II SA/Kr 719/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi W.J. i K.J. na decyzję Wojewody z dnia 30 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 24 lipca 2003r. znak: [....] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla U.K. i H.K., K.P. i D.P. oraz A.P. , obejmujące zamierzenie budowlane: docieplenie budynku mieszkalnego dwurodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. [....] i [....] , na działkach [....] i [....] obr [....] . W wyniku postępowania odwoławczego decyzją Wojewody [....] znak: [....] z dnia 5 września 2003r. utrzymano decyzję I instancji w mocy. Po rozpoznaniu skargi L.P. i W.J. na w/w decyzję Wojewody [....] wyrokiem z dnia 19 lutego 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 25 maja 2007r. W wyniku przeprowadzonego ponownie postępowania w sprawie przedmiotowej inwestycji decyzją Prezydenta Miasta K. znak: [....] z dnia 15 lutego 2008r. na podstawie art. 105 i art. 104 kpa umorzono z urzędu postępowanie, w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na : Docieplenie budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, na działkach [....] i [....] obr. [....] , przy ul. [....] w K. , jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że prace dotyczące pozwolenia na budowę zostały wykonane, w związku z czym niedopuszczalnym jest prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji do Wojewody [....] złożyli L.P. , K.J. i W.J. oraz F.J. . Odwołujący się zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 19, 20, 65 § 1, 10 oraz 73 § 1 kpa oraz podnieśli, że umorzenie postępowania w istocie prowadzi do legalizacji dokonanej przez inwestorów samowoli budowlanej. Wojewoda [....] decyzją z dnia 30 maja 2008r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że w wyroku z dnia 7 grudnia 2005r. sygn. akt II OSK 286/05 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "po zrealizowaniu określonej inwestycji zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe, a postępowanie w tym zakresie winno z mocy art. 105 § 1 k.p.a. ulec umorzeniu". Ponieważ w przedmiotowej sprawie roboty budowlane objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę zostały już wykonane, nie jest możliwe kontynuowanie przed organem administracji architektoniczno - budowlanej postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i powinno ono być umorzone. Odnośnie zarzutów odwołanie Wojewoda wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia [....] października 2007r., którym poinformowano strony o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ponadto dalsza korespondencja organu I instancji także była doręczana wszystkim stronom, zaś organy administracji nie mają obowiązku informowania stron o każdorazowym wpływie nowych dokumentów w sprawie. Wojewoda wyjaśnił też, że z dniem 1 stycznia 1999r. nastąpił podział dotychczasowego państwowego nadzoru budowlanego, którego konsekwencją było oddzielenie funkcji inspekcyjno - kontrolnych (organy nadzoru budowlanego) od funkcji dotyczących nadawania prawa, czyli wydawania pozwoleń (organy administracji architektoniczno - budowlanej). Organami administracji architektoniczno - budowlanej są w I instancji starostowie, a II instancji wojewodowie. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli L.P. , K.J. i W.J. oraz F.J. , podnosząc, że wydając decyzję "obie instancje architektoniczne legalizują bezprawie, które same wygenerowały wydając decyzje zezwalające na docieplenie samowoli budowlanej nie bacząc na stanowisko Sądu zawarte w wyroku". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargi F.J. i L.p.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), w skrócie "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skoro sąd administracyjny uprawniony jest do rozstrzygania "w granicach danej sprawy" i w tych granicach "sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej", bardzo istotną kwestią dla rozstrzygnięcia sądowego jest określenie, w jakim przedmiocie jest prowadzone dane postępowanie administracyjne, a tym samym wskazanie, co podlega kontroli ze strony Sądu. W niniejszej sprawie kontroli ze strony Sądu podlega postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla wskazanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego polegającego na dociepleniu budynku. Postępowanie to zostało najpierw zakończone wydaniem przez Wojewodę [....] decyzji z dnia 5 września 2003r., jednak w wyniku wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2007r. uchylającego zaskarżoną decyzję Wojewody i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wróciło do fazy administracyjnej toczącej się przed organami administracji architektoniczno – budowlanej. W takiej sytuacji organy prowadzące postępowanie zobowiązane są nie tylko do uwzględnienia wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku sądowego (zgodnie z art. 153 ppsa), lecz także powinny ponownie przeprowadzić postępowanie, czyli ustalić czy w sprawie nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych i prawnych, ponieważ w takim przypadku może dojść do dezaktualizacji oceny prawnej i wskazań sądu co do dalszego postępowania (tak B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, Komentarz do art. 153 teza 8). W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną wynikająca z przedłożonej przez inwestora dokumentacji technicznej (k. 83-93 akt adm.), jak również z oświadczenia skarżących złożonego na rozprawie w dniu [....] czerwca 2009r. (k. 128 akt sądowych) jest, że roboty budowlane objęte wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę zostały wykonane przed dniem wydania decyzji organu I instancji z dnia 15 lutego 2008r. Skoro zaś organ jest zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania decyzji, to musiał wziąć pod uwagę, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę zostało już zrealizowane, a tym samym postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, ponieważ decyzja udzielająca pozwolenia na budowę może dotyczyć tylko inwestycji, która dopiero ma być zrealizowana, a nie już została zakończona. Jest to pogląd utrwalony zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w piśmiennictwie prawniczym. Na potwierdzenie tego można przytoczyć treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005r. w sprawie II OSK 910/05, w którym NSA stwierdził, że "w myśl art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego organ udzielający pozwolenia na budowę ma obowiązek określenia w decyzji w razie potrzeby m.in. szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie. W przypadku, gdyby przyjąć dopuszczalność wydania pozwolenia na budowę po ich zakończeniu, to elementy konieczne decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogłyby być w niej zamieszczone, bowiem dotyczyłyby stanu, który został już zakończony, a nie który ma dopiero nastąpić. Kontroli zgodności z prawem inwestycji już zrealizowanej ma służyć np. decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Natomiast nie jest i nie było celem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ani legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, ani też nie może taka decyzja dokonywać oceny robót już wykonanych. W konsekwencji więc oczywistym winno być, że pozwolenie na budowę mogło być udzielone przed rozpoczęciem, a nie po zakończeniu robót budowlanych." Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, iż po zrealizowaniu określonej inwestycji, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe, a postępowanie w tym zakresie winno z mocy art. 105 § 1 kpa ulec umorzeniu. Tym samym stanowisko organu I instancji oraz organu odwoławczego o bezprzedmiotowości postępowania w niniejszej sprawie jest prawidłowe. Dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa. Odnośnie kwestii następstwa prawnego po zmarłej uczestniczce F.S. , która, jak wynika z odpisu skróconego aktu zgonu (k. 93), zmarła w trakcie postępowania administracyjnego, Sąd uznał, że jej następcy prawni, czyli mąż i syn mieli zapewniony udział w postępowaniu, ponieważ odbierali korespondencję kierowaną w trakcie postępowania do uczestniczki (k.82 l, 97c, 102a, ), . Mimo zatem błędnego kierowania tej korespondencji do uczestniczki(pomimo uzyskania informacji o jej śmierci k. 78 akt adm.) nie doszło do naruszenia praw uczestników postępowania W.S. i T.S. , a tym samym naruszenia art.10 kpa.