II SA/Kr 704/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: st.sek. sąd. Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. P. na uchwałę nr CV/1411/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Cystersów" zmienionej uchwałą nr LXVIII/977/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Cystersów" skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr 704/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. P. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 7 lipca 2010 r. nr CV/1411/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: I. oddalić wniosek Spółki [...] Sp.z.o.o w W. o dopuszczeniu do udziału w sprawie w charakterze uczestnika; II. oddalić wniosek spółki [...] S.A. we W. o dopuszczeniu do udziału w sprawie w charakterze uczestnika. W. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr CV/1411/10 z 7 lipca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Cystersów" zmienioną uchwalą Rady Miasta Krakowa z 27 lutego 2013 r. nr LXVIII/977/13. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: - art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem, - art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak zawarcia wszystkich wymaganych zapisów planu w zakresie zasad scalania i podziałów działek, - art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wprowadzenie całkowitego zakazu realizacji ogrodzeń na zdecydowanej większości terenów objętych planem miejscowym, - art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak określenia w części opisowej parametrów dróg wchodzących w skład systemu komunikacji, nieprecyzyjne określenie wskaźników miejsc postojowych, oraz wyznaczenie na rysunku planu przebiegu dróg wewnętrznych, - art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uchwalenie planu, którego ustalenia w zakresie przeznaczenia terenu są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, - art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie przez Radę Miasta Krakowa zgłoszonych uwag do projektu planu miejscowego, - art. 140 ustawy Kodeks cywilny polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu prawa własności skarżącego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości bądź ewentualnie w zakresie dotyczących nieruchomości stanowiących jego własność oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podał, że jest właścicielem zabudowanej nieruchomości składającej się z ewidencyjnej nr [...] obr. 5 Śródmieście przy ul. [...]. Z przedmiotową nieruchomością powiązane jest prawo własności lokali w budynku zlokalizowanym na przedmiotowej nieruchomości. Powyższa nieruchomość znajduje się, na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 9U - tereny zabudowy usługowej. Z treści planu miejscowego wynika, iż pomimo zlokalizowania powyższej nieruchomości na terenie przeznaczonym pod zabudowę, to jednak szczegółowe postanowienia planu miejscowego wyłączają możliwości inwestycyjne nieruchomości. Jakiekolwiek zwiększenie ilości mieszkań, czy też powierzchni usługowej w istniejącym na nieruchomości budynku wiąże się z koniecznością istotnego zwiększenia ilości miejsc postojowych. Mając na uwadze, że nieruchomość jest już obecnie zabudowana, nie jest więc możliwe zaprojektowanie odpowiedniej ilości miejsc postojowych, które zgodnie z postanowieniami miejscowego, należy lokalizować w granicach terenu objętego inwestycją. Zdaniem skarżącego, organ przekroczył tzw. granice władztwa planistycznego, ingerując w sposób drastyczny w przysługujące mu prawo własności nieruchomości. W wyniku nieprawidłowego wykonywania przez organ gminy władztwa planistycznego został więc naruszony interes prawny skarżącego wynikający przede wszystkim z treści: art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 233 ustawy - Kodeks cywilny i art. 6 ust. 2 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu skarżący podał, że zaskarżony plan w znacznym zakresie jest sprzeczny ze studium, przewidując odmienne niż w wykorzystanie znacznych obszarów objętych planem, co uzasadnia stwierdzenie nieważności planu miejscowego w całości. W studium praktycznie cały obszar objęty planem miejscowym przeznaczony został pod tereny UC - tereny o przeważającej funkcji usług komercyjnych. Zgodnie z treścią studium głównym przeznaczeniem przedmiotowego jest terenu zabudowa usługowa - obiekty i urządzenia umożliwiające realizacje przedsięwzięć komercyjnych (w tym istniejące i projektowane targowiska) wraz z możliwym uzupełniającym programem mieszkaniowym wielorodzinnym. Tymczasem z treści uchwalonego planu miejscowego wynika, że część terenów przeznaczonych w studium pod tereny o przeważającej funkcji usług komercyjnych została wyłączona przeznaczona w planie miejscowym pod tereny zieleni urządzonej oraz tereny zieleni izolacyjnej. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący podał, że w przepisie § 13 planu miejscowego zostały zawarte zasady przeprowadzania scaleń i podziałów. Analiza uchwalonych w tym zakresie przepisów wykazała, że organ bezpodstawnie odstąpił od wyznaczenia wielkości nowo wydzielanych działek dla zabudowy usługowej, mieszkaniowo -usługowej oraz mieszkaniowo wielorodzinnej. Na skutek powyższego, w planie brak jest przepisów dotyczących zasad scaleń i podziałów dla wszystkich terenów, dla których jest to wymagane. Ponadto w planie nie zostały zawarte wszystkie wskaźniki i parametry przewidziane w § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący podał, że w § 9 ust. 1 pkt 2e planu miejscowego, wprowadzono zakaz lokalizacji ogrodzeń w granicach obszaru planu, z wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem 1US, 2US i Uo. Zakaz ten należy uznać za zbyt rygorystyczny, przez co naruszający granice przyznanego władztwa planistycznego. Wprowadzenie zakazu ogrodzenia nieruchomości ogranicza właścicieli tych terenów i to nawet w stopniu naruszającym istotę prawa własności, właściwie czyni obszar ten ogólnodostępnym dla nieokreślonej liczby osób trzecich. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw prawnych do stosowania takich ograniczeń w zagospodarowaniu terenów prywatnych. Przedmiotowy zakaz w obecnym brzmieniu wyklucza również możliwość ogrodzenia placów zabaw dla dzieci, co wydaje się całkowicie nieracjonalne, a nawet niebezpieczne dla życia i zdrowia dzieci. Ponadto skarżący argumentował, że plan nie określa w części opisowej w sposób odpowiedni zasad modernizacji, rozbudowy i systemów komunikacji. Takie rozwiązanie należy uznać za niezgodne z przepisem 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9a rozporządzenia w sprawie wymaganego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza ustaleń planu prowadzi do wniosku, że nie zostały w nim określone w sposób odpowiedni parametry (przede wszystkim szerokości) dróg na obszarze objętym ustaleniami planu. Ponadto parametry dróg powinny zostać wyznaczone także poprzez określenie szerokości chodników czy też poboczy, które zgodnie z przepisami odrębnymi wchodzą w skład drogi. Takich zapisów brak jest jednak w treści planu miejscowego. W planie nie wskazano również ilości pasów drogowych z jakich mają się składać poszczególne drogi. Skarżący podkreślił, że konieczność dokonania odpowiednich ustaleń w powyższym zakresie nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości w świetle obecnej linii orzeczniczej sądów, które stwierdzały nieważność planów ze względu na brak wyznaczenia jednoznacznych parametrów dróg publicznych. Ponadto organ wyznaczył nie tylko przebieg dróg publicznych, ale również dróg wewnętrznych, przekraczając w tym zakresie przysługujące mu z ustawy uprawnienie do ingerowanie w prawo własności podmiotów. Dalej skarżący wskazał, że z treści § 4 pkt 9 w/w rozporządzenia wynika, że w planie miejscowym należy określić ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Co prawda w § 15 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego określono wskaźnik ilości miejsc parkingowych, jednakże zdaniem skarżącego, równoczesne zawarcie wymogu, aby miejsca postojowe były lokalizowane w granicach terenu objętego inwestycją jest zbyt rygorystyczne, gdyż w praktyce uniemożliwia zainwestowanie nieruchomości już zabudowanych, na których nie jest możliwe zagwarantowanie dodatkowych miejsc postojowych. W zakresie przedmiotowych nieruchomości plan powinien dopuszczać możliwość lokalizacji miejsc postojowych na nieruchomościach sąsiednich byłoby możliwe chociażby w drodze zawierania przez inwestorów odpowiednich umów cywilnoprawnych z właścicielami nieruchomości sąsiednich. W kwestii naruszenia przez organ planistyczny art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skarżący zarzucił, że rada nie poddała ocenie i głosowaniu uwag złożonych do projektu. Stanowi to istotne naruszenia procedury planistycznej, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego planu miejscowego w całości. Odwołując się do orzecznictwa skarżący wskazał, że nie jest możliwe poddanie pod głosowanie rady gminy, listy uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy, gdyż nie odpowiada to w żadnej mierze wymogowi rozpatrzenia uwag. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. W pierwszej kolejności organ przedstawił tok formalnoprawny podjęcia uchwały Nr CV/1411/10 Rady Miasta Krakowa. W opinii Prezydenta kwestionowane ustalenia nie przekreślają możliwości korzystania bądź rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym jej prawem własności. Skarżący może rozporządzać tą nieruchomością i korzystać w sposób ustalony między innymi planem miejscowym. Uchwalenie planu miejscowego nie skutkuje uszczupleniem jej uprawnień właścicielskich. Skarżący nadal może korzystać z przysługującego prawa własności w sposób zgodny z przepisami ustaw, jak i zasadami współżycia społecznego, a także prawo to zbywać. Odnosząc się do zarzutu niezgodności planu ze studium organ wskazał, że stanowisko skarżącego zdaje się opierać na założeniu, iż zgodność planu ze studium występuje wtedy, kiedy w planie następuje proste powielenie ustaleń studium. Założenie to jednakże nie znajduje uzasadnienia na gruncie obowiązującego porządku prawnego. Studium jest bowiem aktem ogólnym, sporządzanym dla obszaru całej gminy, natomiast plan miejscowy jest aktem szczegółowym, wyznaczającym optymalne przeznaczenie terenu. Już sam fakt rozróżnienia przez ustawodawcę tych aktów dowodzi, iż posiadają one inną zawartość merytoryczną. Organ przytaczając ustalenia studium dla terenów UC - tereny o przeważającej funkcji usług komercyjnych, wskazał, że standardem wykorzystania terenu jest intensyfikacja zabudowy usługowej (rozbudowa i uzupełnianie zabudowy) możliwa pod warunkiem zachowania przyjętych standardów dotyczących dostępności terenów otwartych i terenów zieleni. Ten zapis powoduje, iż nieuprawnione jest twierdzenie, jakoby teren oznaczony w studium symbolem DC, w całości musiał zostać przeznaczony w planie pod usługi komercyjne. Ponadto w części tekstowej studium (strona 142 tekstu studium) podano, że "Dla wskazanych powyżej kategorii terenów określa się zakres przeznaczenia terenu, główne kierunki zagospodarowania oraz warunki i standardy wykorzystania terenów. Uzupełnieniem dla tych ustaleń są treści ustaleń dla wyznaczonych stref związanych z ochroną kulturową, ochroną krajobrazu, ochroną przyrodniczą oraz ustalenia dotyczące rehabilitacji zabudowy mieszkalnej, rewitalizacji zabudowy przemysłowej a także programów aktywizacji. Granice ww. kategorii zagospodarowania terenów, uwidocznione na rysunku nr K1, należy traktować jako orientacyjne a ich skorygowany przebieg określony będzie w planach miejscowych, zgodnie z zasadami określającymi spójność planów z polityką zawarta w Studium". Z przytoczonych zapisów płynie wniosek, iż kategorie terenu ujęte w studium określają główne, a zatem nie jedyne możliwe kierunki zagospodarowania oraz warunki i standardy wykorzystania terenów. Również zarzut dotyczący braku szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości dla obszaru objętego granicami planu nie znajduje – zdaniem organu - uzasadnienia. Odwołując się poglądów prezentowanych w doktrynie wskazał, że plan miejscowy zawiera obligatoryjnie ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2, jeśli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 - brak takich ustaleń nie może stanowić o jego niezgodności z prawem. W zaskarżonym planie zawarto komplet wymaganych prawem ustaleń w zakresie zasad scalania i podziału nieruchomości, adekwatnie do sytuacji przestrzennej terenów (§13 tekstu planu). Skarżący nie wyjaśnił dlaczego uważa, iż skarżony plan winien zawierać bezwzględnie wszystkie elementy, w odniesieniu do całego terenu objętego planem, wymienione w ramach tej grupy zarzutów, co w istocie sprowadza te zarzuty do polemiki z celowością przyjętych rozwiązań planistycznych, a nie oceną ich legalności. Z kolei wprowadzenie zakazu lokalizacji ogrodzeń nie stanowi o przekroczeniu przez organy gminy przysługującego im prawem władztwa planistycznego. Przepisy prawa nie przyznają właścicielom nieruchomości nieograniczonego prawa do jej ogrodzenia. Jedynie przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wskazują tryb postępowania, warunkujący możliwość wykonania robót budowlanych związanych z powstaniem ogrodzenia. Nie przesądzają jednakże, czy w danym terenie w ogóle jest możliwa budowa ogrodzeń. O tym rozstrzygają przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które określają warunki zabudowy i zagospodarowania poszczególnych terenów. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Ogrodzenie niewątpliwie stanowi jedną z form zabudowy, a zatem wykluczenie realizacji tego elementu zagospodarowania terenu mieści się w ramach władztwa planistycznego gminy. Organy planistyczne gminy uznały, iż interes publiczny wymaga, by realizacja ogrodzeń winna zostać wykluczona na obszarach wskazanych planem, w szczególności przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Podkreślenia wymaga, że współcześnie akcentuje się szkodliwe konsekwencje społeczne zjawiska tzw. gettyzacji miast, której sprzyja zamknięcie przestrzeni miejskich poprzez realizację grodzonych zespołów urbanistycznych. W związku z tym, w skarżonym planie miejscowym zawarto stosowne regulacje wykluczające możliwość powstania ogrodzeń. Również grupa zarzutów w przedmiocie parametrów układu komunikacyjnego nie znajduje uzasadnienia. Organ przytoczył postanowienia zawarte w § 15 skarżonego planu, w którym zostały ustalone zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury komunikacyjnej. Dodatkowo elementy układu komunikacyjnego zostały również doprecyzowane w ustaleniach szczegółowych planu w § 38 tekstu planu. Zdaniem organu, zapisy planu spełniają wymagania § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższy przepis rozporządzenia wymaga "określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych". W związku z tym, "droga", w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, oznacza złożoną "budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym" (art. 4 pkt 2 ustawy). Z kolei według Słownika Języka Polskiego PWN (wersja internetowa) pojęcie "parametru" oznacza zmienną, którą przyjmuje się za stałą w danym zagadnieniu, aby podkreślić jej odmienną rolę w porównaniu z innymi zmiennymi albo wielkość charakterystyczną dla danego materiału, procesu lub urządzenia. Przy tak zdefiniowanych pojęciach, parametry drogi mogą być określone tylko przez złożony, wieloaspektowy i zmienny w przebiegu przestrzennym drogi opis (tak, jak to wyraża się graficznie i opisowo np. w projektach budowlanych dróg), który następuje dopiero na etapie sporządzenia projektu budowlanego. Właściwości ustalania szczegółowych warunków budowy lub przebudowy dróg, a więc i parametrów drogi, określają przepisy odrębne. W ustaleniach planu parametrem, czyli liczbową lub opisową wielkością charakteryzującą układ komunikacyjny (pod którym rozumie się zespół dróg wraz z ich pasami drogowymi oraz ich wzajemnymi powiązaniami), jest szczegółowe określenie lokalizacji pasów drogowych wpisane graficznie na rysunku planu. Takie rozwiązanie pozwala na precyzyjne zdekodowanie parametrów układu komunikacyjnego. Innym parametrem jest opisana w § 15 planu hierarchia (układ podstawowy i uzupełniający) i sposób funkcjonowania układu drogowego w stosunku do obszaru objętego planem. Przyjęta w planie klasyfikacja dróg publicznych i wyznaczenie dróg wewnętrznych umożliwia dalsze uściślenia parametrów poszczególnych dróg w układzie. Ustalenia bardziej szczegółowych parametrów poszczególnych dróg, jako złożonych budowli są regulowane przez przepisy odrębne i dotyczą procedur, realizowanych poza sporządzaniem i uchwalaniem planów miejscowych. Ponadto, skarżący kwestionuje zasadność zapisów dotyczących wyznaczenia miejsc postojowych, twierdząc, że zawarcie wymogu, aby miejsca postojowe były lokalizowane w granicach terenu objętego inwestycją jest zbyt rygorystycznym ograniczeniem, gdyż uniemożliwia zainwestowanie nieruchomości już zabudowanych. W ocenie organu, argument ten nie dotyczy zgodności z prawem, lecz zasadności przyjętego rozwiązania planistycznego. Plan miejscowy zawiera normy pozwalające na ukształtowanie docelowego sposobu zagospodarowania przestrzeni i nie musi utrwalać istniejącego zainwestowania terenu. W przedmiocie zarzutu naruszenia art. 17 pkt 9 organ wyjaśnił, że załącznik o sposobie rozstrzygnięcia nieuwzględnionych uwag stanowi załącznik do uchwały o planie (załącznik nr 3), opracowany w oparciu o wzór stanowiący załącznik nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wraz z projektem uchwały i pozostałymi załącznikami, po wykonaniu przez organ wykonawczy gminy czynności planistycznych, zostaje przekazany organowi uchwałodawczemu gminy. Mając na uwadze powyższe wymogi, Prezydent Miasta Krakowa, po sporządzeniu projektu planu, zarządzeniem Nr 1450/2013 z 24 maja 2013 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia skarżonego planu, przekazał organowi uchwałodawczemu projekt uchwały. Rada Miasta Krakowa, przystępując do prac nad przekazanym jej projektem uchwały, wykonuje szereg czynności, które nie wynikają bezpośrednio z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz stanowią postanowienia Statutu Miasta Krakowa, uzupełniającego enigmatyczne zapisy ustawy. W związku z tym, w pierwszej kolejności projekt uchwały przekazywany jest Komisji Głównej RMK, która ustala kalendarz prac nad projektem i kieruje projekt do poszczególnych radnych oraz dc właściwej komisji merytorycznej, celem uzyskania stosownej opinii o projekcie uchwały. Komisją właściwą dla projektów planów miejscowych jest Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RMK, która szczegółowo debatuje zarówno nad rozwiązaniami planistycznymi zawartymi w projekcie planu, jak i nad wszystkimi załącznikami do projektu uchwały. W posiedzeniu Komisji uczestniczy autor opracowania planistycznego oraz merytoryczni pracownicy organu planistycznego, którzy udzielają wyjaśnień w zakresie dotyczącym projektu uchwały. Komisja szczegółowo analizuje przedłożony projekt, nieuwzględnione przez Prezydenta Miasta Krakowa uwagi, a ponadto przeprowadza dyskusję nad wszystkimi aspektami przedłożonego projektu, w tym także nad nieuwzględnionymi przez Prezydenta Miasta Krakowa uwagami. W posiedzeniu komisji mogą uczestniczyć również zainteresowane podmioty, którym w toku prac komisji jest udzielane prawo zabrania głosu. W zależności od potrzeb, wyznaczany jest termin, w którym dla szczegółowego omówienia powstałych w toku posiedzenia komisji wątpliwości, wyznaczane zostają posiedzenia podkomisji KPPiOŚ RMK. Następnie nad projektem uchwały, do którego dołączona została opinia Komisji, odbywa się pierwsze czytanie na posiedzeniu sesji Rady Miasta Krakowa. W toku I czytania, projekt uchwały jest omawiany przez projektodawcę, a następnie, w zależności od potrzeb, odbywa się wysłuchanie publiczne. Końcowym etapem l czytania projektu uchwały jest przeprowadzenie dyskusji nad projektem. Po jej odbyciu, Przewodniczący Rady Miasta Krakowa wyznacza termin, w którym można wnieść poprawki do projektu uchwały. Poprawkę może wnieść indywidualnie każdy radny. Możliwość wnoszenia poprawek dotyczy całego projektu uchwały, również do załączników projektu aktu. Wniesienie poprawki skutkuje obowiązkiem sporządzenia opinii do poprawki przez projektodawcę uchwały. Po upływie terminu do wniesienia poprawek do projektu uchwały, odbywa się II czytanie projektu uchwały, w trakcie którego przeprowadzana jest dyskusja jedynie w zakresie wniesionych poprawek. Po zakończeniu II czytania, odbywają się głosowania: nad wniesionymi poprawkami, a następnie, końcowe, nad projektem uchwały. W związku z powyższym należy zauważyć, iż dokonanie zmian w projekcie uchwały, w tym załącznikach do projektu uchwały, w toku prac uchwałodawczych, wymaga inicjatywy radnego, który złoży poprawkę o danej treści. Dopiero zgłoszenie poprawki przez radnego umożliwia zajęcie odmiennego od projektodawcy projektu uchwały stanowiska przez Radę i ewentualne przyjęcie przez nią odmiennych, niż zawarte w projekcie uchwały, zapisów (ustaleń), na skutek przegłosowania poprawki. Ponieważ nie ma żadnych wymogów odnośnie zakresu merytorycznego poprawki, przedmiot poprawek dotyczy zarówno sposobu rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag, jak i poszczególnych ustaleń projektu planu miejscowego. Niejednokrotnie zdarza się, że wniesiona poprawka dotyczy zarówno sposobu rozpatrzenia uwagi, jak i szczegółowej materii planistycznej. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, iż Rada Miasta Krakowa dokonuje rozpatrzenia wniesionych uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa. Rozpatrzenie uwag dokonywane jest w oparciu o ustalenia zawarte w projekcie załącznika do projektu uchwały. Rozpatrzenie następuje bądź poprzez zaakceptowanie propozycji projektodawcy uchwały, albo zostaje zmienione poprzez przegłosowanie wniesionej w tym zakresie poprawki. Brak takiej poprawki oznacza, iż każdy radny, oraz Rada Miasta Krakowa w całości, uznał, iż w ich ocenie nie zaistniały przesłanki warunkujące możliwość uwzględnienia poszczególnych wniesionych uwag. Czas prac nad projektem przez organ uchwałodawczy gminy wynosi około miesiąca, w trakcie którego radni mogą zapoznać się szczegółowo z projektem, a następnie wnieść poprawkę w zakresie odmiennego, niż dokonany przez Prezydenta Miasta Krakowa, sposobu rozpatrzenia uwag. Brak stosownego działania radnych w tym zakresie jednoznacznie wskazuje, iż utożsamiają się oni z ocenami projektodawcy uchwały, który sporządza projekt załącznika do uchwały, stanowiącego o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. Organ zaznaczył, że stosownie do przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy może stwierdzić konieczność modyfikacji projektu planu w nieograniczonym zakresie, w tym wynikającym z uwzględnienia uwag nieuwzględnionych przez organ sporządzający projekt opracowania planistycznego. Ustawodawca zatem zrównał status wszystkich możliwych poprawek, akcentując jedynie, że potencjalne zmiany planu mogą być konsekwencją akceptacji przez radnych postulatów społecznych, które nie zostały uwzględnione przez sporządzającego projekt. Ponadto organ zauważył, że przepis art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, iż czynność uchwalenia planu następuje jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag. Zatem ustawodawca nie nałożył na organ uchwałodawczy gminy obowiązku rozstrzygnięcia o sposobie uwag przed podjęciem uchwały, bądź wydania przez ten organ odrębnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, oznaczana dalej jako p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.), a uprawnione są do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związane zarzutami oraz wnioskami skargi , a także powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem artykułu 147 § 1 p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W myśl art. 151 p.p.s.a w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2015. 199 ze zm., dalej w skrócie u.p.z.p.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, dalej w skrócie u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten przyznaje legitymację do zaskarżenia uchwały każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Skarga W. P. rozpoznawana w niniejszej sprawie została złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. przy wskazaniu, iż naruszony interes prawny i uprawnienie, wynikają z prawa własności jakie przysługuje skarżącemu do nieruchomości składającej się z działki ewid. nr [...] obr. 5 Śródmieście przy ul. [...] i że prawo to zostało naruszone w sposób opisany w skardze postanowieniami skarżonej uchwały. Rozważania należy poprzedzić uwagami o charakterze ogólnym. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroków z 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i z 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony przy aktach normatywnych musi przy tym stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które będą podlegać skonkretyzowaniu w następstwie podjęcia uchwały. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96 (ONSA 1997/2/89), interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy jest to interes, któremu obowiązujące przepisy prawa materialnego przyznały ochronę prawną. Brak ochrony w przepisach prawnych powoduje, że skarżący podmiot ma jedynie interes faktyczny, który nie korzysta z ochrony prawnej i nie daje legitymacji do zaskarżenia uchwały organu gminy. O statusie strony w postępowaniu sądowym ze skargi na uchwale wprowadzająca plan miejscowy decyduje nie tylko posiadanie tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia, ale dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia. A zatem dopiero wykazanie tego naruszenia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi na uchwałę. Skarga złożona na o podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, LEX 151236; z 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). Naruszenia interesu prawnego wymaga wykazania przez podmiot skarżący, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną - prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Zarazem, co wymaga podkreślenia nie jest wykluczone, że wykazanie normy w kwestionowanym przed sadem administracyjnym planie miejscowym, która ogranicza uprawnienia właściciela czy wieczystego użytkownika nieruchomości nie doprowadzi do uwzględnienia skargi. Ma to miejsce wówczas, gdy naruszenie przepisów mieści się w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy przysługującego jej z mocy art. 3 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na mocy przepisów ww. ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi. (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H..Beck Warszawa 2009, s. 197 – 198; wyrok WSA w Opolu z 27. 04. 2015 sygn. akt II SA/Op 80/15; wyrok WSA w Białymstoku z 18 lutego 2014 r. ,sygn. akt II SA/Bk 514/13). Mając na uwadze poczynione uwagi Sąd rozpoznający niniejszą sprawę ma w pierwszej kolejności obowiązek ustalić przedmiot zaskarżenia, którym może być cały plan albo jego wyodrębniona część, w której określono przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. Skonkretyzowanie w tym zakresie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność kwestionowane przez uprawniony podmiot" (por. uchwałę NSA z 3 lutego 1997 r., sygn. OPS 12/96, ONSA1997, nr 3, poz. 104, wyrok WSA w Krakowie z 20.01. 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1184/14). Jeśli więc skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości – jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - to stwierdzenie nieważności planu może nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącej, prowadziłoby w istocie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż skarga taka byłaby się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącej. Rozpoznając skargę W. P. trzeba wskazać, że jako właściciel zabudowanej nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] obr. 5 Śródmieście przy ul. [...] znajdującej się w obszarze przedmiotowego planu miejscowego posiada on legitymację procesową do wniesienia skargi jednak w zakresie ograniczonym ze względów na przedmiot własności.. Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że W. P. dopełnił wymogu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym gdyż wezwał Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa związanego z ustaleniami skarżonego MPZP obszaru "Cystersów". Wezwanie to okazało się bezskuteczne. Ja ww. Skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] obr. 5 Śródmieście, przy ul [...] Nieruchomość jest zabudowana i znajduje się w obszarze planu miejscowego oznaczonego symbolem 9U – tereny zabudowy usługowej. Skarżący upatruje naruszenie jego interesu prawnego w związku z ustaleniami przedmiotowego planu miejscowego, w którym w § 15 ust. 1 p. 6 lit. a) części tekstowej planu w zakresie minimalnych wskaźników parkingowych nakazano aby miejsca postojowe były lokalizowane w granicach terenu objętego inwestycją (w terenie inwestycji), a ilość miejsc postojowych obliczana w projekcie budowlanym według faktycznych potrzeb i wymogów wynikających z rodzaju inwestycji, jej wielkości i programu użytkowo-funkcjonalnego, zakładanej liczby pracowników, użytkowników (...) i przyjęciu jako minimum: 1,2 miejsca postojowego dla samochodów osobowych na 1 mieszkanie oraz dodatkowo 1 miejsce naziemne na 10 mieszkań dla zabudowy mieszkalno-usługowej i mieszkaniowej. W ocenie Skarżącego ww. wymaganie i wskaźniki są zbyt rygorystyczne. Skarżący upatruje naruszenia swojego interesu prawnego także w treści normy z § 9 ust. 1 pkr. 2 lit. e), zgodnie z którą na wprowadza się zakaz lokalizacji ogrodzeń w granicach obszaru planu, z wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem 1 US, 2US i Uo. Z tym ustaleniem Skarżący się nie godzi. Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze, odnoszące się do treści skarżonego planu należy wskazać, ze tylko zarzuty dotyczące miejsc postojowych i ich lokalizacji oraz zakazu realizacji ogrodzeń stanowią o legitymacji skarżącego do wniesienia skargi. Pozostałe zarzuty, w których kwestionuje brak ustaleń dotyczących parametrów dróg, , brak zasad dotyczących scalania i podziałów w nieruchomości, niezgodność z ustaleniami Studium w zakresie wskazanym w skardze nie tylko naruszają interesu prawnego W. P., ale nie są również zasadne. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko organu wyrażone przez organ w odpowiedzi na skargę. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegający na przekroczeniu granic przysługującego gminie władztwa planistycznego - najogólniej rzecz ujmując – przez naruszenie istoty prawa własności i ekonomicznych walorów przestrzeni, co wynika także z uzasadnienia skargi (tj. art.1 us. 2 pkt 6 i 7, art. 20 i 6 ust. 2 w zw. z art. 4 u.p.z.p.) oraz art. 140 k.c. należy przede wszystkim wskazać, że zakres ochrony prawa własności nie jest bezwzględny i nie stanowi niczym niegraniczonego prawa do rzeczy. Nadto trzeba podkreślić, że gmina kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględniać nie tylko interes poszczególnych właścicieli, ale również interes ogólnospołeczny. Zakres władztwa planistycznego został dla gminy określony w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu z przysługującego Skarżącemu prawa własności nie może wynikać prawo do nieograniczonej zabudowy posiadanej nieruchomości. Prawo do niegraniczonego korzystania i rozporządzania przedmiotem własności nie wynika także z przepisów prawa cywilnego w tym art. 140 k.c. , gdyż uprawnienia właścicielski mogą być realizowane w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Pokrywa się to z treścią przepisu art. art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., wskazującym, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że ustalenia zawarte w planie miejscowym dookreślają granice korzystania z prawa własności. Stąd zmiana zakresu korzystania wynikająca z ustaleń planu miejscowego jest wyrazem dopuszczalnej przez ustawodawcę ingerencji w korzystanie z nieruchomości. Co do zasady nie można wobec tego twierdzić, że plan miejscowy ogranicza wykonywanie prawa własności, skoro to właśnie między innymi plan miejscowy doprecyzowuje granice, w jakich owo wykonywanie jest dopuszczalne. Ograniczenia wprowadzone w § 9 ust. 1 pkt 2 lit. e) oraz w § 15 ust. 1 pkt. 6 lit. a) planu miejscowego nie skutkują uszczupleniem uprawnień właścicielskich W. P. związanych w sposób ograniczający istotę prawa własności. Jest on bowiem uprawniony - jak dotychczas – do korzystania z przysługującego mu prawa własności w sposób zgodny z przepisami prawa (w tym prawa miejscowego) i zasadami współżycia społecznego, natomiast ograniczenia w sposobie korzystania przez niego z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], które wynikają ze skarżonego planu, mieszczą się w granicach dopuszczonych prawem. W ocenie Sądu zakaz stawiania ogrodzeń w żaden sposób nie ogranicza istoty prawa własności i nie jest dowolny, gdyż jak wskazuje organ dopuszczenie takiej możliwości skutkuje szkodliwą społecznie "gettyzacją zabudowy" miejskiej. Analogicznie względy o charakterze funkcjonalnym uzasadniają normę, która nakłada na właściciela realizującego określone inwestycje obowiązek zapewnienia miejsc postojowych w budynkach mieszkalnych i mieszkalno – usługowych w granicach terenu inwestycji. Wymóg zapewnienia miejsc postojowych w obrębie terenu inwestycji – nawet już zabudowanego – nie przesądza o dalszym inwestowaniu, a tym bardziej nie wprowadza zakazu dalszego inwestowania, ale jedynie określa konieczny warunek, którego spełnienie jest wymagane. Oceniając te ustalenia jako mieszczące się w granicach władztwa planistycznego nie można przy tym abstrahować od sytuacji związanej z dużym zainwestowaniem i brakiem wystarczającej liczby miejsc postojowych w obszarze objętym przedmiotowym planem. Należy tez zważyć, że w zakresie wskaźników dotyczących ilości miejsc postojowych uchwałą nr LXVIII/977/13 Rady Miasta Krakowa z 27 lutego 2013 r. zmieniającą uchwalę Nr CV/1411/10 z 7 lipca 2010 w sprawie uchwalenia MPZP obszaru "Cystersów" istotnie zmniejszono wskaźnik ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych na 1 mieszkanie z 1,5 na 1,2. Wobec powyższego, również to ograniczenie, jak wymóg z przepisu § 15 ust. 1 ust. 6 lit. a) należy uznać za dopuszczalne rozwiązanie, mieszczące się granicach władztwa planistycznego. Mając na uwadze wyżej poczynione uwagi należało uznać zarzuty skargi odnoszące się do obszaru, w którym znajduje się nieruchomość Skarżącego za niezasadne. Nie może być również uwzględniony zarzut naruszenia procedury sporządzania miejscowego planu w tym art. 17 pkt 9 u.p.z.p, w zakresie braku poddania ocenie i głosowania nad uwagami zgłoszonymi do projektu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwalenie planu miejscowego ma nastąpić jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie uwzględnienia uwag do planu. Oznacza to, co trzeba podkreślić, że ustawa nie zawiera rozstrzygnięcia co do sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu. W kontekście całego uregulowania art. 20 ust. 1 omawianej ustawy przyjąć należy, iż, aby rozstrzygnąć o sposobie rozpatrzenia uwag, rada gminy musi uprzednio uwagi te rozpatrzyć, a więc poddać ocenie ich zasadność i ewentualną możliwość uwzględnienia, czy też brak takiej możliwości, nie sugerując się tym, jakie stanowisko w tym względzie zajął organ wykonawczy gminy, gdyż nie ma ono charakteru wiążącego. W ocenie Sądu nie oznacza to jednak, że każda ze zgłoszonych uwag winna być rozpatrzona indywidualnie, a rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Przeciwnie, w sytuacji gdy ww. przepis nie wskazuje w sposób jednoznaczny czy możliwe jest uchwalenie MPZP z jednoczesnym uchwaleniem rozstrzygnięcia w formie załącznika do planu miejscowego o sposobie rozpatrzenia zgłoszonych uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały dot. planu miejscowego ( por. wyrok NSA z 28 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1922/15). Taki sposób podjęcia rozstrzygnięcia o zgłoszonych uwagach przez radę gminy nie powoduje zatem naruszenia trybu sporządzania planu, tym bardziej, że z wykazu zawierającego zgłoszone wnioski i uwagi oraz sposób ich rozstrzygnięcia (stanowiący załącznika do planu miejscowego) wynika wprost, że jakie rozstrzygnięcie co do zgłoszonych uwag zostało podjęte w niniejszej sprawie przez RM Krakowa. Istotne jest natomiast to, czy każdy z radnych miał możliwość zapoznania się z takimi uwagami i sposobem ich rozstrzygnięcia oraz ewentualnie - w odniesieniu do uwag uwzględnionych - skonfrontować ich treść z przedłożonym projektem planu miejscowego. W tym miejscu trzeba wskazać, że w niejednolitym co prawda, ale wyraźnie zarysowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd, zgodnie z którym, nie negując celowości indywidualnego głosowania nad każdą nieuwzględnioną uwagą, mając na uwadze brak precyzji w formułowaniu przez ustawodawcę podejmowanych przez organ uchwałodawczy czynności, przyjmuje się również, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14; z 6 listopada 2013 r., II OSK 437/13; z 31 maja 2012 r., II OSK 1405/12, z 22 września 2011 r., ). Taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że radni RM Krakowa otrzymali zarządzeniem nr 1286/2010 Prezydenta Miasta Krakowa z 4 czerwca 2010 r. projekt uchwały w sprawie uchwalenia MPZP obszaru "Cystersów" z uzasadnieniem, zaopiniowany pozytywnie przez Komisję Planowania i Ochrony Środowiska RM Krakowa. Wniesienie przez przewodniczącego RM Krakowa w dniu 1 lipca 2010 r. poprawki do części tekstowej projektu polegającej na wprowadzeniu ustępu 2 do § 9 zmiany dopuszczającej zmniejszenie min. wys. budynków o maximum 5% w stosunku do wysokości wyznaczonych w rozdziale III uchwały, wiązało się z ponowną, pozytywną i jednogłośną oceną Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska RM Krakowa. Uchwała nr CV/1411/10 RM Krakowa w sprawie uchwalenia MPZP "Cystersów" wraz załącznikami została przyjęta w dniu 7 lipca 2010 r. Z kolei zarządzeniem nr 201/2013 Prezydenta M. Krakowa z 28 stycznia 2013 r. przekazany został pod obrady RM Krakowa projekt uchwały w sprawie zmiany MPZP obszaru "Cystersów" , pozytywnie zaopiniowany przez Komisję Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska w dniu 12. 02. 2013 r. i uchwalony uchwałą nr LXVIII/977/2013 RM Krakowa w sprawie zmiany MPZP obszaru "Cystersów" wraz załącznikami. W ocenie Sądu fakt, że rozpatrzenie uwag objęte zostało jednym głosowaniem nad uchwaleniem planu, a następnie uchwaleniem jego zmiany nie oznacza, że rozpatrzenie tych uwag w tej sprawie nie miało charakteru indywidualnego. Każda bowiem z uwag została wyszczególniona w załączniku do uchwał wprowadzających ww. plan miejscowy i jego zmianę, stanowiącym również wykaz sposobu rozpatrzenia zgłoszonych uwag. Nadto w odniesieniu do każdej uwagi przedstawiono stanowisko Rady Miasta Krakowa oraz o motywy jakimi kierowała się Rada rozstrzygając o sposobie ich załatwienia. W konsekwencji nie sposób uznać za uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.