II SA/Kr 719/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Barbara Pasternak Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta Bocheński decyzją z [...] grudnia 2017r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji pozwolenia na budowę dla E. G. i A. G. obejmujące: rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego na działkach nr [...], [...] przy ul. [...] w Bochni, w obrębie ewidencyjnym Bochnia- [...] (Nr [...]), w jednostce ewidencyjnej [...] Bochnia - miasto. W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowieniami z 3 października 2017 r. i 10 listopada 2017 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości dokumentacji projektowej. Organ stwierdził, że mimo wezwania, inwestor nie spełnił norm odległościowych określonych w § 12 rozporządzenia, tj. przy lokalizacji projektowanej ściany w odległości od 0,5 do 0,6 m od granicy z działką nr [...] oraz lokalizacji ściany w odległości 0,25 m od granicy z działką nr [...]. Organ uznał, że inwestor winien skorzystać z uprawnień określonych w § 2 ust. 2 rozporządzenia, który zezwala przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących na spełnienie wymagań o których mowa w warunkach technicznych, w innym niż określony w tym akcie prawnym sposób, poprzez przedstawienie ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionej z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy, ewentualnie uzyskania na podstawie art. 9 Pb, zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. G., zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie decyzji niezgodnej z przepisami prawa, jednocześnie wnosząc o uchylenie decyzji Starosty Bocheńskiego odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę i orzeczenie o pozwoleniu na budowę. Wojewoda decyzją z [...] marca 2018 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 j.t. ze zm.) - zwanej dalej K.p.a. w związku z art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla E. G. i A. G. pozwolenia na budowę zamierzenia obejmującego rozbudowę, przebudowę i nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego na działkach nr [...], [...] przy ul. [...] w Bochni, w obrębie ewidencyjnym [...] Bochnia, w jednostce ewidencyjnej [...] Bochnia – miasto. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że sposób sformułowania § 12 rozporządzenia, który składa się z wielu ustępów, jest niejasny. Dotyczy to zwłaszcza wzajemnej relacji między poszczególnymi ustępami tego paragrafu, w szczególności między ust. 2 § 12 i ust. 3 § 12 rozporządzenia. Organ odwoławczy przytoczył pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 27 lutego 2017 r. II OPS 3/16, gdzie stwierdzono, że "§ 12 ust. 2 rozporządzenia nie wyłącza stosowania § 12 ust. 3 w przypadku zabudowy jednorodzinnej z tego tylko powodu, że decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. (...) Objęcie przedstawionym do rozstrzygnięcia zagadnieniem prawnym sytuowania budynku na podstawie ustaleń planu miejscowego, jak i na podstawie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzi do zatarcia różnic między planem miejscowym, który jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym, a decyzją o warunkach zabudowy, która jest wydawana w razie braku planu miejscowego.". Budynek został zaprojektowany z uwzględnieniem § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ze względu na zachowanie dotychczasowych wymiarów budynku w pasie o szerokości 3 metrów wzdłuż granicy działki nr [...], od strony wschodniej w dotychczasowej odległości od 0,5 m do 0,6 m (zastąpienie materiału, z której jest wykonana ściana tj. drewno i przewidziana do realizacji jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego) oraz w odległości 0,25 z działką nr [...] (pogrubienie ściany poprzez domurowanie i spełniającej wymagania jak dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego). Wobec takiego zakresu robót, według oceny organu odwoławczego, nie ma zastosowania nakaz lokalizacji budynku bezpośredni przy granicy działki określony w § 12 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., gdyż wtedy pozostawałby w sprzeczności z ust. 3 pkt 3 tego paragrafu. W okolicznościach niniejszej sprawy nie dochodzi do lokalizacji nowego budynku, a inwestor rozbudowuje budynek wyłącznie w odległości 4,10 od granicy działki nr [...] czyli od strony południowej w sposób określony na rysunku A-l projektu architektoniczno-budowlanego. Zawnioskowana rozbudowa, przebudowa i nadbudowa prowadzi do modernizacji budynku, utrzymania go w niezagrażającym bezpieczeństwu stanie technicznym. W § 12 rozporządzenia ustawodawca rozróżnia pojęcie "sytuowania", którym posługuje się w ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 4, od pojęcia "rozbudowy" i "nadbudowy" istniejącego budynku, użytego w ust. 3 pkt 3. Regulacja zawarta w ust. 2 co do zasady dotyczy budynków, które dopiero mają powstać na gruncie, w miejscu, które dotychczas było wolne od zabudowy. Wojewoda wskazał, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Trinitatis" w Bochni, uchwalony przez Radę Miasta Bochnia uchwałą Nr XLII/396/10 z 25 lutego 2010 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 7 maja 2010 r. Nr 204 poz. 1359. Inwestycja zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym § 9 planu symbolem 23.MM tj. w terenach mieszkalnictwa zabudowy grupowej, jako przeznaczenie podstawowe ustala funkcję mieszkaniową realizowaną w zabudowie jednorodzinnej lub w zabudowie grupowej dopuszczając w tym terenie lokalizację budynków gospodarczych pod warunkiem dostosowania do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego. Budynek gospodarczy podlegający rozbudowie, nadbudowie i przebudowie będzie służył istniejącemu na tej działce budynkowi mieszkalnemu - wydzielone w nim pomieszczenia nie zmieniają jego dotychczasowej funkcji gospodarczej. Sami inwestorzy wykazują, że budynek jest nie wykorzystywany na cele prowadzonego gospodarstwa rolnego, do produkcji rolnej oraz płodów rolnych. Według oceny organu odwoławczego, wymiary budynku 10,26 x 12,74 nie przesądzają o jego niezgodności z zapisami planu. Ten akt prawa miejscowego nie określa parametrów jakie budynek gospodarczy winien posiadać - ograniczenia dotyczą wysokości budynku (maksymalna 8 metrów). Przedmiotowy budynek to budynek niepodpiwniczony, jednokondygnacyjny. Spełnia ogólne zasady zagospodarowania określone dla całego obszaru objętego miejscowym planem dla budowy budynków garażowych w tym określone w § 7 ust. 2 pkt 3 planu. Przepis tego paragrafu w pkt 8 planu dopuszcza możliwość realizacji budynków w granicy działki lub w odległości 1,5m od jej granicy (np. gdy szerokość działki jest mniejsza niż 16m, gdy jest to uzasadnione istniejącym zagospodarowaniem działki sąsiedniej lub jest wskazane ze względów na istniejące zagospodarowanie terenu inwestycji itp.) pod warunkiem nie wywoływania sytuacji kolizyjnej np. zacieniania działki sąsiedniej, utrudnienia jej zagospodarowania, w tym możliwości dojazdu. W omawianej sprawie te zapisy jak najbardziej mają zastosowanie ze względu na warunek istniejącego zagospodarowania przez lokalizację budynku w granicy z działką nr [...] oraz w odległość mniejszej niż 1,5 od granicy działki nr [...]. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 - j.t.) - obowiązującego na dzień orzekania w tej sprawie. Ściana budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi została zlokalizowana w odległości 4,10 - 4,25 od strony granicy działki nr [...] - pełniącej funkcję drogi dojazdowej (wydzielony wąski pasek terenu nie odpowiadający definicji działki budowlanej). Przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia mówi o odległości od granicy działki budowlanej - we wskazanym powyżej przypadku nie mamy do czynienia z taką działką. Niemniej jednak wskazane w nim parametry zostały spełnione. Organ odwoławczy potwierdził, że wszystkie ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi zostały zlokalizowane zgodnie z wymaganiami § 12 ust. 1 pkt 1 warunków techniczno- budowlanych. Właz dachowy nie należy zaliczyć do otworu okiennego czy drzwiowego, tym samym podlegającego regulacji przytoczonego powyżej paragrafu. Odległość od granic działek tj. [...] i [...] nie ulega zmianie, tym samym w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granic sąsiednich nieruchomości zachowane zostały dotychczasowe wymiary budynku. Wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i 60 rozporządzenia zostały spełnione. Budynki mieszkalne zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...] i [...] są poza obszarem cienia rzucanego przez budynek gospodarczy. Istniejący najbliżej budynku gospodarczego na działce nr [...] budynek mieszkalny nie będzie przesłaniany, gdyż odległość pomiędzy budynkami wynosi 9,70 przy maksymalnej wysokości budynku objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę 6,60 m. Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie wymaga przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Projektowany komin ciepłowniczy również nie jest zaliczany do takich przedsięwzięć, czyli nie wymaga takiej decyzji. Obowiązujące przepisy nie precyzują wymaganej odległości wylotów kominów od sąsiednich budynków, ale wyłącznie wymóg ochrony przed zadymieniem sąsiadów wynika z ogólnych warunków ochrony czystości powietrza. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacją dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy przypomniał przy tym, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy również stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie ma miejsce tożsamość pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej dwukrotnie rozpatrywanej i rozstrzyganej. Występuje więc sytuacja określona przepisem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. obligująca organ odwoławczy do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Decyzja organu odwoławczego nie jest tożsama z wzorem decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę określonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę, ale odpowiada koniecznej treści tego wzoru oraz zawiera elementy, które winny znaleźć się w decyzji organu odwoławczego. G. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i uznania jej za nieważną, jak również zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił, że organ II instancji naruszył art. 10 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w tym wniesionym odwołaniem od decyzji organu I instancji. Jest to o tyle istotne, że organ orzekł w sprawie merytorycznie, odmiennie od organu I instancji. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego zachodzi podstawa do wznowienia postępowania. Dalej zarzucił, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 12 ust 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem błędnie założył, że pojęcie "usytuowanie" odnosi się tylko do budynków mających powstać. Interpretacja Wojewody jest błędna i pojęcie "sytuowanie" odnosi się zarówno do budynków mających powstać jak i budynków istniejących. Skarżący wskazał również, że zastosowanie pasu niepalnego obejmującego ścianę F-G (wzdłuż granicy z dz. [...]) spowoduje zwiększenie szerokości ściany a także kubatury budynku. Nastąpi przybliżenie ściany F-G do granicy działki [...] w pasie o szerokości 3m wzdłuż granicy z tą działką. Dotychczasowe wymiary budynku nie zostaną zachowane, zwiększy się także kubatura budynku co narusza art. 12 ust 3 pkt 3. Poprzez nadbudowanie ścian E-F-G znajdujących się w odległości mniejszej niż określona w art. 12 ust. 1 od granicy z sąsiednią działką doszło do naruszenia art. 12 ust 3 pkt 3. Ściany po rozbudowie na wysokości nie zachowają swoich wymiarów (wysokości) w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy z działką [...]. Skarżący zwrócił uwagę, że art. 12 ust 3 pkt 3 mówi o zachowaniu "dotychczasowych wymiarów". Przez wymiar należy rozumieć długość, szerokość i wysokość bez żadnych wyjątków co dodatkowo utwierdza w przekonaniu, że przepis odnosi się także do nadbudowy. W przeciwnym razie ustawodawca sprecyzowałby o jakie wymiary chodzi. Dalej wskazał, że nie można wykluczyć, że słowo "rozbudowa" nie może odnosić się także do "nadbudowy" w pojęciu szerszym. Założenie, że ustawodawca lub ktoś inny przez rozbudowę nie mógł mieć na myśli "nadbudowę" jest błędne. Należy przyjąć, że nadbudowa jest rodzajem rozbudowy i tylko zawęża pojęcie rozbudowy do kierunku pionowego w górę. Tym samym nie dochodzi do zatarcia różnic między tymi dwoma słowami a jedynie następuje uściślenie pojęcia rozbudowa. Rozbudowa może mieć miejsce praktycznie w każdym kierunku. Zgodnie z projektem budowlanym inwestor zamierza dokonać, jak to określił "przebudowy" ściany między punktami E-F oznaczonymi na projekcie zagospodarowania. "Przebudowa" będzie obejmować wyburzenie aktualnie istniejącej ściany drewnianej oraz fundamentu betonowego, wykonanie nowej ścian murowanej na nowym fundamencie żelbetonowym. Ściana ta zaprojektowana jest jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, w odległości od 0,50 m do 0,60 m od działki budowlanej nr [...] oraz w odległości 0,25 m od działki budowlanej nr [...] (pomiędzy punktami A-B), co narusza art. 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zakres robót dotyczących ściany E-F i A-B został błędnie zakwalifikowany jako "przebudowa" zamiast "budowa". Rozbiórka ściany drewnianej a także fundamentu i wykonanie nowego obiektu budowlanego (ściany murowanej oddzielenia ppoż. na nowym fundamencie żelbetonowym) zwiększa grubość ściany, co wpływa na zmianę parametrów charakterystycznych jak powierzchnia użytkowa. Zwiększa się wysokość ściany, a także jej grubość o pas materiału niepalnego. Poprzez tak nowo wybudowaną ścianę zmienia się kubatura budynku i następuje podniesienie budynku. Spadki dachów nie są zachowane. Skarżący zarzucił również, że aktualne położenie budynku gospodarczego ogranicza prawo zabudowy jego nieruchomości i powoduje objęcie jej obszarem oddziaływania. Poprzez rozbudowę budynku gospodarczego następuje dalsze zwiększenie strefy oddziaływania co narusza prawo własności skarżącego. Poddasze w zaprojektowanym budynku gospodarczym przekracza średnią wysokość 2 metry i tym samym stanowi kondygnację. Budynek wraz z parterem i poddaszem, którego wysokości po rozbudowie ma wynieść aż 6,6 m jest budynkiem 2-kondygnacyjny a nie jak podaje inwestor 1-kondygnacyjny. W pozwoleniu na budowę w części rysunkowej brak jest odległości krawędzi dachu nad ścianami ograniczonymi punktami E-F-G do granicy działki [...] dla istniejącego budynku gospodarczego i budynku po rozbudowie. Tym samym nie można określić, czy nastąpiło przybliżenie dachu w odniesieniu do działki sąsiedniej [...]. Budowa komina ciepłowniczego, narusza art. 5. pkt 9 prawa budowlanego. W ocenie skarżącego, jeżeli inwestor deklaruje, że budynek nie zmienia swojego przeznaczenia nie będzie w przyszłości ogrzewany i nie będzie przewidziany na pobyt ludzi ani zwierząt, nie ma żadnego uzasadnienia wyrażenie zgody na budowę komina ciepłowniczego. W tym przypadku powinny zostać uwzględnione zastrzeżenia i interesy osób trzecich, które są uzasadnione. Wraz z budową komina ciepłowniczego inwestor może w przyszłości wystąpić o zmianę przeznaczenia budynku poprzez instalację urządzeń grzewczych i przystosowanie go do przebywania ludzi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie uczestnik A. G. wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że żądane odległości w stosunku do granic działek sąsiednich nie zmieniają się. Zgodnie z zatwierdzonym projektem ściana przeciwpożarowa będzie dobudowana od wewnątrz wraz z dociepleniem. Podkreślił, że inwestycja polega na modernizacji budynku i zastąpieniu ścian drewnianych murowanymi, a także zwiększeniu bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej: "p.p.s.a."). Skarga G. Z. jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów Sąd uznał, że projekt budowlany przedłożony przez inwestora spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać trzeba, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, że organ nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym ocenie w niniejszej sprawie podlegało, czy zaskarżona decyzja zapadła z zachowaniem art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Dostrzec też trzeba, że z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, nie wymaga przeprowadzenia postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi a projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Trinitatis" w Bochni, uchwalonym przez Radę Miasta Bochnia uchwałą Nr XLII/396/10 z dnia 25 lutego 2010 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z dnia 7 maja 2010 r. Nr 204, poz. 1359. Inwestycja znajduje się w obszarze oznaczonym w § 9 planu symbolem 23.MM tj. w terenach mieszkalnictwa zabudowy grupowej, jako przeznaczenie podstawowe ustala funkcję mieszkaniową realizowaną w zabudowie jednorodzinnej lub w zabudowie grupowej dopuszczając w tym terenie lokalizację budynków gospodarczych pod warunkiem dostosowania do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego. Zasady kształtowania zabudowy zostały określone § 7 miejscowego planu. I tak w ust. 2 pkt 3 dla budynków gospodarczych i garaży ustalono maksymalną wysokość budynków na 8 metrów, jak również uregulowano kształt i kolorystykę dachów oraz możliwość ich doświetlenia lukarnami lub oknami połaciowymi, natomiast w ust. 2 pkt 8 dopuszczono możliwość realizacji budynków w granicy działki lub w odległości 1,5m od jej granicy (np. gdy szerokość działki jest mniejsza niż 16m, gdy jest to uzasadnione istniejącym zagospodarowaniem działki sąsiedniej lub jest wskazane ze względów na istniejące zagospodarowanie terenu inwestycji itp.) pod warunkiem nie wywoływania sytuacji kolizyjnej np. zacieniania działki sąsiedniej, utrudnienia jej zagospodarowania, w tym możliwości dojazdu. Inwestycja polega na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego na działkach nr [...], [...] przy ul. [...] w Bochni. W projekcie zagospodarowania działki na stronie 10 szczegółowo opisano co wchodzi w zakres planowanych robót budowalnych. Sąd w pełni podziela stanowisko Wojewody przedstawione w zaskarżonej decyzji w kwestii zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak również postanowieniami rozporządzenia o warunkach jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 12. Wypada w tym miejscu wskazać, że § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Równocześnie ust. 2 powyższego paragrafu dopuszcza sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że o ile zasadą jest, że na działkach, sytuowanych w granicach z inną działką budowlaną możliwe jest lokalizowanie obiektów w odległościach określonych w § 12 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia, to jednakże gmina może zezwolić na lokalizację budynku w odległości mniejszej, w drodze planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Tak też stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący teren inwestycji. Ponadto w ust. 3 § 12 wprowadzono dodatkowe ograniczenia w stosunku do zabudowy jednorodzinnej. Przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie w której przedmiotem jest budynek gospodarczy, albowiem zgodnie definicją zawartą w § 3 pkt 2 rozporządzenia pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. W § 12 ust. 3 uregulowane są cztery przypadki sytuowania budynku, w określonych w nich odległościach, z zachowaniem dodatkowych warunków. Rozbudowy budynku dotyczy pkt 3 tego przepisu, który dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Oznacza to, że rozbudować można tylko część budynku oddaloną od granicy o przynajmniej 3 m. Część położona bliżej nie może zmienić gabarytów. Organ II instancji słusznie zwrócił uwagę, że ust. 2 § 12 nie wyłącza stosowania ust. 3 § 12 rozporządzenia. Relacją pomiędzy tymi przepisami zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 3/16. Sąd stanął na stanowisku, że w przypadku, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Analiza przedłożonego projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że budynek został zaprojektowany z uwzględnieniem regulacji zawartej w § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, zatem z zachowaniem dotychczasowych wymiarów budynku w pasie o szerokości 3 metrów wzdłuż granicy z działką nr [...], od strony wschodniej w dotychczasowej odległości od 0,5 do 0,6 m oraz w odległości 0,25 m z działką nr [...]. Planowane roboty budowlane od strony wymienionych działek przewidują rozbiórkę istniejących ścian drewnianych jak i fragmentu ściany szczytowej oraz wykonanie nowych ścian na fundamencie żelbetowym jako ścian oddzielenia p-poż. Ustalenia faktyczne poczynione przez Wojewodę w oparciu o zaaprobowany materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego, albowiem w pasie 3 metrów wzdłuż granicy z działką sąsiednią zostaną zachowane dotychczasowe wymiary budynku. Ściany zlokalizowane od strony granicy z działkami nr [...] i [...] zostaną jedynie przebudowane, bez zmiany ich lokalizacji w stosunku do granic nieruchomości oraz bez zmiany gabarytów budynku, przy dociepleniu przewidzianym do wykonania od wewnątrz budynku. Nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, albowiem nie miał on w niniejszej sprawie zastosowania. To, że § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia reguluje kwestię odległości od granicy budynków gospodarczych nie oznacza, że tym samym budynki gospodarcze zostały wyłączone spod regulacji zawartych w pozostałych punktach § 12 ust. 3. Jak już wykazano powyżej w niniejszej sprawie planowana inwestycja polegać ma na rozbudowie budynku gospodarczego, wobec czego zastosowanie w sprawie znajdzie § 12 ust.3 pkt 3 a nie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Pozostałe zarzuty skargi również okazały się niezasadne. Projektowany budynek jest budynkiem jednokondygnacyjnym o wysokości 6,60 m. Tak określona wysokość jest zgodna z wymogiem wynikającym z § 7 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla budynków gospodarczych i garaży ustala maksymalną wysokość budynków na 8 metrów. Zarzut, że budynek w istocie jest budynkiem dwukondygnacyjnym nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nakazuje pod pojęciem kondygnacji rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Z zatwierdzonego projektu budowalnego nie wynika, aby część budynku znajdująca się pomiędzy stropem a dachem odpowiadała definicji kondygnacji. Niezasadny był także zarzut dotyczący budowy komina w ramach planowanej inwestycji. Żaden przepis obowiązującego prawa nie zabrania wykonania instalacji pozwalającej w przyszłości na ogrzewanie obiektu. Przepisy nie regulują również w sposób szczegółowy odległości sytuowania projektowanego komina od nieruchomości sąsiedniej oraz wysokości takiego komina względem dachu budynku posadowionego na nieruchomości sąsiedniej. Taką odległość w istocie determinują wszystkie te regulacje, które dotyczą sytuowania budynków w przypadku ich budowy (rozbudowy, nadbudowy, przebudowy) względem granicy z nieruchomością sąsiednią, a przez to znajdującymi się na niej budynkami, urządzeniami i infrastrukturą, skoro na budynkach tych umieszczane są kominy. Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawierają jedynie regulacje w zakresie wymogów dotyczących przewodów kominowych (§ 140 i nast. rozporządzenia), w tym spalinowych i dymowych (§ 266 rozporządzenia). Celem powyższej regulacji jest zapewnienie właściwego ciągu a także odległości pomiędzy kominami, ale w ramach budynku, na którym jest lub będzie umieszczonych więcej niż jednej komin. Chodzi o zapewnienie bezpieczeństwa użytkownikom takiego budynku. Obawy skarżącego o to, że z uwagi na to, że projektowany budynek jest niższy od budynku stanowiącego jego własność będzie dochodzić do stałego zadymiania i zanieczyszczania powietrza bezpośrednio przy jej budynku mieszkalnym, nie mogły więc prowadzić do uwzględnienia skargi, tym bardziej, że nie zostały poparte żadnymi merytorycznymi argumentami. Odnosząc się na koniec do zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 10 k.p.a poprzez brak informacji o możliwości zapoznania się w toku postępowania odwoławczego z aktami sprawy i odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego, wskazać należy co następuje. Zgodnie w zasadzie jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12). W niniejszej sprawie organ II Instancji nie prowadził własnego postępowania dowodowego w wyniku którego pozyskałby do akt sprawy nowe dokumenty, jedynie w piśmie z dnia 7 lutego 2018 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Bochni o przekazanie trzech egzemplarzy projektu budowlanego dołączonych przez inwestora. Skarżący został powiadomiony o tej czynności (odbiór pisma w dniu 21 lutego 2018 r.). Nie można więc zarzucić organowi II instancji naruszenia zasady wynikającej z art. 10 § 1 K.p.a. Istotne będzie również zwrócenie uwagi, że w toku postępowania przed organem I instancji skarżący aktywnie występował i prezentował swoje stanowisko w sprawie. W szczególności w piśmie z dnia 3 grudnia 2017 r. (k. 11a.a.) wywodził, że projekt budowlany jest niezgodny z przepisami prawa. Argumentacja przedstawiona we wspomnianym piśmie pokrywa się w zasadzie z treścią skargi wniesionej do tut. sądu. Trudno zatem przyjąć, że ponowne zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym "miałoby wpływ na decyzję". Reasumując, zdaniem Sądu, Wojewoda w sposób prawidłowy dokonał kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z planem miejscowym, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadaniem przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonanie projektu budowlanego przez uprawnione osoby, które legitymują się aktualnym zaświadczeniem o wpisie do właściwego samorządu zawodowego. Mając powyższe na uwadze, skargę G. Z. na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić.