II SA/Kr 69/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Magda Froncisz Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2015 r. sprawy ze skargi J.R. na postanowienie Wojewody z dnia 5 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J.R. kwotę 357 zł ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 5.11.2014 r. (znak: [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 24.07.2014 r. ([...]) o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa istniejącej kamienicy frontowej oraz oficyn położonych na działce nr [...] obr. [...] przy ul. W. w K. z przeznaczeniem na funkcje mieszkalno-usługową (apartamenty na wynajem oraz lokale usługowe w parterze od strony ulicy), przebudowa i rozbudowa piwnic (podpiwniczenie podwórka) w przedmiotowej kamienicy z przeznaczeniem na funkcję usługową – lokal gastronomiczny z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., gazową, wentylacją mechaniczną i klimatyzacją oraz instalacją elektryczną." Orzeczenia te zapadły w następującym stanie sprawy: I. Inwestor J. R. wnioskiem z dnia 7.07.2014 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji o powyżej wskazanej nazwie. II. Prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę organ administracji ustalił, że odnośnie do nieruchomości objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę toczy się postępowanie przed organami nadzoru budowlanego. Prezydent Miasta pozyskał bowiem do akt sprawy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 9.12.2013 r. uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22.06.2012 r. (znak: [...]), którą nałożono na J. R. - właściciela budynku przy ul. W. nr [...] w K. - obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych zmierzających do zmiany sposobu użytkowania z mieszkalnego na hostel budynku oficyny tylnej posesji przy ul. W. nr [...] w K. do stanu zgodnego z prawem, poprzez przedłożenie: - ekspertyzy technicznej mającej na celu sprawdzenie prawidłowości wykonanych robót budowlanych, z określeniem funkcji pomieszczeń usytuowanych w budynku oficyny wraz z odniesieniem się w zakresie zachowania warunków bezpieczeństwa pożarowego, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych oraz - inwentaryzacji arch.-bud. wszystkich wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową budynku oficyny tylnej wraz z wewnętrznymi instalacjami, z określeniem funkcji i przeznaczania poszczególnych pomieszczeń. Wskazane postępowanie przed organami nadzoru budowlanego, toczy się w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. III. Mając na uwadze powyżej wymienione postępowanie prowadzone przed organami nadzoru budowlanego, Prezydent Miasta, wydał w dniu 24.07.2014 r., na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 kpa postanowienie o zawieszeniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę dla wskazanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. Organ podkreślił, że pod podjęciem "zagadnienia wstępnego" rozumieć należy sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania, uwarunkowane jest rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem innego postępowania – należy do kompetencji innego organu niż ten przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, wydanie decyzji w danej sprawie nie jest możliwe. Prezydent Miasta uznał, że zakończenie postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. będzie mieć istotny wpływ na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. IV. Zażalenie na to postanowienie wniósł J. R.. Zarzucił naruszenie: a) art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z uwagi na błędne i nieuzasadnione przyjęcie, iż postępowanie prowadzone w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego (oficyny tylnej) kamienicy przy ul. W. w K., które toczy się w oparciu o regulację z art. 51 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego, będzie miało prejudycjalny wpływ na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia mającego polegać na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejącej kamienicy frontowej oraz oficyn położonych przy ul. W. w K.. J. R. podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, tylko w przypadku jeśli postępowanie legalizacyjne kończy orzeczeniem nakazu rozbiórki całego obiektu można uznać, iż wynik tego postępowania ma prejudycjalny charakter dla rozpatrzenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Stwierdzone jednak przez organ nadzoru budowlanego prace w budynku przy ul. W. w K., wykluczają możliwość wydania decyzji o nakazie rozbiórki spornego obiektu. b) art. 51 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne i nieuzasadnionego przyjęcie, iż w świetle regulacji wyrażonej w tym przepisie oraz okoliczności faktycznych sprawy, stanowiących podstawę wszczęcia w odniesieniu do budynku oficyny tylnej, mieszącej się w obiekcie przy ul. W. postępowania legalizacyjnego, nawet gdyby w wyniku tego postępowania do legalizacji nie doszło - ramach w/w sprawy nie będzie mogło dojść do nałożenia sankcji w postaci nakazania rozbiórki całości (a nawet części) obiektu budowlanego, lecz wyłącznie nakazu przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego; c) art. 7 k.p.a, oraz art. 8 k.p.a. - wobec braku dokonania przez Prezydenta Miasta wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, mających znaczenie dla ustalenia ewentualnego wpływu postępowania, jakie jest obecnie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie dokonania nielegalnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu mieszczącego się w K. przy ul. W. (oficyny tylnej), na postępowanie prowadzone w sprawie udzielenia pozwolenia na realizację zamierzenia przy ul. W. w K., o jakiego wydanie wystąpił skarżący dla obiektu, w tym: - brak wzięcia pod uwagę tego, jakie zastrzeżenia organu nadzoru budowlanego stanowiły w tym wypadku podstawę wszczęcia postępowania legalizacyjnego (do jakich elementów oficyny tylnej się one odnoszą i w jaki sposób prace te mogą być zalegalizowane), - tego, iż rozstrzygnięcie, jakie zapadnie w ramach w/w postępowania legalizacyjnego jest zdeterminowanie rodzajem ewentualnych nieprawidłowości, a ponieważ prace te miały związek wyłącznie z takimi elementami jak instalacje wewnętrzne i ścianki działowe, nie istnieje jakakolwiek realna obawa, iż postępowanie to może zakończyć się orzeczeniem nakazującym rozbiórkę; 4) art. 12 § l k.p.a. z uwagi na podjęcie w niniejszej sprawie nieuzasadnionego prawnie działania (zawieszenia postępowania), którego skutkiem będzie przedłużenia się czasu oczekiwania skarżącego na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, 5) art. 97 § l pkt 4 k.p.a, wobec nie znajdującego uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy zawieszenia postępowania w sytuacji, w której nie można uznać aby rozpatrzenie sprawy zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. aby za takie zagadnienie mogła w tym wypadku zostać uznana kwestia sposobu zalegalizowania prac, które w ocenie nadzoru budowlanego doprowadziły do zmiany sposobu użytkowania oficyny tylnej budynku mieszczącego się przy ul. W. w K. oraz aby zalegalizowanie tych prac było konieczne do wydania rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, o jakiego wydanie wystąpił skarżący. W uzasadnieniu zażalenia J. R. wskazał, że nie można uznać aby Prezydent Miasta w prawidłowy sposób ustalił w niniejszej sprawie istnienie związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę dla zamierzenia mającego polegać na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejącej kamienicy frontowej oraz oficyn położonych przy ul. W. w K., a wynikiem sprawy toczącej się obecnie w oparciu o art. 51 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego przed PINB w K., w związku ze stwierdzeniem przez ten organ (rzekomo) nielegalnej zmiany sposobu użytkowania oficyny tylnej znajdującej się w w/w obiekcie. W zażaleniu J. R. wskazał, iż nie można uznać, iż bez uprzedniego rozstrzygnięcia o sposobie legalizacji robót przeprowadzonych w oficynie tylnej obiektu przy ul. W. w K., odnośnie których organ nadzoru budowanego zgłosił zastrzeżenia, niemożliwym jest wydanie pozwolenia na budowę, o które wystąpił skarżący. Nie jest to bowiem element konieczny, ani tym bardziej wynikająca z przepisów prawa przesłanka wydania takiego pozwolenia. Składający zażalenie zauważył, że nie można również uznać, aby o rzekomo prejudycjalnym charakterze rozstrzygnięcia, jakie zapadnie przed organem nadzoru budowlanego, mogła w tym wypadku świadczyć regulacja zawarta w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, tj. wynikająca z tego przepisu negatywna przesłanka udzielenia pozwolenia na budowę oraz obawa wystąpienia tej przesłanki w niniejszej sprawie. Odnośnie do okoliczności wskazujących na brak możliwości przyjęcia, iż wynik postępowania prowadzonego obecnie w odniesienie do oficyny tylnej obiektu przy ul. W. w K. będzie miał prejudycjalne znaczenie dla wyniku sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę – J. R. podał, że ewentualny wpływ wyniku postępowania legalizacyjnego na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę można rozpatrywać wyłącznie w kontekście regulacji prawnej wyrażonej w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, organ architektoniczno-budowlany orzeka o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W związku z powyższym w zażaleniu zauważono, iż: - we wskazanym przepisie zakaz zatwierdzania projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie odnosi się do sytuacji, gdy nakaz rozbiórki dotyczy jedynie części obiektu. Zatem zagadnieniem prejudycjalnym będzie ustalenie przez organ prowadzący postępowanie o pozwolenie na budowę, że istnieją przesłanki orzeczenia nakazu rozbiórki ale tylko całego obiektu. Inne rozstrzygnięcia jakie zapaść mogą w postępowaniu legalizacyjnym, w szczególności nakaz doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, nie będą miały prejudycjalnego wpływu na udzielenia pozwolenia na budowę - art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego odnosi się jedynie do tych terenów, na których znajduje się obiekt budowlany, co do którego wydano ostateczną decyzję o jego rozbiórce (wyrok WSA w Warszawie z 19.5.2005 r., VII SA/Wa 1026/04) Wnoszący zażalenie J. R. wskazał, że aby w prawidłowy sposób ustalić, czy wynik postępowania legalizacyjnego będzie miał (przez wzgląd na regulację wyrażoną w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego) prejudycjalne znaczenie dla postępowania toczącego się w przedmiocie pozwolenia na budowę, organ architektoniczno-budowlany powinien mieć na uwadze to, jak różne stany faktyczne mogą stanowić podstawę wszczęcia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego oraz jaki szeroki jest wachlarz rozstrzygnięć, mogących zapaść w wyniku przeprowadzonego w tym zakresie postępowania, w tym zwłaszcza to, w jakich sytuacjach (stanach faktycznych) organ nadzoru budowlanego sięga po najdalej idący środek legalizacji, czyli wydaje orzeczenie o nakazie rozbiórki całego obiektu. Z uwagi na powyższe organ architektoniczno–budowlany, zdaniem J. R., nie może automatycznie przyjmować prejudycjalnego wpływu każdego postępowania legalizacyjnego na postępowanie toczące się w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. O tym, czy pomiędzy takimi postępowaniami zachodzi związek obligujący do zawieszenia postępowania toczącego się w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, tj. czy istnieją przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, przesądza każdorazowo rodzaj nieprawidłowości stwierdzonych przez organ nadzoru budowlanego, stanowiących podstawę wdrożenia przez ten organ procedury legalizacyjnej. Rodzaj tych nieprawidłowości determinuje bowiem to, jaki zakres obowiązków może zostać nałożony przez organ nadzoru budowlanego w toku postępowania legalizacyjnego oraz jakie sankcje mogą zostać zastosowane w razie ich niewykonania. Składający zażalenie podkreślił, że organ I instancji w ogóle nie wziął pod uwagę powyżej wskazanych okoliczności, uznając błędnie, iż sam fakt wszczęcia w odniesieniu do oficyny tylnej budynku mieszczącego się przy ul. W. w K. postępowania legalizacyjnego w jakimkolwiek przedmiocie, stanowi wystarczające uzasadnienie do zawieszenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Bez podania bliższego uzasadnienia organ ten wskazał, iż zakończenie postępowania legalizacyjnego będzie miało "istotny wpływ na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę". Wskutek powyższego postanowienie o zawieszeniu niniejszego postępowania zapadło w oparciu o przesłankę nie wynikającą z art. 97 § l pkt 4 k.p.a. (w przepisie tym nic bowiem ma mowa mowy o "istotnym zagadnieniu" lecz o zagadnieniu wstępnym) oraz pomimo tego, iż nie ma jakichkolwiek podstaw i przesłanek aby przyjąć, iż w obrębie terenu, którego dotyczy wniosek skarżącego o udzielenie pozwolenia na budowę znajduje się obiekt, w stosunku do którego istnieją przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki w całości - a zatem w sytuacji w której wynik postępowania legalizacyjnego nie będzie miał (z uwagi na regulację wyrażoną w art. 35 ust. 5 PrBud) prejudycjalnego wpływu na wynik sprawy toczącej się przed Prezydentem Miasta. Zauważono w zażaleniu także, iż podstawą wszczęcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do oficyny tylnej budynku mieszczącego się przy ul. W. w K. było stwierdzenie, iż w obrębie w/w obiektu doszło do nielegalnej zmiany sposobu użytkowania będącej wynikiem przebudowy dokonanej bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. J. R. wskazał, że z ustaleń dokonanych przez organ nadzoru budowlanego wynika jednocześnie, iż przebudowa w/w oficyny objęła: (1) likwidację sanitariatów, znajdujących się na klatce schodowej przedmiotowej oficyny, (2) wydzielenia w pomieszczeń w.c. w lokalach mieszkalnych mieszczących się w tej oficynie, (3) przebudowę instalacji wodno - kanalizacyjnej w tym budynku oraz wentylacji (a w ramach tego dokonanie przebić w stropach budynku), (4) przebudowie instalacji c.o. oraz wykonanie pieca gazowego dwufunkcyjnego z zasobnikiem ciepłej wody na poziomie II piętra, (4) wykonanie instalacji przeciwpożarowej, (5) wykonanie prac w obrębie sklepień nad piwnicami oficyny tylnej (usunięcie zawilgoceń oraz wysolcń), (6) naprawę uszkodzenia polegającego na pęknięciu narożnika ryzalitu. Wobec powyższych okoliczności oraz uzasadnień decyzji, jakie zapadły w sprawie legalizacji nielegalnej zmiany sposobu użytkowania oficyny tylnej mieszczącej się w budynku przy ul. W. w K. J. R. stwierdził, iż: 1) w przypadku wykonanych w w/w oficynie prac nie ulega wątpliwości, iż nawet w razie stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego nieprawidłowości w ich wykonaniu istnieje możliwość doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (nie ma podstaw do zastosowania art. 51 ust. l pkt l PrBud, tj. do wydana decyzji kończącej postępowanie legalizacyjne poprzez orzeczenie nakazu rozbiórki), 2) biorąc pod uwagę charakter prac, z jakich wykonaniem organ nadzoru budowlanego wiąże nielegalną zmianę sposobu użytkowania, w razie ustalenia, iż prace te wykonano w sposób niezgodny z wymogami prawa, organ nałoży na skarżącego obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. l pkt 2 PrBud) – po wykonaniu tych prac oraz stwierdzeniu tego faktu przez organ, postępowanie legalizacyjne zostanie zakończone (takie zakończenie postępowania legalizacyjnego nie będzie miało natomiast żadnego prawnego wpływu na rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie pozwolenia na budowę); 3) nawet jeśliby orzeczonych nakazów doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem skarżący nie wykonał, w ramach postępowania legalizacyjnego nie będzie mogło dojść do orzeczenia nakazu rozbiórki całego obiektu przy ul. W. w K., w oparciu w parciu o art. 51 ust 3 pkt 2 Prawa budowlanego albowiem rodzaj nieprawidłowości, jakie stwierdzono w jednej z oficyn tego budynku nie uzasadnia nałożenia sankcji w odniesieniu do całego obiektu (nie można uznać aby w takim wypadku orzeczenie nakazu rozbiórki całego obiektu było konieczne do jego doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem) - w ramach sankcji za niewykonanie nałożonych obowiązków organ będzie mógł zatem nałożyć na skarżącego co najwyżej obowiązek do doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego (jak zostało to już natomiast wykazane, orzeczenie takiego obowiązku nie ma zgodnie z art. 35 ust.5 Prawa budowlanego prejudycjalnego znaczenia dla rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę); 4) nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, iż w związku z postępowaniem legalizacyjnym, prowadzonym obecnie w odniesieniu do oficyny tylnej budynku mieszczącego się przy ul. W. w K. może dojść do orzeczenia rozbiórki części obiektu, to orzeczenie nakazu rozbiórki części obiektu nie stanowi w świetle regulacji wyrażonej w art. 35 ust. 5 PrBud podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, a zatem powołując się na możliwości wydania takiego orzeczenia nie można przyjąć, iż w toku niniejszej sprawy pojawiło się zagadnienie o charakterze prejudycjalnym. Wobec przytoczonych okoliczności J. R. wskazał, iż brak było podstaw do zawieszania postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, wskazanego we wniosku z dnia 7.07.2014 r. V. Wojewoda postanowieniem z dnia 5.11.2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 24.07.2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa organ winien ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a zagadnieniem wstępnym. Zawieszenie postępowania winno nastąpić jedynie wówczas, gdy bez rozstrzygnięcia tego zagadnienia, wydanie decyzji nie byłoby możliwe. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał, że w niniejszej sprawie do organu I instancji wpłynął wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmujący m.in. przebudowę oficyn na działce nr [...] obr. [...] w K.. Organ I instancji powziął wiadomość o prowadzeniu przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do prac budowlanych na wskazanej wyżej działce oraz w odniesieniu do samowolnej zmiany sposobu użytkowania znajdującej się w niej pomieszczeń. Podkreślił organ odwoławczy, że zagadnienie dotyczące legalności i prawidłowości wykonanych prac leżą w kompetencji organów nadzoru budowlanego i tylko ten organ jest uprawniony do ich oceny. Stwierdził, że w związku z uzyskaną informacją o prowadzeniu robót budowlanych, organ administracji architektoniczno-budowlanej jest obowiązany ustalić, czy wykonane samowolnie roboty są objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Zauważył organ odwoławczy, że z porównania treści decyzji organów nadzoru budowlanego określających zakres wykonanych robót budowlanych i części rysunkowej projektu budowlanego i inwentaryzacji, stanowiących załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę – projektowane i samowolnie wykonane roboty budowlane – pokrywają się. Dotyczy to wykonanych w obiekcie instalacji, a także zrealizowanych pomieszczeń holu na kondygnacjach budynku oficyny tylnej. Wojewoda podkreślił, że zakończenie postępowania przez organy nadzoru budowlanego będzie wpływało na ocenę organu administracji architektoniczno-budowlanej, jaki zakres robót budowlanych został już wykonany i zalegalizowany, a na jaki można udzielić pozwolenia na budowę. Wskazano, że zakresy te nie mogą się pokrywać. Stanowisko organów nadzoru budowlanego będzie wiążące dla administracji architektoniczno-budowlanej przy rozstrzyganiu sprawy o pozwolenie na budowę w zakresie przewidzianych do wykonania robót. Nie jest dopuszczalne udzielenie pozwolenia na wykonanie robót w obiekcie, w odniesieniu do którego organ nadzoru budowlanego nie zakończył postępowania legalizacyjnego. Zakres orzeczenia organu nadzoru budowlanego, będzie wpływał na aktualność projektu budowlanego (rzeczywisty zakres prac planowanych do wykonania). Stanowisko nadzoru budowlanego ma bezpośredni związek z możliwością i zakresem udzielenia pozwolenia na budowę w przedmiotowym budynku i wpływa na wynik tego postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewoda uznał, że toczące się przez organem nadzoru budowlanego postępowanie w sprawie legalności prac wykonanych w budynku oficyny stanowi zagadnienie wstępne, o którym mówi art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. VI. Skargę do sądu administracyjnego na opisane postanowienie Wojewody z dnia 5.11.2014 r. wniósł J. R.. Domagał się uchylenia tegoż postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Wskazał na "naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy". VII. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko. VII. W piśmie z dnia 3.03.2015 r. J. R. zarzucił naruszenie przez orzekające w sprawie organy następujących przepisów: 1) art. 32 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z uwagi na: a) błędne i nieuzasadnione przyjęcie przez Wojewodę [...], iż prace objęte skierowanym przez skarżącego wnioskiem o pozwolenie na budowę, w zakresie w jakim dotyczą one oficyny tylnej budynku przy ul. W. są (częściowo, tj. w zakresie "wykonanych w obiekcie instalacji a także zrealizowania pomieszczenia holu") tożsame z pracami, których wykonanie stanowi podstawę prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego. Błędne zatem i bezpodstawne było przyjęcie, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której inwestor rozpoczął prowadzenie robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1. Prawa Budowlanego. W świetle bowiem zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie można mieć wątpliwości, iż złożony przez skarżącego wniosek o pozwolenie na budowie dotyczy wyłącznie przyszłego (jeszcze nie zrealizowanego) zamierzenia budowlanego, a roboty jakie zostały przewidziane w projekcie budowlanym nie są identyczne z tymi, których rzekome wykonanie skutkowało wszczęciem, przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do oficyny tylnej budynku przy ul. W. w K.; b) błędne uznanie na gruncie w/w regulacji prawnej, iż organ architektoniczno - budowlany nie jest uprawniony do dokonania samodzielnej oceny, czy wnioskiem o pozwolenie na budowę zostały objęte prace, które zostały już wykonane, względnie prace, do których przystąpiono pomimo braku ostatecznej decyzji udzielające pozwolenia na ich prowadzenie albowiem do dokonania takiej oceny (rzekomo) wyłącznie uprawniony jest organ nadzoru budowlanego w toku procedury legalizacyjnej, c) nieuprawnione uznanie przez organ architcktoniczno - budowlany, iż przez wzgląd na regulację, o jakiej mowa w art. 32 ust. 4a Prawa Budowlanego organ ten powinien powstrzymać się z wydaniem decyzji w przedmiecie udzielenia pozwolenia na budowę do czasu ustalenia przez organ nadzoru budowlanego zakresu prac wykonanych już w obiekcie i wydania decyzji kończącej postępowanie legalizacyjne; 2) art. 35 PrBud ust. l - ust. 4a Prawa budowlanego z uwagi na nie znajdujące jakiegokolwiek uzasadnienia przyjęcie, iż niedopuszczalne jest udzielenie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w obiekcie, w odniesieniu do którego organ nadzoru budowlanego nie zakończył jeszcze postępowania legalizacyjnego, gdy tymczasem zawarta w w/w przepisie regulacja wskazuje, iż nie każde postępowanie legalizacyjne wywiera bezpośredni wpływ na postępowanie prowadzone w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Nie można bowiem przyjąć, iż w każdym tego rodzaju postępowaniu legalizacyjnym może dojść do orzeczenia nakazu rozbiórki całego obiektu budowlanego a taka tylko sytuacja wpływa na losy postępowania prowadzonego w sprawie pozwolenia na budowę. 3) art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego z uwagi na brak możliwości przyjęcia, iż postępowanie prowadzone w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego (oficyny tylnej) W. nr [...], które toczy się w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. będzie miało prejudycjalny wpływ na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla przebudowy, rozbudowy i nadbudowy kamienicy frontowej i oficyn tego budynku. Organ nie wziął pod uwagę, iż w związku z zakwestionowaniem przez nadzór budowlany legalności wykonanych przez inwestora prac – nie można uznać aby możliwe było orzeczenie rozbiórki całości lub części tego budynku. 4) art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego – poprzez brak przyjęcia, że nawet gdyby w wyniku postępowania legalizacyjnego nie doszło do legalizacji robót, to i tak nie będzie mogło dojść do nakazania rozbiórki całości obiektu budowlanego. 5) art. 7, art. 8, art. 77 par. 1 Kpa - poprzez zaniechanie rozważania przez Wojewodę [...] wpływu postępowania przed PINB w K. w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu przy ul. W. (oficyny tylnej) na postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, o które wystąpił inwestor, w tym: a) wadliwe przyjęcie, że pomiędzy robotami budowlanymi objętymi wnioskiem o pozwolenie na budowę a pracami, których rzekome wykonanie stało się podstawą wszczęcia postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do oficyny tylnej zachodzi związek (prace te częściowo się pokrywają). W szczególności brak podstaw do przyjęcia, że zarzut nadzoru budowlanego co do nielegalnego przeprowadzenia w oficynie odnosi się do "zrealizowania pomieszczenia holu", b) brak wzięcia pod uwagę przez Wojewodę tego, jakie faktycznie zastrzeżenia organu nadzoru budowlanego stanowiły w tym wypadku podstawę wszczęcia postępowania legalizacyjnego (do jakich elementów oficyny tylnej się one odnoszą oraz z wykonaniem jakich prac są one związane), a w konsekwencji pominięcie tej istotnej okoliczności, iż w realiach przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę to jakie okoliczności stanowiły podstawę wszczęcia postępowania legalizacyjnego, nie istnieje ryzyko orzeczenia nakazu, rozbiórki całego obiektu mieszczącego się przy ul. Wielopole 15 w Krakowie: 6) art. 12 § l k.p.a. z uwagi na podjęcie w niniejszej sprawie nieuzasadnionego prawnie działań (zawieszenia postępowania), którego skutkiem będzie przedłużenia się czasu oczekiwania skarżącego na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. 7) art. 97 § l pkt 4 k.p.a. wobec nie znajdującego uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy zawieszenia postępowania w sytuacji, w której: a) nie można uznać aby rozpatrzenie niniejszej sprawy zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia przez organ nadzoru budowlanego zagadnienia wstępnego, w tym aby za tego rodzaju zagadnienie mogła w tym wypadku zostać uznana kwestia ustalenia przez organ nadzoru budowlanego, jaki zakres robót budowlanych został już wykonany w oficynie tylnej budynku przy ul. W. w K. w latach 2007-2011 i potrzeba dokonania legalizacji tychże prac, b) okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, w tym zwłaszcza aktualny stan faktyczny oficyny tylnej budynku mieszczącego się przy ul. W. w K. - dobrowolne doprowadzenie przez skarżącego w/w obiektu, w zakresie, w jakim organ nadzoru budowlanego zgłosił zastrzeżenia co do legalności rzekomo przeprowadzonych prac, do stanu poprzedniego, w sposób jednoznaczny wskazują, iż w niniejszym przypadku nie istnieje ryzyko zakończenia postępowania legalizacyjnego nakazem rozbiórki całego obiektu przy ul. W. w K., a tym samym nie istnieje ryzyko zaistnienia przeszkody wydania pozwolenia na budowę wynikające z art. 35 ust. 5 Pr.Bud. Skarżący podkreślił, iż nie można uznać, iż bez uprzedniego rozstrzygnięcia o legalności/nielegalności prac jakie zostały przeprowadzone w spornym obiekcie w latach 2007-2011 oraz sposobie ich legalizacji, niemożliwym jest wydanie pozwolenia na budowę, o jakie wystąpił. O rzekomo prejudycjalnym charakterze rozstrzygnięcia, jakie zapadnie przed organem nadzoru budowlanego nie świadczy bowiem w tym wypadku regulacja zawarta w art. 35 ust. 5 PrBud, ani tym bardziej przepis art. 32 ust. 4a Prawa Budowlanego. Ten ostatni przepis nie może stanowić uzasadnienia dla wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania toczącego się w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Z przepisu tego wynika, że przed udzieleniem pozwolenia na budowę organ architektoniczne - budowlany ma obowiązek ustalić, czy złożony wniosek nie dotyczy robót budowlanych, które zostały już wykonane, względnie czy przed uzyskaniem ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, inwestor nie rozpoczął prowadzenia robót objętych wnioskiem o takie pozwolenie. Regulacja powyższa ma zagwarantować możliwość udzielenia pozwolenia na budowę wyłącznie dla przyszłych (a nie już wykonanych, bądź będących w trakcie realizacji) zamierzeń inwestycyjnych oraz przesadza o tym, iż w wyniku przeprowadzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie może dojść do zalegalizowania przypadków samowoli budowlanej. Skarżący wskazał, że "(...) realizacja robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nawet jeżeli nie została wykonana całość tych robót, powoduje bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Bezprzedmiotowość postępowania wywołanego wnioskiem o pozwolenie na budowę obliguje organ do umorzenia tego postępowania stosownie do art. 105 §1 KPA". Odnosząc powyższe okoliczności do niniejszej sprawy skarżący podkreślił, iż Wojewoda nie tylko błędnie przyjął, iż zakres robót objętych złożonym przez skarżącego wnioskiem o pozwolenie na budowę pokrywa się częściowo z zakresem prac, których wykonanie stanowiło podstawę do wszczęcia w odniesieniu do oficyny tylnej budynku przy ul. W. postępowania legalizacyjnego (sugerując, iż złożony przez skarżącego wniosek odnosi się częściowo do prac rzekomo już wykonanych w latach 2007-2011 i podlegających obecnie procedurze legalizacji zalegalizowania), ale również w sposób błędny i bezpodstawny Wojewoda przyjął, iż definitywnie kwestię tego jaki zakres robót został już rzekomo wykonany w w/w budynku będzie mógł przesądzić dopiero organ nadzoru budowlanego w toku postępowania legalizacyjnego. Okoliczność ta doprowadziła z kolei Wojewodę [...] do nieuprawnionego wniosku, iż uzasadnionym jest wydanie w niniejszej sprawie postanowienia o zawieszeniu toczącego się przed Prezydentem Miasta postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla zamierzenia przy ul. W. w oparciu o art. 97 § 4 pkt l k.p.a do czasu zakończenia procedury legalizacyjnej.. O wadliwości stanowiska organu odwoławczego świadczą – zdaniem skarżącego - następujące okoliczności: - podstawą wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego, na które wskazał organ architektoniczno-budowlany było stwierdzenie, iż w oficynie tylnej budynku przy ul. W. doszło rzekomo w latach 2007 - 2011 do przeprowadzenia prac, związanych ze sposobem użytkowania tego obiektu (wynajmowaniem apartamentów), w tym do przeprowadzenia prac w obrębie instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz wentylacji, przebudowy instalacji c.o. oraz do wykonania pieca gazowego dwufunkcyjnego z zasobnikiem ciepłej wody na poziomie II piętra i wykonania instalacji przeciwpożarowej. Szczegółowy opis prac, w odniesieniu do których organ nadzoru budowlanego zgłosił zastrzeżenia zawarty jest na str. 3 uzasadnienia decyzji WINB w K. z dnia 9 grudnia 2013 r., znak sprawy: [...]. Z opisu tego wynika przy tym, iż wbrew przyjętym przez Wojewodę ustaleniom, przesłanką prowadzenia postępowania legalizacyjnego nie jest "zrealizowanie pomieszczenia holu". Organ nadzoru budowlanego nie stwierdził bowiem wykonania w tym zakresie żadnych prac wymagających pozwolenia na budowę bądź też zgłoszenia, w tym nie uznał aby "zrealizowanie pomieszczenia holu" wchodziło w zakres zarzucanej w tym wypadku nielegalnej przebudowy obiektu oficyny. Powyższe oznacza zatem, iż dalsze rozważania odnieść należy wyłącznie do kwestii przeprowadzenia w oficynie tylnej obiektu przy ul. W. w K. w latach 2007 -2011 prac w obrębie instalacji oraz ich znaczenia dla możliwości udzielenia pozwolenia na budowę, zgodnie ze skierowanym przez skarżącego wnioskiem. W tym zakresie skarżący wyjaśnił, iż wobec zgłoszonych przez organ nadzoru budowlanego zastrzeżeń co do legalności wykonania w latach 2007 - 2011 prac w obrębie w/w instalacji w oficynie tylnej obiektu przy ul. W. w K., skarżący dobrowolnie dokonał demontażu wszystkich zrealizowanych w w/w okresie elementów instalacji, czego potwierdzeniem jest Ekspertyza stanu technicznego i przeznaczenia części budynku - oficyny przy ul. W. w K. z dnia 29 września 2014 r., autorstwa rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. K. B. (str. 10 w/w ekspertyzy "Instalację wewnętrzne'"). Na chwilę obecną w oficynie tylnej nie funkcjonuje zatem żadna instalacja, a jak wynika to z przedstawionego w w/w Ekspertyzie opisu przedmiotowych instalacji, przywrócenie ich sprawności (możliwości ponownego ich podłączenia) wymaga przeprowadzenia robót budowlanych, które nie mogą bazować na pracach jakie w obrębie tychże instalacji zostały wykonane w latach 2007 - 2011 (wszystko to co w ramach w/w prac zostało wykonane na chwilę obecna jest już bowiem zdemontowane albo uległo dewastacji). Podkreślił skarżący okoliczność, iż cały w/w obiekt od dnia 7 listopada 2011 r. pozostaje wyłączony z użytkowania, zaś jego aktualny stan techniczny (w tym instalacji) w sposób jednoznaczny potwierdza, iż celem skierowanego w niniejszej sprawie wniosku o pozwolenie na budowę (w zakresie, w jakim wniosek ten odnosi się do budynku oficyny tylnej) nie jest w żadnej mierze zalegalizowanie prac, jakie w obrębie przedmiotowych instalacji przeprowadzono w latach 2007-2011. Tę okoliczności potwierdza sam projekt budowlany, jaki załączony został przez skarżącego do wniosku o pozwolenie na budowę. Z jego treści wynika bowiem, iż zamiarem skarżącego jest przeprowadzenie szeroko zakrojonych robót budowlanych, mających na celu odremontowanie oraz gruntowne przebudowanie całego obiektu mieszczącego się przy ul. W., tj. zrealizowanie całkowicie nowego zamierzenia budowlanego, w ramach którego żadne prace lub roboty nie zostały jeszcze wykonane ani nawet rozpoczęte. Realizacja planowanego przez skarżącego zamierzenia wymaga przeprowadzenia kompleksowych prac w obrębie wszystkich znajdujących się w tym obiekcie instalacji (ich całkowitej przebudowy), a stosowne rozwiązania w tym zakresie (dotyczące także oficyny tylnej) przewidziane zostały w projekcie budowlanym. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż prace budowlane przewidziane w projekcie budowlanym są tożsame z tymi jakie są podstawą prowadzenia przez PINB w K. postępowania legalizacyjnego odnośnie oficyny tylnej budynku przy ul. W. nr [...]. Prace wykonane przez inwestora w latach 2007-2011 r. nie są identyczne z tymi, dla których skarżący domaga się wydania pozwolenia na budowę. Brak jest więc ryzyka aby pozwolenie na budowę zostało wydane dla robót już wykonanych przez inwestora. Skarżący nie zgodził się również z Wojewodą w kwestii tego, iż organ ten nie ma kompetencji aby samodzielnie ustalić jaki zakres robót budowlanych spośród objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę został już wykonany, a na jaki może zostać udzielone pozwolenie na budowę. Obowiązek dokonania w tym przedmiocie samodzielnych ustaleń wynika bowiem z art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego Nadto skarżący wskazał, że brak jest możliwości przyjęcia, w kontekście art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, że w trakcie postępowania legalizacyjnego możliwe jest orzeczenie rozbiórki całego obiektu. Wskazał na rodzaj prac ustalonych przez PINB w K. jako dokonanych bez zgody właściwego organu architektoniczno-budowlanego i podkreślił, że nie istnieje ryzyko wydania nakazu rozbiórki całego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 5.11.2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 24.07.2014 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzeczenia te zatem podlegają uchyleniu, stosownie do art. 145 par. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.). Podstawą prawną zawieszenia postępowania był art. 97 par. 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W kontrolowanej sprawie w zaskarżonym postanowieniu przyjęto, iż od uprzedniego rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego kwestii legalności robót budowlanych samowolnie zrealizowanych przez inwestora w oficynie tylnej spornego budynku, zależy rozstrzygnięcie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, przebudowę, rozbudowę tegoż budynku w jego części frontowej oraz oficyn, a także w zakresie przebudowy i rozbudowy piwnic (podpiwniczenia podwórka). Wojewoda cytując art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane ustalić, czy samowolne roboty budowlane są objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wymieniony organ podał przy tym, że porównanie zawartego w decyzjach organów nadzoru budowlanego zakresu wykonanych robót i projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że roboty te pokrywają się w zakresie instalacji i pomieszczeń holu zrealizowanych na kondygnacjach oficyny tylnej. Zakończenie zaś postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego będzie miało wpływ na ocenę organu administracji architektoniczno-budowlanej odnośnie tego, jaki zakres robót został już wykonany i zalegalizowany, a na jaki można udzielić pozwolenia na budowę. Analiza kontrolowanej sprawy prowadzi jednak do wniosku, iż orzekające organy administracji publicznej w nienależyty sposób ustaliły stan faktyczny tej sprawy, wadliwie przy tym stosując art. 97 par. 1 pkt 4 K.p.a. Zauważyć bowiem należy, iż fakt powzięcia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej informacji, iż część robót budowlanych objętych żądaniem udzielenia na nie pozwolenia na budowę, mogła zostać przez inwestora już zrealizowanych - winien prowadzić do poczynienia przez te organy dokładnych i jednoznacznych ustaleń mających na celu przesądzenie zakresu, rodzaju i charakteru prawnego tych robót. Stosownie bowiem do art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego – nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 ustawy. Tak więc stwierdzenie faktu rozpoczęcia przez inwestora robót objętych reglamentacją z mocy art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego – nakazywało umorzyć jako bezprzedmiotowe postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę (por. np. wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r.; sygn. akt II OSK 247/2011). Cytowany przepis art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego, wbrew stanowisku wyrażonemu w sprawie przez Wojewodę, nie może zatem stanowić uzasadnienia dla zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenie na budowę, bowiem przed zawieszeniem postępowania organ winien wykluczyć możność wydania decyzji o umorzeniu prowadzonego postępowania (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28.02.2006 r.; sygn. akt II SA/Wr 446/04). Nie jest bowiem celowe zawieszanie postępowania, które zmierza do zakończenia poprzez umorzenie. Powołanie się więc Wojewody na wskazany wyżej przepis nie było, w realiach tej sprawy, uprawnione. Nadto zauważyć należy, iż stwierdzenie organu odwoławczego, iż część robót budowlanych objętych projektem budowlanym przedstawionym przez inwestora do zatwierdzenia – zostało już zrealizowanych (w zakresie instalacji oraz holu na kondygnacjach oficyny), nie zostało poprzedzone starannymi w tym względzie ustaleniami. Należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, że Wojewoda nie przeprowadził w tej kwestii żadnych własnych ustaleń, mających na celu zweryfikowanie zakresu samowolnych prac inwestora, wskazanych w decyzji WINB w K. z dnia 9.12.2013 r. i stwierdzonych w spornym obiekcie. Zdaniem sądu, z mocy art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego na organach administracji architektoniczno-budowlanej ciąży powinność dokonania ustaleń, czy inwestor rozpoczął przed uzyskaniem pozwolenia na budowę roboty budowlane oraz jaki jest rodzaj i kwalifikacja prawna tych prac. Właściwość rzeczowa organów administracji wydających pozwolenie na budowę, świadczy bowiem o ich kompetencji do oceny tego, jakie roboty budowlane wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem, organy te przed zawieszeniem postępowania w sprawie, winny dokonać np. oględzin spornej nieruchomości połączonych z dokładną analizą projektu budowlanego objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę - aby ustalić czy zachodzi przypadek o jakim mówi cytowany wyżej art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie czynności takich nie podjęto i oparto się na treści wskazanej wyżej decyzji WINB z 2013 r. w której opisano roboty i nieprawidłowości stwierdzone w budynku oficyny tylnej budynku przy ul. W. nr [...] w K.. Jednocześnie zauważyć należy, iż z przedłożonej przez skarżącego do akt sprawy ekspertyzy z dnia 29.09.2014 r. dotyczącej stanu technicznego i przeznaczenia części budynku – oficyny przy ul. W. w K. (k. 33 i nast.) wynika, że J. R. doprowadził sporną część budynku do stanu pierwotnego, tj. do stanu jaki istniał przed wykonaniem w nim jakichkolwiek robót budowlanych, w tym tych, które Wojewoda ocenił jako pokrywające się z zakresem objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenie na budowę. Zakres zatem zrealizowanych w spornym budynku robót budowlanych, mimo, iż stanowił przesłankę do zawieszenia kontrolowanego postępowania, nie został ustalony wg stanu na dzień wydawania postanowienia o zawieszeniu. Powyższe świadczy więc o tym, iż stan faktyczny tej sprawy nie został ustalony należycie, skoro organy uczyniły przedmiotem podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stan nieistniejący w dacie wydania kontrolowanych postanowień. To zaś prowadzi do wniosku, że orzekające organy uchybiły powinności wynikającej z art. 7 i art. 77 par. 1 K.p.a. i swoje orzeczenie oparły na błędnie ustalonym stanie sprawy. Nadto, należy zwrócić jeszcze uwagę na dwie kwestie: Po pierwsze, mimo zarzutów zawartych w zażaleniu inwestora na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 24.07.2014 r., Wojewoda w swoim rozstrzygnięciu nie odniósł się w ogóle do kwestii oceny niniejszej sprawy przez pryzmat art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. W szczególności Wojewoda nie zajął stanowiska odnośnie do podnoszonego przez J. R. braku wpływu postępowania legalizacyjnego prowadzonego w ramach sprawy zmiany sposobu użytkowania oficyny tylnej budynku przy ul. W. nr [...] w K. - na postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę dla inwestycji o znacznie szerszym zakresie przedmiotowym (dotyczącym też części frontowej budynku oraz piwnic pod podwórkiem). To zaś powoduje, iż uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zawiera ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu (powyższe kwalifikować należy jako naruszenie art. 107 par. 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a.), a nadto świadczy o braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Po drugie zaś należy podkreślić, iż wątpliwości budzi także sposób ustalenia w tej spawie kręgu stron postępowania. Zauważyć należy bowiem, iż kontrolowane rozstrzygnięcia doręczone zostały wyłącznie inwestorowi. Pominięto przy tym inne strony, które brały udział w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Jednocześnie akta sprawy nie wskazują aby prowadzące postępowanie organy, w celu ustalenia kręgu stron stosowały art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, sąd uznał, iż zarówno zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 5.11.2014 r. jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podjęcie bowiem przez orzekające w sprawie organy, wskazanych powyżej czynności i dokonanie ocen prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, mogło doprowadzić do innego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, sąd działając na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uchylił wskazane akty administracyjne. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane (pkt II sentencji). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a.