II SA/Kr 711/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją nr [....] z dnia 27 lipca 2015 r., znak: [....] nałożył na P.K. nakaz rozbiórki budynku gospodarczego, usytuowanego na działkach ewid. nr [....] i [....] w J. o wymiarach ścian zewnętrznych 4,0 x 4,25 m wraz z podcieniem o wymiarach 2 x 4 m, wysokość do kalenicy 3,30 m, wykonanego na działkach ewid. nr [....] i [....] w J. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), dalej "P.b." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej "K.p.a." W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po dokonaniu kontroli na działkach ewid. nr [....] i [....] w miejscowości J. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie "budowy budynku gospodarczego, zlokalizowanego na dziatkach ewid. nr [....] i [....] w miejscowości J". W dniu 22 października 2014 r. i 16 stycznia 2015 r. przedstawiciele PINB w Z. dokonali czynności kontrolnych na działkach ewid. nr [....] i [....] w miejscowości J. , w wyniku których ustalili, że: - na działkach ewid. nr [....] , [....] w miejscowości J. znajduje się budynek parterowy z dachem dwuspadowym; - budynek na fundamencie betonowym - ławy; - budynek o konstrukcji szkieletowej drewnianej, ściany obite elementami drewnianymi; dach dwuspadowy kryty dachówką bitumiczną; - wewnątrz budynku znajduje się jedno pomieszczenie z kominem obłożonym kamieniami piaskowca; - budynek składa się z części wydzielonej ścianami o wym. zewn. 4 x 4,25m i podcieniem ograniczonym drewnianymi słupami; podcień o wym. 2 x 4m, wysokość do kalenicy ok.3,30m; wewnątrz budynku nie zauważono żadnych instalacji; - na ścianie budynku od strony północnej zamontowana skrzynka elektryczna nie podłączona do sieci elektrycznej; - od strony północnej znajduje się także studzienka wykonana z kręgów betonowych, w której znajduje się rura wodociągowa z zaworem; - od strony drogi krajowej nr [....] , na działce ewid.nr [....] znajduje się skrzynka, tzw. złącze; - w dacie kontroli nie jest możliwe do stwierdzenia, czy została wykonana instalacja elektryczna od złącza w kierunku istniejącego na działce budynku gospodarczego; - nie stwierdzono przyłączenia budynku do sieci wodociągowej, której końcówka znajduje się w studzience betonowej na działce opisanej powyżej; - właścicielem działek ewid. nr nr [....] [....] oraz inwestorem wszelkich dotychczasowych robót - według zgodnego oświadczenia uczestniczących w trakcie kontroli osób – jest P.K. ; - inwestor nie posiada dokumentu poświadczającego legalność istniejącego obiektu; - budynek został ukończony w obecnym stanie w 2011 r.; - w dacie kontroli inwestor przedłożył protokół zakładu energetycznego z N. z dnia 16 czerwca 2014 r. dotyczący odbioru wykonanego przyłącza energetycznego z szafką pomiarową i złączem kablowym; - studnia z kręgów betonowych z przyłączem wodociągowym została wykonana wg posiadanych dokumentów przez spółkę [....] w J. (inwestor posiada zaświadczenie podpisane przez przedstawicieli spółki - datowane na 23 października 2014 r.) W dniu 12 grudnia 2014 r. przesłuchano inwestora – P.K., który zeznał, iż "do sierpnia 2012 r. występował jako opiekun prawny ubezwłasnowolnionej M.W. (właścicielki działki ewid. [....] w J.) i przed tą datą dokonał spisu inwentarza". Na zinwentaryzowanej działce (nr ewid. [....] w J.) - wg zeznań P.K. - "istniała szopa drewniana, która powstała w latach 50-tych". Od ok. października 2012 r. do maja 2014 r. przy przedmiotowym budynku wykonywał sukcesywne prace remontowe, w efekcie których "doszło do stanu obecnego". Organ przesłuchał właścicieli działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycyjnym, jak również wystąpił do Państwowego Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego w W. W związku z powyższym dokonał ustaleń, że przedmiotowy obiekt powstał po połowie 2012 roku - bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a nie jak wskazał inwestor "w wyniku sukcesywnych remontów uprzednio istniejącej szopy drewnianej", ponieważ taki obiekt nigdy na niniejszych nieruchomościach nie istniał. Jak wynika ze zdjęcia lotniczego, w dacie wykonania zdjęcia, tj. [....] 2012 r., na terenie ww. działek nie był zlokalizowany żaden obiekt budowlany. Również na podstawie rozmowy telefonicznej z dnia [....] 2015 r. przeprowadzonej z osobą pracującą w PPGK ustalono, że na wszystkich wcześniejszych zdjęciach (tj. od roku 1950), które są w posiadaniu PPGK na niniejszych nieruchomościach nie istniała żadna zabudowa - zatem ograniczono się jedynie do wydruku ostatniego istniejącego w zasobach przedsiębiorstwa zdjęcia. Inwestorem obecnie istniejącego budynku i jedynym właścicielem działek obejmujących przedmiotową inwestycję jest P.K. Przedmiotowy budynek gospodarczy zlokalizowany jest w terenie oznaczonym symbolem 1.U/MN (zgodnie z zapisami uchwały nr XXXIX/290/2013 Rady Gminy B. z dnia 21 października 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego J.). Organ przytoczył treść § 3 ww. planu. Organ wskazał, że prawo budowlane nie definiuje znaczenia pojęcia budynku gospodarczego. Przywołał treść art. 3 pkt 1 P.b. oraz § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej "rozporządzenie". Pojęcie budynku gospodarczego zostało w nim zdefiniowane na potrzeby tego rozporządzenia, w granicach delegacji ustawowej określonej w art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b.. Definicja ta nie stanowi zatem definicji legalnej budynku gospodarczego w rozumieniu art. 29 ust.1 pkt 2 P.b., niemniej jednak pojęcie budynku gospodarczego należy interpretować jako budynku dodatkowego, pomocniczego, służącego mieszkańcom, użytkowanego w celu magazynowania, przechowywania sprzętu, towaru, zapasów wykonywania prostych prac warsztatowych. Z kolei znaczenie pojęcia "budynku" jest określone w art. 3 pkt 2 P.b.. Tym samym - niezależnie od rozmiarów i przeznaczenia - każdy obiekt budowlany mający ww. cechy budynku jest budynkiem w rozumieniu ustawy, zaś jeśli nie posiada którejś cechy (np. nie jest związany trwale z gruntem lub nie posiada fundamentów) jest budowlą. Organ przywołał treść art. 30 ust. 1 oraz art. 48-49 i 49b P.b. Postanowieniem nr [....] z dnia 15 kwietnia 2015 r. organ na podstawie art. 49b ust. 2 nałożył na inwestora P.K., obowiązek przedłożenia: dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 P.b. (oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych oraz odpowiednich szkiców lub rysunków), projektu zagospodarowania przestrzennego terenu i zaświadczenia Wójta Gminy B. o zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego - w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone inwestorowi w dniu 21 kwietnia 2015 r. Inwestor zamierzający zalegalizować obiekt zobowiązany jest dostarczyć organowi nadzoru budowlanego prowadzącemu postępowanie dokumenty, o których mowa powyżej i w terminie określonym przez organ w postanowieniu. Niedotrzymanie terminu oznacza niespełnienie nałożonych na inwestora obowiązków. Dnia 12 czerwca 2015 r. P.K. złożył do PINB w Z. wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego znak: [....] , który uzasadnił faktem, iż: "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ", powołując się jednocześnie na art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., jednakże kwestia wydania zaświadczenia, na które powoływał się wnioskujący dnia 1 lipca 2015 r. została jednoznacznie rozstrzygnięta przez Wójta Gminy B. , który w powyższej dacie wydał zaświadczenie względem "zgodności istniejącego budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego mpzp", zatem PINB w Z. dnia 24 lipca 2015r. wydał postanowienie nr [....] orzekając o "odmowie zawieszenia postępowania". Zgodnie z treścią zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy B. z dnia 1 lipca 2015 r., znak: [....] , "budynek nie spełnia parametrów oraz wskaźników dla oznaczonego w planie symbolu 1.U/MN...", jak również "zaświadcza się o niezgodności budynku gospodarczego usytuowanego na działkach ewid. nr [....] i [....] , położonych w miejscowości J. z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego MPZP J". Dodatkowo do dnia wydania przedmiotowej decyzji inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego na niego w ww. postanowieniu PINB nr [....] z dnia 15.04.2015 r., wobec czego organ zastosował art.49b ust 3. P.b. P.K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił m.in., że nie dopuszczono w trakcie postępowania dowodowego przed organem I instancji materiałów w dowodowych przedstawionych przez P.K. poświadczających prawdziwy stan faktyczny (nie ma ich w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy), czym organ naruszył dyspozycję art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a., nie uwzględniono w trakcie postępowania zgłoszonego dowodu mającego istotne znaczenie dla sprawy tj.: zdjęć przedmiotowej działki obrazującej rzeczywisty stan faktyczny przedmiotowej nieruchomości nr ewid. [....] oraz m.in. przesłuchania brata byłej właścicielki przedmiotowej działki M.W.- W.M. , czym naruszono dyspozycję art. 78 § 1 K.p.a. przy jednoczesnym braku zastosowania art. 78 § 2 K.p.a. Odwołujący zarzucił również, że inwestor faktycznie nie był w stanie odnieść się do zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż był niedopuszczony do akt sprawy, a organ nie brał pod uwagę m.in. dużej odległości miedzy Z. , a miejscem zamieszkania inwestora. Podniósł też, że niezasadnie odmówiono mu przedłużenia 30-dniowego terminu do przedstawienia dokumentacji, zgodnie z jego wnioskiem z 20 maja 2015r.. Zarzucił, że w sprawie jest możliwe doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z mpzp. Podniósł, że jedyne odstępstwo wynika z kąta nachylenia dachu, co inwestor uzupełni i dostosuje do wymogu objętego planem miejscowym. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [....] z dnia 5 kwietnia 2016 r. znak [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 K.p.a. oraz art. 49b, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 P.b., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 22 października 2014 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę robót budowlanych wykonanych na działce nr [....][....][....] w miejscowości J. Stwierdzono w protokole, że na działce nr ewid. [....][....][....] położnej w miejscowości J.znajduje się budynek gospodarczy konstrukcji drewnianej posadowiony na stopach betonowych, dach dwuspadowy kryty blachą. Budynek o wym. ok. 4,25 x 4,0 i wys. ok. 3,30 m. Budynek posiada gril wraz z kominem na zewnątrz budynku. (...) W trakcie kontroli P.K. oświadczył, że budynek gospodarczy powstał w latach 60., natomiast został wyremontowany w roku 2010, obrys budynku nie uległ zmianie. Została wymieniona substancja ścian i pokrycie dachowe; kabel elektryczny wraz z skrzynką na ścianie budynku został wykonany na przełomie maj/czerwiec 2014 r. Do protokołu załączono dokumentację zdjęciową. Po uprzednim wezwaniu z dnia 01.12.2014 r., znak: [....] (karta nr 17 akt PINB), w PINB stawił się P.K. Podczas przesłuchania P.K. oświadczył, że do sierpnia 2012 r. występował jako opiekun prawny ubezwłasnowolnionej całkowicie M.W. , która była właścicielem położonej w J. działki nr [....] . Przed tą datą na przedmiotowej działce nr [....] położona była szopa drewniana zadaszona - powstała w latach ok. 50-tych. (...).Inwestor wskazał, że ok. października 2012 r. nabył przedmiotową nieruchomość - od tego momentu sukcesywnie dokonywał drobnych remontów w okresie od końca października 2012 - do maja 2014 r. przy przedmiotowym obiekcie, w efekcie których doszło do stanu obecnego (karty nr 19-20 akt PINB). W dniu [....] 2015 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę przedmiotowego obiektu. Budynek składa się z części wydzielonej ścianami o wym. zewn. 4 x 4,25 m i podcieniem ograniczonym drewnianymi słupami. Podcień o wym.: 2 x 4 m. Wysokość do kalenicy ok. 3,30 m. Do protokołu załączono dokumentację zdjęciową (karty nr 43-51 akt PINB). W dniu [....] 2015 r. K.R. , współwłaściciel działki ewid. nr [....] w J., która leży w bezpośrednim sąsiedztwie działek nr nr [....] [....] [....] zeznał, że około 2-3 lata wcześniej, tj. 2011/2012 zauważył, że na przedmiotowych nieruchomościach powstał budynek drewniany, który wcześniej nie istniał. Nie było tam także żadnego innego obiektu. Działki były puste. Zna osobę inwestora, tj. P.K. , który był u jego [....] prosić o zgodę na przekopanie/doprowadzenie prądu poprzez działkę [....] (wówczas była to działka [....] ) ok. 2012 r. W aktach sprawy zalega adnotacja urzędowa z dnia 6 marca 2015 r., znak: [....] , z której treści wynika, że na zdjęciach lotniczych będących w posiadaniu PPGK począwszy od roku 1950 na nieruchomościach obejmujących działki ewid. nr nr [....] [....] [....] w J. nie istniała żadna zabudowa. Postanowieniem nr [....] z dnia 15 kwietnia 2015 r., znak: [....] , na podst. art. 49b ust. 2 u.p.b., PINB nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia dla budynku gospodarczego, usytuowanego na działkach ewid. nr [....] i [....] w J. , stosownych dokumentów. Pismem z dnia 20 maja 2015 r. P.K. zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie wyznaczonego terminu o 30 dni, licząc od 20 maja 2015 r., z uwagi na długotrwały pobyt za granicą inwestora i związaną z tym niemożność zgromadzenia dokumentów wymienionych w postanowieniu. Postanowieniem nr [....] z dnia 28 maja 2015 r., znak: [....] , PINB na podst. art. 77 § 2 K.p.a. odmówił przedłużenia terminu do przedłożenia dokumentów. W dniu [....] 2015 r. do PINB wpłynęło zażalenie z dnia 12 czerwca 2015 r. P.K. na ww. postanowienie. W dniu [....] do PINB wpłynął wniosek z dnia 12 czerwca 2015r. skarżącego o zawieszenie postępowania dotyczącego budowy budynku gospodarczego. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zdjęcia lotniczego udostępnionego przez Głównego Geodetę Kraju Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, poświadczonego za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z roku 2012, przyjął, że obiekt budowlany powstał po roku 2012 r. Również zeznania przesłuchanych w sprawie świadków wskazują na lata 2011/2012. W stanie faktycznym niniejszej sprawy ma zastosowanie obowiązująca ustawa Prawo Budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., bowiem przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane po dniu 1 stycznia 1995 r. Mając na uwadze, iż postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443), zgodnie z art. 6 ust. 1. ww. ustawy zmieniającej: do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ przywołał treść art. 3 pkt 6, art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 1 oraz 49b ust. 1 P.b. i stwierdził, że mając na uwadze wielkość przedmiotowego budynku, jego budowa wymagała zgłoszenia, którego inwestor nie dokonał. Zasadą jest obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, chyba że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Przedmiotowy obiekt budowlany, wybudowany bez właściwego prawem zgłoszenia, powinien być oceniany przede wszystkim pod kątem możliwości jego legalizacji. Prawidłowo organ I instancji zastosował w postępowaniu tryb uregulowany w art. 49b P.b. Organ odwoławczy wskazał, przywołując na poparcie tezy orzeczenia sądów administracyjnych, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym termin określony w art. 49b ust. 2 P.b. jest terminem ustawowym, a co za tym idzie, organ nie może go skrócić ani przedłużyć. Organ wskazał, że skarżący – inwestor - w piśmie z dnia 20 maja 2015 r. wniósł o przedłużenie terminu z uwagi na swój długotrwały pobyt za granicą i związaną z tym niemożność zgromadzenia dokumentów wymienionych w postanowieniu. Inwestor nie wskazał żadnej okoliczności ani nie przedłożył żadnego dokumentu, który wskazywałby, że podjął kroki celem zalegalizowania przedmiotowego obiektu. Ponadto wniosek o zawieszenie postępowania z dnia 12 czerwca 2015 r. został złożony już po upływie wskazanego 30-dniowego terminu biegnącego od dnia doręczenia postanowienia PINB z dnia 15 kwietnia 2015 r. Termin do przedłożenia dokumentów minął w dniu 21 maja 2015 r. Mając na uwadze powyższe oraz ustawowy termin 30 dni, którego organ nie może skrócić ani przedłużyć, organ I Instancji zasadnie odmówił przedłużenia terminu. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym strona jest równorzędnym partnerem organu w zakresie prawa do inicjowania dowodów. Prawo to wynika z art. 78 K.p.a i z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku zwłaszcza, iż nie udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie dostarczył do PINB żadnych dokumentów, które wskazywałyby na dokonanie przez PINB błędnych ustaleń faktycznych. Na okoliczność istnienia w tym miejscu poprzednio obiektu budowlanego przesłuchano współwłaścicieli działki nr [....] - Z.R. i K.R. Ponadto uzyskano zdjęcie lotnicze udostępnione przez Głównego Geodetę Kraju Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, poświadczone za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z roku 2012. Z całości zgromadzonego materiału wynika, że obiekt powstał po roku 2012. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania organ wskazał, że strona została poinformowana zawiadomieniem z dnia 27 maja 2015 r., znak: [....] , o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Strona nie skorzystała z przysługującego jej ww. prawa. Abstrahując od powyższego, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2015 r., znak: [....] (karta nr 71 akt PINB), PINB organ poinformował stronę o możliwości działania przez ustanowionego pełnomocnika. Inwestor z prawa nie skorzystał. Zatem nie została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, zapewniono stronie możliwość udziału w postępowaniu na każdym jego etapie. Ustosunkowując się do zarzutu, iż jest możliwe doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z mpzp, organ wskazał, że w trybie przewidzianym art. 49 b P.b., nie ma możliwości nałożenia na sprawcę samowoli budowlanej obowiązku doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z mpzp. Niezgodność z przepisami mpzp skutkuje wydaniem nakazu rozbiórki. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Natomiast w sytuacji ustalenia, że dany obiekt narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowanie dalszych czynności przewidzianych w procedurze legalizacyjnej jest niedopuszczalne, a wówczas zakończenie postępowania administracyjnego następuje poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Ponadto organ pozyskał poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię zaświadczenia Wójta Gminy B. z dnia 1 lipca 2015 r., znak: [....] , o niezgodności budynku gospodarczego usytuowanego na dziatkach o nr ewid.: [....] i [....] położonych w miejscowości J. z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego J. ze zm. P.K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1, 78 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz naruszenie art. 49b ust. 2 i 3 P.b.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania i podniósł, że w aktach sprawy nie ma jednoznacznych ustaleń, na podstawie których stwierdzono, że obiekt zlokalizowany na nieruchomościach obejmujących działki ewid. nr [....] i [....] w J. powstał w 2012 r. Skarżący podniósł, że przedłożył do organu zdjęcie przedmiotowej działki z istniejącą szopą drewnianą, lecz nie dołączono go do akt sprawy i pominięto ten dowód. Zarzucił też, że organ pominął dowód z zeznań M.W. - brata byłej właścicielki przedmiotowej działki. Skarżący nie zgodził się też z kwalifikacją, że jest to budynek gospodarczy. Podniósł, że dla zdefiniowania przedmiotowego obiektu właściwym jest określenie wiata, na którą nie wymaga się pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Nie posiada on fundamentów, a jedynie belkę betonową. Przywołał orzecznictwo sądowe w kwestii definicji wiaty. Podniósł naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Nakaz rozbiórki obiektu może bowiem nastąpić wyłącznie wówczas, gdy przesłanki zastosowania tej instytucji zostaną ustalone w sposób niewątpliwy, tj. co najmniej w oparciu o dokładne pomiary, a nie jedynie szacunki dokonane w trakcie wizji lokalnej (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1998 r., IV SA 1273/96, Lex, nr 43252). Tym samym organy miały obowiązek dokładnie zbadać istnienie tych przesłanek, korzystając z dostępnych środków dowodowych, zwłaszcza że w trakcie postępowania skarżący zwracał uwagę na poważne mankamenty materiału dowodowego w rozpatrywanym zakresie, przedstawiając merytoryczne argumenty. Nie zajmując stanowiska wobec spostrzeżeń skarżącego i nie podejmując jego inicjatywy dowodowej organy naruszyły m.in. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Skarżący zarzucił, że uniemożliwiono mu przedłożenie zaświadczenia, ponieważ Wójt Gminy B. sporządził go już po terminie nakazanym przez organ nadzoru. Jest to zdaniem skarżącego działanie naruszające art. 7, 8, 9 K.p.a. Skarżący zarzucił, że nie dopuszczono dowodu ze zdjęć i zeznań świadków, natomiast w uzasadnieniu decyzji pojawił się dowód w postaci "rozmowy telefonicznej z dnia 6 marca 2015 r. przeprowadzonej z osobą pracującą w PPGK". Skarżący nie był informowany o gromadzonym materiale dowodowym i nie miał możliwości się do niego odnieść i zgłosić zastrzeżeń. Nie dopuszczono w trakcie postępowania dowodowego przed organem I instancji materiałów dowodowych przedstawionych przez skarżącego, poświadczających prawdziwy stan faktyczny (nie ma ich w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy), czym organ naruszył dyspozycje art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Zarzucił, że nie jest prawdą że do dnia 27 stycznia 2015 r. dokonano przesłuchania właścicieli działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycyjnym. Podniósł, że wniosek skarżącego z 20 maja 2014 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., co wynika z treści, należało potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu, czego organ nie zrobił. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organy administracji, na bazie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, trafnie wskazały jako materialną podstawę rozstrzygnięcia art. 49b ust. 1 P.b.. Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że inwestor nie dokonał zgłoszenia budowy. Inwestor kwestionuje natomiast, jakoby dokonanie zgłoszenia było w tym przypadku wymagane przepisem art. 30 ust. 1 P.b., o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Nie budzi także w tej sprawie wątpliwości Sądu stanowisko organów administracyjnych które uznały, że istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dotycząca rozbiórki budynku zakwalifikowanego jako budynek gospodarczy, o wymiarach ścian zewnętrznych 4,0 x 4,25 m wraz z podcieniem o wymiarach 2 x 4 m, o konstrukcji szkieletowej drewnianej, na fundamencie betonowym – ławie (stopach). Budynek ten jest zatem trwale związanym z gruntem. Wypada podkreślić, że legalizacja samowoli budowlanej stanowi uprawnienie inwestora, zaś niewypełnienie przez niego nałożonych obowiązków, co miało niewątpliwie miejsce w niniejszym postępowaniu, w konsekwencji musiało doprowadzić do wydania decyzji o rozbiórce wykonanej samowoli budowlanej. Decyzje organów podejmowane na podstawie art. 49b ust. 1 P.b. mają bowiem charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz nadto zobligowany do wydania nakazu rozbiórki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SA 69/97, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. II SA/Bk 503/15). Zgodnie z art. 49b P.b. właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (ust. 1). Z kolei stosownie do ust. 2 art. 49b P.b., jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu. Zgodnie z ust. 3 art. 49b P.b. w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1. W myśl zaś art. 30 ust. 2 P.b. w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Stosownie zaś do treści art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 81 K.p.a. organy administracji podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 i 107 § 3 K.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego jest niezgodny z oczekiwaniami skarżącego, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Trafnie organy ustaliły, że przedmiotowy obiekt budowlany stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. i nie zmienia tego faktu nazwanie przez skarżącego zakwestionowanego obiektu jako wiaty, czy altany, co miałoby świadczyć, że stanowi on obiekt małej architektury i jego budowa nie podlega zgłoszeniu. Zgodnie z art. 3 pkt 2 P.b. budynkiem jest taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Niewątpliwie w toku oględzin organ I instancji ustalił, że konstrukcja przedmiotowego budynku – szkieletowo – drewniana została osadzona na betonowej ławie (stopach) co powoduje, że przedmiotowy obiekt jest trwale związany z gruntem. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, istotne jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu. Trwałość połączenia budynku z gruntem musi być oceniana jako kwestia faktu. Decyduje o tym konstrukcja techniczna budynku, a połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce, nadto konstrukcja musi pozwalać na bezpieczne korzystanie z obiektu ( por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2012r. sygn. akt II OSK 323/11, LEX nr 1223296). Posadowienie budynku na ławie betonowej w żadnym wypadku nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej zakwalifikowanie takiego obiektu jako budynku, również sama technologia uformowania fundamentu w postaci ławy betonowej (stóp betonowych), nie zmienia charakteru tego obiektu budowlanego jako budynku. Ponad wszelką wątpliwość sporny budynek posiada ściany stanowiące przegrody budowlane wydzielające obiekt z przestrzeni, posiada dach oraz fundament. Zatem spełnia wszystkie przesłanki definicji budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. W ocenie Sądu przedmiotowy obiekt budowlany z całą pewnością nie jest obiektem małej architektury (np. wiatą) pomimo, że pełni funkcję gospodarczą. Prawo budowlane nie zawiera definicji budynku gospodarczego. W treści § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej "rozporządzenie", wskazano, iż ilekroć w tym rozporządzeniu jest mowa o budynku gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Trafnie ustaliły organy, że przedmiotowy budynek gospodarczy w postaci, w jakiej został ujawniony w toku oględzin [....] r. i [....] 2015 r., powstał po II kwartale 2012 r., a więc w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i w oparciu o te przepisy postępowanie w stosunku do tego obiektu winno być prowadzone. Nie znajdują bowiem potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym twierdzenia skarżącego, że w tym miejscu istniała szopa drewniana, która powstała w latach 50-tych. Przeczą temu zarówno wyniki przeprowadzonych oględzin, zdjęcie lotnicze z 30 kwietnia 2012 r., jak i treść zeznań świadków – właścicieli sąsiednich działek K.R.i Z.R. W aktach sprawy zalega również adnotacja urzędowa z dnia 6 marca 2015 r., znak: [....] , z której treści wynika, że na zdjęciach lotniczych będących w posiadaniu PPGK począwszy od roku 1950 na nieruchomościach obejmujących działki ewid. nr nr [....][....][....] w J. nie istniała żadna zabudowa. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że od ok. października 2012 r. do maja 2014 r. przy przedmiotowym budynku wykonywał sukcesywne prace remontowe, w efekcie których "doszło do stanu obecnego", wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 8 P.b., ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie, to należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Wbrew stanowisku skarżącego zakres wykonanych robót bez wątpienia nie może być potraktowany jako remont, ponieważ nie stanowi odtworzenia stanu pierwotnego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1027/10 (LEX nr 759820) oraz wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2013r. sygn. akt II SA/Gl 1521/12 (LEX nr 1347761), zgodnie z którymi cechą charakterystyczną remontu jest odtworzenie stanu pierwotnego, stąd nie mogą być uznane za remont roboty budowlane, w wyniku których powstają nowe elementy. Wykonanie nowego obiektu budowlanego nie stanowi remontu lecz budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 6 P.b. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 28 P.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedyne wyjątki od tej zasady zostały enumeratywne wyliczone w art. 29 P.b.. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. zgłoszenia wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jak wskazano wyżej, Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "budynek gospodarczy". Definicję budynku gospodarczego zawiera natomiast § 3 pkt 8 rozporządzenia. Należy podkreślić, że przy interpretacji pojęć ustawowych decydującego znaczenia nie mogą mieć definicje przyjęte w rozporządzeniach, będących aktami podustawowymi, wykonawczymi w stosunku do ustawy. W akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych (§ 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej"; Dz. U. Nr 100, poz. 908). Za wadliwe należy zatem uznać próby zawężenia treści pojęć ustawowych w oparciu o akty podustawowe. W związku z powyższym trafnie organ wskazał, iż definicja "budynku gospodarczego" w rozporządzeniu nie stanowi definicji legalnej budynku gospodarczego w rozumieniu art. 29 ust.1 pkt 2 P.b.. Słusznie organ wywiódł, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z realizacją budynku gospodarczego wykonanego bez wymaganego prawem zgłoszenia właściwemu organowi. Zasadnie w sprawie organ postanowieniem, na podstawie art. 49b ust. 2 P.b., nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 P.b.: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych oraz odpowiednich szkiców lub rysunków, projektu zagospodarowania przestrzennego terenu i zaświadczenia Wójta Gminy B. o zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Takie postępowanie dawało skarżącemu szansę zalegalizowania budynku wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia. Z akt administracyjnych wynika, że organ sam pozyskał jedynie zaświadczenie z 1 lipca 2015 r. Wójta Gminy B. o niezgodności obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący nie złożył natomiast innych wymaganych dokumentów, a to dotyczących określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych oraz odpowiednich szkiców lub rysunków, jak i projektu zagospodarowania przestrzennego terenu. Skarżący ograniczył swoją aktywność do złożenia 20 maja 2015 r. wniosku o przedłużenie terminu do przedłożenia dokumentacji oraz 12 czerwca 2015 r. wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego. Słusznie organ wskazał, że skarżący w piśmie z dnia 20 maja 2015 r. nie wskazał żadnej okoliczności, ani nie przedłożył żadnego dokumentu, który wskazywałby, że podjął kroki celem zalegalizowania przedmiotowego obiektu. Ponadto wniosek o zawieszenie postępowania z dnia 12 czerwca 2015 r. został złożony już po upływie wskazanego 30-dniowego terminu od dnia doręczenia postanowienia PINB z dnia 15 kwietnia 2015 r. Termin do przedłożenia dokumentów minął w dniu 21 maja 2015 r. Mając na uwadze powyższe oraz ustawowy termin 30 dni, którego organ nie może skrócić ani przedłużyć, organ I Instancji zasadnie odmówił przedłużenia terminu i zawieszenia postępowania. Zgodnie zresztą z treścią ww. zaświadczenia Wójta Gminy B. z dnia 1 lipca 2015 r., znak: [....] "budynek nie spełnia parametrów oraz wskaźników dla oznaczonego w planie symbolu 1.U/MN...". Jak podniósł sam skarżący, z ww. zaświadczenia wynika, że budynek ten nie spełnia parametrów oraz wskaźników dla oznaczonego w planie symbolu 1.U/MN odnośnie zapisów dotyczących kąta nachylenia głównej połaci dachowej, która powinna mieścić się w granicach 45-54° (istniejący obiekt ma ok. 17°), jak również minimalnej szerokości głównego okapu dachu dla budynku pomocniczego (czyt. gospodarczego), która powinna wynosić min. 80 cm (budynek posiada z jednej strony okap o szerokości max. 60 cm). Wbrew twierdzeniom skargi, organ nie kwestionował stwierdzenia w ww. zaświadczeniu, że przedmiotowy budynek ze względu na swoją funkcją jest zgodny z ww. planem miejscowym, jak i że pozostałe gabaryty budynku są zgodne z planem. Nie jest zasadnym także zarzut, iż w sprawie organ dopuścił się niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że przedłożył do organu zdjęcie przedmiotowej działki z istniejącą szopą drewnianą, lecz nie dołączono go do akt sprawy i pominięto ten dowód. Zarzucił też, że organ pominął dowód z zeznań M.W - brata byłej właścicielki przedmiotowej działki. Należy wskazać, że skarżący nie dostarczył żadnych dowodów potwierdzających fakt złożenia do organu zdjęcia z istniejącą szopą drewnianą. Sąd stwierdza, że brak jest w aktach administracyjnych jakichkolwiek śladów, by skarżący rzeczywiście przedkładał takie dowody organom. Nie przedłożył też takiego zdjęcia do akt sądowoadministracyjnych. Zatem fakt istnienia takiego zdjęcia i jego złożenia do akt administracyjnych jest całkowicie gołosłowny, a istnieniu szopy wyraźnie przeczy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zdjęcie lotnicze z kwietnia 2012 r. (czerwona teczka). W związku z powyższym, w zestawieniu ze zgormadzonym materiałem dowodowym należy stwierdzić, że tezy skarżącego są gołosłowne i nie znajdują oparcia w faktach. Zatem organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.. Ponadto słusznie organ odwoławczy wskazał, że strona jest równorzędnym partnerem organu w zakresie prawa do inicjowania dowodów (art. 7, art. 10 i art. 78 K.p.a.) Z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nie wynika, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji zebrania całokształtu materiału dowodowego, zwłaszcza, iż nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie dostarczył do PINB żadnych dokumentów, które wskazywałyby na dokonanie przez PINB błędnych ustaleń faktycznych. Na okoliczność istnienia w tym miejscu poprzednio obiektu budowlanego przesłuchano współwłaścicieli działki nr [....] - Z.R. i K.R. Ponadto uzyskano zdjęcie lotnicze udostępnione przez Głównego Geodetę Kraju Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, poświadczone za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z roku 2012. Z całości zgromadzonego materiału wynika, że obiekt powstał po roku 2012. Z akt sprawy wynika również, że skarżący został poinformowany zawiadomieniem z dnia 27 maja 2015 r., znak: [....] , o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Nie skorzystał z tego prawa. W zawiadomieniu zaś o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2015 r., znak: [....] , PINB poinformował skarżącego o możliwości działania przez ustanowionego pełnomocnika. Inwestor z prawa tego nie skorzystał. Zatem nie została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, zapewniono stronie możliwość udziału w postępowaniu na każdym jego etapie. Prawidłowo również organ odwoławczy stwierdził, że w trybie przewidzianym art. 49b P.b. nie ma możliwości nałożenia na sprawcę samowoli budowlanej obowiązku doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z mpzp. Niezgodność z przepisami mpzp skutkuje wydaniem nakazu rozbiórki. Należy przy tym zauważyć, że istnieją pewne rozbieżności w dokonanym przez organy opisie stanu faktycznego (czas wykonania robót budowlanych, wymiary budynku), a także wskazano w uzasadnieniu decyzji I instancji, że przedmiotowy budynek wzniesiono bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Jakkolwiek uchybienia te naruszają zasadę przekonywania, zwartą w art. 11 K.p.a. i stanowią również naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., jednakże nie mają one charakteru takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.