II SA/Kr 743/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi D.C. T.C. i M.C. , na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 marca 2012 r. znak [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności skargę oddala. Wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2011 r. (złożonym 6 czerwca 2011 r.) D.C. , T.C. i M.C. wnieśli o przekształcenie prawa wieczystego użytkowania nieruchomości składającej się z działki nr [....] obręb [....] w prawo własności. Decyzją z dnia 4 stycznia 2012 r. znak: [....] , Burmistrz Miasta i Gminy W. orzekł, na podstawie art. 1 ust.1, art. 3 ust.1 pkt 2, ust. 2 i 3, art. 4 ust. 1 i 2 stawy z dnia 29 lipca 2005r o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz .U. z 2005 Nr 175, poz. 1459 z późn. zm.), art. 67 ust. 3a, art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a. o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania nieruchomości składającej się z działki nr [....] obręb [....] W. i o ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wobec D.C. w wysokości 21 947,50 zł, wobec T.C. w wysokości 10 973,75 zł oraz wobec M.C. w wysokości 10 973,75 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że po rozpatrzeniu wniosku współużytkowników wieczystych nieruchomości składającej się z działki nr [....] obręb [....] W. , D.C. , T.C. oraz M.C. , stwierdzono, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu. Wskazano, że przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste umową notarialną z dnia 11 kwietnia 1978 roku (...). Opłatę za przekształcenie organ I instancji ustalił na podstawie elaboratu szacunkowego z dnia 21 listopada 2011 roku, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego W.S. Od powyższej decyzji odwołanie, w ustawowym terminie, wnieśli D.C. , T.C. oraz M.C. , reprezentowani przez radcę prawnego K.Z. W treści odwołania wskazano, że z uwagi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji dopuścił się nieuzasadnionej zwłoki w załatwieniu wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność, złożonego przez Wnioskodawców w dniu 6 czerwca 2011 r. (data nadania: 4 czerwca 2011 roku). Pismem z dnia 20 lipca 2011 r. Wnioskodawcy uzupełnili wniosek o żądane przez organ I. instancji dokumenty, które w ich ocenie nie były konieczne do sporządzenia elaboratu szacunkowego. W ocenie Odwołujących od daty uzupełnienia wniosku do momentu wydania przedmiotowej decyzji upłynęło ponad ustawowe 60 dni na załatwienie przedmiotowej sprawy przed 9 października 2011 r. (kiedy to zmieniły się przepisy ustawy o przekształceniu. W związku z powyższym niemożliwe stało się po tym terminie orzeczenie na rzecz Wnioskodawców bonifikaty do 90% ustalonej opłaty. Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu ponownego ustalenia opłaty za przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności działki o nr [....] obręb [....] i przyznania przez Burmistrza Miasta i Gminy W. bonifikaty. Decyzją z dnia 8 marca 2012 r. nr: [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. art. 1 ust. 1, art.3 ust. 2 i3, art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 4 stycznia 2012 r. znak: [....] . Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ I. instancji. W uzasadnieniu podano, że zarzuty odwołania złożonego przez D.C. , T.C. oraz M.C. , reprezentowanych przez radcę prawnego K.Z. , są bezzasadne. Rozstrzygnięcie organu I. instancji jest prawidłowe i jako takie winno być utrzymane w mocy. Wskazano, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa, t.j. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, zwanej dalej: ustawą o przekształceniu zasadą jest, że osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Na podstawie art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o przekształceniu prawo użytkowania wieczystego przekształca się w prawo własności nieruchomości z dniem, w którym decyzja o przekształceniu stała się ostateczna. Decyzja ta stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej. Decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie narusza praw osób trzecich. Zgodnie z treścią przepisów art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o przekształceniu osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia. W decyzji o przekształceniu właściwy organ ustala opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Do ustalenia tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Wyjaśniono, że z dniem 9 października 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 187, poz. 1110), która między innymi wprowadziła zmianę w zakresie art. 4 ustawy o przekształceniu. Na mocy przepisu art. 4 ustawy w znowelizowanym brzmieniu burmistrz nie posiada już uprawnienia do udzielenia na wniosek strony 90% bonifikaty w zakresie opłaty, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o przekształceniu, gdyż przepis ten został w wyniku nowelizacji uchylony. Natomiast na mocy art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 roku do spraw wszczętych i niezakończonych wydaniem decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. W przedmiotowym stanie faktycznym sprawy, w trakcie prowadzonego przez organ I. instancji postępowania, wszczętego na wniosek stron pismem nadanym w dniu 4 czerwca 2011 r., doszło do zmiany przepisów prawa, a to art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu. Zmiana ta skutkowała brakiem możliwości zastosowania tego przepisu w stosunku do wnioskodawców w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu 4 stycznia 2012 r. Kolegium wskazało, że strony zostały o fakcie zmiany przepisów poinformowane pismem z dnia 14 listopada 2011 r., w którym organ I. instancji wezwał strony do potwierdzenia wniosku o przekształcenie, w związku ze zmianą przepisów, uniemożliwiającą zastosowanie 90% bonifikaty. Zgodnie z uchylonym przepisem bonifikata temporalna, udzielana na podstawie art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu z 2005 r., skierowana jest do osób fizycznych, które spełniają równocześnie następujące warunki: - złożyły wniosek o przyznanie bonifikaty; - dochód miesięczny na jednego członka ich rodziny w gospodarstwie domowym nie przekracza przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów; - są one użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe albo przeznaczonej pod tego rodzaju zabudowę. Wyjaśniono, że dotychczasowi właściciele nieruchomości nie mają ani możliwości odmówienia udzielenia bonifikaty osobom spełniającym ustawowe warunki (jest to tzw. decyzja związana, wydawana automatycznie w wypadku stwierdzenia, że zostały spełnione przesłanki ustawowe, ani też wpływu na ich minimalną wysokość. W istocie więc decyzję o tym, czy i na jakich warunkach dokonać przekształcenia, podejmuje wyłącznie użytkownik wieczysty. Żądanie udzielenia bonifikaty jest zaś wiążące dla drugiej strony dotychczasowej umowy o ustanowienie użytkowania wieczystego - właściciela nieruchomości. Innymi słowy, skutkiem wniosku użytkownika jest niejako automatyczne udzielenie bonifikaty co najmniej w wysokości wskazanej w art. 4 ust. 8 i 9 ustawy o przekształceniu z 2005 r. (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt K 9/08). Kolegium Odwoławcze podniosło, że w aktach sprawy brak jest wniosku stron, opartego o treść przepisu art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu, wraz z wykazaniem spełnienia przesłanek do ubiegania się o taką bonifikatę. W związku z czym nie było podstaw do przyznania przez organ I. instancji jakiejkolwiek bonifikaty na rzecz wnioskodawców. Jednakże, jak już wskazano powyżej przepis art. 4 ust. 8 został z dniem 9 października 2011 r. uchylony, co w konsekwencji musiało doprowadzić do sytuacji, w której zastosowanie tego przepisu w chwili wydawania zaskarżonej decyzji stało się niemożliwe. Kolegium Odwoławcze ustaliło, że wnioskodawcy są współużytkownikami nieruchomości składającej się z działki nr [....] obręb [....] na podstawie umowy notarialnej z dnia 11 kwietnia 1978 r. (.....). Przekształcenie użytkowania wieczystego we własność wiąże się z koniecznością wniesienia przez dotychczasowego użytkownika na rzecz dotychczasowego właściciela nieruchomości opłaty za przekształcenie. Wyjątki od tej zasady zawarte są w art. 5 ustawy o przekształceniu. Opłatę ustala się w decyzji o przekształceniu. Do ustalenia opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 69 oraz art. 70 ust. 2-4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zasady określania wartości nieruchomości (wyceny) reguluje dział IV ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyceny dokonuje rzeczoznawca majątkowy, posiadający stosowne uprawnienia, w formie pisemnego operatu szacunkowego. Dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu, określa się wartość rynkową. Dla nieruchomości, które ze względu na obecne użytkowanie lub przeznaczenie nie są lub nie mogą być przedmiotem obrotu rynkowego, określa się wartość odtworzeniową. Kolegium Odwoławcze wskazało, że operat szacunkowy został przez biegłego sporządzony w dniu 21 listopada 2011 r. Wycenę przedmiotowej nieruchomości dokonano podejściem porównawczym, przy zastosowaniu metody korygowania ceny średniej. Operat spełnia kryteria zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109), przy przeprowadzeniu stosownej analizy i charakterystyki rynku nieruchomości w kontekście przedmiotowej nieruchomości. Z wyników operatu wynika, że oszacowana wartość rynkowa nieruchomości, jako prawa własności wynosi 141 592 zł. Natomiast jako prawa użytkowania wieczystego wynosi 97 697 zł. Na mocy art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży. Zatem kwota należna do zapłaty, zgodnie z wyliczeniami biegłego wynosiła 43 895 zł. Wskazano, że organ I. instancji obliczając opłatę dla poszczególnych użytkowników wieczystych dokonał jej proporcjonalnego rozdzielenia, w taki sposób, że D.C., której przypada udział ½ zobowiązana została do zapłaty kwoty 21 947,50 zł, a T.C. i M.C. , jako użytkownicy w częściach ¼ zobowiązani zostali do zapłaty kwoty 10 973,75 zł każdy. W ocenie Kolegium Odwoławczego zarówno prowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające, jak i wydana decyzja, nie naruszają przepisów postępowania. Kolegium odwoławcze podało, że działając jako organ II. instancji, nie jest związane granicami odwołania, wobec czego rozpatrzyło przedmiotową sprawę w całości i nie dopatrzyło się możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji na mocy innych przepisów obowiązującego prawa. Na marginesie dodano, że Kolegium Odwoławcze dostrzegło braki w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, które jest bardzo lakoniczne i nie spełnia w pełni wymogów art. 107 § 3 K.p.a., jednakże nie w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania, a co się z tym wiąże nie w sposób dający możliwość jej uchylenia tylko z tego powodu. Nadto zgodnie z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a organ wyższego stopnia rozpoznaje sprawę w całości ponownie, dostrzegając braki samego uzasadnienia wydanej przez organ I. instancji decyzji, może uzupełnić dostrzeżone braki uzasadnienia i dokonać szczegółowej analizy faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz wskazać uzasadnienie prawne, stanowiące wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Tak też Kolegium uczyniło w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na względzie, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I. instancji prawidłowo orzekł na podstawie obowiązujących w chwili wydawania decyzji przepisów prawa, który to obowiązek został na niego nałożony poprzez brzmienie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 187, poz. 1110). Podniesiono, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ I. instancji byłby zobowiązany orzec w ten sam sposób, jak też Kolegium nie jest w stanie zmienić przedmiotowej decyzji w sposób wskazany przez odwołujących. Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się również przewlekłości w prowadzonym przez organ I. instancji postępowaniu, z uwagi na fakt, że postępowanie zostało wszczęte w czerwcu 2011 r., przy czym wniosek skompletowany został przez organ dopiero w dniu 1 sierpnia 2011 r., natomiast operat szacunkowy powstał w dniu 21 listopada 2011 r., czyli już po zmianie przedmiotowej ustawy. Nadto odpis księgi wieczystej pełnomocnik złożył dopiero w dniu 21 listopada 2011 r. (data nadania: 19 listopada 2011 r.). Z powyższą decyzją nie zgodzili się D.C. , T.C. i M.C. , wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 marca 2012 r. znak: nr: [....] . Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Przedmiotowej decyzji zarzucili nierozpoznanie istoty sprawy, poprzez nie wzięcie pod uwagę faktu, że wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji nastąpiła z naruszeniem terminów określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, co tym samym spowodowało u skarżących szkodę w postaci konieczności zapłacenia całości opłaty z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności bez bonifikaty. Podniesiono, że organ odwoławczy nie uwzględnił faktu, że organ I. instancji pozostawał w zwłoce z wydaniem przedmiotowej decyzji. W przedmiotowym stanie faktycznym dokumenty przedłożone przez skarżących były wystarczające do wydania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, tym bardziej, że dokumenty, których później zażądał Urząd Miasta i Gminy W. były dostępne dla organu I instancji. Tym samym organ pierwszej instancji niepotrzebnie i bezpodstawnie przeciągał postępowanie, co doprowadziło do powstania szkody po stronie skarżących, ponieważ w razie terminowego załatwienia sprawy przysługiwała by im 90 % bonifikata przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wskazano, że zarówno brak stosownych dokumentów, jak i uzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego czy też powstanie zaległości - nie usprawiedliwia bezczynności organu w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. i jest obrazem niedowładu organizacyjnego organu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt I SAB/Wa 316/10). Ponadto zwrócono uwagę, że trudności organu z uzyskaniem stosownego dowodu nie czynią zarzutu bezczynności organu jako bezpodstawnym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 września 2010 roku, sygn. akt II SAB/Wr 12/10). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Kolegium Odwoławcze podało, że zarzuty skargi stanowią w istocie zarzuty co do przewlekłego prowadzenia postępowania, a nie odnoszą się do merytorycznej oceny sprawy. W kwestii przewlekłego prowadzenia postępowania Kolegium Odwoławcze zajęło już stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w skrócie jako "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie zawiera takich wad, które uzasadniałyby jej uchylenie bądź wyeliminowanie z obrotu prawnego. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1459 z późn. zm.), dalej w skrócie zwana ustawą o przekształceniu. Skarżący podnoszą bowiem, że w dacie złożenia przez nich wniosku (6 czerwca 2011 r.) istniały jeszcze korzystne dla nich regulacje, w tym art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu zgodnie z którym "osobie fizycznej, której dochód miesięczny na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym nie przekracza przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, organ właściwy do wydania decyzji udziela, na jej wniosek, 90 % bonifikaty od opłaty, o której mowa w ust. 1, jeżeli nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkaniowe albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę". Taki bardzo korzystny zapis mógł, jak wskazują skarżący, być zastosowany wobec nich, gdyby organ I. instancji zakończył postępowanie przed dniem 9 października 2011 r., kiedy to został on uchylony. Nie ulega wątpliwości, że decyzja organu I. instancji zapadła 4 stycznia 2012 r., a więc w kilka miesięcy po uchyleniu art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu. Tym samym organ I. instancji zobowiązany był na datę wydawania swojej decyzji stosować obowiązujące w tej sprawie prawo. Uchylenie art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu nastąpiło formalnie na podstawie art. 2 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 187, poz. 1110). Ustawodawca zdawał sobie sprawę, że taka zmiana może dotyczyć już prowadzonych, a nie zakończonych postępowań administracyjnych dotyczących przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i że ta zmiana zmienia (pogarsza) sytuację takich stron. Chcąc rozwiązać rysujące się spory co do tego, jakie prawo wówczas należałoby stosować (czy z daty wszczęcia postępowania, czy z daty wydawania decyzji), ustawodawca w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw wprowadził bardzo czytelną normę kolizyjną, zgodnie z którą w sprawach prowadzonych na podstawie ustawy o przekształceniu, które zostały wszczęte przed datą 9 października 2011 r. i do tej daty nie były zakończone - stosuje się przepisy ustawy o przekształceniu w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Tym samym wydając decyzję po dacie 9 października 2011 r. organy w tej sprawie nie mogły nie stosować nowej treści przepisów, a więc nie mogły zastosować art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu, który już nie obowiązywał. Skarżący starają się uzasadnić, że to przewlekłe prowadzenie postępowania, a wręcz celowe opóźnianie w rozpoznaniu sprawy doprowadziło do takiego niekorzystnego ustalenia stanu prawnego. Ponieważ w tej sprawie przedmiotem sprawy nie jest bezczynność, czy też przewlekłe prowadzenie postępowania, to Sąd nie może dokonywać oceny w tym zakresie. Porównując jednak: datę złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w dniu 6 czerwca 2011 r.; brak dołączenia do wniosku załączników (mimo wskazania w tekście wniosku, że dołączane są załączniki); wezwanie organu I. instancji z dnia 22 czerwca 2011 r. o uzupełnienie wniosku o załączniki i prośba samych wnioskodawców o przedłużenie terminu do ich uzupełnienia (pismo z 4 lipca 2011 r.); doręczenie organowi załączników do wniosku dniu 1 sierpnia 2011 r. (czyli już po dacie uchwalenia ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw); a następnie zwrócenie się przez organ I. instancji o sporządzenie operatu szacunkowego określającego wartość rynkową nieruchomości – ten tok czynności i chronologia ich podejmowania nie wskazuje na jakieś istotniejsze naruszenie zasady szybkości postępowania administracyjnego. Jest jeszcze jednak okoliczność, na którą Sąd zwraca uwagę. Otóż zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt K 9/08, opub. w OTK-A 2010 r., nr 1, poz. 4, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 4 ust. 8 i 9 ustawy o przekształceniu w zakresie, w jakim wskazuje na obowiązek udzielenia bonifikaty przez organ jednostki samorządu terytorialnego właściwy do wydania decyzji przekształceniowej, jest niezgody z art. 165 ust. 1 i art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Art. 4 ust. 8 i 9 ustawy przekształceniowej w zakresie obowiązku udzielenia bonifikaty tracił moc z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Ponieważ wyrok ten ogłoszono w Dzienniku Ustaw nr 21 z dnia 8 lutego 2010 r., tym samym w tym zakresie art. 4 ust. 8 i 9 ustawy o przekształceniu utracił moc już z końcem 8 sierpnia 2011 r. Od dnia 9 sierpnia 2011 r. nie było już obowiązku udzielenia bonifikaty z art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu. Ustawodawca zdając sobie sprawę, że skoro istotą i sensem art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu było obligatoryjne udzielanie bonifikaty na wniosek strony, to wykluczenie takiego obowiązku wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego powinno skutkować celowością uchylenia całego ustępu 8. Stąd właśnie z dniem 9 października 2011 r. cały ustęp 8 art. 4 ustawy o przekształceniu został uchylony. Tym samym w istocie skarżący nie mogli skutecznie domagać się przyznania im bonifikaty z art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu już od dnia 9 sierpnia 2011 r. Sąd również badając pozostały zakres sprawy administracyjne uznał, że organy administracyjne prawidłowo zebrały materiał dowodowy, operat szacunkowy został sporządzony na podstawie właściwych przepisów i dopuszczalnych metod szacowania wartości nieruchomości. Organy nie ograniczały praw stron w toku postępowania administracyjnego i nie naruszały w istotniejszym zakresie procedury administracyjnej. Wprawdzie rzeczywiście uzasadnienie decyzji I. instancyjnej nie było kompletne, tym niemniej trafnie na to zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. i w swojej decyzji zamieściło już wystarczające uzasadnienie. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że podnoszone w niej argumenty wynikające z wyroków sądów administracyjnych dotyczyły odrębnych spraw, których przedmiotem była bezczynność organu, a nie decyzja administracyjna. Są to, jak jeszcze raz Sąd to podkreśla, dwie różne sprawy, nie podlegające rozpoznaniu w ramach jednej sprawy sądowoadministracyjnej. Wystarczy wskazać, że nawet w razie wniesienia skargi na bezczynność organu istniejącą w dacie jej wniesienia, taka skarga nie będzie rozpoznawana merytorycznie, jeżeli w dacie orzekania przez sąd administracyjny bezczynności już nie ma, to znaczy organ już wydał decyzję. Należy również wskazać, że terminy określone w art. 35 K.p.a. mają charakter instrukcyjny i mogą być przedłużane, co także miało miejsce w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd w tej sprawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i stosownie do art. 151 P.p.s.a., skarga została oddalona.