II SA/Kr 742/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego Miasta T. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 77 § 1 w związku z art. 123 § 1 kpa oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wezwał T. G. - właściciela działki Nr "1" obręb [...] w T. przy ul. [...] - do przedłożenia w terminie 2 miesięcy ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w działki zabudowanej m.in. wiatą magazynową oraz oceny stanu technicznego wiaty magazynowej zlokalizowanej w granicy z działką Nr "2" obręb [...] opracowanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. W uzasadnieniu PINB wskazał, że postępowanie w sprawie legalności wybudowania przedmiotowej wiaty magazynowej wszczęto z dniem 29 grudnia 2004r, a rozstrzygnięcie w tej sprawie nastąpiło decyzją z dnia [...] maja 2005r. znak; [...], jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2007r, sygn. akt II SA/Kr 1137/05 uchylił decyzje organów l i II instancji wydane w sprawie. PINB wskazał też, że niezależnie od przyczyn, z powodu których uchylono zaskarżone decyzje, w toku postępowania organów l i II instancji poprzedzającego wydanie wyroku ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotową wiatę wybudowano nielegalnie. PINB podał, że obowiązki nałożone postanowieniem na inwestora są częścią postępowania legalizacyjnego wymaganego przepisami Prawa budowlanego. PINB pouczył, że na postanowienie nie przysługuje zażalenie. T. G. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] pismo z dnia 9 grudnia 2008r, zatytułowane jako "odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta T. znak: [...] z dnia [...] listopada 2008r." W tytule pisma znalazło się również sformułowanie "przede wszystkim zaskarżam postanowienie [...] z dnia 25 kwietnia 2008r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta T.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało powyższe pismo T. G. za zażalenie i postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009r. przekazało je do rozpoznania Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 20 marca 2009r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 123 i 144 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia T. G. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia 25 kwietnia 2008r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, jednakże żaden przepis Prawa budowlanego ani Kodeksu postępowania administracyjnego ani też jakikolwiek inny przepis prawa nie przewiduje możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia w drodze zażalenia. WINB podkreślił, że organ odwoławczy nie może odstąpić od przepisów prawa i rozpatrzyć zażalenia, bowiem takie rozstrzygnięcie byłoby obarczone wadą nieważności. Ponadto wyjaśnił, iż zgodnie z art. 142 kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu do decyzji, którą zgodnie z art. 104 § 1 kpa powinno zakończyć się postępowanie w sprawie legalności wybudowania wiaty magazynowej na działce Nr "1" obręb [...] przy ul. [...] w T.. Skargę na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł T. G., podnosząc, że "podstawą do wniesienia skargi jest niewykonanie przez organy administracji państwowej wyroku w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej wydanego dnia 13 sierpnia 2007r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie". Zdaniem skarżącego tym samym organy naruszyły art. 7, 8 i 9 kpa. Skarżący podniósł, że przedmiotowa wiata została wybudowana przed 1 stycznia 1995r, zatem skutki tej samowoli powinny być rozpatrywane na podstawie ar. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. W niniejszej sprawie kontroli sądowej podlega postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Dla ustalenia, czy konkretne zażalenie jest dopuszczalne, zasadnicze znaczenie ma treść art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi. Zatem, żeby strona była uprawniona do wniesienia zażalenia na dane postanowienie, konieczne jest istnienie wyraźnego przepisu kpa, ewentualnie innego przepisu ustawowego regulującego dane postępowanie, który to przepis dopuszczałby wniesienie zażalenia. T. G. wniósł zażalenie na postanowienie, którego materialnoprawną podstawą jest przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 118 ze zm.). Postanowienie takie jest wydawane przez organ nadzoru budowlanego w ramach postępowania toczącego się w przedmiocie objętym regulacją art. 48 ustawy. Sprawa prowadzona przez organ nadzoru, w toku której wydane zostało postanowienie dotyczy legalności wybudowania wiaty magazynowej na działce nr "1" obr. [...] w T., przy ul. [...]. Nie ulega wątpliwości, że ani kpa, ani Prawo budowlane nie przewiduje możliwości zaskarżenia takiego postanowienia (por.: Prawo budowlane Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2006, kom. do art. 48 ustawy). Skoro więc zażalenie skarżącego dotyczyło postanowienia niezaskarżalnego, zasadnym było stwierdzenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. niedopuszczalności takiego zażalenia. Należy podkreślić, że rozpatrzenie przez organ niedopuszczalnego zażalenia powodowałoby nieważność takiego rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako wydanego bez podstawy prawnej. Na marginesie trzeba wskazać, że stwierdzenie niedopuszczalności przedmiotowego zażalenia w żaden sposób nie narusza uprawnienia skarżącego do kwestionowania prawidłowości postanowienia PINB z [...] kwietnia 2008r., ponieważ na podstawie art. 142 kpa postanowienia, na które nie służy zażalenie, podlegają kontroli organu odwoławczego podczas rozpatrywania odwołania. Zatem prawidłowość postanowienia z [...] kwietnia 2008r. będzie podlegała ocenie w ramach kontroli instancyjnej decyzji wydanej w postępowaniu w przedmiocie legalności wybudowania wiaty magazynowej zlokalizowanej na działce Nr "1" obręb [...] w T. przy ul. [...]. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ppsa.