznaczone na pzt nr [...]). Inwestor również planuje realizację zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...] dz. nr [...] (oznaczony na pzt nr [...]), na realizację którego uzyskał decyzję na jego lokalizację w odrębnym postępowaniu. W ocenie organu planowana inwestycja posiada faktyczny i prawny dostęp do drogi publicznej w myśl § 14 rozporządzenia. Wojewoda wskazał ponadto, że z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że zostały spełnione wymagania § 18 do § 21 ww. rozporządzenia, dotyczące miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Zaprojektowano 26 miejsc postojowych o wymiarach 2,5 m x 5,00 m w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej o wymiarach 3,60 m x 5.00 m. Z uwagi na fakt, że są one zlokalizowane w sąsiedztwie działek drogowych to zgodnie z § 19 ust. 7 rozporządzenia, cyt.: Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Miejsce na odpady stałe, zlokalizowane jest przy działce drogowej. Przepisy § 23 wskazują na odległości od granic z działkami budowlanymi, którą nie jest działka drogowa. W ocenie Wojewody nie można uznać, że poprzez lokalizację przedmiotowej inwestycji w sposób określony w projekcie budowlanym doszło do naruszenia przysługującego osobom wskazanym w decyzji, prawa do zagospodarowania nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem określonego w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, czy naruszenia prawa własności podlegającego szczególnej ochronie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że przepisy § 11 ust. 2 pkt 2, 3, i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odnoszą się do projektowanych budynków przeznaczonych na pobyt ludzi, a magazyn takim budynkiem nie jest. Na poparcie tego twierdzenia powołano wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2296/10. Co do zarzutów związanych z hałasem, zanieczyszczeniami powietrza czy też gruntu oraz drganiami powietrza Wojewoda wyjaśnił, że są to uciążliwości wskazujące na interes faktyczny, a nie prawny. Z kolei w kwestii zarzutu dotyczącego cofnięcia podziału działki nr [...] na działki [...] i [...] Wojewoda wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych, sporządzonej w skali 1:500, wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w N. S. pod numerem: [...] w dniu 24 kwietnia 2020 r. Projektant potwierdził zgodność treści mapy z oryginałem w zakresie opracowania geodezyjnego przyjętego do państwowych zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Odnosząc się do kwestii cofnięcia podziału nieruchomości nr [...] Wojewoda wskazał, że ze zgromadzonych materiałów wynika, że Wójt Gminy Ł. D. decyzją z 17.12.2019 r., znak: [...] zatwierdził podział nieruchomości nr [...] na działki nr [...] i [...]. W decyzji tej został zawarty warunek, że działka nr [...] zostanie przeznaczona na powiększenie nieruchomości sąsiedniej tj. działki ew. nr [...]. Niemniej jednak w wyniku niewykonania tego obowiązku, w dniu 26.10.2020 r. powyższa decyzja została uchylona decyzją Wójta Gminy Ł. D. znak: [...] Oznacza to, że powyższy podział został cofnięty. Zdaniem Wojewody, rację mają skarżący, że projekt zagospodarowania terenu zawiera oznaczenia działek, które na dzień złożenia odwołania były nieaktualne. Należy jednak wyjaśnić, że zmieniło się jedynie oznaczenie tych nieruchomości. Ich kształt nadal jest taki sam. Co więcej nie są to działki inwestycyjne, a podział został cofnięty po opracowaniu projektu zagospodarowania terenu. W ocenie Wojewody kwestia ta nie ma wpływu na wynik przedmiotowego postępowania. Organ odwoławczy stwierdził również, że nie dopatrzył się uchybień w toku prowadzonego postępowania przez organ pierwszej instancji. Nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego i administracyjnego. Wszystkie etapy postępowania zostały przeprowadzone prawidłowo. Starosta [...] w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, zapewnił stronom możliwość wypowiedzenia się w sprawie oraz odpowiedział w decyzji na zastrzeżenia stron, a decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem składniki (art. 107 § 1 kpa). Podjęte orzeczenie jest rezultatem dokonanej w prawidłowy sposób subsumpcji mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy - Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tego aktu. Odnosząc się do naruszenia art. 10 kpa przez organ I instancji, Wojewoda wyjaśnił treść tej zasady i podkreślił, że realizując ją w dniu 10 marca 2021 r., przesłał stronom postępowania kserokopie zgromadzonego materiału dowodowego celem zapoznania się. Żadna ze stron postępowania nie złożyła uwag. Wreszcie Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku zostały dołączone oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania działką, na której realizowana ma być inwestycja, na cele budowlane (karta nr 3, 4 akt organu pierwszej instancji). Na stronach: 10 projektu budowlanego tom IA, 18 tom HA, 16 tom NB, 3 tom MC, 2 tom IID zawarto oświadczenia o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, podpisane przez projektantów. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 16-17 projektu budowlanego). Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). Ponadto, inwestycja ta została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Podkreślił ponadto, że w trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo Budowlanego. Takiej sprzeczności z prawem Wojewoda rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ja decyzji organu I Instancji, celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez oględziny w terenie obszaru planowanej zabudowy oraz udzielenia skarżącym rzeczywistej możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. przepisów postępowania, w szczególności: - art 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. przez pominięcie przez organ żądania skarżących dotyczącego udostępnienia zgromadzonego w spawie materiału dowodowego oraz rzeczywistego udziału skarżących w postępowaniu dowodowym, w tym do składania wniosków dowodowych, np. dotyczących oględzin zamierzenia inwestorskiego w terenie i weryfikacji przedłożonych do akt sprawy map ewidencyjnych wraz z zaznaczonym na nich planem zabudowy i odpowiadające prezentowanym warunkom zabudowy, w tym pod kątem ustalenia prawidłowego zabezpieczenia przepisów przeciwpożarowych, a także dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej, a w efekcie skutkujące brakiem prawidłowych ustaleń, którym miałaby odpowiadać zabudowa, - naruszenie prawa procesowego, art. 73 §1, §1a, §2 kpa, a to poprzez uniemożliwienie stronie rzeczywistego wypowiedzenia się w przedmiocie postępowania, poprzez ograniczenie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w tym dostępu do całości akt postępowania, tj. w konsekwencji naruszenie art. 10 k.p.a., a to poprzez pomimo braku przeciwwskazań do udostępnienia akt postępowania, nie umożliwiono stronie zapoznanie się i odniesienie do całości akt sprawy, a jedynie jej części fragmentarycznej, bez uzasadnienia powodów takiego odstąpienia od okazania akt osobiście skarżącym, z uwzględnieniem, iż pisma kierowane były do skarżących z opóźnieniem, pomimo wcześniejszej daty ich wystawienia, co tym samym uniemożliwiło ustosunkowanie się przez skarżących do zgromadzonego materiału dowodowego, - naruszenie przepisów prawa materialnego, a to pominięcie §11 ust 2 pkt 2, 3, 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to na skutek pominięcia przez organ ustaleń i oceny jaki wpływ na nieruchomości sąsiednie będzie miała wpływ zabudowa działek wskazanych dla zamierzenia inwestycyjnego - rozbudowy budynku usługowego - szklarskiego zakładu rzemieślniczego, przez które to zaniedbania i brak wnikliwej analizy wydana została decyzja obciążona brakami właściwej oceny, a które to uchybienia powodują naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa oraz zbagatelizowanie oceny wpływu inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym - podczas gdy stopień intensywności dotychczasowej zabudowy, a także cechy i parametry dotychczasowych budowli, w tym budynku usługowo - szklarskiego, o charakterze urbanistycznym i architektonicznym danego obszaru wskazują na naruszenie powyższej zasady. W uzasadnieniu skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem Wojewody dotyczącą braku naruszenia prawa skarżących do czynnego udziału w sprawie, i że działanie organu I Instancji w tym przypadku nie stanowiło naruszenia, który w sposób istotny mógłby wpłynąć na wynik sprawy. Wskazano, że pisma organu I instancji kierowane do skarżących, docierały do nich ze znacznym opóźnieniem. W związku z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 1 października 2020 r. R. G. skontaktował się z pracownikiem Starostwa Powiatowego, który jednak wskazał, że ze względu na stan epidemiczny, zapoznanie się osobiste z materiałami postępowania jest niemożliwe, a wniosek skarżącego miał zostać rozpoznany w formie mailowej, w dniu 09.10.2020r., gdzie skarżący otrzymał jedynie część dokumentacji projektowej dotyczącej planowanej inwestycji. W terminie zakreślonym przez Organ, w dniu 11.10.2020r. Skarżący wystosowali pismo, w którym odnieśli się min do kwestii zacienienia działek będących ich własnością oraz wskazali, iż wykres cienia rzucanego przez projektowany budynek sporządzony został dla działek o innym oznaczeniu, niż oznaczenie obowiązujące. W odpowiedzi na wskazane pismo, Starosta skierował do skarżących pismo z daty 16.10.2020r. (zawierające informację o utrudnionym dostępie do akt sprawy oraz kserokopię analizy nasłonecznia znajdującą się w projekcie budowlanym), faktycznie wysłane 26.10.2020r., a odebrane przez skarżących prawdopodobnie w dniu 27.10.2020r., albo 28.10.2020 r. Skarżący ustosunkowali się do w/w pisma, pismem z dnia 01.11.2020r., w którym zakwestionowali analizę nasłonecznienia działki oraz ponownie wskazali na konieczność wglądu w dokumenty, które wcześniej nie zostały udostępnione. Nie ustosunkowując się do powyższego, w dniu 23.10.2020r., Starosta [...] wydał decyzję nr [...], a w konsekwencji pismo skarżących z dnia 01.11.2020 r., potraktowane zostało jako odwołanie od decyzji Starosty [...]. Skarżący, aby nie uchybić terminom do merytorycznego i formalnego zakwestionowania wcześniejszych działań organu I instancji, wystąpili w dniu 21.11.2021 r. z uzupełnieniem odwołania. Skarżący wskazują, iż działanie organu I instancji, uniemożliwiło stronie faktycznie zweryfikowanie w tym zakresie dokumentacji załączonej do akt sprawy, a co więcej także złożenie ewentualnych dalszych wniosków dowodowych w zakresie weryfikacji ustalenia pozostałych uciążliwości i stwierdzenia stopnia ich nasilenia, o których mowa w § 11 wskazywanego w zarzutach do decyzji rozporządzenia. Organ I i II instancji zdają się polegać w całości na profesjonalizmie osób sporządzających projekt budowlany oraz na posiadanych przez projektantów stosownymi uprawnień. W ocenie skarżących nie sposób pominąć także i interesu sąsiedzkiego, który wprawdzie nie zostanie naruszony, to jednak rzeczywistość może okazać się dolegliwa dla sąsiedztwa, które ma prawo do weryfikacji oraz aktywnego uczestniczenia w procesie inwestycyjnym, który dotyka bezpośrednio granic i znajduje się w obszarze dla oddziaływania inwestycji. Na dowód uciążliwości związanej z wykorzystaniem działek nr [...], [...], [...], [...] przedłożono 17 zdjęć, które – wedle oświadczenia skarżących – obrazują miejsce, gdzie w zamierzeniu projektu architektonicznego ma znajdować się pas zieleni, a gdzie obecnie składowane są śmieci i parkowane są samochody. Skarżący podnoszą, że nie mieli możliwości do wskazania także i tych uciążliwości ze względu na pozbawienie ich aktywnego udziału w sprawie. Przypomniano również wcześniejszą argumentację dotyczącą uregulowań zawartych w § 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie związanych z hałasem, drganiami powietrza, zanieczyszczeniem powietrza oraz zanieczyszczaniem gruntu, co wiąże się ze specyfiką branży, na potrzeby której rozbudowywany jest budynek. Co ważne, w ocenie skarżących, planowana inwestycja w sposób istotny zintensyfikuje nie tylko wykorzystanie działek objętych zabudową, ale przez zwiększenie ruchu komunikacyjnego, wpłynie w sposób istotny także na okoliczne nieruchomości, w tym na działki będące przedmiotem oddziaływania, tj. [...], gdzie znajduje się budynek mieszkalny, oraz na dz. [...], która to działka obecnie jest wolna od zabudowy, ale na której planowana jest w przyszłości zabudowa mieszkalna. Rozbudowa znacznie ograniczy możliwości wykorzystania dz. ew. nr [...], która także i obecnie jest wykorzystywana, ale jako sad. W ocenie skarżących należy mieć na względzie, że są to nie tylko tereny zabudowy usługowej, ale i tereny mieszkalne. Następnie zwrócono uwagę na zasadę dobrego sąsiedztwa wymagającą dostosowania zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek, rozbudowa już istniejącej powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Analizowany obszar winien obejmować szerszy pas i błędem organu jest ograniczenie analizowanego obszaru do terenów położonych do nieruchomości znajdujących się jedynie wzdłuż trasy krajowej [...], ale powinno opierać się na obszarze szerzej zakrojonym. W trakcie tworzenia nowych warunków zabudowy czy względnie kontynuacji funkcji dotychczas istniejących budynków, powinno się brać pod uwagę nie tylko interes inwestora, ale także wykorzystanie nieruchomości sąsiednich. Organ wprawdzie czynił ustalenia dotyczące wymagań jakie mają spełniać budynki podlegające rozbudowie, tj. w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i formy architektonicznej obiektów budowlanych, ale pominął kwestię późniejszej intensywności wykorzystania terenu. Zdaniem skarżących, rozbudowa budynku usługowego - szklarskiego zakładu rzemieślniczego jest wprawdzie dopuszczalna w świetle uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego, ale należy też wskazać, iż rozbudowa na taką skale i na warunkach inwestora, w oparciu o tak wydane pozwolenie na rozbudowę diametralnie zmienieni obszar sąsiedni. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. W piśmie z 30 sierpnia 2021 r. swoje stanowisko zajął również uczestnik postępowania – [...] sp. j., będący inwestorem, który również wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu wskazano, że nie doszło do naruszenia prawa skarżących do czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności do zapoznania się z aktami sprawy, przywołując treść art. 15 zzzzzn pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842). Według uczestnika, w trybie określonym przywołanym przepisem organ I instancji zapewnił skarżącym akta sprawy, a dodatkowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został również udostępniony skarżącym przez organ II instancji. Podkreślono również, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania mogą być przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji, gdy naruszenia te mają istotny wpływ na wynik sprawy, a tego rodzaju związek przyczynowy w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie zachodzi. Jako całkowicie bezzasadny uznano również zarzut dotyczący rzekomego naruszenia § 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, którego – zdaniem uczestnika – nie powiązano z żadnym przepisem szczególnym określającym rzekomo przekroczoną dla danej uciążliwości normę. Zarzut ten w swej istocie pozostaje pusty. Również podniesiony w skardze zarzut naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz zawężenia obszaru analizowanego uczestnik uznał za zupełnie bezprzedmiotowy w przedmiotowej sprawie wobec obowiązywania na całym obszarze planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uczestnik zauważył również, że przedłożone przez pełnomocnika skarżących fotografie nie mogą także z przyczyn formalnych stanowić dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a to ze względu na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. Przedłożone do skargi fotografie z całą pewnością nie są dokumentami, ani też nie służą wyjaśnieniu jakichkolwiek wątpliwości, które miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia orzekania przez Sąd stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga okazała się bezzasadna, jako że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtuje art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej jako: p.b.), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy wydawaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę uwzględnić należy również treść art. 35 ust. 1 p.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wskazać należy ponadto, że zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oddaje związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, jeśli organ architektoniczno-budowlany stwierdzi, że spełnione zostały powyższe wymagania, a przy tym inwestycja zaprojektowana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób zapewnia się realizację zasady wynikającej z art. 4 p.b., zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Analiza powyższych przesłanek w odniesieniu do decyzji będącej przedmiotem sądowej kontroli wskazuje, że brak jest podstaw do jej zakwestionowania. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że nie zachodziła w przedmiotowej sprawie podstawa do przeprowadzenia dowodu z przedłożonych wraz ze skargą zdjęć obrazujących, jak pośrednio wynika ze skargi, teren inwestycji w części graniczącej z terenem skarżących. Zauważyć należy, że możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd administracyjny jest bardzo ograniczona, a to ze względu na powyżej zakreślone ramy sprawowanej przez ten sąd kontroli działalności administracji publicznej. Wobec tych ram celem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym nie może być ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Konsekwencją powyższego jest treść art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Niewątpliwie, art. 106 § 3 p.p.s.a. literalnie nie obejmuje dowodu z fotografii, chociaż można przyjąć, że fotografia, jako element treści dokumentu i jako element argumentacji strony, podlega ocenie sądu administracyjnego. Nawet jednak i w takim kontekście nie sposób przyjąć, by przedłożone nieopisane zdjęcia mogły przyczynić się do wyjaśnienia jakiekolwiek wątpliwości w rozstrzyganej sprawie. Dalej wypada zauważyć, że Wojewoda słusznie skonstatował, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r. Zgodnie z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020 poz. 471), do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (Prawo budowlane), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Wreszcie Sąd stwierdza, że organ odwoławczy wnikliwie zbadał spełnienie przesłanek wydania pozwolenia na budowę i wnioski wywiedzione na podstawie przeprowadzonej analizy uznać należy za poprawne. Po pierwsze, prawidłowo uznano, że projekt budowlany dotyczący rozbudowy szklarskiego warsztatu rzemieślniczego o część magazynową jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. D. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w Ł. D. z dnia 4 marca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...]). Inwestycja znajduje się w tym planie na terenie zabudowy jednorodzinnej i usługowej oznaczonym symbolem 12.MNU.16. W obszarze tym, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu, dopuszczono usługi publiczne i komercyjne, nie oddziałujące na środowisko. Wojewoda zweryfikował zgodność parametrów projektowanej zabudowy z parametrami wyznaczonymi w miejscowym planie w zakresie linii zabudowy, powierzchni projektowanej zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, intensywności zabudowy, miejsc postojowych, geometrii dachu, ilości kondygnacji. Zweryfikowano również projekt pod kątem zgodności z ustalonymi w planie wymaganiami dla strefy cmentarnej określonymi w § 50 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu, ze względu na fakt, że projektowana rozbudowa zlokalizowana jest w strefie mniejszej niż 150 m od cmentarza. Prawidłowo ustalono, że przedsięwzięcie nie należy przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r. poz. 1839), stosownie do § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia. Po drugie, nie budzi wątpliwości ocena organu odwoławczego co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanego. Wojewoda przeanalizował odległości planowanego obiektu od granic z działkami sąsiednimi, ocenił spełnienie wymogów § 12, a także § 13, 57 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r., poz. 1065, dalej: r.w.t.). Organ uwzględnił analizę przesłaniania i nasłonecznienia zamieszczoną w projekcie budowlanym i ocenił ją jako wystarczającą. Również w ocenie Sądu nie budzi ona wątpliwości. Na jej prawidłowość nie miała wpływu zmiana konfiguracji i numeracji działek sąsiednich wynikająca z uchylenia przez Wójta Gminy Ł. D. decyzją z dnia 26 października 2020 r., znak [...], decyzji tego organu z dnia 17 grudnia 2019 r., znak [...] zatwierdzającej podział nieruchomości działki nr [...] na działki nr [...] i [...]. Słusznie wzięto pod uwagę, że budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...] ([...] przed podziałem) oddalony jest od projektowanej inwestycji o ok. 20 m i projektowany obiekt w ogóle nie zacienia tego budynku. Wzięto również pod uwagę również możliwość zabudowy działek sąsiednich nr [...], [...], [...], a także działki nr [...]. Oceniono również kwestię zgodności obiektu z przepisami przeciwpożarowymi, w szczególności z przepisami § 271 r.w.t. Zbadano również kwestię zgodności projektu z § 29 r.w.t., uwzględniając przy tym, że teren inwestycji położony jest niżej niż działki sąsiednie, co wynika z podanych na projekcie zagospodarowania terenu rzędnych terenu. Zbadano również kwestię dostępu inwestycji do drogi publicznej (§ 14 r.w.t.) oraz ilość miejsc postojowych dla samochodów osobowych (18-21 r.w.t.). Sąd nie znalazł podstaw do odmiennej niż organ oceny zgodności elementów projektu budowlanego podlegających weryfikacji przed wydaniem pozwolenia na budowę; nie budzi wątpliwości jego kompletność i przedłożone zaświadczenia jego autorów. Po trzecie, Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń proceduralnych mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Kwestią szczególnie akcentowaną w skardze był zarzut naruszenia prawa skarżących do czynnego udziału w postępowaniu, o którym stanowi art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.). Z akt administracyjnych wynika, że skarżący zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania przez Starostę N. zawiadomieniem z 1 października 2020 r. doręczonym obojgu skarżącym 6 października 2020 r. (k. 31, 35-36 akt Starosty). Poinformowano tam, że w terminie 7 dnia od daty otrzymania przedmiotowego pisma strony mogą zapoznać się ze zgromadzonymi aktami sprawy i uzyskać wyjaśnienia. Następnie w aktach administracyjnych zalega wydruk wiadomości e-mail, w treści której nawiązano do rozmowy telefonicznej w dniu 8 października 2020 r. oraz poinformowano o wysłaniu fragmentu dokumentacji projektowej, tj. projekt zagospodarowania działki, elewacje, przekrój budynku zlokalizowanego na działkach nr [...], [...]. Wydruk opatrzono adnotacją wskazującą, że jest to korespondencja urzędniczki Starostwa ze skarżącym R. G.. Następnie w aktach zalega pismo skarżących z 11 października 2020 r., w którym wyrazili oni sprzeciw odnośnie do inwestycji oraz poprosili o przesłanie stref zacieniania dla poszczególnych miesięcy uwzględniających wysokość budynku nad terenem działek nr [...] i [...]. W odpowiedzi organ poinformował w piśmie z 16 października 2020 r., że zgodnie z art. 73 k.p.a. nie ma obowiązku przesyłania kserokopii z akt sprawy, jednak w związku z zaistniałą sytuacją epidemiologiczną w całym kraju oraz utrudnionym dostępem stron do urzędu, w załączeniu przesłanko kserokopię analizy nasłonecznienia znajdującej się w projekcie budowlanym. Pismo doręczono skarżącym 27 października 2020 r. (k. 42-44). Następnie skarżący w piśmie z 1 listopada 2020 r. (data wpływu 2 listopada 2020 r.) złożyli dalsze uwagi sprawie, jak też poprosili o przesłanie pełnej dokumentacji do dalszej analizy. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżącym przesłano mailem żądane przez nich dokumenty. W piśmie z 1 listopada 2020 r. zwrócili się oni wprawdzie o przesłanie pełnej dokumentacji, jednak pismo to wpłynęło do organu już po wydaniu w dniu 23 października 2020 r. decyzji o pozwoleniu na budowę, doręczonej skarżącym w dniu 9 listopada 2020 r. (k. 49-50 akt Starosty) a także nie sprecyzowano w nim zakresu żądanej dokumentacji. Na etapie postępowania odwoławczego skarżący, już reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, kwestionowali wprawdzie brak dostępu do całości materiałów zgromadzonych w sprawie, jednak z akt sprawy nie wynika, by nadal domagali się przesłania im dalszych określonych dokumentów, a tym bardziej, by odmówiono im przesłania jakiejś dokumentacji. Z akt organu odwoławczego wynika natomiast, że skarżący uczestniczyli w postępowaniu wyjaśniającym, przedkładali dowody (k. 51-57 akt Wojewody), jak też pismem z 10 marca 2021 r. przesłano im kserokopie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu odwoławczym (k. 58-69). Pismem tym zawiadomiono m.in. skarżących, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Pismo to doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 12 marca 2021 r. (k. 15 akt Wojewody). Przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy w dniu 13 kwietnia 2021 r. skarżący nie wypowiedzieli się co do zgromadzonego materiału dowodowego, nie złożyli też żadnych wniosków procesowych. Powyższe pozwala przyjąć Sądowi, że skarżącym, pomimo ograniczeń faktycznych wynikających z trwającej pandemii, zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie, w szczególności przesyłając im kopie żądanych dokumentów drogą mailową Powyższe czyniło zadość przepisowi art. 15zzzzzn pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązania związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zgodnie z którym, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, w szczególności, gdy urząd administracji obsługujący organ administracji publicznej wykonuje zadania w sposób wyłączający bezpośrednią obsługę interesantów, organ administracji publicznej może zapewnić stronie udostępnienie akt sprawy lub poszczególnych dokumentów stanowiących akta sprawy również za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną na adres wskazany w rejestrze danych kontaktowych, o którym mowa w art. 20j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne lub inny adres elektroniczny wskazany przez stronę. Wobec przedstawionych okoliczności należało uznać zarzuty skarżących za nieuzasadnione. Poczynione w toku postępowania ustalenia, dokonane zostały w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy podstaw do przeprowadzenia oględzin, o których stanowi art. 85 § 1 k.p.a. Zwrócić należy uwagę, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę potrzeba przeprowadzenia tego rodzaju dowodu nie występuje często, jako że organ w tym postępowaniu ocenia przede wszystkim, w opisanych powyżej granicach, prawidłowość przedłożonej mu dokumentacji, sporządzonej – co do zasady – przez profesjonalistów. Tak i w okolicznościach kontrolowanej sprawy wystarczające było podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie dokumentacji zgromadzonej w toku całego postępowania administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania co do ujawnienia przez organ motywów podjętego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, prawidłowo zinterpretowano i zastosowano normy prawa materialnego, na co wskazano powyżej. Sąd wskazuje, że zupełnie nietrafione były rozważania zawarte w uzasadnieniu skargi, a odnoszące się do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa i braku kontynuacji parametrów zabudowy sąsiedniej. Wzmiankowana zasada została sformułowana w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako przesłanka wydania decyzji o warunkach zabudowy (vide: art. 61 ust. 1), a co za tym idzie, nie dotyczy inwestycji realizowanych – jak w przedmiotowej sprawie – na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia § 11 ust. 1 r.w.t., zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Zauważyć należy, że przepis ten dotyczy budowy budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w zasięgu zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych. Nie obejmuje więc przedmiotowej rozbudowy budynku usługowego o część magazynową. To oczywiście nie oznacza, że nie weryfikuje się oddziaływania projektowanego obiektu na działki sąsiednie i znajdujące się na nich obiekty, w tym budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Ta weryfikacja odbywa się natomiast szczególnie w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. zobowiązującego do projektowania obiektów w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, jak też w kontekście innych przepisów, według których ocenia się prawidłowość projektu budowlanego. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie ustalono naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym interesów skarżących, wynikających z projektowanej rozbudowy, jak i naruszenia innych przepisów uzasadniających odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Mając zatem na względzie wydanie decyzji bez istotnych naruszeń prawa mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a także wobec bezzasadności zgłoszonych zarzutów, Sąd oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.