II SA/Kr 753/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg R. B. i E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I, uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz R. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta Wadowicki decyzją z dnia 19 grudnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11 f ust. 1 i 2, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, 4c, 4d, art. 16 ust. 2, art. 17, art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 123 ust. 2 i art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104, art. 107 § 1 – 3 K.p.a. zatwierdził projekt budowalny i udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn. "rozbudowa drogi gminnej nr 470561K (ul. Spółdzielców) do połączenia na skrzyżowaniu w formie ronda z Al. Matki Bożej Fatimskiej (droga gminna nr 470483K) i ulicą Poprzeczną (droga gminna nr 470552K) i rozbudową ulicy Poprzecznej (droga gminna nr 470552K) obręb nr 0001 Wadowice, jednostka ewidencyjna 121809_4 Wadowice – Miasto w miejscowości Wadowice. Od tej decyzji odwołania złożyli: J. K. - właściciel działek o numerach: [...], B. B. i A. B. - współwłaściciele działki nr [...] obręb nr [...], M. B. - właścicielka działki nr [...], E. K. współwłaścicielka działki nr [...], E. W. właściciel działki nr [...], S. N. współwłaściciel działki nr [...], R. B. właścicielka działki nr [...], M. K. - współwłaścicielka działki nr [...], M. W. i S. W. - współwłaściciele działki nr [...], R. B. współwłaściciel działki nr [...], M. M. - właścicielka działki nr [...], C. R. i J. R. - współwłaściciele działki nr [...], R. B. właściciel działki nr [...]. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 stycznia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 K.p.a.: I. ustalił w sentencji zaskarżonej decyzji na stronie 2 po wierszu 31 zapis o treści: "wszelkie prace ziemne należy prowadzić pod nadzorem geologa z odpowiednimi uprawnieniami," II. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji: na stronie 2, w wierszach od 32 do 33, zapis o treści "4. Terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania - zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisów o treści: "4. Rozbiórka istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania - zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym." III. ustalił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 5, po wierszu 36, zapis o treści: "VIII. Określam termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania: 2 miesiące od rozpoczęcia robót budowlanych." IV. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji: na stronie 4, w wierszach od 10 do 11, zapis o treści "III. Nakładam na zarządcę drogi obowiązek dokonania przebudowy, rozbiórki i budowy sieci uzbrojenia terenu i rozbiórki obiektów budowlanych:" i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie w miejscu uchylenia, zapisów o treści: "III. Określam: obowiązek rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, obowiązek budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, obowiązek budowy zjazdów" V. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 5, w wierszach od 7 do 9, zapisy o treści: "IV. Nakładam na zarządcę drogi obowiązek przebudowy innych dróg: na nieruchomościach stanowiących działki nr: [...], [...] obr. nr [...] Wadowice jedn. ewid. [...] w miejscowości Wadowice" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia zapisów o treści "IV. Określam obowiązek przebudowy innych dróg publicznych: na nieruchomościach stanowiących działki nr: [...], [...] obr. nr [...] Wadowice jedn. ewid. [...] w miejscowości Wadowice" VI. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 5, w wierszach od 10 do 22, zapisy o treści V. Określam ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości stanowiących działki nr: [...] Wadowice jedn. ewid. [...] w miejscowości Wadowice celem rozbiórki budynku mieszkalnego, rozbiórki ogrodzenia, przebudowy, rozbiórki, budowy przebudowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy dróg i budowy zjazdów Inwestor zobowiązany jest do przywrócenia ww. nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przebudowie, budowie na ww. działkach, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania. Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej." I orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejscu uchylenia zapisów o treści: "Zezwalam na wykonanie obowiązków określonych w punkcie III i IV niniejszej decyzji oraz jednocześnie określam ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości objętych ww. obowiązkami: właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości są zobowiązani udostępnić nieruchomości w celu dokonania: rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy zjazdów oraz przebudowy innych dróg publicznych - na czas prowadzonych robót budowlanych, obowiązek udostępnienia terenu podlega egzekucji administracyjnej, na Burmistrzu Wadowic - inwestorze, ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po dokonaniu: rozbiórki istniejących budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy zjazdów oraz przebudowy innych dróg publicznych, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe, albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U.2018.2204 ze zm.)." VII. a/ uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 8, w wierszach od 3 do 7, zapis o treści: "W ramach planowanej inwestycji wybudowane zostaną ogrodzenia dla posesji, które w chwili obecnej je posiadają w celu ich domknięcia - lokalizacja budowanych odcinków ogrodzenia będzie w liniach rozgraniczających teren inwestycji drogowej dla działek nr: [...]) obr. nr [...] Wadowice jedn. ewid. [...] w miejscowości Wadowice." b/ uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 10, w wierszach od 49 do 51 oraz na stronie 11, w wierszach od 1 do 2, zapis o treści: Wykonane zostaną rozbiórki ogrodzeń o łącznej dł. 176 mb oraz budowa nowych odcinków ogrodzenia wraz z bramami na zjazdach, w granicy działki drogowej dz. nr [...]), w nawiasach nr działek przed podziałem) dl. 47 mb. Budowa ogrodzeń wynika z istniejącego zagospodarowania terenu, projektuje się ogrodzenia dla posesji, które w chwili obecnej są ogrodzone." i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisu o treści: "Wykonane zostaną rozbiórki ogrodzeń o łącznej dł. 176 m." VIII. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 12, w wierszach od 3 do 5, zapis o treści "Planowana inwestycja posiadała będzie bezpośrednie powiązanie komunikacyjne z innymi drogami publicznymi tj. Al. M.B. Fatimskiej, ul. Poprzeczną oraz z Al. Wolności poprzez istniejący odcinek drogi - ulicę Spółdzielców." I orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejscu uchylenia, zapisu o treści: "Planowana do rozbudowy ul. Spółdzielców (droga gminna nr 470561 K) posiadała będzie bezpośrednie powiązanie komunikacyjne z innymi drogami publicznymi tj. Al. M. B. Fatimskiej (drogą gminną nr 470483K), ul. Poprzeczną (drogą gminną nr 470552K) oraz z Al. Wolności (drogą gminną nr470484K)." IX. a / ustalił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 13, po wierszu 40, zapis o treści: "Przedmiotowa inwestycja, zgodnie § 3 ust. 1 pkt 60 z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71), nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których zgodnie z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2018.2081 ze zm.), przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W celu ochrony środowiska oraz zdrowia i życia ludzi - wprowadzenie do środowiska planowanego przedsięwzięcia wymaga spełnienia warunków wynikających z przepisów art. 74 ust. 1 oraz art. 75 ustawy Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U.2019.1396 ze zm.), które stanowią, że w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu oraz że w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji. Warunki, dotyczące ochrony środowiska oraz zdrowia i życia ludzi zostały uwzględnione w projekcie1 budowlanym (stanowiącym załącznik Nr 3 do niniejszej decyzji), w sposób opisany na stronach od 16 do 17 opisu zagospodarowania terenu." b/ ustalił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 13, po wierszu 46, zapis o treści: "Ww. ostateczna decyzja Nr [...] z 24 maja 2017 r., stanowiącą pozwolenie na usunięcie ww. drzewa z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, została zmieniona decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie Nr [...] z 25 maja 2018 r. (ostateczną od 8 czerwca 2018 r.). Decyzją tą nałożono na inwestora warunki konieczne do wypełnienia przy realizacji przedmiotowej inwestycji, między innymi: wykonanie nasadzenia kompensacyjnego w postaci nasadzenia 3 sztuk gruszy pospolitej "Beech Hill". Załącznik Nr 3 do niniejszej decyzji, tj. Projekt budowlany (Tom II, strony od 109 do 112), zawiera ww. pozwolenia. X. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Po rozpoznaniu skargi R. B. na opisaną wyżej decyzję Wojewody Małopolskiego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 18 września 2020 r., sygn. II SA/Kr 326/20 uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu odwołań J. K., B. B., A. B., M. B., E. K., E. W., S. N., M. M., R. B., M. K., M. W., S. W., R. B., C. R., J. R. oraz R. B. od decyzji Starosty [...] decyzją z dnia 19 grudnia 2018 r. nr [...] Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r., znak [...] orzekł w sposób następujący: I. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji: na stronie 2, w wierszach od 32 do 33, zapis o treści: "4. Terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania - zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym." i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisów o treści: "4. Rozbiórka istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania - zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym." II. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji: na stronie 4, w wierszach od 10 do 11, zapis o treści: "III. Nakładam na zarządcę drogi obowiązek dokonania przebudowy, rozbiórki i budowy sieci uzbrojenia terenu i rozbiórki obiektów budowlanych:" i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisów o treści: "III. Określam: obowiązek rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, obowiązek budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, obowiązek budowy zjazdów. Określam termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania: 2 miesiące od rozpoczęcia robót budowlanych. Określa się: obowiązek rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, obowiązek budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, obowiązek budowy zjazdów, odpowiednio na nw. nieruchomościach pokazanych na Załączniku Nr 1 do niniejszej decyzji Starosty Wadowickiego (w odniesieniu do działek, które uległy podziałowi wzdłuż linii rozgraniczających teren - przed nawiasem podano numer działki, która powstała w wyniku zatwierdzenia projektu podziału, w nawiasie podano numer działki przed podziałem) tj.:" III. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 5, w wierszach od 7 do 9, zapisy o treści: "IV. Nakładam na zarządcę drogi obowiązek przebudowy innych dróg: na nieruchomościach stanowiących działki nr: [...], [...] obr. nr [...] Wadowice jedn. ewid. [...] w miejscowości Wadowice" i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisów o treści: "IV. Określam obowiązek przebudowy innych dróg publicznych na nw. nieruchomościach pokazanych na Załączniku Nr 1 do decyzji niniejszej Starosty Wadowickiego (w odniesieniu do działek, które uległy podziałowi wzdłuż linii rozgraniczających teren - przed nawiasem podano numer działki, która powstała w wyniku zatwierdzenia projektu podziału, w nawiasie podano numer działki przed podziałem) tj.: na nieruchomościach stanowiących działki nr: [...], [...] obr. nr [...] Wadowice jedn. ewid. [...] w miejscowości Wadowice" IV. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 5, w wierszach od 10 do 22, zapisy o treści: V. Określam ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości stanowiących działki nr: [...] obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości Wadowice celem rozbiórki budynku mieszkalnego, rozbiórki ogrodzenia, przebudowy, rozbiórki, budowy przebudowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy dróg i budowy zjazdów Inwestor zobowiązany jest do przywrócenia ww. nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przebudowie, budowie na ww. działkach, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania. Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej." i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisów o treści: "V. Zezwalam na wykonanie obowiązków określonych w punkcie III i IV niniejszej decyzji oraz jednocześnie określam ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości objętych ww. obowiązkami: - właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości są zobowiązani udostępnić nieruchomości w celu dokonania: rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy zjazdów oraz przebudowy innych dróg publicznych - na czas prowadzonych robót budowlanych, - obowiązek udostępnienia terenu podlega egzekucji administracyjnej, - na Burmistrzu Wadowic - inwestorze, ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po dokonaniu: rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy zjazdów oraz przebudowy innych dróg publicznych, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe, albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami." a. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 7, w wierszach od 50 do 52 oraz na stronie 8, w wierszach od 1 do 7, zapis o treści: "Do rozbiórki przeznaczone zostaną również istniejące ogrodzenia o łącznej długości 65,8 m zlokalizowane w liniach rozgraniczających teren inwestycji na działkach: [...] obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości Wadowice. W ramach planowanej inwestycji wybudowane zostaną ogrodzenia dla posesji, które w chwili obecnej je posiadają w celu ich domknięcia - lokalizacja budowanych odcinków ogrodzenia będzie w liniach rozgraniczających teren inwestycji drogowej dla działek nr: [...] Wadowice jedn ewid. [...] w miejscowości Wadowice." i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisu o treści: "W ramach planowanej inwestycji do rozbiórki przeznaczone zostały również istniejące ogrodzenia o łącznej długości 65,8 m zlokalizowane w terenie objętym liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na działkach o numerach: [...] obr. nr [...] Wadowice jedn. ewid. [...] w miejscowości Wadowice." b. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 10, w wierszach od 49 do 51 oraz na stronie 11, w wierszach od 1 do 2, zapis o treści: "Wykonane zostaną rozbiórki ogrodzeń o łącznej dł. 176 mb oraz budowa nowych odcinków ogrodzenia wraz z bramami na zjazdach, w granicy działki drogowej dz. nr [...] w nawiasach nr działek przed podziałem) dl. 47 mb. Budowa ogrodzeń wynika z istniejącego zagospodarowania terenu, projektuje się ogrodzenia dla posesji, które w chwili obecnej są ogrodzone." i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisu o treści: "Wykonane zostaną rozbiórki ogrodzeń o łącznej długości 176 m." VI. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 12, w wierszach od 3 do 5, zapis o treści: "Planowana inwestycja posiadała będzie bezpośrednie powiązanie komunikacyjne z innymi drogami publicznymi tj. Al. M.B. Fatimskiej, ul. Poprzeczną oraz z Al. Wolności poprzez istniejący odcinek drogi - ulicę Spółdzielców." I orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisu o treści: "Planowana do rozbudowy ul. Spółdzielców (droga gminna nr 470561K) posiadała będzie bezpośrednie powiązanie komunikacyjne z innymi drogami publicznymi tj. Al. M. B. Fatimskiej (drogą gminną nr 470483K), ul. Poprzeczną (drogą gminną nr 470552K) oraz z Al. Wolności (drogą gminną nr470484K)." VII. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 13, w wierszach od 39 do 40, zapis o treści: "7. Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z obronności państwa" i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisu o treści: "7. Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z potrzeb obronności państwa. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana w przypadku realizacji planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje ww. przedsięwzięć zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71). Zgodnie z ww. rozporządzeniem planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których zgodnie z ww. art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja nie jest między innymi przedsięwzięciem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 60 ww. rozporządzenia. W celu ochrony środowiska oraz zdrowia i życia ludzi - wprowadzenie do środowiska planowanego przedsięwzięcia wymaga spełnienia warunków wynikających z przepisów art. 74 ust. 1 oraz art. 75 ustawy Prawo ochrony środowiska, które stanowią, że w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu oraz że w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji. Warunki, dotyczące ochrony środowiska oraz zdrowia i życia ludzi zostały uwzględnione w projekcie budowlanym (stanowiącym załącznik Nr 3 do niniejszej decyzji), w sposób opisany na stronach od 16 do 17 opisu zagospodarowania terenu." VIII. Uchylił w załączniku Nr 1 do zaskarżonej decyzji, tj. na mapie w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi, wykreślone odręcznie przez projektanta zapisy dotyczące zakresu opracowania, i orzekł w tym zakresie, poprzez zatwierdzenie zapisów wprowadzonych odręcznie przez projektanta na mapie w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi; IX. Uchylił w załączniku Nr 3 do zaskarżonej decyzji, tj. w projekcie budowlanym, w opisie projektu zagospodarowania terenu, na stronach 7 i 55 oraz na mapie z projektem zagospodarowania terenu (strona 41), wykreślone odręcznie przez projektanta zapisy dotyczące zakresu opracowania, i orzekł w tym zakresie, poprzez zatwierdzenie zapisów wprowadzonych odręcznie przez projektanta na mapie z projektem zagospodarowania terenu; X. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. B. (sygn. II SA/Kr 753/21) i E. K. (sygn. II SA/Kr 764/21). W jednobrzmiących skargach podnieśli, że zarzucają naruszenie w pkt VII sentencji (str. 3 i 4) art. 71 pkt 2 oraz art. 72 ust 1 pkt 10 ustawy z dnia 03/10/2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko dokonanym w powołanym w sentencji zaskarżanej decyzji w pkt. VI ppkt. 7 wyrzeczenia, że zgodnie z art. 71 pkt. 2 cytowanej wyżej ustawy w przypadku, którego dotyczy zaskarżana decyzja, nie jest wymagana decyzja środowiskowa, o której mowa w art. 72 ust 1 pkt 10 wspomnianej ustawy skoro przedmiotem rozstrzygnięcia zarówno organu I-ej jak i II-ej instancji było wydanie zezwolenia na prowadzenie przebudowy względnie budowy dróg lokalnych (miejskich) przez Urząd Miasta w Wadowicach o łącznej długości mniejszej od 1 km przy powołaniu się przez organ Il-ej instancji w zaskarżanej decyzji na paragraf 3 ust 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09/11/2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przyjmując, że inwestycja ta zgodnie z tym przepisem nie kwalifikuje się do zaliczenia jej po myśli powołanego przepisu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Niezależnie od powyższego skarżący zarzucili zaskarżanej decyzji także naruszenie art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. przez wadliwe lub niepełne wyrzeczenia sentencji zaskarżanej decyzji w pkt reformujących decyzję organu I-ej instancji tj. w pkt od I do IX w których to częściach zaskarżanej decyzji organ Il-ej instancji orzeka o częściowym uchyleniu w odnośnych miejscach decyzji organu I-ej instancji, o której mowa wyżej wprowadzając w następnym miejscu nowe ustalenia (wyrzeczenie) dotyczące części zapisów wyrzeczenia decyzji organu I-ej instancji którą to zmianą decyzji organu I-ej instancji - organ II-ej instancji czyni niejasne a nawet wątpliwe rozstrzygnięcie organu I-ej instancji co szczególnie dotyczy rozstrzygnięć w punktach pkt II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX zaskarżanej decyzji. Dokonując reformacji decyzji organu I-ej instancji zdaniem skarżącego organ Il-ej instancji ponownie dopuszcza się naruszenia powołanych przepisów art. 138 k.p.a., co ponownie winno kwalifikować zaskarżane rozstrzygnięcie do uchylenia zgodnie ze stanowiskiem (poglądem) wyrażonym przez WSA w wyroku z dnia 18/09/2020 r. jako rozstrzygnięcie naruszające prawo (art. 145 § l k.p.a.). Zdaniem skarżących Wojewoda Małopolski dopuścił się również naruszenia art. 10 k.p.a., skoro nie powiadomił w żaden sposób skarżącego o możliwości zapoznania się przez skarżących z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Tego rodzaju działanie może stanowić naruszenie zasady prowadzenia postępowania w taki sposób aby następowało (mogło następować) pogłębianie zaufania stron do organów państwa zawartej w art. 8 k.p.a. względnie też art. 9 k.p.a. dotyczącym zasady udzielania informacji stronom w prowadzonym postępowaniu, czyli należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich prawa i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a tym samym naruszenie art. 10 k.p.a. Ponadto organ II-ej instancji przy wydaniu zaskarżanej decyzji dopuścił się także naruszenia dalszych przepisów k.p.a., w tym między innymi naruszenia przepisu art. 78 k.p.a. przez pominięcie żądań skarżącego, jako strony postępowania, wniosków o przeprowadzenie dowodów z badania natężenia ruchu samochodowego na odcinku przebudowywanej drogi, a także naruszenia dalszych przepisów k.p.a. tj. art. 7, art. 7a § 1, art. 8 i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie dokonanego w zaskarżanych decyzjach zarówno organu I-ej jak i II-ej instancji odnośnie planowanej przebudowy niektórych dróg gminnych w Wadowicach tj. ulicy Spółdzielców nr 470561K wraz z dobudową nowego odcinka tej drogi do ulicy Matki Boskiej Fatimskiej nr 470483K, a także przebudową ul. Poprzecznej w Wadowicach nr 470552K z jednoczesną przebudową skrzyżowania ulicy Poprzecznej z ulicą Lwowską, także jako drogą gminną. Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2022 r. obie te sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W odpowiedziach na skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, że nie podziela zasadności zarzutów skargi. W ramach zakończonego postępowania skarżony organ dokonał szczegółowej analizy własnej na etapie postępowania odwoławczego. Odzwierciedleniem tych analiz jest m.in. treść uzasadnienia skarżonej decyzji, w której Wojewoda Małopolski nie pomijając żadnego z aspektów sprawy oraz zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą uzasadnił motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Ponieważ strony, z wyjątkiem pełnomocnika organu oraz pełnomocnika gminy Wadowice, nie wykonały powyższego wezwania, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skargi zasługiwały na uwzględnienie, jednak nie wszystkie przywołane w nich zarzuty są uzasadnione. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1474 z późn. zm.), zwana dalej specustawą drogową. Rozpocząć należy od przypomnienia, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrok z dnia 18 września 2020 r., sygn. II SA/Kr 326/20), wobec powyższego w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę po raz kolejny, jest zbadanie, czy organ zastosował się do wiążących wskazań zawartych w przywołanym wyżej wyroku. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten, mając charakter bezwzględnie obowiązujący, wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji (postanowienia) wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (tak NSA w wyroku z dnia 6 października 2021 r., sygn. III OSK 4086/21). W wyroku sygn. II SA/Kr 326/20 Sąd wiążąco wskazał organowi, że: "Kontrolowana przez sąd decyzja w pkt II, IV, V, VI, VII lit. b i VIII uchyla części sentencji decyzji organu I instancji i orzeka co do istoty, co znajduje umocowanie w brzmieniu art. 138 § 1 k.p.a. Tym niemniej w pkt I, III oraz IX lit. a oraz lit. b, ustala treść sentencji decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięcie takie nie jest znane przepisom k.p.a., ani też ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Organ odwoławczy nie ma żadnych kompetencji by ustalać treść decyzji organu I instancji. W konsekwencji decyzja tej treści, o ile ostała by się w obrocie prawnym skutkowała by powstaniem aktu, którego sentencja byłaby nie tylko niezgodne z przepisami, ale też niepewna. Skoro bowiem, przepisy nie dają organowi II instancji możliwości innej ingerencji w decyzję pierwszoinstancyjną, niż to wynika z art. 138 § 1 i 2 k.p.a. to "ustaleniu" brzmienia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy trudno przypisać konkretny skutek prawny. Organ odwoławczy, dostrzegając wadliwość bądź niepełność wyrzeczenia dokonanego przez organ I instancji może uchylić decyzję (choćby w całości) i dokonać pełnego, zgodnego z własną oceną wyrzeczenia, w żaden sposób nie może jednak "ustalić" prawidłowej (w swojej ocenie) treści decyzji organu I instancji. W ocenie sądu decyzja taka tj. w części "ustalająca" brzmienie sentencji decyzji organu I instancji oraz w części uchylająca tą decyzję bez dalszego wyrzeczenia, nie może się ostać w obrocie prawnym. (...) W ocenie sądu także pkt VII lit. a nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach. Organ bowiem uchyla część sentencji decyzji organu I instancji ale nie orzeka co do istoty ani też nie umarza w tej części postępowania organu I instancji.(...) Jeżeli organ odwoławczy nie widzi potrzeby wyrzeczenia merytorycznego, co do części wadliwie sformułowanego w sentencji orzeczenia organu I instancji to uchylając tą część decyzji powinien postępowanie organu I instancji umorzyć. Uchylając w części decyzję organu I instancji i nie orzekając merytorycznie (co do istoty) bądź formalnie (umarzając postępowanie) organ odwoławczy doprowadza do sytuacji, niepewności co do treści wyrzeczenia. Kwestia uregulowana decyzją organu I instancji jest uchylona, ale prawnie nierozstrzygnięta - skoro organ odwoławczy nie orzeka w tym przedmiocie ani merytorycznie ani formalnie." Wytyczne Sądu przytoczone powyżej nie zostały przez organ wykonane, czym naruszony został art. 153 p.p.s.a. Przykładowo, w poprzednio uchylonej przez Sąd decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2020 r. w jej pkt. II zawarte było następujące rozstrzygniecie: "II. uchylam w sentencji zaskarżonej decyzji: na stronie 2, w wierszach od 32 do 33, zapis o treści (...) i orzekam w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisów o treści: (...)" W obecnie zaskarżonej decyzji, jej pkt. I (odpowiadający pkt. II poprzednio uchylonej przez sąd decyzji) ma identyczne brzmienie, podobnie zresztą jak pozostałe punkty od II – VII: uchylające określone zapisy decyzji organu I Instancji i "orzekające poprzez ustalenie zapisów o treści". Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie zatem obowiązany dostosować treść sentencji swojego orzeczenia do wskazań zawartych w poprzednio wydanym wyroku, którym jest związany. Nie są to wskazania skomplikowane. Najpoważniejszego naruszenia przepisów Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę upatruje jednak w rozstrzygnięciu zawartym w pkt. VIII i IX zaskarżonej decyzji. Są to zapisy o następującej treści : "VIII. Uchylam w załączniku Nr 1 do zaskarżonej decyzji, tj. na mapie w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi, wykreślone odręcznie przez projektanta zapisy dotyczące zakresu opracowania, i orzekam w tym zakresie, poprzez zatwierdzenie zapisów wprowadzonych odręcznie przez projektanta na mapie w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi; IX. Uchylam w załączniku Nr 3 do zaskarżonej decyzji, tj. w projekcie budowlanym, w opisie projektu zagospodarowania terenu, na stronach 7 i 55 oraz na mapie z projektem zagospodarowania terenu (strona 41), wykreślone odręcznie przez projektanta zapisy dotyczące zakresu opracowania, i orzekam w tym zakresie, poprzez zatwierdzenie zapisów wprowadzonych odręcznie przez projektanta na mapie z projektem zagospodarowania terenu" Odnośnie pkt. IX sentencji zaskarżonej decyzji, to wskazać należy, że jest to ingerencja organu w projekt budowlany. Zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Zgodnie natomiast z art. 11f ust. 1 pkt. 7 specustawy drogowej, (w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji prawa budowlanego, która dokonana została ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 z późn. zm.), która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r.) decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności zatwierdzenie projektu budowlanego (obecnie: zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego). Co prawda prawo budowlane podlega licznym nowelizacjom, jednak mimo to nie zmieniona została zasada, wynikająca z art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), zgodnie z którą organ administracyjny może jedynie zatwierdzić projekt budowlany lub odmówić jego zatwierdzenia. Art. 35 ustawy prawo budowlane (stosowany odpowiednio) przewiduje bowiem, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego, wykonanie - w przypadku gdy występuje taki obowiązek sprawdzenia projektu itp. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 art. 35, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ nie ma natomiast absolutnie żadnych uprawnień do tego aby w dokument jakim jest projekt budowlany ingerować, nanosząc na nim zmiany poprzez uchylanie pewnych postanowień lub zatwierdzanie innych (lub tych samych – o czym jeszcze będzie mowa poniżej). Wojewoda Małopolski niemal w każdej z decyzji rozstrzygającej odwołanie od decyzji o pozwoleniu na budowę (co jest sądowi wiadome z urzędu) obszernie argumentuje, że nie ma ani prawa ani obowiązku nawet do oceny projektu architektoniczno –budowlanego, zawsze też podkreśla, że za treść i merytoryczną poprawności projektu odpowiada jego autor (projektant). Tymczasem w tej sprawie Wojewoda nie pomny swych oświadczeń i konsekwentnego stanowiska, w zaskarżone decyzji zawarł rozstrzygnięcie ingerujące w treść projektu budowlanego. Co więcej, rozstrzygnięcie to – zarówno w zakresie zawartym w pkt. VIII jak i pkt. IX zaskarżonej decyzji - jest niejasne. O ile jeszcze można zorientować się, że Wojewoda "uchyla" odręcznie naniesione i zaparafowane poprawki projektanta zarówno zawarte w projekcie jak i na załączniku nr 1 do decyzji (mapa z proponowanym przebiegiem drogi), o tyle zupełnie nie wiadomo o czym Wojewoda "orzeka" w to miejsce. Zakładając jednak minimum racjonalności działania organu, nie można przypuszczać wszak, że "orzeka" o tym, co "uchylił", czyli o odręcznych poprawkach projketanta. Co więcej, z uzasadnienia decyzji nie wynika to również, bo lakoniczne stwierdzenia odnoszące się do tej części rozstrzygnięcia, zawarte na str. 12 decyzji niczego w istocie nie wyjaśniają, co z kolei narusza art. 107 § 3 Kpa. Ingerencja organu w projekt budowlany jest naruszeniem przywołanych wyżej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie prowadząc postępowanie Wojewoda – jeśli uważa, że projekt (lub mapa stanowiąca załącznik nr 1 do decyzji) w zakresie poprawek naniesionych przez jego autora jest nieczytelny, niejasny, niezgodny z prawem czy też niezrozumiały – wezwie inwestora do przedłożenia nowych, nie zawierających skreśleń kart projektu (dla wszystkich jego egzemplarzy). Uprzednio jednak Wojewoda będzie zobowiązany jednoznacznie i szczegółowo wyjaśnić, na czym polegają jego obiekcje i zastrzeżenia w zakresie odręcznie naniesionych poprawek. Pozostałe zarzuty skarg są nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia dla przedmiotowej inwestycji, albowiem oprócz samej drogi przewidywana jest również budowa kanalizacji deszczowej, to wskazać należy, co następuje. Zgodnie z § 3 ust 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) – które ma w niniejszej sprawie zastosowanie na podstawie § 4 Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839); do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (pkt. 60) oraz sieci kanalizacyjne o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową, sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowanych w pasie drogowym i obszarze kolejowym oraz przyłączy do budynków (pkt. 79). Projektowana droga ma mieć długość 264,01 m czyli daleko mniej niż 1 km. Natomiast sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowane w pasie drogowym, nawet jeśli ich długość przekracza 1 km – po myśli przywołanego wyżej § 3 pkt. 79 rozporządzenia - nie są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie wymagają uzyskania decyzji środowiskowej. Wojewoda co prawda kolejny raz nie wyjaśnił tego w swojej decyzji, przywołując jedynie przepis § 3 pkt. 60 rozporządzenia, bez przytoczenia jego treści, jednak ostatecznie ułomność uzasadnienia decyzji w tym zakresie nie ma wpływu na wynik sprawy. Co do podnoszonego w skardze braku zabezpieczenia miejsc parkingowych dla nieruchomości skarżących i innych mieszkańców osiedla domów jednorodzinnych znajdujących się nieopodal planowanej inwestycji, to wskazać należy, że zgodnie z § 110 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 z późn. zm.), droga w zależności od potrzeb może być wyposażona w obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu. Do obiektów tych i urządzeń zalicza się w szczególności MOP, punkty kontroli pojazdów, MPO, zatoki postojowe, zatoki autobusowe, perony tramwajowe, pętle autobusowe, place do zawracania, mijanki, przejścia dla pieszych oraz przejazdy dla rowerzystów. Z treści tego przepisu wynika, że droga w zależności od potrzeb może być wyposażona w obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu, jednak jest to tylko możliwość, nie zaś obowiązek. Inwestor może zdecydować, że przy drodze nie zostaną urządzone miejsca parkingowe. Po wtóre zaś, wskazany w § 110 rozporządzenia katalog urządzeń technicznych wyposażenia dróg ma charakter otwarty, jednakże zakwalifikowanie jakiegokolwiek urządzenia do tego katalogu jest uzależnione od tego, czy dane, konkretne urządzenie jest związane z obsługą uczestników ruchu. Zakwalifikowanie parkingu do wyposażenia drogi znajdowałoby uzasadnienie wówczas, gdyby funkcja parkingu ograniczała się wyłącznie do zapewnienia potrzeb uczestników ruchu, nie zaś łączyła się z innymi funkcjami tego parkingu np. związanych z obsługą obiektów znajdujących się w jego sąsiedztwie np. osiedla mieszkaniowego, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 78 k.p.a. przez pominięcie wniosków o przeprowadzenie dowodów z badania natężenia ruchu samochodowego na odcinku przebudowywanej drogi oraz zarzut, że organ nie wziął pod uwagę studium transportowego dla Gminy Wadowice sporządzonego przez Politechnikę [...]. Zgodnie bowiem z art. 11e specustawy drogowej, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Badanie natężenia ruchu nie jest obligatoryjnym elementem wniosku o wydanie tej decyzji (po myśli art. 11d ust. 1 pkt. 7a specustawy jedynie dla transeuropejskiej sieci drogowej przeprowadza się audyt bezpieczeństwa) ani też nie jest przewidziane jako element samej decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej. "Studium transportowe" również nie jest dokumentem, który miałby być w decyzjach takich uwzględniany, w tym w szczególności sporządzenie takiego opracowania przez jednostkę samorządu terytorialnego (gminę) nie stanowi obowiązku jego realizacji. Niewątpliwie wybudowanie obwodnicy Wadowic (jak i każdego innego miasta) byłoby korzystne, jednak jest oczywistym, ze realizacja takiego przedsięwzięcia nie jest obowiązkiem gminy, a możliwości gminy w tym zakresie wykraczają dalece poza kwestie czysto prawne. Podkreślenia wymaga, że ani organ wydający decyzję ani sąd administracyjny nie jest w żadnym stopniu uprawniony do badania celowości planowanej inwestycji czy też rozważania ewentualnych wariantów jej przebiegu. Organ jest związany wnioskiem inwestora i orzeka tylko w granicach zakreślonych przez wniosek. Jeśli zaś chodzi o zarzucany w uzasadnieniu skargi brak decyzji o zezwoleniu na wycinkę drzew (20 sztuk), to wskazać należy, że decyzja ta może i powinna być wydana już po uzyskaniu decyzji na realizację inwestycji drogowej, innymi słowy nie mieści się w katalogu "wymaganych przepisami odrębnymi decyzji administracyjnych", o którym mowa w art. 11d ust. 1 pkt. 9 specustawy drogowej. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na usunięcie drzew musi jednoznacznie i w sposób wymagany prawem wskazać przyczynę usunięcia drzew. Rola organu rozpoznającego wniosek o zezwolenie na wycięcie drzew sprowadza się natomiast do rozważenia, czy podana przyczyna jest bardziej istotna niż wartości związane z ochroną zadrzewienia (a szerzej: przyrody), zaś jeżeli tą przyczyną jest zamiar budowy drogi, organ administracji winien ocenić, czy istnienie drzew koliduje z zamiarem zabudowy i w jakim zakresie. Nie jest uzasadnione zatem wydawanie decyzji o zgodzie na usunięcie drzew niejako "na zapas", czyli jeszcze przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej (czy jakiekolwiek innej inwestycji opartej o pozwolenie na budowę). Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 10 Kpa, to zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia tego przepisu: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12). Takich okoliczności skarżący nie wskazali. Uchylając w całości decyzję organu II instancji w całości, sąd nie naruszył art. 11g ust. 3 ustawy, gdyż wadą nie jest dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Wobec powyższego decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. wyłącznie na rzecz R. B., albowiem E. K. została zwolniona z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej.