II SA/Kr 755/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 20 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 marca 2024 r. nr SKO.ZP/415/134/2024 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 24 stycznia 2024 r. nr AU-02-3.6730.2.319.2023.KCZ działając na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 123 § 1 i art. 124 § 1 K.p.a. zawiesił postępowanie na 18 miesięcy od daty wpłynięcia wniosku w sprawie wydania warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego -wielorodzinnego z garażem podziemnym, z instalacjami wewnętrznymi wraz z zagospodarowaniem terenu, w tym: niezbędną infrastrukturą techniczną, budową komunikacji wewnętrznej i miejsc postojowych zewnętrznych na części działki nr [...] obr [...] przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu organ podniósł, że teren zamierzenia inwestycyjnego zlokalizowany jest na obszarze objętym sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "L. " - Uchwała Rady Miasta K. Nr XLIV/1164/20 z dnia 27 sierpnia 2020 r. Zgodnie z opinią Wydziału Planowania i Zagospodarowania UMK z dnia 18 stycznia 2024 r. sporządzanie ww. projektu planu miejscowego znajduje się na etapie przygotowania edycji do wyłożenia do publicznego wglądu - po zakończonym ponownym opiniowaniu i uzgodnieniach. Zgodnie z projektem planu działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się na ternie, gdzie obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Tak więc planowana inwestycja nie jest zgodna z projektem planu. Na to postanowienie zażalenia wniosła J. N. wskazując, że planowana inwestycja jest zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K., gdyż zgodnie ze studium nieruchomość będąca przedmiotem postępowania znajduje się w obszarze oznaczanym symbolem MNW - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności, co jest zgodne ze złożonym przez inwestora wnioskiem. Planowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest również z zasadą dobrego sąsiedztwa obowiązującą w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 12 marca 2024 r. nr SKO.ZP/415/134/2024 utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powołanym przepisem, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1/ w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2/ w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. W związku jednakże z brzmieniem pozostałej części ww. przepisu, regulującej przesłanki podjęcia zawieszonego postępowania, kompetencję organu do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy należy rozpatrywać w łączności z władztwem planistycznym, zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni. Wskazać należy, że celem zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest umożliwienie kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych i zabezpieczenie realizacji władztwa planistycznego. Uzasadnione jest zatem pierwszeństwo planowego gospodarowania przestrzenią nad formami gospodarki bezplanowej (rozwiązaniami indywidualnymi w postaci decyzji wz). Ponadto zawieszenie postępowania w takiej sytuacji, jest wskazane dla zabezpieczenia przed ewentualną koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, która to instytucja, ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnej, winna być traktowana jako wyjątkowa. Z treści przepisu art. 62 ust. 1 ustawy można zatem wywieść, że przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac, a nawet zamiar podjęcia prac, nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Jeżeli ponadto istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym przez inwestora zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu, wskazane jest zawieszenie postępowania. Uzasadnienia dla zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dostarcza w szczególności sytuacja, w której prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane, a więc co najmniej podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu, a tym bardziej jeśli powstał już projekt planu. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w dniu 27 sierpnia 2020 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XLIV/1164/20 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "L. ". J. N. w dniu 27 grudnia 2023 r., tj. już po podjęciu powyższej uchwały, złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, z instalacjami wewnętrznymi wraz z zagospodarowaniem terenu, w tym: niezbędną infrastrukturą techniczną, budową komunikacji wewnętrznej i miejsc postojowych zewnętrznych na części działki nr [...] obr [...] przy ul. [...] w K.. Strona mogła więc liczyć się z możliwością zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez siebie inwestycji, z uwagi na rozpoczętą procedurę planistyczną w stosunku do terenu objętego wnioskiem. Wybór pomiędzy zawieszeniem postępowania z wyżej wskazanych względów a jego dalszym prowadzeniem ustawodawca na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. pozostawił organowi. Wybór ten jednak nie może pozostawać arbitralny i dowolny. Jak wskazuje się w orzecznictwie, uznaniowość zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej nie przeradza się w dowolność, jeżeli stan zaawansowania prac planistycznych zmierzających do uchwalenia planu pozwala z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, że w terminie zawieszenia postępowania dojdzie do uchwalenia planu (vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2013 r., II SA/Łd 1058/12). Stąd też etap zaawansowania prac planistycznych winien być jednym z kluczowych kryteriów, branych pod uwagę przy rozstrzyganiu kwestii zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. W sytuacji bowiem, w której prace są na tak wczesnym etapie, że uchwalenie planu miejscowego w terminie zawieszenia postępowania nie jest możliwe, stosowanie tej instytucji nie będzie służyło wyżej wyartykułowanemu interesowi publicznemu, a będzie jednocześnie godzić w interes prywatny inwestora przedłużając jedynie postępowanie w jego sprawie, co byłoby sprzeczne z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, w szczególności zasadą szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Z akt sprawy wynika ponad wszelką wątpliwość, że teren inwestycji znajduje się w obszarze, dla którego sporządzany jest ww. plan miejscowy. Z informacji Biura Planowania Przestrzennego UMK (pismo z dnia 18 stycznia 2024 r.) wynika, że w projekcie planu miejscowego przekazanym w listopadzie 2023 r. do ponownego opiniowania i uzgodnień, działka nr [...], obr. [...] znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub mieszkaniowej wielorodzinnej istniejącej, oznaczonym symbolem MN/MWi.7. Dla terenu przyjęto m.in. zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Tak więc planowana inwestycja nie jest zgodna z projektem planu. W piśmie Biura Planowania Przestrzennego wskazano również, że wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy lokalizacja budynku koliduje z wyznaczoną na rysunku projektu planu strefą zieleni, a ponadto planowana inwestycja nie spełnia parametrów i wskaźników ustalonych w projekcie planu w zakresie minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego, wskaźnika intensywności zabudowy oraz maksymalnej wysokości zabudowy. Wobec tego, że w projekcie planu dla terenu, na którym znajduje się działka nr [...], obr. [...] obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, ustalenie warunków zabudowy tego terenu, wiązałoby się z prawnym obowiązkiem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sytuacji gdy ustalony zostanie plan, którego ustalenia są inne niż w decyzji WZ. Ponadto należy zauważyć, że z informacji zawartej w piśmie Wydziału Planowania Przestrzennego UMK wynika, że zgodnie z zakładanym harmonogramem zakończenie prac planistycznych powinno nastąpić w II kwartale 2024 r. Natomiast zgodnie z informacją zawartą na stronie BIP UMK, projekt planu "L. został ponownie przekazany w dniu 29 listopada 2023 r. do opiniowania i uzgodnień. Powyższe oznacza, iż istnieje realna szansa, że plan ten w drugim kwartale 2024 r. zostanie uchwalony. Wskazać należy, iż zawieszenie postępowania jest zasadne również ze względu na pewność obrotu prawnego, bowiem w sytuacji, gdyby ustalone warunki zabudowy były sprzeczne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ administracji miałby obowiązek stwierdzić wygaśnięcie takiej decyzji. Wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na jej sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 65 ust. 1 pkt 2) jest wyjątkiem względem zasady utrzymania w mocy decyzji wydanych na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania. Powyższe w ocenie Kolegium oznacza, że zawieszając przedmiotowe postępowanie w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego przewidzianego w tym przepisie. W związku z powyższym należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła B. G. zarzucając naruszenie: 1/ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia pomimo, że w postępowaniu przed organem I instancji, a także II instancji, nie brała udziału strona postępowania E. B. współwłaścicielka nieruchomości, której postępowanie dotyczy, a w związku z tym doszło do naruszenia prawa strony do uczestnictwa w postępowaniu, pomimo tego, że J. N. w piśmie inwestora z dnia 23 stycznia 2024 r., które zostało doręczone organowi prowadzącemu postępowanie w I instancji, zgłosiła się jako pełnomocnik E. B. przedkładając stosowne pełnomocnictwo oraz wskazując adres właściwy do doręczeń; 2/ art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez skierowanie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji do osoby nie będącej stroną w sprawie, a ponadto będącej osobą nieżyjącą, tj. J. S., zmarłej w 2012 r. O tym, że J. T. nie jest stroną postępowania organ I instancji został powiadomiony w piśmie inwestora J. N. z dnia 23 stycznia 2024 r., jednakże ta informacja, tak jak informacja o wstąpieniu do sprawy pełnomocnika E. B., została przez organy prowadzące postępowanie, w tym organ II instancji, który wydał zaskarżone postanowienie, zignorowana; 3/ art. 15 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem prawa, poprzez brak rzeczywistego ponownego rozpoznania sprawy przez organ II instancji (SKO) i ograniczenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia do powtórzenia argumentów zawartych w uzasadnieniu postanowienia organu II instancji, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, uregulowanej w art. 15 k.p.a., a w konsekwencji do nieważności postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a,; 4/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na wydaniu przez organ II instancji orzeczenia o utrzymaniu w mocy postanowienia wydanego przez organ I instancji, pomimo niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a więc pomimo niedopuszczalności oparcia zaskarżonego postanowienia na tej podstawie prawnej; 5/ art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 78 i 80 k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na błędnej przesłance faktycznej o tym, że "istnieje realna szansa aby projektowany miejscowy plan zagospodarowania " L. " został uchwalony w drugim kwartale 2024 r. podczas gdy jest to nieprawdziwe i nierealne, albowiem projekt MPZP "L. " został dopiero dnia 10 kwietnia 2024 r. wyłożony do publicznego wglądu, a jak wynika z informacji uzyskanych w Urzędzie Miasta K. - Wydziale Planowania i Zagospodarowania Przestrzennego, wynikających z wieloletniego doświadczenia Urzędu, w przypadku zgłoszenia uwag do mpzp, procedura uchwalania planu ulega wówczas przedłużeniu o okres około 6 miesięcy, zaś w przypadku kolejnej tury uwag – o następne 6 miesięcy. Powoduje to, że nie jest prawdziwe twierdzenie, z którego organ I i II instancji wywodzą uprawnienie do zastosowania art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przedmiotowej sprawie, o tym że rzekomo "istnieje realna szansa, że plan ten w drugim kwartale 2024 r. zostanie uchwalony" albowiem jest to chwili obecnej pewne, że takiej szansy nie ma, jak również było pewne w chwili wydania zaskarżonego postanowienia przez organ II instancji w dniu 12 marca 2024 r., kiedy to projekt mpzp "L. " nie był jeszcze nawet wyłożony do publicznego wglądu, ani też nie istniało jeszcze ogłoszenie o wyłożeniu przedmiotowego projektu mpzp do publicznego wglądu (które zostało sporządzone dopiero w dniu 22 marca 2024 r.); zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; całkowity brak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jakichkolwiek informacji na jakiej podstawie uzasadnione byłoby zawieszenie postępowania na okres aż 18 miesięcy, a więc brak analizy w toku postępowania przez organ długości terminu, na jaki zostało zawieszone postępowanie administracyjne o wydanie warunków zabudowy, co przesądza o dowolnym i arbitralnym dokonaniu rozstrzygnięcia przez organ w zaskarżonym postanowieniu, w tym naruszeniu zasady określonej w art. 9 k.p.a., tj. obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz art. 11 k.p.a.; 6/ zasad ogólnych k.p.a.; 7/ art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez: zastosowanie przez organ administracji publicznej przedmiotowego przepisu oraz zawieszenie postępowania o wydanie decyzji wz w sytuacji, kiedy nie powinno dojść do jego zastosowania w okolicznościach sprawy, w szczególności gdy procedura planistyczna nad projektem MPZP "L. " trwa już ponad 4 lata, i jednocześnie nie ma realnych szans na jej zakończenie nawet w 2024 r., biorąc pod uwagę aktualny etap tej procedury, a zawieszenie postępowania spowoduje naruszenie praw inwestora oraz wszystkich właścicieli nieruchomości, a którzy, gdyby nie doszło do zawieszenia postępowania byliby w stanie przed uchwaleniem MPZP ". " uzyskać pozwolenie na budowę inwestycji, która jest zgodna ze Studium oraz wszystkimi parametrami zasady dobrego sąsiedztwa; brak ustalenia i uzasadnienia przez organ, który wydał zaskarżone postanowienie oraz organ I instancji, dlaczego zawieszenie ma nastąpić akurat na okres maksymalny - 18 miesięcy, co świadczy o dowolności i arbitralności rozstrzygnięć podejmowanych przez te organy; tym bardziej, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu (jak i postanowieniu organu I instancji), jak bezpośrednio wynika z ich treści, zostało oparte na założeniu, że "istnieje realna szansa, że plan ten w drugim kwartale 2024 r. zostanie uchwalony"; brak ustalenia przez organ indywidualnych okoliczności sprawy będącej przedmiotem postępowania, które uzasadniałyby zastosowanie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (wszystkie podnoszone przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumenty sprowadzają się do ustalenia faktu, że toczą się prace planistyczne dot. nieruchomości, podczas gdy przepis art. 62 ust. 1, jako wyjątek od zasady ciągłości i szybkości postępowania administracyjnego, oraz zasady, że dopóty dopóki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje, dla danego terenu inwestor jest uprawniony do uzyskania warunków zabudowy, powinien być interpretowany wąsko, a jego zastosowanie musi być uzasadnione konkretnymi, indywidualnymi okolicznościami danej sprawy, których organ w żaden sposób nie powołał). W oparciu o powyższe wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie postanowienia organu I instancji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonując w ramach zakreślonych podstaw prawnych kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, którym to postanowieniem na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 stycznia 2024 r. w sprawie zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego -wielorodzinnego z garażem podziemnym, z instalacjami wewnętrznymi wraz z zagospodarowaniem terenu, w tym: niezbędną infrastrukturą techniczną, budową komunikacji wewnętrznej i miejsc postojowych zewnętrznych na części działki nr [...] obr [...] przy ul. [...] w K., Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie postanowień, względnie stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli jest postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Podstawą zawieszenia był przepis art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 997 ze zm.), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia, i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Użycie w powyższej normie sformułowania "można zawiesić" oznacza fakultatywność, a nie obowiązek zawieszenia postępowania o warunki zabudowy w sytuacji równoległego biegu procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren projektowanej inwestycji. Przedmiotowa fakultatywność oznacza swobodę, ale nie dowolność działania organu. Wyklucza też automatyzm w stosowaniu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zobowiązuje organ do wyczerpującego uzasadnienia powodów zawieszenia i tym samym wskazania powodów odstąpienia, na okres zawieszenia, od merytorycznego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. O prawidłowym zastosowaniu art. 62 ust. 1 powołanej ustawy można zatem mówić tylko wówczas, gdy organ uzasadnił rozstrzygnięcie na tej podstawie. Sąd podziela stanowisko, że korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, znając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. np. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r.; II OSK 2685/15). Innymi słowy, skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Powyżej wskazane warunki są istotne z uwagi na to, że instytucja zawieszenia postępowania uregulowana w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest więc wysokie prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy niniejszej stwierdzić należy, że organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił zasadność zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jak również w sposób wystarczający swe rozstrzygnięcie uzasadnił. Przede wszystkim wskazać należy, że w dniu 27 sierpnia 2020 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XLIV/1164/20 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "L. ". J. N. w dniu 27 grudnia 2023 r., tj. już po podjęciu powyższej uchwały, złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Z akt sprawy wynika ponad wszelką wątpliwość, że teren inwestycji znajduje się w obszarze, dla którego sporządzany jest ww. plan miejscowy. Z informacji Biura Planowania Przestrzennego UMK (pismo z dnia 18 stycznia 2024 r.) wynika, że w projekcie planu miejscowego przekazanym w listopadzie 2023 r. do ponownego opiniowania i uzgodnień, działka nr [...], obr. [...] znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub mieszkaniowej wielorodzinnej istniejącej, oznaczonym symbolem MN/MWi.7. Dla terenu przyjęto m.in. zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Tak więc planowana inwestycja nie jest zgodna z projektem planu. W piśmie Biura Planowania Przestrzennego wskazano również, że wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy lokalizacja budynku koliduje z wyznaczoną na rysunku projektu planu strefą zieleni, a ponadto planowana inwestycja nie spełnia parametrów i wskaźników ustalonych w projekcie planu w zakresie minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego, wskaźnika intensywności zabudowy oraz maksymalnej wysokości zabudowy. Wobec tego, że w projekcie planu dla terenu, na którym znajduje się działka nr [...], obr. [...] obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, ustalenie warunków zabudowy tego terenu, wiązałoby się z prawnym obowiązkiem stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sytuacji gdy ustalony zostanie plan, którego ustalenia są inne niż w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto należy zauważyć, że z informacji zawartej w piśmie Wydziału Planowania Przestrzennego UMK wynika, że zgodnie z zakładanym harmonogramem zakończenie prac planistycznych powinno nastąpić w II kwartale 2024 r. Natomiast zgodnie z informacją zawartą na stronie BIP UMK, projekt planu [...]" został ponownie przekazany w dniu 29 listopada 2023 r. do opiniowania i uzgodnień. Powyższe oznacza, iż istnieje realna szansa, że plan ten w drugim kwartale 2024 r. zostanie uchwalony. Tym samym, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia normy wynikającej z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., jak również norm wyrażonych w art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. czy w art. 7b, art. 12 k.p.a. Organy obu instancji przeprowadziły właściwie postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Nie stwierdzono, by działały w sprawie w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, jak też zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Nie naruszono też zasady szybkości postępowania. Sąd miał przy tym na względzie ograniczone ramy kontroli aktów uznaniowych, która powinna zmierzać do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie aktu, czy organ przy jego wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega też, czy przy wydaniu aktu została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanej mu kompetencji, zależy też od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2016 r., I OSK 464/15). Odnosząc się do zarzutu nieważności wydanego postanowienia z uwagi na doręczenie go osobie zmarłej wskazać należy, że osoba ta nie była adresatem postanowienia, gdyż ten przymiot ma tylko inwestor. Skierowania decyzji do określonego podmiotu nie można utożsamiać z doręczeniem decyzji. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego rozróżniają pojęcia "skierowanie decyzji" (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) od pojęcia doręczenia decyzji (art. 109 § 1 i § 2 k.p.a.), w tym pod względem znaczenia i skutków prawnych, jakie wywołują. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć wskazanie adresata rozstrzygnięcia, a więc określenie w drodze decyzji praw i obowiązków konkretnego podmiotu. Natomiast doręczenie decyzji, a więc wprowadzenie jej do obrotu prawnego ma charakter wyłącznie procesowy. Wobec tego, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.