II SA/Kr 702/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Projekt [...] Spółka Komandytowa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 marca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 listopada 2012r. nr [...] odmówił "A" sp. z o.o. Projekt [...] spółka komandytowa w K. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalno-usługowego oraz budowa budynku usługowego o funkcji biurowej z częścią handlową na parterze oraz garażami podziemnymi i/lub garażami w przyziemi i/lub garażami nadziemnymi na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. R. w K., wraz z budową infrastruktury technicznej, dojazdów, wjazdów na działkach nr [...], [...], [...] obr [...] w K.". W uzasadnieniu wskazano, że jedną z przesłanek wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest uzyskanie uzgodnień wymaganych na podstawie art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zmianami) w związku z art. 106 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze uznanym za pomnik historii "Kraków- historyczny zespół miasta". W związku z powyższym koniecznym było uzgodnienie projektowanego zamierzenia przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K.. Organ ten odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla omawianej inwestycji postanowieniem z dnia 27 marca 2012 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z 12 listopada 2012 r. W związku z brakiem pozytywnego uzgodnienia wymaganego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego należało odmówić ustalenia warunków zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Projekt [...] Spółka Komandytowa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów: 1) art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeks postępowania administracyjnego, poprzez przedwczesną odmowę ustalenia warunków zabudowy, bez wymaganego przepisami prawa wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2) art. 7, art. 77 §1, art. 80 art. 107 §1 i §3, w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 §1 K.p.a. wyrażające się wydaniem rozstrzygnięcia bez pełnego zgromadzenia materiału dowodowego występującego w sprawie; 3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 art. K.p.a., co przejawiło się w przedwczesnym wydaniu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, a więc w oparciu o stanowisko organu współdziałającego odmawiające uzgodnienia projektu decyzji pomimo, że nie upłynął termin do zaskarżenia tego stanowiska do wojewódzkiego sądu administracyjnego; 4) art. 6, art. 7, art. 28 K.p.a. poprzez ustalenie stron postępowania, bez włączenia ich do akt niniejszej sprawy, a więc bez umożliwienia innym stronom niniejszego postępowania weryfikacji prawidłowości ustaleń organu w tym zakresie; 5) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 art. 10 §1 w zw. z art. 28 K.p.a., poprzez naruszenie obowiązku zawiadomienia wszystkich stron postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na działce o numerze ewidencyjnym [...] obr. [...], położonej przy ul. R. w K. o wszczęciu postępowania, o czynności dokonywanych w toku postępowania oraz o decyzji kończącej postępowanie; 6) art. 107 §1 i §3 K.p.a., ponieważ decyzja nie zawiera prawidłowej podstawy prawnej, ani prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co wynika z przedwczesnej odmowy ustalenia warunków zabudowy tj. bez uzyskania trwałego stanowiska współdziałającego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 29 marca 2013 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazano, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji będzie możliwe w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także po uzyskaniu uzgodnień wymaganych na podstawie art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, w związku z art. 106 §1 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie),decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ". Zajęcie stanowiska przez inny organ wymieniony w ust. 4 art. 53 ustawy, dokonane w trybie art. 106 kpa, wiąże organ prowadzący postępowanie. Wskazano dalej, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze objętym ochroną konserwatorską na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 80, póz. 717). Przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze uznanym za pomnik historii "Kraków- historyczny zespół miasta" na podstawie zarządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994r., a także w obrębie urbanistycznego Kleparza, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A-648, decyzja z dnia 25 stycznia 1984 r. Na działce nr [...] zlokalizowana jest murowana "B" z 1878r. wraz z nieczynnym od dawna Zakładem [...]. "B" wpisana jest wraz z działką do rejestru zabytków indywidualna decyzja z dnia 7 października 1982r. (nr rej. [...]), przy czym wpis zgodnie z obowiązującym rozstrzygnięciem Ministra Kultury z 10 grudnia 2004 r. nie obejmuje pozostałej zabudowy. W związku z powyższym w niniejszej sprawie koniecznym było uzgodnienie projektowanego zamierzenia przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 wyżej powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 §1 K.p.a. Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. w postanowieniu z dnia 27 marca 2012r., znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. zostało utrzymane w mocy przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 12 listopada 2012r. znak [...]. Wskazano, że postanowienie uzgodnieniewe ma charakter ostateczny i jest wykonalne, a organy współdziałające wypowiedziały się w sprawie w sposób prawnie wiążący. Okoliczność zaskarżenia postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej zakończenie postępowania głównego przez Prezydenta Miasta. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 53 ust. 4 ustawy, jak również art. 106 k.p.a., a także zasad ogólnych Kodeksu i reguł prowadzenia postępowania dowodowego nie zasługują na uwzględnienie. Decyzja została prawidłowa uzasadniona i nie narusza w tym względzie wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących ustalenia stron postępowania w sprawie tut. Kolegium stwierdza, że krąg ten określony został prawidłowo i z należytą starannością przez Organ I instancji. Stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła "A" sp. z o.o. Projekt [...] spółka komandytowa w K., zarzucając jej 1) art. 138 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 Nr 79, póz. 856), zwanej dalej "Ustawą o samorządowych kolegiach odwoławczych" oraz w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. póz. 647), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 106 § 1 k.p.a. wyrażające się w nieuzasadnionym i bezpodstawnym utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 listopada 2012 roku, znak: [...], pomimo tego, że zaskarżona decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego przepisami prawa stanowiska innego organu - Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. - które byłoby pewne i niezmienne, w tym, co do którego w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie byłoby wątpliwości dotyczących jego treści, co wynikało z błędnego przyjęcia, że za wymagane przez przepisy prawa zajęcie stanowiska przez organ współdziałający można uznać rozstrzygnięcie ostateczne w administracyjnym toku postępowania, chociażby nie upłynął termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego lub chociażby w stosunku do postanowienia zawierającego zajęcie stanowiska przez organ współdziałający wniesiono środek zaskarżenia. Zarzucono Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu błędną wykładnię wyżej wskazanych przepisów prawa, prowadzącą do nieuzasadnionego przyjęcia, że bez wpływu na treść decyzji, w stosunku do której do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało wniesione odwołanie, pozostawała okoliczność, że w dacie wydania przez Prezydenta Miasta decyzji orzekającej o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie upłynął termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na stanowiące podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 12 listopada 2012 r., orzekające o utrzymaniu w mocy postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 27 marca 2012 r., orzekającego o odmowie uzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego na nieruchomości przy ul. R. w K.. Błędy, o których mowa powyżej mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 12 listopada 2012 r., znak: [...], w dniu 24 kwietnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 208/13 uchylił to postanowienie i orzekł o wstrzymaniu jego wykonania. 2) art. 138 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., stosowanymi w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 162, póz. 1568), zwanej dalej "ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami", poprzez zaniechanie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 listopada 2012 roku, znak: [...], orzekającej o odmowie ustalenia warunków zabudowy, pomimo tego, że założeniem zamierzenia inwestycyjnego było przeprowadzenie przez skarżącą remontu konserwatorskiego zabytkowej "B", a zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o stanowisko organu współdziałającego, w odniesieniu do którego skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych wyrażające się w bezpodstawnym przyjęciu, że Prezydent Miasta wyjaśnił stan faktyczny, wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, pomimo, że decyzja Prezydenta Miasta została wydana bez uzyskania wymaganego przepisami prawa stanowiska innego organu, co do którego nie ma wątpliwości dotyczących jego treści, ani wątpliwości co do tego, czy treść stanowiska tego organu nie ulegnie zmianie, chociaż stanowisko organu współdziałającego stanowi element podstawy prawnej rozstrzygnięcia i podstawowy materiał dowodowy w sprawie administracyjnej, przesądzający lub wręcz determinujący jej końcowe rozstrzygnięcie, 4) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej w związku z utrzymaniem w mocy rozstrzygnięcia niekorzystnego dla wnioskodawcy (decyzja Prezydenta Miasta z dnia 20 listopada 2012 roku, znak: [...], orzekająca o odmowie ustalenia warunków zabudowy), pomimo że podstawa jego wydania nie była ostateczna, a przeciwnie została zaskarżona do sądu administracyjnego (postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 12 listopada 2012 r., znak: [...]). 5) art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a przede wszystkim stanowiska o tym, że za wymagane przepisami prawa zajęcie stanowiska przez inny organ można uznać rozstrzygnięcie ostateczne w administracyjnym toku postępowania, chociażby nie upłynął termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego lub chociażby w stosunku do postanowienia zawierającego zajęcie stanowiska przez organ współdziałający wniesiono środek zaskarżenia oraz poprzez niewyjaśnienie w jaki sposób skarżąca może dochodzić wydania decyzji orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchyli postanowienie organu współdziałającego po tym, jak Prezydent Miasta odmówił ustalenia warunków zabudowy, w tym w jaki sposób ma zostać wykonany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekający o wstrzymaniu wykonania postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 12 listopada 2012 r., jeżeli postępowanie administracyjne główne - w sprawie ustalenia warunków zabudowy - już wcześniej zostało zakończone; 6) art. 6 k.p.a. i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez ustalenie kręgu podmiotów posiadających przymiot strony w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym na podstawie wykazu stron postępowania przekazanego Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu przez Prezydenta Miasta - organ prowadzący postępowanie główne w sprawie ustalenia warunków zabudowy na nieruchomości przy ul. R.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało samodzielnych ustaleń w tym zakresie oraz - prawdopodobnie - nie zbadało postępowania Prezydenta Miasta, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono ogólnie o prawidłowości działań Prezydenta Miasta, bez ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu, a więc do tego, że w postępowaniu przed Prezydentem Miasta niektóre ze stron ustalono w oparciu o dokumenty sprzed wielu lat, których treści nie potwierdzono (brak o tym informacji w aktach postępowania), a które mogą stwierdzać stan przeszły (śmierć strony, odwołanie pełnomocnictwa, odwołanie zarządu lub kurateli) oraz na podstawie dokumentów z akt innych postępowań, bez włączenia ich do akt niniejszej sprawy oraz bez wyjaśnienia podstawy prawnej dokonanych ustaleń, co umożliwiło Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu weryfikację prawidłowości ustaleń dokonanych przez Prezydenta Miasta ; 7) art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 Ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez naruszenie obowiązku zawiadomienia wszystkich stron postępowania o odwołaniu (według informacji udzielonej przez pracowników Samorządowego Kolegium Odwoławczego ustaloną praktyką jest, że nie doręcza się odpisu odwołania stronom, a tylko informuje się strony o tym, że inna strona wniosła odwołanie), o czynnościach dokonywanych w toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, w tym w związku z nieinformowaniem stron postępowania o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy oraz o zaskarżonej decyzji - w tym w związku z nieprawidłowościami w kwestii ustalenia kręgu stron postępowania. Na podstawie tych zarzutów skarżąca spółka wniosła o: 1. Uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 marca 2013 r., znak: [...], i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 listopada 2012 roku, znak: [...], orzekającej o odmowie ustalenia warunków zabudowy, obu w całości - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.), zwanej dalej " p.p.s.a.", 2. o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł - na podstawie art. 200 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przypomnieć należy przepisy, które w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie. Po myśli art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz.647 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (...) prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4. Natomiast z art. 53 ust. 4 pkt. 2 ww. ustawy wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 nr 162 poz.1568 ze zm.) w art. 7 wymienia następujące formy ochrony zabytków: wpis do rejestru zabytków; uznanie za pomnik historii; utworzenie parku kulturowego; ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Po myśli natomiast art. 53 ust. 5 uzgodnienia dokonywane są w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Art. 106 § 1 Kpa stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Z wszystkich wyżej powołanych przepisów wynika – i jest to pogląd nie budzący kontrowersji czy wątpliwości – że nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku uzgodnienia jej treści (projektu) z właściwymi organami wymienionymi w art. 53 ustawy o planowaniu. W niniejszej sprawie organem tym, którego pozytywne uzgodnienie było wymagane dla ustalenia warunków zabudowy był Wojewódzki Konserwator Zabytków, gdyż planowana inwestycja znajduje się na obszarze uznanym za pomnik historii "Kraków- historyczny zespół miasta" na podstawie zarządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994r., a także w obrębie urbanistycznego [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A-648, decyzją z dnia 25 stycznia 1984 r. Dalej wskazać należy, że postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji stało się ostateczne w dniu 12 listopada 2012 r tj. w dacie w której Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Decyzja organu I Instancji tj. decyzja Prezydenta Miasta wydana została w dniu 20 listopada 2012r. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja wydana została dopiero wówczas gdy postanowienie "uzgodnieniowe" było już ostateczne. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 9 listopada 1998 r. sygn. OPS 8/98, wskazał, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a., narusza przepis art. 106 § 1 k.p.a. Innymi słowy, tylko brak ostatecznego uzgodnienia wymaganego prawem przez inny organ jest uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowi też przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Kolejno wskazać należy, że podstawowym zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej. "Sprawowanie kontroli" oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Kontrola sądów administracyjnych polega na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: a) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) dochowania wymaganej prawem procedury, c) respektowania reguł kompetencji (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/05, Lex nr 265017). Sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem wprawdzie ocenia, czy jest on zgodny z przepisami obowiązującego prawa, w tym z przepisami regulującymi postępowanie, w którym akt ten został wydany, ale przepisów tych w postępowaniu sądowoadministracyjnym bezpośrednio do kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stosuje. Kontroli tej sąd dokonuje w ramach zakreślonych przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z 15 lutego 2006 r., I OSK 468/05, Lex nr 196298). Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji z punktu widzenia legalności, czyli zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny jest w zasadzie sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracyjnego. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito, jego zadaniem jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia wymaganej przez prawo podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji. Zadanie to sprowadza się do ustalenia, czy materiał procesowy zebrany w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymaganiom stawianym przez przepisy prawne. Sąd administracyjny jest powołany do formułowania w swoich orzeczeniach zwrotów stosunkowych, czyli wypowiedzi kwalifikujących określone zachowanie jako zgodne albo jako niezgodne z prawem (zob. np. wyrok NSA z 30 września 2005 r., FSK 2282/04, Lex nr 173165; wyrok NSA z 6 września 2005 r., FSK 2161/04, Lex nr 173175; wyrok NSA z 20 lipca 2004 r., GSK 589/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 56; wyrok WSA w Warszawie z 6 listopada 2006 r., III SA/Wa 1831/06, Lex nr 328517). Kontrolna rola sądów administracyjnych ma również i tę konsekwencję, że ocena działalności administracji publicznej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny następuje według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji. W niniejszej sprawie na dzień wydania kontrolowanej decyzji – zarówno organu I jak i II instancji – istniało w obrocie prawnym ostateczne postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. IV SA/Wa 209/13), którym uchylone zostało postanowienie organu II Instancji (Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego) wydany został bowiem w dniu 24 kwietnia 2013., co oznacza, że na dzień wydania decyzji zaskarżonej (29 marca 2013r.) jak i poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji (20 listopada 2012r.), działanie organów administracyjnych odmawiających ustalenia warunków zabudowy było prawidłowe. Późniejszy wyrok WSA w Warszawie uchylający postanowienie nie może na tę ocenę mieć wpływu. W związku z powyższymi wywodami nie mogą zatem odnieść skutku zarzuty skargi – choć różnie formułowane- zmierzające do zakwestionowania prawidłowości wydanych decyzji, z tego powodu, że organ II Instancji nie wyczekiwał na rozpoznanie skargi przez WSA W Warszawie na ostateczne postanowienie organu "uzgadniającego". Ponownie podkreślić należy, że organ nie miał takiego obowiązku, gdyż dla wydania decyzji wystarczające jest postanowienie ostateczne a nie prawomocne. Wskazać tez należy, że w żadnym wypadku nie było obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]: "niewyjaśnienie w jaki sposób skarżąca może dochodzić wydania decyzji orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchyli postanowienie organu współdziałającego po tym, jak Prezydent Miasta odmówił ustalenia warunków zabudowy, w tym w jaki sposób ma zostać wykonany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekający o wstrzymaniu wykonania postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jeżeli postępowanie administracyjne główne - w sprawie ustalenia warunków zabudowy - już wcześniej zostało zakończone". Rolą organu administracyjnego II Instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy a nie antycypowanie wyroków sądowych i rozważanie ich ewentualnej treści oraz skutków prawnych i faktycznych, które rozstrzygnięcie może przynieść dla stron postepowania. Nie może też odnieść skutku zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. poprzez: naruszenie obowiązku zawiadomienia wszystkich stron postępowania o odwołaniu, o czynnościach dokonywanych w toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym; nieinformowanie stron postępowania o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy oraz o zaskarżonej decyzji oraz nieprawidłowe ustalenia kręgu stron postępowania. Wskazać bowiem należy, że po myśli art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. podstawą uchylenia decyzji przez sąd administracyjny nie jest stwierdzenie jakiegokolwiek naruszenia przepisów postepowania ale tylko takiego naruszenia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Żadnej z powyższych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy Skarżąca nie wskazała, a Sąd działając z urzędu i nie będąc związany granicami skargi, uchybień takich nie znalazł. Z wszystkich wyżej wymienionych względów, na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu.