II SA/Kr 696/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. – O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 10 lutego 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu postanawia: odrzucić skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z [...] sierpnia 2007 r. nakazał A.S.-O. w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, wykonać następujące czynności: zamurować lub wypełnić luksferami, cegłą szklaną lub innymi materiałami przepuszczającymi światło o wymaganej klasie odporności ogniowej otwór okienny znajdujący się w ścianie budynku na działce [...] w W. w terminie 3 miesięcy od daty, gdy decyzja stanie się ostateczna. W dniu 27 września 2007 r. A.S.O. wniosła odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z [...] lutego 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 59 § 2 kpa, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z tej samej daty, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził również, że odwołanie zostało wniesione w uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. A.S.O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. Zarzuciła, że organ błędnie ustalił, że nie usprawiedliwiła należycie przyczyny uchybienia terminowi. W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu nie kończy postępowania w sprawie, w związku z czym orzeczenie to nie podlega orzecznictwu sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone kategorie postanowień, tj. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Już na wstępie należy wskazać, że Sąd w niniejszej sprawie w całej pełni podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z 20.10.2008 r. , sygn. akt II SA/Kr 785/08, w którym przyjęto -odmiennie od poglądu powszechnie aprobowanego w orzecznictwie i w doktrynie -że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania nie należy do kategorii postanowień określonych w zacytowanym wyżej art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z powszechnie przyjmowanymi poglądami, aczkolwiek nie uzasadnionymi bliżej - instytucję przywrócenia terminu regulują przepisy art. 58-60 kpa. Organem właściwym w kwestii przywrócenia terminu, zgodnie z art. 59 § 1 kpa, jest organ właściwy w sprawie, przy czym od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Zasada ta uległa modyfikacji w art. 59 § 2 kpa, gdyż stosownie do jego treści o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia, czyli organ wyższego stopnia nad organem właściwym w sprawie. Powyższe unormowanie odnosi się zarówno do postanowień o przywróceniu tego rodzaju terminu, jak i postanowień o odmowie jego przywrócenia, brak jest bowiem podstaw do twierdzenia że ostateczny charakter uzyskuje wyłącznie postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu, pogląd ten nie zasługuje na aprobatę w odniesieniu do postanowień o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ponieważ w sytuacji wydania takiego postanowienia organ odwoławczy jest zobowiązany do stwierdzenia również w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania ( art. 134 kpa). A zatem postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, w którym organ wykluczył przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, ale postanowienie, które musi następnie zostać wydane przez organ odwoławczy, w którym organ ten stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 kpa). Wydane w trybie art. 134 kpa postanowienie jest ostateczne, co wynika zarówno z treści art. 134 in fine, a także z charakteru tego postanowienia, które jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. A zatem jest to ostatnie postanowienie, kończące postępowanie w sprawie i jako takie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przeciwieństwem postanowień kończących postępowanie w sprawie są postanowienia kończące w postępowaniu jedynie zagadnienia incydentalne, uboczne. Taki właśnie charakter ma postanowienie o odmowie przywrócenia terminu i jako takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przyjęcie odmiennego stanowiska, to jest uznanie, że również na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przysługuje skarga do sądu administracyjnego prowadziłoby do niedorzecznej sytuacji, w której obydwa postanowienia byłyby zaskarżalne na tej samej podstawie. Należy przy tym podkreślić, że stosownie do dyspozycji z art. 134 § 1 p.p.s.a WSA zobowiązany jest rozstrzygać w granicach sprawy w związku z czym przy rozstrzygając skargę na postanowienie wydane w trybie art. 134 kpa ocenia również zasadność postanowienia o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a tym samym także i to postanowienie podlega kontroli sądowej, ale w postępowaniu ze skargi na postanowienie kończące sprawę tj. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Trzeba również wskazać, że jakkolwiek zgodnie z art. 112 w zw. z art. 126 kpa błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia to przepis ten nie stwarza podstawy do rozpoznania skargi w sprawie, w której skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wobec powyższego przedmiotowa skarga A.S.-O. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, natomiast zasadność stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do złożenia odwołania podlegać będzie kontroli w postępowaniu ze skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.