II SA/Kr 731/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala. Organ I instancji, Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] lutego 2007r. znak: [...] wydaną do sprawy: [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)-po rozpatrzeniu zgłoszenia P. M. działającego imieniem [...] SA z siedzibą w W., ul. [...], w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych ,,instalacji urządzenia reklamowego" o wymiarach 3x6 m na terenie działki nr [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K. - wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że rozpatrując zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych określonych przez wnioskodawcę, stwierdzono brak dokumentów, których obowiązek uzupełnienia nałożono postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007r. W dniu 9 lutego 2007r. wpłynęło pismo w sprawie uzupełnienia brakujących dokumentów. Dodatkowo podniesiono, iż zgodnie z literalnym znaczeniem wyrażeń, urządzenie to zespół przyrządów służących jednemu celowi. Instalować to tyle co montować urządzenie techniczne. Wynika z powyższego, że do zakresu pojęcia ,,urządzenie reklamowe" zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Należeć więc musi do nich zarówno konstrukcja łącząca jak i płaszczyzna, czyli miejsce, na którym umieszczony zostanie przedmiot reklamy (napis, zdjęcie, rysunek). Instalowanie urządzenia reklamowego polega na wykonaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Z dokumentów dołączonych do wniosku (opisu i rysunku) wynika, iż zgłaszane nie jest ,,instalowanie tablicy reklamowej" a budowa urządzenia reklamowego o wysokości 7 m składającego się z tablicy reklamowej o wymiarach 6m x 3m, słupa nośnego kotwionego w fundamencie w postaci stopy wylewanej z betonu zbrojonego o wymiarach 2,4 x 2,4 x 1,0 m. Roboty będą polegać nie na montażu, ale na budowie. Zakres opisanych w aktach sprawy robót budowlanych obejmuje wybudowanie w planowanym miejscu całego urządzenia reklamowego posiadającego fundament zagłębiony w gruncie. Realizacja przedmiotowej inwestycji – umieszczenie nośnika reklamowego, który musi być wykonywany (budowany a nie montowany) w określonym miejscu nie może być zaliczony do dyspozycji zawartych w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył [...] SA z siedzibą w W., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji jako doręczonej po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ administracyjny wydający decyzję zobowiązany jest do wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu sprawy, wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i rozważenie w świetle przepisów prawa materialnego zasadności wydawanej decyzji. W ocenie Urzędu, nie można mówić w tym przypadku jedynie o instalowaniu tablicy reklamowej ale również o budowie konstrukcji słupa, na którym będzie umieszczona tablica reklamowa. Powyższe twierdzenie nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym a w szczególności w orzecznictwie do przepisów Prawa budowlanego ( wyroki: WSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2005r. IV SA 3662/03, 21grudnia 2005r. VII SA/Wa 930/05, 17 sierpnia 2005r. VIISA/Wa 1791/04). Dodatkowo podniesiono, że decyzja o sprzeciwie organu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych, została doręczona skarżącemu po upływie terminu do dokonania tej czynności. W przedmiotowej sprawie, strażacy doręczył właściwemu organowi czyli Prezydentowi Miasta, zgłoszenie robót budowlanych w dniu [...] stycznia 2007r. w międzyczasie w dniu 7 lutego 2007r. skarżący otrzymał postanowienie organu zobowiązujące do uzupełnienia braków zgłoszenia. Decyzję zawierającą sprzeciw organu skarżący otrzymał w dniu [...] marca 2007r. Wobec powyższego należy stwierdzić, że Urząd nie zmieścił się w ustawowym terminie do wniesienia sprzeciwu. Organ II Instancji Wojewoda, decyzją z dnia [...]r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm) - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa wniesiony sprzeciw słuszny. Oceniając zgłoszenie należy stwierdzić, że wniosek obejmuje budowę urządzenia reklamowego posiadającego fundament zagłębiony w gruncie, którego wykonanie, nie można zrealizować metodą ,,instalacji" o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 a tylko taka inwestycja byłaby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o ten przepis. Zarzut odwołania dotyczący niezachowania przez organ I instancji trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu jest także chybiony. Termin ten w przypadku uzupełnienia zgłoszenia liczy się od dnia uzupełnienia lub upływu terminu do tego uzupełnienia, który została określony w postanowieniu organu. Uzupełnienie zostało dokonane w dniu 9 lutego 2007r. natomiast decyzja o sprzeciwie została doręczona w dniu 12 marca 2007r.-zatem z zachowaniem ustawowego terminu (trzydziesty dzień wypadł w niedzielę 11 marca 2007r.) stąd dzień 12 marca 2007r. –poniedziałek jest ostatnim dniem terminu. Skargę do Sądu złożył [...] SA z siedzibą w W., wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody oraz decyzji Prezydenta Miasta w całości, stwierdzenie, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym wynagrodzenia radcy prawnego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zarówno decyzja organu I instancji jak i Wojewody zostały wydane z naruszeniem prawa co uzasadnia wniesienie skargi. Przedmiotem zgłoszenia były roboty polegające na instalacji urządzenia na słupie nośnym kotwionym w fundamencie w przypadku których to robót wymagane jest zdaniem skarżącego wyłącznie zgłoszenie zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Nie można podzielić poglądów wyrażonych w decyzjach organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla tablicy reklamowej zgłoszonej przez skarżącego, którą zamierzał on instalować. Wojewoda nie odniósł się do zaprezentowanej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zgodnej również z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych. Zaprezentował jedynie własną, zupełnie dowolną, opartą wyłącznie na znaczeniu pojedynczego słowa ,, instalacja" i to wyłącznie zgodnie z definicją słownika języka polskiego. Prawidłowa wykładnia językowa nie może natomiast opierać się na rozłącznym pojedynczych słów, z których składa się dany przepis, ale wyłącznie na ich łącznym rozumieniu i to przy uwzględnieniu wykładni systemowej i historycznej. Prezydent Miasta byłby uprawniony w obowiązującym W odpowiedzi na skargę organ II instancji, wniósł o jej oddalenie przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Artykuł 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Oznacza to, że urządzenie reklamowe, trwale związanie z gruntem jest budowlą i nie korzysta ze zwolnienia, o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, który dotyczy prac polegających na ,,instalacji" tablic i urządzeń reklamowych. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia ,,instalacja" ale według Słownika [...] - ,,instalowanie" to zakładanie, montowanie urządzenia technicznego. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2006r. sygn. akt: IIOSK 931/2005 w którym stwierdził, że: ,,budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę" (LEX nr 266955) Urządzenie reklamowe, trwale związane z gruntem jest budowlą i wobec powyższego nie może być przedmiotem instalacji czy montażu. Do wykonania tego rodzaju robót budowlanych nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Ustawodawca nie definiuje pojęcia ,, trwałego związania z gruntem" ale trwałość należy rozumieć jako oparcie się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną konstrukcję. Podobne stanowisko przedstawił NSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2006r. sygn. akt: IIOSK 923/2005 Sąd stwierdził, że:,, dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe , że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję." (LEX nr 266325). Z opisu technicznego konstrukcji wynika bowiem, iż posadowienie przedmiotowego obiektu wymagać będzie przygotowania określonego nośnika ( słup z rury [...] o grubości płaszcza 5,6 mm, ze stali [...]) oraz fundamentu w postaci stopy o wymiarach 2,4 x 2,4 m i wysokości 1,0 m wylewanej z betonu [...], zbrojonej dołem krzyżowym Ø 12 , co 20 cm ze stali [...] i będzie wiązać się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu planowanego ustawienia grunt, poprzez wykonanie zagłębienia o głębokości 1,0 m a w przypadku natrafienia w poziomie posadowienia na grunty nośne, trzeba będzie je usunąć a wyrobisko wypełnić piaskiem zagęszczonym mechanicznie do [...] lub betonem [...]. Istotne jest również czy takie posadowienie będzie trwałe tzn. czy oprze się różnym czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. W rozpoznawanej sprawie, sprowadza się to do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy też zniszczenie przy silnym podmuchu wiatru. W konsekwencji, należy stwierdzić, że organ administracji prawidłowo przyjął, że planowane roboty budowlane nie będą instalacją tablicy (urządzenia reklamowego) o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane lecz robotami budowlanymi wymagającymi pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane i właściwie zastosował art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane który stanowi, że organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ prawidłowo zakwalifikował planowane prace jako roboty budowlane a nie jako instalację urządzenia reklamowego gdyż w rzeczywistości powstanie całkowicie nowa konstrukcja budowlana stworzona przez betonowy fundament, słup oraz tablicę służące jednemu celowi jako techniczno-użytkowa całość, która będzie musiała się oprzeć czynnikom mogącym ją zniszczyć. Roboty budowlane będą musiały zapewnić słupowi i tablicy podstawę uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy też zniszczenie przy silnym podmuchu wiatru. Przewidziany w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane termin 30-dniowy do wniesienia sprzeciwu został przez ten organ w przedmiotowej sprawie zachowany. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada wyrażona w art. 61 § 3 Kpa, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia organowi tego żądania. Organ w takiej sytuacji jest także związany terminem z art. 35 Kpa do załatwienia sprawy. Termin ten jest jednak uzależniony od tego, czy strona wnosząca żądanie spełni wymagania prawem przewidziane. W tym zakresie zastosowanie ma art. 64 § 2 Kpa- ,,jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięci tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznawania". Podobnie jest w przypadku, gdy zastosowanie ma art. 30 ust. 2 i 5 ustawy Prawo budowlane, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 61 i 64 Kpa. Żądanie w postaci zgłoszenia budowlanego musi spełniać wymagania, jakie określa prawo. Zgodnie z art. 30 ust. 2 w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie, brakujących dokumentów a w przypadku ich nieuzupełnienia -wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Ustawa nie mówi, w jakim terminie takie uzupełnienie ma nastąpić. Po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie organ ma trzydzieści dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Wprawdzie termin ten nie wynika wprost z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, ale nielogiczne byłoby uznanie, że organ nie jest już związany żadnym terminem. Ograniczenie organu do 30 dniowego terminu należy wyprowadzić z normy art. 30 ust. 5 a tym samym trzeba przyjąć, że termin pierwszy na skutek żądania uzupełnienia zgłoszenia został ,,wchłonięty" przez termin wyznaczony do uzupełnienia dokumentów. Po tym terminie jednak w ciągu trzydziestu dni organ powinien wydać decyzję o sprzeciwie albo, nie wydając decyzji w tym terminie, milcząco godzić się ze skutkami zgłoszenia. Należy zatem stwierdzić, że przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zezwala organowi administracji na nałożenie na zgłaszającego w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów w wyznaczonym terminie. W sytuacji, o której mowa, termin wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji, rozpoczyna bieg po zakończeniu wyznaczonego przez organ terminu do uzupełnienia dokumentów i wynosi 30 dni. (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006r. sygn. akt: II OSK 956/2005 ONSAiWSA 2007/1/12) W rozpoznawanej sprawie, skarżący zgłosił w dniu [...] stycznia 2007r. zamiar zainstalowania tablicy informacyjnej ,,A.". W dniu [...] stycznia 2007r. organ I instancji wydał postanowienie w którym nałożył na skarżącego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Skarżący odebrał postanowienie w dniu 07 lutego 2007r. (k.44) a w dniu 09 lutego 2007r. uzupełnił brakujące dokumenty (k.47) Decyzja o sprzeciwie z dnia 19 lutego 2007r. została doręczona w dniu 12 marca 2007r.-zatem z zachowaniem ustawowego terminu (trzydziesty dzień wypadł w niedzielę 11 marca 2007r.) stąd dzień 12 marca 2007r. –poniedziałek jest ostatnim dniem terminu. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm) gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego jak i materialnego a przeprowadzone postępowanie rozpoznawcze wykazało nieistnienie naruszenia prawa w działalności organu administracji, której skarga dotyczy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.