II SA/Kr 758/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skarg H. G., S. K., Stowarzyszenia [...] w S., A. D. i T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia skargi oddala. Sygn. akt SA/Kr 758/15 UZASADNIENIE Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia 1 września 2014 r. (znak: [...]), na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w K., określił środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie drogi krajowej nr 47 od km 31+696,60 do km 32+274,47 wraz z budową mostu na rzece [...] w miejscowości [...] w km 31+858 w ciągu drogi krajowej nr 47" . W pkt I ppkt 1 sentencji przedmiotowej decyzji organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, wskazując przy tym, że teren lokalizacji przedsięwzięcia został przedstawiony na załączniku nr 2 do decyzji. W ppkt 2 organ pierwszej instancji określił warunki wykorzystania terenu przedsięwzięcia w fazie jego realizacji oraz eksploatacji. W kolejnych podpunktach organ pierwszej instancji zawarł rozstrzygnięcia w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji - projekcie budowlanym (ppkt 3), dotyczących przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych (ppkt 4) oraz dotyczących transgranicznego oddziaływania na środowisko (ppkt 5), przy czym stosowne wymogi organ pierwszej instancji określił wyłącznie w przypadku pierwszego z wymienionych rozstrzygnięć. Organ nie stwierdził konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej, wskazując, że z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika taka potrzeba (pkt II sentencji decyzji). W pkt III sentencji orzeczenia organ nałożył obowiązek zapobiegania i ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazując, że zostanie on zrealizowany poprzez zastosowanie rozwiązań chroniących środowisko wymienionych w pkt I ppkt 2, 2A, 2B oraz 3 decyzji. Jednocześnie organ nie stwierdził konieczności monitorowania wpływu przedsięwzięcia na środowisko uznając, iż z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika taka konieczność. W pkt IV sentencji organ wskazał, że przedsięwzięcie należy do rodzaju przedsięwzięć, dla których może być utworzony obszar ograniczonego użytkowania, zaś ewentualny obszar ograniczonego użytkowania wyznacza się na podstawie analizy porealizacyjnej. Organ - w pkt V sentencji - stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, wskazując, iż informacje zawarte w Raporcie oddziaływania na środowisko pozwoliły na szczegółową ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Kolejno, w pkt VI sentencji organ stwierdził brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, wskazując, że ze względu na lokalny charakter i małą skalę przedsięwzięcia nie występuje jego transgraniczne oddziaływanie. W pkt VII sentencji organ pierwszej instancji stwierdził konieczność wykonania analizy porealizacyjnej, wskazując jednocześnie, że należy ją wykonać po upływie jednego roku od dnia oddania obiektu do użytkowania i przedstawić w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania do organu ochrony środowiska właściwego do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a także organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W pkt VIII sentencji organ orzekł o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z kolei w załączniku nr 1 do decyzji organ zawarł charakterystykę przedsięwzięcia, o czym wzmiankę uczynił w pkt IX sentencji decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał przebieg postępowania. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. (dalej "inwestor") wystąpiła w dniu 18 czerwca 2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie mostu na rzece [...] w miejscowości [...] w km 31+858 w ciągu drogi krajowej nr 47 wraz z przebudową infrastruktury drogowej i dostosowaniem jej parametrów do obowiązujących przepisów. Przedmiotowe postępowanie w latach 2009 - 2011 było prowadzone przez Wójta Gminy [...], jednakże z uwagi na stwierdzoną w toku postępowania przesłankę wyłączenia Wójta z mocy prawa od prowadzenia sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2013 r. (znak: [...]) wyznaczyło do załatwienia opisanego wyżej wniosku inwestora - Burmistrza Miasta [...]. Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z dnia 24 stycznia 2014 r. (znak: [...]) stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zaś wydanie przedmiotowego postanowienia zostało poprzedzone uzyskaniem opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 grudnia 2013 r. (znak: [...]) (dalej: PPIS) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 9 stycznia 2014 r. (znak: [...]) (dalej: RDOŚ), w których zgodnie wskazano na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu. Wskazane postanowienie z dnia 24 stycznia 2014 roku zostało zakwestionowane zażaleniami złożonymi przez kilku uczestników postępowania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] które w następstwie ich rozpatrzenia, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r. (znak: [...]) utrzymało je w mocy. W dniu 21 marca 2014 r. inwestor przedłożył Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który został uzupełniony w dniu 22 kwietnia 2014 r. A w myśl art. 29, art. 33 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 cytowanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) w przedmiotowym postępowaniu zapewniono możliwość udziału społeczeństwa. Organ pierwszej instancji podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym informację o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ogłoszenia. Poza uwagami i wnioskami stron postępowania, a to: H. G., A. D., T. D., S. K. oraz uczestniczącego na prawach strony postępowania - Stowarzyszenia [...], nie wpłynęły do organu żadne uwagi i zastrzeżenia społeczeństwa. W dniu 13 maja 2014 r. organ pierwszej instancji wystąpił do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) /zwanej dalej "ustawą środowiskową"/ oraz do PPIS o wydanie opinii na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. (znak: [...]), RDOŚ uzgodnił pozytywnie przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pod warunkiem wprowadzenia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podanych przez RDOŚ zasad realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Z kolei opinią sanitarną z dnia 25 czerwca 2014 r. (znak: [...]), PPIS pozytywnie zaopiniował pod względem higieniczno-sanitarnym środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Zarówno RDOŚ, jak i PPIS nie wnieśli zastrzeżeń do realizacji przedsięwzięcia. Organ rozpatrzył uwagi do Raportu wniesione przez strony postępowania oraz Stowarzyszenie [...], dotyczące kwestii formalno-prawnych, jak i merytorycznych. Uznał, że dokumentacja ta spełnia wymagania ustawy środowiskowej, Raport został wykonany w pełnym zakresie zgodnie z postanowieniem z dnia 24 stycznia 2014 r., zaś załączniki mapowe do Raportu stanowią materiał pomocniczy obrazujący przebieg inwestycji i nie wymagają uwierzytelniania. Zdaniem organu, inwestycja jest zgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], a szczegółowość rysunków załączonych do Raportu wykracza znacznie poza przyjętą szczegółowość rozwiązań w takich postępowaniach i była wystarczająca dla ustalenia wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawiono trzy alternatywne koncepcje przedsięwzięcia, w tym po s. i n.. Raport proponuje wariant po s., jednak z podniesioną niweletą o ok. 90 cm w stosunku do starego mostu, co jest spowodowane koniecznością przebudowy skrzyżowania od strony K.. W każdym z wariantów przedstawiono rozwiązanie umożliwiające poprowadzenie ruchu tymczasowego. W kosztach uwzględniono wszystkie koszty techniczne, w tym koszty rozbiórki istniejącego mostu. Nie uwzględniono kosztów wykupu terenu, jednak organ zwrócił uwagę, że zakres (powierzchnia) wykupów nie zależy tylko od lokalizacji mostu, ale wynika również z planowanej przebudowy drogi. Powołując się na treść Raportu organ wskazał, że pod planowaną inwestycję konieczne będzie trwałe zajęcie dodatkowego terenu o łącznej powierzchni około 4300 m, zaś w przypadku wariantu po s. byłoby to tylko o ok. 130 m2 mniej. Z wniosków przedkładanych w toku postępowania wynika zdaniem organu, że protestuje tylko kilku właścicieli działek, które inwestor planuje zająć pod planowaną inwestycję. W przypadku wariantu po s. też byłaby konieczność zajęcia działek, ale innych właścicieli, którzy w takim przypadku też mogliby protestować. W Raporcie przeprowadzono analizę możliwych skutków dla społeczeństwa lokalnego zorganizowania objazdów drogami alternatywnymi. Na terenie planowanej inwestycji nie ma obiektów wpisanych do wojewódzkiego rejestru obiektów zabytkowych, a konserwator nie wypowiedział się przeciwko wyburzeniu obiektu wpisanego do ewidencji zabytków. Analiza ruchu została przeprowadzona zgodnie z aktualną wiedzą i przepisami na ten temat, inwestor nie planuje zwiększenia klasy drogi, która obecnie jest już klasy GP, nie zmienia się liczba pasów drogowych. Dla inwestycji uzyskano pozwolenie wodno-prawne. Na potrzeby opracowania Raportu przeprowadzona została inwentaryzacja fauny i flory, w okresach wegetacyjnych 2010 i 2011 roku, w strefie bezpośrednio przylegającej do planowanej inwestycji, której przedmiotem były przede wszystkim siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt chronione prawem polskim i dyrektywami UE. Kwalifikując przedsięwzięcie organ oparł się na przepisach obowiązujących w dniu złożenia wniosku. Co do kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przewiduje konieczność zastosowania rozwiązań eliminujących zanieczyszczenie wód powierzchniowych i gruntowych wynikające z zastosowanych środków utrzymania dróg. W ocenie organu, w sprawie przeanalizowano wszystkie negatywne oddziaływania jakie może wywołać planowana inwestycja. Zjawisko oddziaływania skumulowanego zostało przeanalizowane i nie stwierdzono jego występowania na obszarze objętym planowaną inwestycją. W Raporcie wskazano obszary ochrony przyrody oraz ich odległości od inwestycji. Inwestycja nie leży na żadnym z nich. Zdaniem organu proponowana inwestycja w ogóle nie ingeruje cyt: "w zakres rzeki [...] na etapie eksploatacji", zaś na etapie budowy każdy z wariantów w podobnym, nieistotnym stopniu będzie oddziaływał na rzekę. Organ nie uwzględnił wniosku o cyt: "odrzucenie karty informacyjnej", gdyż jak wskazał przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja spełnia obowiązujące wymogi wynikające z przepisów ustawy środowiskowej. Organ nie znalazł również podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność skutków podniesienia niwelety drogi krajowej nr 47, rozbiórki obiektów mostowych (na potoku "[...]" oraz starego obiektu mostowego na rzece [...]), pozostawienia zwiększonej powierzchni pasa drogowego, ponieważ rozstrzygnięcie tych kwestii w ocenie organu znajduje się w zgromadzonym materiale dowodowym i zostało przedstawione w sposób umożliwiający organowi rozstrzygnięcie co do wyboru wariantu najkorzystniejszego środowiskowo. Za wariant najkorzystniejszy dla środowiska organ pierwszej instancji uznał wariant proponowany przez wnioskodawcę, polegający na budowie mostu w n. oraz przebudowie dojazdów do mostu. Z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko wynika przy tym zdaniem organu, że: - pod względem ochrony powietrza wszystkie warianty budowy nowego mostu są równoważne ze względu na takie samo oddziaływania na powietrze, pod względem ochrony przed hałasem wszystkie warianty budowy nowego mostu będą równoważne, gdyż tereny przyległe do inwestycji nie są obecnie chronione akustycznie, a po realizacji przedsięwzięcia będzie przeprowadzona analiza akustyczna, wpływ na przyrodę (zarówno florę, jak i faunę) będzie porównywalny, gdyż we wszystkich wariantach ingerencja w środowisko będzie na podobnym poziomie (usunięcie podobnej liczby drzew, ingerencja w koryto rzeki), - pod względem ingerencji w środowisko wodne i przyrodnicze rzeki [...] najkorzystniejszymi są warianty przebiegające po n., gdyż w przypadku wariant po s. istnieje konieczność prowadzenia 4 etapów budowy w korycie rzeki: budowa mostu tymczasowego, rozbiórka starego mostu, budowa nowego mostu oraz rozbiórka mostu tymczasowego, żaden z wariantów nie ingeruje w tereny chronione przyrodniczo, pod względem bezpieczeństwa ruchu i wszystkich uczestników ruchu korzystniejsze są warianty 1 i 2, gdyż w wariancie 3 nie będzie możliwości zmiany nienormatywnych łuków na drodze, co ma wpływ na bezpieczeństwo ruchu i skutki ewentualnych kolizji, najkrótszy okres realizacji występuje w wariancie nr 1 i 2 co przekłada się na wymierne korzyści dla mieszkańców (krócej będą odczuwać uciążliwości zarówno budowy jak i ruchu wahadłowego) oraz oszczędność paliwa (samochody w ruchu wahadłowym więcej palą, a co za tym idzie więcej wydzielają zanieczyszczeń do powietrza), pod względem krajobrazowym przedstawione w wariancie nr 1 rozwiązania techniczne wpisują się w krajobraz górski, nawiązują do licznie występujących strzelistych konstrukcji zabudowy wielokondygnacyjnej miejscowości [...] a dzięki ażurowej konstrukcji sprawiają wrażenie optycznej lekkości, pod względem kosztów budowy (wraz z kosztami objazdu) oraz zużycia materiałów, a także produkcji odpadów zdecydowanie korzystniejsze są warianty nr 1 i 2. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania w stanie faktycznym regulacji z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, gdyż -jak wskazał - z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez inwestora. Odnosząc się do rozstrzygnięcia w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ wskazał, że w tym zakresie uwzględniono wniosek pełnomocnika inwestora z dnia 22 lutego 2010 r., a za nałożeniem takiego rygoru w okolicznościach niniejszej sprawy przemawiał - w ocenie organu - interes społeczny w rozumieniu art. 108 § 1 K.p.a. Organ nie nałożył obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ponieważ w jego ocenie informacje zawarte w raporcie są wystarczająco szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko organ nie dopatrzył się również powiązania przedsięwzięcia -ze względu na jego rodzaj i charakterystykę - z innymi przedsięwzięciami, jak też nie stwierdził kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W związku z tym, że planowane przedsięwzięcie nie będzie zdaniem organu oddziaływać poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, nie stwierdzono również obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Podsumowując, organ wskazał, że inwestycja wykonana zgodnie z zapisami Raportu, założeniami projektowymi (zrealizowaniu rozwiązań technicznych), sztuką budowlaną, przepisami prawa oraz przy uwzględnieniu wymogów wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zachowaniu wszystkich warunków narzuconych wydanymi dotychczas aktami prawnymi dotyczącymi przedmiotowej inwestycji (postanowienia, uzgodnienia), nie będzie powodować ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska i zdrowia ludzi. Od powyższej decyzji Burmistrza Miasta [...] odwołania złożyli: 1. Stowarzyszenie [...]; 2. H. G.; 3. T. D.; 4. A. D.; 5. S. K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu powyższych odwołań działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 1 ust. 1, art. 17, art. 18 ust. 1, art. 19 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), a także art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 66, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 i ust. 3, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 i 2, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 83 ust. 1 i 3, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) oraz § 3 pkt 56) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie Kolegium wskazało, iż postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, prowadzone było (w aspekcie materialnoprawnym) w oparciu o przepisy działu V ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). Rodzaje ww. przedsięwzięć określone zostały - w dacie złożenia wniosku przez inwestora - w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.), obowiązującym od dnia 8 grudnia 2004 r. do dnia 14 listopada 2010 r., a następnie, tj. począwszy od dnia 15 listopada 2010 r. do chwili obecnej, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), przy czym - zgodnie z § 4 aktualnie obowiązującego rozporządzenia - "Do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa wart. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe". Mając zatem na uwadze fakt, iż - zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. - datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej", a wniosek inicjujący postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie został złożony przez inwestora przed dniem 15 listopada 2010 r., w stanie faktycznym niniejszej sprawy znajdują zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (zwanego dalej "rozporządzeniem"). SKO odnosząc się do zarzutu pełnomocnika T. D. jakoby zaskarżona decyzja Burmistrza Miasta [...] została wydana bez podstawy prawnej tj. na podstawie przepisów nieobowiązującego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. stwierdziło, że w świetle przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych sprawy oraz przepisów przejściowych zawartych w obecnie obowiązującym rozporządzeniu, zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutu braku wskazania przez organ pierwszej instancji dalszych przepisów rozporządzenia określających rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, do których w ocenie odwołującego się T. D. można zaliczyć przedsięwzięcie planowane przez inwestora, Kolegium wskazuje, że nawet, gdyby zarzut ten uznać za uzasadniony, to i tak kwalifikacja przedsięwzięcia w takiej sytuacji nie zmianie. W szczególności brak jest podstaw do twierdzenia, by z uwagi na powyższe zaniechanie, błędnie zakwalifikowano przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest warunkiem koniecznym dla możliwości ubiegania się o uzyskanie decyzji, koncesji lub zezwolenia wymienionego w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej, względnie dokonania skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a tego artykułu. Stosownie do dyspozycji art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się zawsze (za wyjątkiem jedynie przypadku określonego w ust. 2 ww. artykułu, który nie zachodzi w stanie faktycznym niniejszej sprawy) na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek ten winien spełniać ogólne wymogi formalne podania, wynikające żart. 63 K.p.a., a także szczególne wymogi formalne, określone w art. 74 ust. 1 ustawy środowiskowej. Jeżeli wniosek strony spełnia wymogi formalne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązany jest w pierwszym rzędzie do ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania administracyjnego, wyznaczonego według kryteriów wskazanych w art. 28 K.p.a. i zawiadomienia tych podmiotów o wszczęciu procedury środowiskowej, zgodnie z art. 61 § 4 w związku z art. 10 K.p.a. W dalszej kolejności, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ zobowiązany jest do zweryfikowania - w oparciu o uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy środowiskowej - zasadności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W wyniku tej weryfikacji, po otrzymaniu stanowisk właściwych organów opiniujących (art. 64 ustawy środowiskowej), organ wydaje stosownej treści postanowienie, w którym albo stwierdza potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określa zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który w celu dalszego procedowania będzie musiał zostać przedstawiony przez wnioskodawcę, albo też nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia takiej oceny środowiskowej (art. 63 i art. 65 ustawy środowiskowej). W przypadku stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej organ pierwszej instancji zawiesza prowadzone postępowanie do czasu przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po jego przedłożeniu przez wnioskodawcę, organ pierwszej instancji podejmuje zawieszone postępowanie i przystępuje do analizy raportu, występując równocześnie o wyrażenie stanowiska przez organy współdziałające, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej. Na tym etapie organ zobowiązany jest też do zapewnienia możliwości czynnego udziału nie tylko wszystkim stronom przedmiotowego postępowania (na zasadach ogólnych), ale - zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej - również szeroko rozumianemu "społeczeństwu" (na zasadach określonych w art. 33-38 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej). Następnie wskazano, że - zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej - jeżeli ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej) została przeprowadzona, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Konieczne elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej. Z kolei z ust. 3 ww. artykułu wynika, że załącznikiem ww. decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. Ustawa środowiskowa - w art. 85 ust. 2 - formułuje także względem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dodatkowe wymagania związane ze sposobem jej uzasadnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdza, że wydanie przez Burmistrza Miasta [...] kwestionowanej decyzji z dnia 1 września 2014 r. (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach było uzasadnione w stanie faktycznym sprawy, zaś zarzuty podniesione przez odwołujące się strony nie zasługiwały na uwzględnienie. Z uwagi na wyrażoną w art. 128 K.p.a. zasadę ograniczonego formalizmu odwołania - w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dokonało weryfikacji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postępowania organu pierwszej instancji w całej rozciągłości, niezależnie od zakresu zarzutów zawartych w odwołaniach złożonych przez strony mając jednocześnie na względzie zasadę wyrażoną w art. 139 K.p.a. W ocenie składu orzekającego Kolegium decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia 1 września 2014 r. (znak: [...]) została wydana w następstwie prawidłowego i zgodnego z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy środowiskowej, postępowania administracyjnego. W szczególności wydanie przedmiotowej decyzji, dotyczącej - jak wskazano wyżej przedsięwzięcia zaliczającego się jedynie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - zostało poprzedzone przeprowadzoną w pełnym zakresie oceną oddziaływania na środowisko, która w przypadku takich przedsięwzięć ma jedynie charakter fakultatywny. Pomimo zatem, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie było w sprawie niniejszej obowiązkiem, organy uzgadniające, a w konsekwencji organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 24 stycznia 2014 r. (znak: [...]), zobowiązał inwestora do przedłożenia takiego Raportu - i to sporządzonego w pełnym zakresie wynikającym z art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej. Zważyć w tym miejscu należy, że postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 24 stycznia 2014 r. (znak: [...]) nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określającego zakres Raportu, było - wraz z utrzymującym je w mocy postanowieniem tut. Kolegium z dnia 25 czerwca 2014 r. (znak: [...]) - przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1338/14, oddalił skargi złożone na przedmiotowe rozstrzygnięcie przez strony postępowania. Co za tym idzie, kontestowanie na obecnym etapie postępowania określonego ww. postanowieniem zakresu raportu, do którego sporządzenia w toku postępowania zobowiązano inwestora - co zdaje się czynić pełnomocnik T. D., zarzucając w złożonym odwołaniu m.in. brak przedstawienia w Raporcie wariantu przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy [...] - należy uznać za pozbawione podstaw. Pozytywnie należy również ocenić postępowanie organu pierwszej instancji i czynności podejmowane w jego ramach, które miały miejsce po przedłożeniu przez inwestora Raportu autorstwa dr inż. M. W. (występującego jednocześnie w niniejszym postępowaniu w charakterze pełnomocnika inwestora), polegające na weryfikacji Raportu, uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnienia RDOŚ i opinii PPIS oraz zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Wszelkie te działania organu pierwszej instancji, w ocenie tut. Kolegium, zasługują na akceptację jako przeprowadzone wszechstronnie i kompleksowo, jak też z należytym uwzględnieniem i ustosunkowaniem się do uwag i wniosków zgłaszanych przez społeczność lokalną. Szczegółowa analiza ostatecznej wersji Raportu przedłożonego przez inwestora (a to poprawionej jego wersji przedłożonej za pismem pełnomocnika inwestora z dnia 22 kwietnia 2014 r.), załączników do tego Raportu (k. 602-833), jak również dodatkowych wyjaśnień do Raportu zawartych w pismach pełnomocnika inwestora z dnia 23 czerwca 2014 r. (k. 1533) oraz z dnia 24 czerwca 2014 r. (k. 1557-1562 oraz 1582-1587), z których część stanowiła odpowiedź na zarzuty sformułowane pod adresem Raportu przez strony niniejszego postępowania, pozwala ocenić ten dokument pozytywnie. W ocenie Kolegium, Raport stanowiący w stanie faktycznym podstawę przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem kompletnym, spójnym i wiarygodnym. Zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz w całości uwzględnia zakres wskazany w postanowieniu organu pierwszej instancji z dnia 24 stycznia 2014 r. (znak: [...]) zobowiązującym do jego sporządzenia. Analizowany Raport uwzględnia wszelkie istotne aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne i logistyczne inwestycji, w tym m.in. porównuje różne warianty rozbudowy drogi wraz z budową mostu (w tym zarówno warianty technologiczne, jak i lokalizacyjne) ze wskazaniem na wariant optymalny z jego szczegółowym uzasadnieniem, zaś ilość wariantowań w stanie faktycznym wykracza poza wymagane przez ustawodawcę trzy propozycje, obrazującym tym samym wszechstronne zbadanie wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Nadto, w opracowaniu opisano m.in. przewidywane oddziaływania na środowiskowo planowanego przedsięwzięcia na etapie jego realizacji i funkcjonowania, zakres przewidywanych działań zapobiegawczych, ograniczających lub kompensujących negatywne oddziaływanie na środowisko w poszczególnych fazach (realizacji i eksploatacji) oraz ocenę skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, przy czym opis tych zagadnień należy uznać za rzetelny i wiarygodny. W kwestii dotyczącej oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia oraz zarzutów zawartych we wszystkich złożonych odwołaniach, Kolegium wskazuje, że założenia ochrony klimatu akustycznego zostały w sposób należyty uwzględnione w Raporcie inwestora oraz w załącznikach nr 26-29 do Raportu. Kwestia ochrony przed hałasem była też szczegółowo analizowana przez RDOŚ i PPIS, a w decyzji określono szczegółowy zakres obowiązków inwestor w tym zakresie (pkt 1 ppkt 2 część A -" W zakresie ochrony przed hałasem" oraz pkt IV i VII sentencji decyzji). W ocenie Kolegium, na gruncie stanu faktycznego sprawy zasadnym było zwłaszcza skorzystanie przez organ pierwszej instancji z instytucji zawartej w przepisie art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Organ pierwszej instancji uwzględniając w tym zakresie uzgodnienie RDOŚ, w pkt VII sentencji decyzji słusznie skorzystał z instytucji zawartej w ww. przepisie, ponieważ, nałożona na inwestora analiza porealizacyjna będzie skupiała się przede wszystkim na porównaniu ustaleń określonych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia, w tym zwłaszcza w zakresie oddziaływania akustycznego. To właśnie wyniki analizy porealizacyjnej będą najwłaściwszym sposobem zweryfikowania konieczności zastosowania dodatkowych urządzeń ochrony środowiska, tj. innych niż te które zostały dotychczas określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazać przy tym należy, że nałożenie w stanie faktycznym obowiązku analizy porealizacyjnej nie oznacza, że procedura oceny oddziaływania na środowisko została przeprowadzona w sposób niewłaściwy, czy też wadliwy. Należy mieć na względzie, że prowadzenie w ramach przedmiotowej procedury szczegółowych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska oraz modelowanie stanu środowiska w kolejnych horyzontach czasowych, nigdy nie pozwoli uzyskać idealnie precyzyjnego odwzorowania wielkości oddziaływań, które będą miały miejsce w rzeczywistości. Pamiętać bowiem trzeba, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzedza nie tylko użytkowanie, ale i realizację przedsięwzięcia, toteż musi opierać się na hipotezach czy na prognozach dotyczących rodzaju i wielkości oddziaływań, jakie dopiero wystąpią w obu tych fazach. Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 1 ustawy środowiskowej podczas analizy dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. W związku z tym bezzasadne są zarzuty odwołujących się T. D. oraz H. G., jak też Stowarzyszenia działającego na prawach strony, wywiedzione na podstawie kategorycznych twierdzeń -wyrażonych przed przeprowadzeniem analizy porealizacyjnej i niepopartych jakimkolwiek dowodem - że wyniki przyjęte w raporcie są niewystarczające i nieprawidłowe. Zarzut pełnomocnika S. K., co do braku przedstawienia przez inwestora planów wariantu alternatywnego polegającego na budowie mostu w s. oraz wizualizacji takiego wariantu należy zdaniem tut. organu odwoławczego uznać za bezzasadny. Kolegium nie podziela też zarzutu pełnomocnika T. D., według którego Raport nie zawiera szczegółowej analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. W ocenie organu odwoławczego zagadnienie to zostało w stopniu wystarczającym opracowane w Raporcie inwestora (patrz: Rozdział 13 Raportu, str. 113-116, k. 1098-1101). Podobnie zarzut pełnomocnika T. D. dotyczący braku zawarcia w Raporcie informacji o rodzaju odpadów powstałych w wyniku rozbiórki obiektów budowalnych (demontażu) - w świetle ppkt 2.2.1. i 7.1.3. Raportu (str. 31, 63 i 64 Raportu, k. 1150-1151, 1183) - tut. Kolegium uznało za nieuzasadniony. W szczególności w powołanym fragmencie opracowania autorzy wskazali zarówno na rodzaje odpadów jakie zostały przewidziane do wytworzenia na etapie wykonywania prac budowlanych, jak i podali planowany sposób ich zagospodarowania. Z kolei określone warunki nałożone na inwestora zaskarżoną decyzją (pkt 1 ppkt 2 poz. 12, 13 i 14 sentencji decyzji) w sposób wystarczający zapewniają ochronę środowiska w tym aspekcie. Dodać też należy, że na początkowym etapie procesu inwestycyjnego jakim jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach trudno oczekiwać od inwestora, aby w sposób wyczerpujący i precyzyjny określił rodzaje i ilości odpadów, które powstaną w trakcie realizacji prac budowlanych. Taka możliwość pojawi się bowiem dopiero na etapie projektu budowlanego. O wadliwości Raportu w analizowanym zakresie zdaniem organu odwoławczego nie stanowi również posłużenie się przez jego autorów - w tabeli 7.2 (str. 64 Raportu, k. 1150) - nieaktualnymi oznaczeniami dopuszczalnych metod odzysku, a to chociażby z uwagi na treść art. 222 ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.), pozwalającego na stosunkowo proste ustalenie aktualnie obowiązujących metod i kodów R. Zważyć kolejno należy, że kwestionowana odwołaniem decyzja organu pierwszej instancji została poprzedzona m.in. uzyskaniem postanowienia organu ochrony środowiska (postanowienie RDOŚ z dnia 1 lipca 2014 r., znak: [...]), którym organ ten uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia, jak również opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (opinia sanitarna PPIS z dnia 25 czerwca 2014 r. (znak: [...]), który pozytywnie zaopiniował przedsięwzięcie pod względem higieniczno- sanitarnym. Mając zaś na uwadze fakt, że opisane wyżej postanowienie RDOŚ oraz opinia PPIS zostały przed odwołujące się strony zakwestionowane w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, Kolegium w ramach postępowania odwoławczego zobligowane było do ich zweryfikowania. Wskazać tutaj należy, że zarówno RDOŚ, jak i PPIS w wydanych przez siebie rozstrzygnięciach bardzo szczegółowo ocenili zarówno sam zamiar inwestycyjny, jak też Raport przedłożony w toku postępowania przez inwestora, przy czym ocena wyrażona przez oba te organy zasługuje na pełną akceptację. Zważyć przy tym należy, że uzgadniając przedsięwzięcie, RDOŚ - w pkt I sentencji postanowienia z dnia 1 lipca 2014 r. (znak: [...]) - określił cały szereg konkretnych warunków realizacji inwestycji, które następnie w całości zostały uwzględnione w decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta [...]. Również stanowisko organu ochrony środowiska co do potrzeby wykonania analizy porealizacyjnej (pkt II postanowienia RDOŚ) - której potrzeba wykonania, w kontekście przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym zwłaszcza oddziaływania akustycznego, w ocenie składu orzekającego Kolegium jest na gruncie stanu faktycznego niezbędna - zostało w całości uwzględnione w pkt VII sentencji wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza sentencji decyzji pierwszoinstancyjnej oraz jej uzasadnienia prowadzi również do wniosku, że przy jej wydaniu organ pierwszej instancji uwzględnił także pozytywną opinię sanitarną PPIS z dnia 25 czerwca 2014 r. (znak: [...]), czego wyrazem jest chociażby wprowadzenie jako warunków realizacji inwestycji postanowień zawartych np. w pkt I ppkt 2 poz. 5,10 i 11 sentencji decyzji. W ocenie składu orzekającego Kolegium w niniejszej sprawie brak jest tym samym podstaw do zakwestionowania stanowisk wyrażonych w sprawie przez organ uzgadniający i opiniujący. Oceny tej nie zmienia przy tym fakt, że w podstawie prawnej i uzasadnieniu zarówno postanowienia RDOŚ jak i opinii sanitarnej PPIS, błędnie powołano się na § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), którego przepisy - jak wyjaśniono wyżej - nie mają zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Powyższe w żaden sposób nie wpłynęło bowiem na dokonaną przez te organy kwalifikację planowanego przedsięwzięcia. W szczególności zarówno RDOŚ, jak i PPIS prawidłowo zaliczyli je do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie niniejszej nie zachodziła wynikająca z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej potrzeba oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem bezspornym jest, że dla terenu planowanego przedsięwzięcia plan taki nie został uchwalony (patrz str. 13 Raportu, k. 1201). Z kolei z uwagi na to, że w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji nie występują obszary Natura 2000, w przedmiotowej sprawie nie miał też zastosowania przepis art. 82 ust. 2 ustawy środowiskowej. W tym zakresie zważyć należy, że przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykluczyła jakiekolwiek bezpośrednie lub pośrednie oddziaływanie przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, z których najbliższy - obszar Natura 2000 Dolina Białki PLH120024 - oddalony jest od terenu inwestycji o ponad 7 km (patrz: str. 47 Raportu, k. 1167). Co za tym idzie, zarzut pełnomocnika H. G. wskazujący na nieprawidłowości Raportu w zakresie w jakim nie uwzględniono w nim położenia inwestycji na obszarze Natura 2000, w kontekście chociażby informacji dostępnych na stronie internetowej Katalogu Obszarów Natura 2000, z których wynika, że na terenie Gminy [...] brak jest takich obszarów chronionych, jest oczywiście nieuzasadniony. W kontekście natomiast zarzutu odwołującego się Stowarzyszenia, jakoby planowana inwestycja była niezgodna ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], Kolegium wyjaśnia, że w ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia organ prowadzący to postępowanie nie jest zobowiązany ani uprawniony do kontroli zgodności przedsięwzięcia z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Obowiązkiem organu administracji publicznej wydającego decyzję jest kierowanie się kryteriami wynikającymi z przepisów prawa. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania nie jest aktem powszechnie obowiązującego prawa. Nie jest to nawet, jak wynika z treści art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), akt prawa miejscowego. Równocześnie żaden przepis prawa regulujący kwestię wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w szczególności zaś art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej nie nakazuje organowi administracji brać pod uwagę przy wydawaniu tej decyzji zapisów zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. W ocenie organu odwoławczego, na gruncie obecnie obowiązujących przepisów prawa brak jest również podstaw, aby organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach badał zgodność planowanego przedsięwzięcia z programami ochrony środowiska uchwalanymi na podstawie art. 17 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), jak oczekiwałaby tego odwołująca się A. D. wskazując na sprzeczność Raportu oraz decyzji Burmistrza Miasta [...] z Programem Ochrony Środowiska Gminy [...]. Wymienione programy ochrony środowiska nie stanowią bowiem aktów normatywnych, w tym aktów prawa miejscowego, o których mowa w art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, a zatem nie mogą wprowadzać ograniczeń w realizacji określonych przedsięwzięć na terenach, których dotyczą. Powyższe stanowisko - na gruncie stanu faktycznego - podzielił zresztą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1338/14, wskazując, że obowiązujące przepisy nie przewidują konieczności badania zgodności Raportu z Programem Ochrony Środowiska Gminy [...], wykonanym na zlecenie i potrzeby gminy [...]. Zdaniem Kolegium w sprawie niniejszej nie zachodziły również podstawy do zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego, czego domagali się A. D., T. D. i H. G. wnioskami z dnia 27 listopada 2013 r. (k. 195, k. 201-202, k. 205-206), jak też pełnomocnik H. G. adwokat wnioskami z dnia 30 kwietnia 2014 r. (k. 1277-1278) oraz z dnia 22 lipca 2014 r. (k. 1601-1608) w związku z czym postanowienia organu pierwszej instancji wydane w przedmiocie tych żądań w dniu 19 grudnia 2013 r. oraz w dnia 20 maja 2014 r. - i podlegające kontroli instancyjnej tut. organu odwoławczego w trybie art. 142 K.p.a. - należy uznać za prawidłowe. Zważyć w tym zakresie należy, że uzasadniając żądanie zawieszenia postępowania A. D., T. D. i H. G. we wnioskach z dnia 27 listopada 2013 r. wskazywali na prowadzone przez Prokuraturę Rejonową Kraków [...] postępowania karne (sygn. akt [...] oraz [...]), których wynik ma zdaniem wnioskodawców charakter prejudycjalny dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zbliżona argumentacja posłużyła również za uzasadnienie kolejnego wniosku o zawieszenie złożonego przez pełnomocnika H. G. w piśmie z dnia 30 kwietnia 2014 r., przy czym w tym przypadku charakter prejudycjalny miałoby mieć rozstrzygnięcie postępowania karnego prowadzonego Prokuraturę Rejonową Kraków – [...] pod sygn. akt [...]. Zdaniem. Kolegium słusznie stwierdził organ pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie sprawy z wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia postępowań karnych, o których wspominali wnioskujący o zawieszenie. Uzależnienie wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd lub organ, to bowiem taka sytuacja, w której brak takiego rozstrzygnięcia czyni całkowicie niemożliwym wydanie decyzji administracyjnej. W stanie faktycznym sprawy sytuacja taka jednakże nie zachodziła. Ewentualny wynik postępowań karnych może być w przyszłości oceniany co najwyżej w kategoriach istnienia podstawy do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W tym stanie zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zgłoszony przez pełnomocnika H. G. nie zasługiwał na uwzględnienie. W toku postępowania organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy rozstrzygnął również o żądaniu zawieszenia postępowania zawartym w piśmie A. D. złożonym w Urzędzie Miasta [...] w dniu 1 sierpnia 2014 r. (k. 1611), wydając w tym przedmiocie postanowienie odmowne z dnia 1 września 2014 r. (znak: [...]), zakwestionowane następnie w odwołaniu Stowarzyszenia [...]. W szczególności ustalenie przez organ kręgu spadkobierców zmarłej strony postępowania (k. 1641-1644), czyniło zbędnym orzekanie o jego zawieszaniu. W kontekście zgłoszonego w toku postępowania przez organem pierwszej instancji wniosku H. G. o wyłączenie Burmistrza Miasta [...] od prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, zawartego w piśmie z dnia 22 lipca 2014 r. (k. 1606-1608), skład Kolegium wskazuje, że po zapoznaniu się z argumentacją, która posłużyła za uzasadnienie przedmiotowego wniosku, uznał go za bezzasadny, a tym samym nie zasługujący na uwzględnienie. Powyższa ocena przedmiotowego wniosku wynika przy tym m.in. z faktu, iż wyłącznym argumentem, którym strona uzasadniała żądanie były jego rzekome wypowiedzi podczas spotkania odbytego w dniu 14 sierpnia 2014 r., co - mając na uwadze datę złożenia wniosku o wyłączenie (data pisma: 22 lipca 2014 r., data wpływu pisma do organu: 28 lipca 2014 r.) - wydaje się być dość kuriozalne. Zważyć też należy, że we wniosku o wyłączenie organu strona nie próbowała nawet wykazać, w jakich okolicznościach i ewentualnie z udziałem jakich osób miałoby odbyć się wspomniane przez nią spotkanie, co dodatkowo pozwala uznać zgłoszone w tym przedmiocie żądanie jako nieuzasadnione. Jednocześnie Kolegium wskazuje, że analizując akta przedmiotowej sprawy nie stwierdziło jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby wywoływać wątpliwości co do bezstronności Burmistrza Miasta [...] w przedmiotowej sprawie, wyznaczonego do jej załatwienia postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 sierpnia 2013 r., znak: [...] (k. 1). Kolegium dokonało również weryfikacji ustalonego przez organ kręgu stron niniejszego postępowania. Ustawa środowiskowa nie zawiera definicji strony w postępowaniu środowiskowym, a co za tym idzie krąg stron ustalany jest zgodnie z treścią art. 28 K.p.a. Jak wynika z orzecznictwa sądowo-administracyjnego w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia kwestia interesu prawnego do bycia stroną postępowania musi być łączona z oceną oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza w kontekście przedłożonego raportu. W myśl art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. W kontekście zarzutów zawartych w odwołaniu Stowarzyszenia [...] należy więc stwierdzić, że w sytuacji objętej hipotezą art. 49 K.p.a. organ zasadniczo nie ma obowiązku precyzyjnego ustalania kręgu stron postępowania. Weryfikując zatem pod tym kątem postępowanie organu pierwszej instancji Kolegium wskazuje, że kryterium determinującym przyznanie określonym podmiotom legitymacji procesowej w niniejszym postępowaniu winien być obszar oddziaływania planowanej inwestycji ustalony w trakcie przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. Na gruncie stanu faktycznego sprawy o uznaniu za stronę postępowania winno zatem decydować posiadanie praw rzeczowych do nieruchomości położonych w tak określonym obszarze oddziaływania. Należy zauważyć, że przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie doprowadziła do ustalenia przez organ innych granic obszaru oddziaływania inwestycji niż wskazane przez inwestora na załącznikach mapowych do Raportu oznaczonych nr 5.3 i nr 6. W tym stanie niczym nieuzasadnione uznanie przez organ pierwszej instancji określonych osób za strony postępowania z uwagi na dysponowanie przez nich prawem własności gruntów położonych wyłącznie poza tym obszarem (patrz dokument zatytułowany jako: "Nieujęte w wykazie", k. 1662-1663) nie zasługiwało na akceptację. Powyższe uchybienie, w ocenie składu orzekającego Kolegium, pozostawało jednakże bez jakiegokolwiek wpływu na treść wydanej w sprawie decyzji, w związku z czym samo w sobie nie uzasadnia uchylenia kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta [...]. Analizując zasadność zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 33 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej, podniesionego w odwołaniu pełnomocnika S. K., Kolegium ustaliło, że istotnie w pierwotnej treści zawiadomienia organu pierwszej instancji z dnia 9 maja 2014 r. (znak: [...]) informującego o możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, jakkolwiek wskazano, że zainteresowani mogą składać uwagi i wnioski do dokumentacji sprawy w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia, tym niemniej błędnie podano datę końcową owego 21-dniowego terminu jako 29 maja 2014 r., skracając go tym samym do 20 dni. Niemniej jednak zważyć należy, że organ jeszcze w trakcie biegu wskazanego terminu podjął kroki mające na celu uchylenie ewentualnych negatywnych konsekwencji powyższej omyłki. W szczególności wystosował dodatkowe zawiadomienie, w którym wskazał (sprostował), że zakreślony 21-dniowy termin na składanie uwagi i wniosków przez szeroko rozumiane społeczeństwo kończy się z dniem 30 maja 2014 r. Z kolei analiza akt niniejszego postępowania wskazuje, że w trakcie postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa wszelkie uwagi i wnioski, które wpłynęły do organu pochodziły wyłącznie od stron postępowania, którym zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 10 § 1 K.p.a. służy prawo czynnego udziału w na każdym etapie postępowania. Brak jest również w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów na to by owo niewątpliwie omyłkowe skrócenie o 1 dzień terminu w jakikolwiek sposób wpłynęło realnie w przedmiotowej sprawie na udział społeczeństwa i np. spowodowało, iż jakieś uwagi lub wnioski nie zostały w postępowaniu rozważone. Kolegium uznało, że dostrzeżone uchybienie -w okolicznościach faktycznych mniejszej sprawy- pozostawało bez jakiegokolwiek wpływu na wynik postępowania, w związku z czym nie może być ono kwalifikowane jako podstawa do uchylenia kwestionowanej odwołaniem decyzji Burmistrza Miasta [...]. Odnosząc się kolejno do zarzutu Stowarzyszenia [...] oraz pełnomocnika H. G., iż w sprawie projektowanego przedsięwzięcia, przed wydaniem decyzji, nie zostały przeprowadzone konsultacje społeczne Kolegium wskazuje, iż takiego wymogu prawo nie przewiduje, a udział społeczeństwa w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zagwarantowany został przez ustawodawcę w inny sposób, stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. W niniejszym postępowaniu taki udział społeczeństwa, jak to wskazano powyżej w wywodach dotyczących obwieszczeń został zapewniony. W tym stanie również żądanie zawarte w odwołaniu pełnomocnika T. D. dotyczące zorganizowania spotkania mieszkańców - uczestników postępowania z inwestorem, Burmistrzem i Wojewodą [...] nie zasługiwało na uwzględnienie. W kwestii podniesionych w odwołaniach H. G., A. D., T. D. oraz S. K. zarzutów dotyczących wadliwości map ewidencyjnych przedłożonych w toku postępowania przez inwestora, Kolegium wskazuje, że zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy środowiskowej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestor ma obowiązek dołączyć poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, jak również - co do zasady - wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Jak z kolei wynika z dokumentów dołączonych do akt postępowania (k. 12-22) inwestor przedłożył organowi prowadzącemu postępowanie m.in. kopię mapy ewidencyjnej poświadczonej w dniu 20 września 2013 r. przez Starostę [...], jak też dwa wypisy z rejestru gruntów wydane przez ten sam organ w dniach 18 i 19 września 2013 r. Wskazać przy tym należy, że powołane dokumenty, wbrew sugestiom pełnomocnika T. D. nie są jedynie kserokopiami lub fotokopiami załączonymi do Raportu, ale oryginalnymi dokumentami wydanymi przez upoważniony do tego organ. Nie ulega przy tym wątpliwości tut. Kolegium, że tak sporządzone załączniki do wniosku o wydanie decyzji czynią zadość wymogom formalnym ustanowionym przepisami ustawy środowiskowej. Odnośnie pojawiających się zastrzeżeń co do prawdziwości danych ewidencyjnych wynikających z ww. dokumentów, Kolegium pragnie wyjaśnić, że zarówno ewidencja, jak również wydawane właścicielom i posiadaczom gruntów wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego, mają charakter dokumentów urzędowych i szczególną moc dowodową w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. W myśl § 3 art. 76 K.p.a. przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zatem stwierdzić, że w aktach rozpatrywanej sprawy brak jednakże jakiegokolwiek materiału dowodowego, który mógłby stanowić podstawę kwestionowania danych zawartych w przedłożonych przez inwestora dokumentach wydanych przez Starostę [...]. Kolegium wskazuje również, iż w ramach niniejszego uzasadnienia zaniechało ustosunkowania się do zarzutu pełnomocnika T. D. dotyczącego rzekomego naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 43 pkt 1, względnie art. 43 pkt 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520). Zarzut ten nie został bowiem w żaden sposób rozwinięty w uzasadnieniu odwołania, mając zaś na względzie, że przepis ten określa jedynie w jakich zakresach nadawane są uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii, rozważanie kwestii jego niewłaściwego zastosowania przy wydaniu kwestionowanej decyzji wydaje się zbędne. Kolegium stwierdziło, że co najmniej w kilku przypadkach warunki decyzji Burmistrza Miasta [...] zostały przez organ pierwszej instancji określone w sposób nie do końca prawidłowy. W szczególności cechuje je zbytnia ogólnikowość i lakoniczność. W ocenie Kolegium zawarcie w sentencji decyzji środowiskowej tego typu abstrakcyjnych i nieweryfikowalnych warunków, posługujących się szeregiem nieostrych sformułowań należy uznać za nieprawidłowe. Istotą decyzji środowiskowej jest bowiem ustanowienie konkretnych, egzekwowalnych warunków, wymagań i obowiązków, wynikających z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które będą miały realny wpływ na realizację planowanego przedsięwzięcia m.in. poprzez wpływ na kształt innych decyzji administracyjnych Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OSK 2319/10) celem postępowania, w którym wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jest możliwie najlepsze zabezpieczenie środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Zacytowane wyżej warunki określone w kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta [...] wymogu konkretności i jasności, zdaniem Kolegium, zasadniczo nie spełniają. Tym samym warunki te nie powinny w ogóle znaleźć się w sentencji wydanej decyzji. Jednocześnie jednak zważyć należy, że odwołania w niniejszej sprawie złożyły inne niż inwestor strony postępowania, w których interesie z całą pewnością leży, by decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w sposób możliwie najpełniejszy zabezpieczała ich interesy. Z kolei ewentualne reformatoryjne orzeczenie przez Kolegium, a to orzeczenie o uchyleniu zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty poprzez określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia z wyłączeniem cytowanych wyżej warunków, byłoby de facto orzeczeniem na niekorzyść odwołujących się stron, co z kolei naruszałoby zasadę orzekania na niekorzyść wyrażoną w art. 139 K.p.a. Z powyższych względów stwierdzając powyższe uchybienie, Kolegium mając na względnie ww. zasadę procesową, zaniechało orzekania w niniejszej sprawie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Co do żądań zobowiązania inwestora dotyczących wykonania badań geologicznych, jak również przedłożenia dokumentacji geodezyjnej dotyczącej inwestycji, zawartych w odwołaniu pełnomocnika S. K., Kolegium wskazuje, że analizę ww. kwestii na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy uznać co najmniej za przedwczesną. Właściwym miejscem do rozpatrywania przedmiotowych zagadnień, a w konsekwencji zgłaszania ewentualnych żądań w tym zakresie jest bowiem etap projektowania budowlano-wykonawczego. Odnosząc się z kolei do żądań dotyczących wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla wariantu przewidującego budowę mostu po tzw. "s.", jako jedynego wariantu akceptowalnego przez społeczność lokalną, Kolegium wyjaśnia, że sprzeciw społeczeństwa (społeczności lokalnej) lub stron postępowania wobec planowanej inwestycji, których interes faktyczny przemawia np. za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może stanowić ani podstawy do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, ani też - przy braku spełnienia przesłanki z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, którą jest wynikająca z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez inwestora - określenia warunków realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż wariant inwestorski, a będącym np. wariantem forsowanym przez społeczność lokalną. Przede wszystkim bowiem to inwestor jest dysponentem złożonego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to on ma prawo i obowiązek wskazać organowi właściwemu proponowany przez siebie wariant realizacji danej inwestycji. Z kolei sprzeciw społeczeństwa, czy stron postępowania nie może mieć decydującego wpływ na kształt przyszłego przedsięwzięcia, zwłaszcza w kwestiach dotyczących np. jego lokalizacji w terenie. Podobnie treść uchwał podejmowanych przez zebrania wiejskie, czy organy wykonawcze gmin nie ma rozstrzygającego znaczenia przy wyborze wariantu realizacji danej inwestycji. Wskazać przy tym należy, że przeprowadzona w stanie faktycznym sprawy ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie uzasadniała w ocenie tut. Kolegium skorzystania przez organ pierwszej instancji z regulacji z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej. W szczególności analiza przedstawionych przez inwestora trzech wariantów realizacyjnych (wariant polegający na zaniechaniu realizacji przedsięwzięcia nie może być bowiem w tym przypadku przedmiotem oceny) pozwoliła na wyciągnięcie słusznego wniosku, że jako wariant najkorzystniejszy dla środowiska jawi się wariant proponowany przez inwestora, opisany w Raporcie jako wariant nr 1. Wydana w sprawie decyzja organu pierwszej instancji wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu pełnomocnika H. G., zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne odpowiadające wymogom stawianym przez art. 107 § 3 K.p.a. Organ w sposób bardzo szczegółowy opisał przedmiot mniejszego postępowania oraz podejmowane w jego ramach poszczególne czynności procesowe. W tym zakresie organ szeroko przedstawił zwłaszcza wyniki przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, opierając się przede wszystkim na ustaleniach wynikających z Raportu, jak i na treści stanowisk wyrażonych przez RDOS i PPIS. W sposób kompleksowy organ ustosunkował się również do wszystkich zarzutów i wniosków zgłaszanych w toku postępowania przez jego uczestników. W ocenie tut. Kolegium decyzja organu pierwszej instancji spełnia zatem również szczegółowe wymogi stawiane przez art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej. Odnosząc się natomiast do podniesionej przez pełnomocnika S. K., kwestii zgodności planowanej inwestycji z zapisem zawartym w § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego Nr XVIII/299/12 w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Małopol. poz. 1194 z dnia 20 marca 2012 r.) przewidującym zakaz lokalizacji na terenie ww. Obszaru obiektów budowlanych w pasie szerokości 25 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, Kolegium zwraca uwagę, że w myśl § 3 ust. 5 pkt 1 lit a) tej uchwały przedmiotowy zakaz nie dotyczy budowania nowych obiektów budowlanych na obszarach, co do których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych - w zakresie, w jakim budowa ta została jednoznacznie dopuszczona w tych aktach prawnych. Mając zaś na uwadze treść ppkt 2.5.3 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], należy uznać, że zakaz nie dotyczy przedsięwzięcia planowanego przez inwestora. Dodatkowo zważyć należy, że zakazy, które mogą być ustanawiane na obszarze chronionego krajobrazu nie dotyczą - co jednoznacznie wynika z art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) -realizacji inwestycji celu publicznego, do których przedsięwzięcie planowane przez inwestora z całą pewnością się zalicza. W ocenie Kolegium, decyzję Burmistrza Miasta [...] i poprzedzające jej wydanie postępowanie, poza nielicznymi, opisanymi wyżej i pozostającymi bez wpływu na wynik niniejszej sprawy uchybieniami, należy uznać za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W szczególności wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji zgodnie - z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. - zgromadził i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy sprawy, pozwalający na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji zostało poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, która to ocena odnosiła się do całego przedsięwzięcia. organ dokonał kompleksowej i prawidłowej weryfikacji Raportu przedłożonego przez inwestora, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Organ uzyskał wymagane przepisami ustawy środowiskowej uzgodnienie RDOŚ i pozytywną opinię PPIS. W ocenie organu odwoławczego Burmistrz Miasta [...] w sposób należyty zagwarantował również szeroko rozumianemu społeczeństwu udział w wydaniu decyzji. W opinii Kolegium zadanie organów administracji w tej - i w innych tego rodzaju sprawach - ograniczyć się może (a nawet wręcz powinno) do oceny, czy realizacja danej inwestycji jest możliwa na gruncie obowiązującego prawa, a nadto czy wszystkie procedury poprzedzające wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zostały zachowane i czy zostały przeprowadzone zgodnie z prawem. W kontekście pojawiających się w toku postępowania przed organem pierwszej instancji żądań wydania inwestorowi decyzji odmownej wskazano, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach enumeratywnie określonych w ustawie środowiskowej. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej). O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Z kolei jak potwierdziło postępowanie przeprowadzone w sprawie, w stanie faktycznym żadna z powyższych okoliczności nie występuje. W sytuacji zaś, gdy obowiązujące przepisy prawa nie zakazują - co do zasady - realizacji określonego rodzaju inwestycji, należy uznać, że przy spełnieniu określonych owymi przepisami warunków realizacja takich inwestycji jest możliwa. Na koniec Kolegium wskazało, że jakkolwiek podzielić należało zarzuty odwołujących się stron zgłoszone w przedmiocie rozstrzygnięcia zawartego w pkt VIII sentencji decyzji, tj. rozstrzygnięcia w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co do braku należytego uzasadnienia przez organ pierwszej instancji wystąpienia w stanie faktycznym przesłanki interesu społecznego uzasadniającego nadanie takiego rygoru, tym niemniej Kolegium nie uchyliło rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji w ramach wstępnego badania sprawy, mając na uwadze, że zarzuty podniesione przez odwołujące się strony nie uzasadniały wysokiego prawdopodobieństwa jej uchylenia. Powyższą decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Strony postępowania tj. A. D., T. D., S. K., H. G. oraz Stowarzyszenie [...]. Skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w dniu 2 listopada 2015 r. na zasadzie art. 111§ 1 p.p.s.a. A. D. w skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji: naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez wydanie decyzji z pominięciem wyników konsultacji społecznych. Ponadto, w ocenie skarżącej, decyzję w tej sprawie wydać powinien Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., ponieważ inwestycja ta potencjalnie negatywnie oddziaływuje na środowisko, a zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o dostępie do informacji organem uprawnionym do wydania decyzji środowiskowej jest właśnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Dodatkowo, raport nie odnosił się do wszystkich możliwych oddziaływań na środowisko. Co więcej, organ nie poinformował społeczeństwa o organie właściwym do rozpoznania uwag i wniosków jak tego wymaga art. 33 ust. 1 pkt.8 ww. ustawy z 3 października 2008r. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego, poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych w postępowania, brak krytycznej oceny przedłożonego w sprawie raportu, jak również poprzez pominięcie w toku postępowania twierdzeń i dowodów zgłoszonych przeciwko dokumentom urzędowym (pismo Konserwatora z dnia 17 września 2009 roku znak: [...]), a także oparcie decyzji na podstawie wadliwych map złożonych przez wnioskodawcę. Na podstawie tych zarzutów, A. D. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji. T. D. zarzucił zaskarżonej decyzji: Naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 82 ust 1 pkt 1 lit, a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn.zm.) [dalej jako: udios], polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu tj. nieokreśleniu dokładnego zakresu planowanej inwestycji, poprzez brak wskazania numerów działek ewidencyjnych, na których będą prowadzone prace, podczas gdy z treści wskazanego przepisu wynika, że organ ma określić miejsce realizacji przedsięwzięcia, które w przypadku budowy, obejmować będzie podlegające ewidencji geodezyjnej działki gruntu, a samo użycie określenia, iż prace będą prowadzone na odcinku drogi krajowej nr 47 od km 31+696,60 do km 32+274,47 jest w tym zakresie niewystarczające; art. 82 ust 1 pkt 1 lit, c udios, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu, poprzez brak określenia odpowiednich wymagań z zakresu ochrony środowiska, których spełnienie pozwoli na należytą ochronę środowiska w związku z planowanymi pracami budowlanymi, podczas gdy, zgodnie z powołanym przepisem, organ ma obowiązek określić wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania kolejnych decyzji w procesie inwestycyjnym, a w szczególności w projekcie budowlanym; art. 80 ust, 1 pkt 2 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 3 udios polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu, tj. przyznaniu przez organ II instancji, że Inwestor nie odniósł się w swoich uzupełnieniach raportu do odpowiedzi na większość zarzutów złożonych w toku postępowania przed organem I instancji, podczas gdy w decyzji organ ma obowiązek uwzględnienia treści zawartych w raporcie oraz wynikających z udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu; art. 62 ust 1 pkt 2 udios, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu tj. nieokreśleniu ilości odpadów niebezpiecznych oraz właściwego sposobu ich zagospodarowania w trakcie realizacji przedsięwzięcia, podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; art. 33 ust 1 pkt 7 w zw. z art. 79 ust 1 udios, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu, poprzez naruszenie terminów przysługujących społeczeństwu na zapoznanie się z dokumentację sporządzoną w toku postępowania, poprzez wskazanie informacji, z której wynikało, że dla zapoznania się z dokumentacją wyznaczono termin 20 dni, podczas gdy z powołanych przepisów wynika obowiązek wyznaczenia terminu 21- dniowego; art. 81 ust. 3 udios, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu, poprzez brak wykazania, iż przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2015 r" poz. 4691, podczas gdy wskazanie takie stanowi jedną z istotnych przesłanek do wydania decyzji odmownej dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, art. 67 pkt 1 i 2 udios, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na posłużeniu się raportem zawierającym błędy opisane w treści niniejszej skargi, podczas gdy, zgodnie z powołanym przepisem, raport oddziaływania na środowisko sporządzany w ramach oceny oddziaływania na środowisko powinien być kompletny. Naruszenie przepisów postępowania: art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn.zm.) [ dalej jako: kpa], poprzez dopuszczenie sprzeczności logicznych w treści uzasadnienia decyzji organu II instancji, podczas gdy, zgodnie z powołanym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. art. 138 ust 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji kończącej postępowanie, w którym postępowanie wyjaśniające wymaga powtórzenia w znacznej części, podczas gdy sytuacja tak dawała podstawę do zastosowania przepisu art. 138 § 2 kpa i uchylenia zaskarżonej odwołaniem decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem stanowiło procesową podstawę rozstrzygnięcia. Na podstawie tych zarzutów T. D. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych S. K. złożył skargę, w której zarzucił zaskarżonej decyzji: naruszenie art. 7 w zw. z art.77 §1 oraz art. 80 kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych w postępowania, brak krytycznej oceny przedłożonego w sprawie raportu środowiskowego oraz zaniechanie czynności zmierzających do uzyskania dalszych dowodów w sprawie pomimo wniosków i sugestii uczestników postępowania. W szczególności Inwestor w żadnym dokumencie nie określił zasięgu oddziaływania linii kolejowej jako istniejącej inwestycji. Z uwagi na fakt, iż wskazana linia nie posiada zabezpieczeń ograniczających emisję hałasu, jak i innych przeszkód mogących ograniczać wpływ hałasu na zabudowania mieszkalne, organ z urzędu zobowiązany był przyjąć, iż zachodzić będzie kumulowanie oddziaływania inwestycji objętej postępowaniem administracyjnym oraz istniejącej linii kolejowej. naruszenie art. 7 w zw. z art. 76 §3 kpa poprzez pominięcie w toku postępowania twierdzeń i dowodów zgłoszonych przeciwko dokumentom urzędowym, a w konsekwencji oparcie decyzji na podstawie wadliwych map złożonych przez wnioskodawcę, w szczególności w toku postępowania przed organem drugiej instancji przedstawione zostały dowody wskazujące na wadliwość opracowana geodezyjnego będącego podstawą złożonego wniosku, a także opracowanego raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przedłożone dokumenty, o których wspomina uzasadnienie zaskarżonej decyzji (str. 17) również stanowią dokumenty urzędowe, co winno stanowić dowód dla zakwestionowania dowodów przedstawionych przez Wnioskodawcę, kodeks postępowania administracyjnego nie wyłącza bowiem możliwości kwestionowania :i dowodowej dokumentów urzędowych, naruszenie art. 80 kpa w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w jego ochronie środowiska oraz o ich oddziaływania na środowisko (dalej jako UIŚ) poprzez brak uważnej analizy mych dokumentów i oparcie decyzji o niepełny raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Raport o oddziaływaniu na środowisko, jak i późniejsze wyjaśnienia inwestora nie odnoszą się do kwestii drgań powstających w wyniku ruchu pojazdów i ich wpływu na istniejące budynki, w szczególności zaś na budynki znajdujące się pomiędzy linią kolejową a drogą, gdzie może dochodzić do skumulowanego oddziaływania pod tym względem. naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3 UIŚ poprzez wydanie decyzji z pominięciem wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, w szczególności pominięto wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wskazujące na negatywny odbiór przez społeczeństwo inwestycji w miejscu proponowanym przez Wnioskodawcę jak i negatywne skutki dla zdrowia i życia mieszkańców gminy [...]. Oceny takiej dokonano na podstawie stwierdzeń autora raportu o oddziaływaniu na środowisko, iż protestują wyłącznie osoby, na nieruchomościach wykonana będzie inwestycja. Na podstawie tych zarzutów S. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią mocy decyzji organu pierwszej instancji albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. H. G. zarzuciła zaskarżonej decyzji: naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni oraz niewłaściwym zastosowaniu: art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2, art. 66 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 2 pkt 2, 72 ust. 1 pkt. 1, art. 74, art. 80 ust. 2 i art. 156 ustawy z dnia 3 paździer­nika 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochro­nie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wadliwe wydanie decyzji; naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie: art. 6 k.p.a., albowiem w swym działaniu organ nie opierał się na przepisach prawa, traktując ich brzmienie wybiórczo; art. 7 k.p.a., albowiem organ nie stał na straży praworządności i nie wyjaśnił całości stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy; art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą budowania zaufania obywateli do władzy publicznej; art. 10 k.p.a., poprzez brak stosownych konsultacji przed wydaniem decyzji, a co za tym idzie brak zapewnienia udziału stronom w procesie podejmowania decyzji; art. 10 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu - niezawiadomienie jej o prawie do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, art. 11 k.p.a., poprzez braki i błędy w treści uzasadnienia decyzji, skutkujące trudnością w merytorycznej z nią polemiką; art. 19 i 20 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie decyzji w pierwszej instancji przez organ do tego nieuprawniony; art. 28 k.p.a., poprzez nieprawidłowe i niepełne określenie stron po­stępowania; art. 77 k.p.a., poprzez niewywiązanie się przez organ z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; art. 80 k.p.a., poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie; art. 97 § 1 pkt. 4) k.p.a., poprzez bezpodstawne odmowy zawiesze­nia przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia postępo­wania karnego prowadzonego w przedmiocie fałszowania map sta­nowiących podstawę wydania decyzji. Na podstawie tych zarzutów H. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, wstrzymanie wykonania decyzji przez organ w oparciu o art. 61 § 2 pkt. 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, względnie wstrzymanie wykonania decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Stowarzyszenie [...] wniosło o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] znak: [...] z dnia 12.05.2015 r. i związanych z nią decyzji i postanowień: decyzji znak: [...] Burmistrza Miasta [...] określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia p.n.: "Rozbudowa drogi krajowej nr 47 od km 31+696,60 do km 32+274,47 wraz z budową mostu na rzece [...] w miejscowości [...] w km 31+858 w ciągu drogi krajowej nr 47" oraz rygoru natychmiastowej wykonalności, postanowienia RDOŚ znak: [...] z dnia 01.07.2014r. w sprawie uzgodnienia pozytywnego w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowienia BMZ znak: [...] z dnia 01.09.2014r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, postanowienia BMZ znak: [...] z dnia 24.01.2014, opinii sanitarnej PPIS w Z. znak: [...] z dnia 25.06.2014r., częściowego postanowienia Burmistrza Miasta [...] znak: [...] z dnia 24.01.2014r. wraz z raportem oceny oddziaływania na środowisko sporządzonego przez dr inż. M. W., postanowienia Burmistrza Miasta znak: [...]. Stowarzyszenie [...] wskazało, iż SKO błędnie wyznaczyło Burmistrza Miasta jako organ właściwy do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W ocenie skarżącego, decyzję w tej sprawie wydać powinien Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., ponieważ inwestycja ta zawsze potencjalnie negatywnie oddziaływuje na środowisko. Ponadto, Burmistrz Miasta [...] został upoważniony przez SKO do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych na przedsięwzięcie budowy mostu w km 31+858 w ciągu drogi DK 47, a wydał postanowienie na inne przedsięwzięcie "Rozbudowy drogi krajowej nr 47 od km 31+696,60 do km 32+274,47 wraz z budową mostu na rzece [...] w miejscowości [...] w km 31+858 w ciągu drogi krajowej nr 47" oraz rygoru natychmiastowej wykonalności. Faktycznie jest to budowa nowej drogi z mostem i rozjazdami i dwupoziomowym węzłem komunikacyjnym. Dodatkowo, Stowarzyszenie wskazuje, iż raport powinien zostać dołączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czego nie uczyniono. Ponadto, Stowarzyszenie zarzuca zbyt wąski zakres raportu oddziaływania na środowisko oraz brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji Uchwały Rady Gminy [...] dotyczącej stanowiska Gminy w sprawie realizacji inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji jest ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353), zwanej dalej ustawą środowiskową. Organ II Instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał i zacytował poszczególne przepisy tej ustawy związane z prowadzonym postępowaniem, dlatego ponowne przytaczanie ich w tym miejscu jest zbędne. Odnosząc się do natomiast do zarzutów skarg, wskazać należy, co następuje. Najdalej idącym zarzutem skarg (A. D., H. G. i Stowarzyszenia [...]) jest zarzut wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości tj. wydania decyzji przez Burmistrza Miasta [...], podczas gdy organem właściwym w sprawie winien być Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy środowiskowej organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jednakże tylko w przypadku inwestycji będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej "Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Rodzaje ww. przedsięwzięć określone zostały - w dacie złożenia wniosku przez inwestora - w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.), obowiązującym od dnia 8 grudnia 2004 r. do dnia 14 listopada 2010 r., a następnie, tj. począwszy od dnia 15 listopada 2010 r. do chwili obecnej, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, póz. 1397 ze zm.), przy czym - zgodnie z § 4 aktualnie obowiązującego rozporządzenia - "Do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa wart. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe". Mając zatem na uwadze fakt, iż - zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. - datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, a wniosek inicjujący postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie został złożony przez inwestora w dniu 22 czerwca 2009r. a zatem przed dniem 15 listopada 2010 r., w stanie faktycznym niniejszej sprawy znajdują zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (zwanego dalej "rozporządzeniem"). Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 56 tego rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: "drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30, z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg". W stanie prawnym według którego organ winien był rozpatrywać sprawę (czyli w oparciu o rozporządzenie z 2004 r.) przedsięwzięcia takie były przedsięwzięciami dla którego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane (w obecnym stanie prawnym odpowiada to przedsięwzięciom mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Natomiast sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagały (w obecnym stanie prawnym odpowiada to przedsięwzięciom mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) przedsięwzięcia wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 29 i 30 rozporządzenia tj. autostrady, drogi ekspresowe i pozostałe drogi publiczne o nie mniej niż czterech pasach ruchu, na odcinku nie mniejszym niż 10 km. Droga której dotyczy przedmiotowe postępowanie jest drogą krajową o dwóch pasach ruchu, tym samym zarzut ten jest bezzasadny, gdyż przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane. Kolejny zarzut skarg (Stowarzyszenia [...] i A. D.) dotyczący kwestii związanych z właściwością organu, polega na zakwestionowaniu treści postanowienia SKO w [...] z dnia 26 sierpnia 2013 r. o wyznaczeniu Burmistrza Miasta [...] do załatwienia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa mostu na rzece [...] w miejscowości [...] w km 31+858 w ciągu drogi krajowej nr 47", jako wystarczającego do prowadzenia niniejszego postępowania przez Burmistrza Miasta [...]. Skarżący twierdzą, że Burmistrz Miasta [...] został upoważniony do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych na przedsięwzięcie budowy mostu, a wydał decyzję dotyczącą innego przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowy drogi krajowej nr 47 od km 31+696,60 do km 32+274,47 wraz z budową mostu na rzece [...] w miejscowości [...] w km 31+858 w ciągu drogi krajowej nr 47". Wskazać zatem należy, że konieczność wyznaczenia do załatwienia sprawy organu innego niż wójt [...] wynikała pośrednio z wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2013 r. sygn. II SA/Kr 1543/12 i nastąpiła na zasadzie art. 25 §1 pkt. 1 Kpa (wójt [...] A. N. jest jednocześnie stroną postępowania). Jednocześnie w dniu 3 grudnia 2013r. wnioskodawca wskazał nową nazwę inwestycji, o czym Burmistrz Miasta [...] podał do publicznej wiadomości poprzez stosowne obwieszczenia. Niezależnie zatem od tego, że zmieniła się nazwa inwestycji, nie ma wątpliwości, do załatwienia jakiego wniosku został wyznaczony Burmistrz Miasta [...]. Przez sam fakt ustalenia organu właściwego do załatwienia sprawy w trybie art. 25 Kpa inwestor (wnioskodawca) nie traci uprawnienia do dokonywania w trakcie postępowania modyfikacji wniosku, w szczególności w zakresie jego nazwy. Dodatkowo, zakres inwestycji (pomimo nowej nazwy) nie zmienił się – wnioskodawca konsekwentnie wnosił o ustalenie uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego (między innymi) na budowie mostu dwuprzęsłowego, żelbetowego, podwieszanego w miejscowości [...] w tzw. "n.", wraz z dowiązaniem dojazdów do istniejącej drogi krajowej nr 47, przebudowie dróg dojazdowych do drogi krajowej i infrastruktury terenu przyległego do obiektu. Wynika to z porównania treści kart informacyjnych: złożonej w 2009 r. oraz w 2013 r. - w części opisującej skalę i usytuowanie przedsięwzięcia (karta z 2013 r) oraz rodzaj przedsięwzięcia i skalę przedsięwzięcia (karta z 2009 r.) Zmiana ta miała nadto miejsce na samym początku ponownie prowadzonego postępowania – i wbrew twierdzeniom skarg, strony postępowania i lokalna społeczność nie były wprowadzone w błąd co do zakresu inwestycji, dla której badano i ustalono uwarunkowania środowiskowe. Nie może również zostać uwzględniony zarzut skargi H. G. jak również złożone na rozprawie zastrzeżenia dotyczące niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania. Jak wskazywano wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprawnionym do zgłoszenia zarzutu nie wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym bez swojej winy jest wyłącznie ta osoba, która domaga się uczestnictwa w nim. Z tych też przyczyn podstawę do uchylenia decyzji ze względu na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.) czyli przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., do której zmierza ten zarzut, może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08, publ. OSP 2011 r., z. 2, poz. 23; z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1781/08; z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 277/10; z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10). Kolejnym zarzutem, zawartym w skardze A. D. jest zarzut pominięcia wyników konsultacji społecznych. Nie jest on zasadny. Ustawa środowiskowa nie przewiduje prowadzenia "konsultacji społecznych", a udział społeczeństwa w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zagwarantowany został przez ustawodawcę w inny sposób, stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei udział społeczeństwa w ochronie środowiska uregulowany został w dziale III rozdziale 1 i 2 ustawy środowiskowej (art. 29 i następne) i polega na prawie składania uwag i wniosków; nałożeniu na organ właściwy do wydania i zmiany decyzji obowiązku podania do publicznej wiadomości informacji wskazanych w art. 33 ustawy; możliwości prowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa; obowiązku rozpatrzenia uwag i wniosków oraz ustaleniu szczególnych wymagań w zakresie uzasadnienia decyzji tj. podania informacji o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Organ jest również obowiązany do podania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji. Tym samym spotkanie zorganizowane przez inwestora z mieszkańcami gminy w lipcu 2009 r. miało charakter dobrowolny i informacyjny, nie wynikało z obowiązujących przepisów. Organy i inwestor nie miały też obowiązku organizowania kolejnych spotkań i konsultacji. Z zarzutem tym wiąże się pośrednio zarzut skargi Stowarzyszenia, wskazujący, że społeczność lokalna od początku popierała budowę mostu w "s." sprzeciwiając się nowej lokalizacji mostu oraz, że Rada Gminy [...] podjęła uchwały wyrażając negatywne stanowisko w tym zakresie, lecz zostały one pominięte przez GDDKiA. Brak akceptacji dla planowanej inwestycji przez "społeczność lokalną" pojawia się również we wszystkich pozostałych skargach. Jednak nieprzychylność lokalnego społeczeństwa w stosunku do powstania planowanego przedsięwzięcia, w świetle uregulowań wynikających z ustawy środowiskowej, nie może stanowić przyczyny odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań. (tak też WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 30.04.2015 r. sygn. II SA/Go 110/15). Dodatkowo z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że wobec planowanej inwestycji protestują tylko skarżący, nie zaś cała czy nawet znaczna część mieszkańców gminy Analizując natomiast zasadność zarzutu skarg (A. D. i T. D.) dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 33 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej, poprzez skrócenie 21 dniowego terminu do składania uwag i wniosków do dokumentacji sprawy do 20 dni, wskazać należy co następuje. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie/obwieszczenie w tej sprawie ukazało się 9 maja 2014r., a jako datę końcową terminu podano 29 maja 2014 r. Niemniej jednak organ I Instancji, jeszcze w trakcie biegu wskazanego terminu podjął kroki mające na celu uchylenie ewentualnych negatywnych konsekwencji powyższej omyłki. W szczególności wystosował dodatkowe zawiadomienie/obwieszczenie, w którym wskazał (sprostował), że zakreślony 21-dniowy termin na składanie uwag i wniosków przez szeroko rozumiane społeczeństwo kończy się z dniem 30 maja 2014 r. Tym samym 21 dniowy termin wymagany ustawą został dochowany. Na marginesie tylko wskazać można, że w trakcie postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa wszelkie uwagi i wnioski, które wpłynęły do organu pochodziły wyłącznie od skarżących, którzy zapoznawanie się ze zgromadzonymi aktami i dokumentacją rozpoczęli niezwłocznie po zawiadomieniu z 9 maja 2014 r. Z akt sprawy nie wynika w żaden sposób, aby pierwotne omyłkowe ogłoszenie wyznaczające koniec 21 dniowego terminu na dzień 29 maja 2014r. zamiast na 30 maja 2014r. miało jakikolwiek wpływ na ograniczenie udziału społeczeństwa w tym postępowaniu i tym samym sprostowana następnie omyłka nie miała wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie nie jest zasadny zarzut skargi A. D., że w zawiadomieniu z dnia 9 maja 2014r. organ nie poinformował o organie właściwym do rozpoznania uwag i wniosków pomimo, iż wymóg taki zawiera art. 33 ust. 1 pkt. 8 ustawy środowiskowej. Informacja taka znajduję się w drugim akapicie pkt. 8 obwieszczenia i brzmi: "organem właściwym do rozpoznania złożonych uwag i wniosków jest Burmistrz Miasta [...]". Z akt sprawy nie wynika również zarzucane przez H. G. utrudnianie przez organ dostępu do raportu i akt sprawy. Zawiadomienie o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym również zawiadomienie o przedłożeniu do akt sprawy raportu oddziaływania na środowisko zostało podane do publicznej wiadomości, jak już wyżej wskazano, w dniu 9 maja 2014r. W dniu 19 maja 2014r. (na wniosek z dnia 13 maja 2014r.) raport i kartę informacyjną na płycie CD odebrał T. D., w dniu 22 maja 2014r. organ przesłał mu uzupełnienie załączników do raportu. W dniu 15 maja 2014 r. wpłynął do organu wniosek pełnomocnika S. K. o udostępnienie raportu. W dniu 20 i 22 maja 2014 r. organ przesłał pełnomocnikowi żądane materiały w formie płyty CD. Dodatkowo w dniu 23 maja 2014r. z upoważnienie pełnomocnika S. K. radcy prawnego D. B. stawiła się do urzędu I. P., która zapoznawała się z aktami oraz otrzymała na płycie CD uzupełnienie załączników do raportu. W tym samym dniu z aktami zapoznawała się adwokat M. K. – drugi z pełnomocników S. K.. A. D. w dniu 15 maja 2014r. przeglądała akta sprawy oraz złożyła wniosek o udostępnienie kserokopii raportu wraz z załącznikami, wskazując że zgłosi się do Urzędu w dniu 19 maja 2014r. W dniu 22 maja 2014r. A. D. odebrała raport i wszystkie załączniki. H. G. natomiast o raport do organu się nie zwracała, a jedynie pismem z dnia 28 maja 2014r. jej pełnomocnik złożył uwagi i zastrzeżenia do raportu. Podkreślenia wymaga też, że uzupełniające złożenie przez inwestora załączników do raportu dotyczyło wyłącznie w wersji elektronicznej (płyta CD) natomiast załączniki mapowe w wersji papierowej (wydruki) były złożone wraz z raportem i dostępne od momentu dokonania obwieszczenia o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Opisane wyżej czynności w żaden sposób nie wskazują, że prawa stron związane z dostępem do akt sprawy czy też prawa społeczeństwa do udziału w postępowaniu zostały przez organ naruszone. Wszystkie złożone skargi (za wyjątkiem skargi Stowarzyszenia) podnoszą zarzut oparcia decyzji na podstawie wadliwych map geodezyjnych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedłożone mapy mają charakter dokumentów urzędowych i szczególną moc dowodową w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. Zgodnie zaś z tym przepisem: Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.". W myśl § 3 art. 76 K.p.a. przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zatem stwierdzić, że w aktach rozpatrywanej sprawy na etapie postępowania odwoławczego przedłożone zostały za pismem z dnia 16 lutego 2016r. autorstwa radcy prawnego D. B., pełnomocnika S. K. stanowiska: [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 15 marca 2013r. i 31 lipca 2014 r. oraz Głównego Geodety Kraju z 18 lipca 2013r. skierowane do T. D., A. D. oraz H. G.. Jak stwierdził [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w swoim piśmie z dnia 15 marca 2013r., celem kwestionowanego przez skarżących opracowania KERG [...] było wydzielenie z działek przylegających do drogi krajowej nr 47 części powierzchni z przeznaczeniem pod jej rozbudowę. MINGiK stwierdził, że przyjęte do zasobu opracowanie ma wady polegające na tym, że granice wykazane na mapie podziałowej są rozbieżne z granicami wcześniejszych opracowań i granicami faktycznego użytkowania na gruncie. Natomiast Główny Geodeta Kraju w sowim piśmie z dnia z 18 lipca 2013 r. wskazał dodatkowo, że zgodnie z wiążącymi zaleceniami przekazanymi Staroście [...], przy udostępnianiu materiałów z operatu KERG [...] Starosta [...] zobowiązany jest do informowania wnioskodawców o wadach tego opracowania. Uchybienia te jednak nie mają zdaniem Sadu wpływu na wynik sprawy tj. na postepowanie i treść decyzji o środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Ujawnione przez wymienione wyżej przedłożone pisma organów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego wątpliwości, co do prawidłowości map w zakresie dokonanych podziałów nieruchomości i lokalizacji nieruchomości na mapie, nie pozwoliłyby Sądowi pozytywnie ocenić decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, a to przez wzgląd na skutki prawne, które decyzja ta wywołuje po myśli ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2031). Zgodnie z art. 12 tej ustawy, decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej zatwierdza podział nieruchomości, oraz wywołuje skutek wywłaszczeniowy poprzez przejście na własność Skarbu Państwa (lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego) nieruchomości zajętej pod drogę, z chwila gdy decyzja taka stanie się ostateczna. Natomiast decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w żadnym razie skutków takich (podziałowych, wywłaszczeniowych) nie wywołuje i całkowicie inny jest cel prowadzonego postępowania. Przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest instrumentem mającym na celu rozważenie wpływu na środowisko przedsięwzięcia zanim zostanie ono zrealizowane, co z kolei ma pozwolić na podjęcie dobrze poinformowanej decyzji zezwalającej na to przedsięwzięcie i na odpowiednie (uwzględniające aspekty środowiskowe) ukształtowanie jej treści. Szczegółowe kwestie związane z podziałami geodezyjnymi i oznaczeniem nieruchomości nie mogą mieć wpływu na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z tego względu nawet jeśli mapy załączone do wniosku zawierają wskazane wyżej błędy, to jednak nie mają wpływu na treść decyzji i na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie pozwoliłoby na uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie jest też zasadny zarzut T. D. dotyczący braku dokładnego określenia zakresu inwestycji tj. braku wskazania numerów działek ewidencyjnych na których będą prowadzone prace. Żaden przepis ustawy środowiskowej nie nakłada na organ takiego obowiązku. Art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. a nakazuje określić rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Decyzja określa miejsce przedsięwzięcia w pkt. I ppkt 1 tiret 1 i 2 oraz na załączniku nr 2 do decyzji. Jest to opis i przedstawienie wystarczające dla potrzeb ustalenia uwarunkowań środowiskowych. Poszczególne działki ewidencyjne wymienia dopiero decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej, która między innym zatwierdza także projekt budowlany. Dalej wskazać należy, że nie są uzasadnione zarzuty skargi H. G. dotyczące braku uwzględnienia w decyzji ustaleń Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla Województwa [...] oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] oraz Programu Ochrony Środowiska Gminy [...], co zdaniem skarżącej narusza art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej (...). Innymi słowy zarzut ten nie jest usprawiedliwiony, gdyż przepis nakazuje ustalać zgodność przedsięwzięcia po pierwsze tylko i wyłącznie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czyli planem który po myśli art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwala rada gminy w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz dla określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Jest to akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu). Natomiast po myśli art. 39 plan zagospodarowania przestrzennego województwa uchwalany jest przez sejmik województwa. Nie są to zatem tożsame akty planistyczne. Po wtóre zaś, w przypadku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla drogi publicznej – zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – choćby nawet obowiązywał w danym terenie- nie ma znaczenia. Wpisuje się ta regulacja w szerszy kontekst regulacji prawnych, które obowiązują przy realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a wynikających z ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2031). Art. 80 ustawy środowiskowej w żaden sposób nie wspomina także o konieczności, czy nawet możliwości, uzależniania treści decyzji środowiskowej od treści jakichkolwiek programów ochrony środowiska ustalanych w formie uchwały przez rady gmin. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi S. K., dotyczącej braku zgodności planowanej inwestycji z zapisem zawartym w § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego Nr XVIII/299/12 w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Małopol. poz. 1194 z dnia 20 marca 2012 r.) przewidującym zakaz lokalizacji na terenie ww. obszaru obiektów budowlanych w pasie szerokości 25 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, wskazać należy co następuje. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1651 z późn. zm.), na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone różne zakazy, w tym między innymi zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko czy likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Zakazy te jednak po myśli art. 24 ust. 2 pkt. 3 nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm.), wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji jest inwestycją celu publicznego. Tym samym postanowienie § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego Nr XVIII/299/12 w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu nie może odnosić się do niniejszej inwestycji. Zarzut skargi T. D. dotyczący naruszenia art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej poprzez brak wykazania, iż przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 4691), podczas gdy wskazanie takie stanowi jedną z istotnych przesłanek do wydania decyzji odmownej dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - nie został w żaden sposób uzasadniony i rozwinięty. Niemniej wskazać należy, że Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły przyjęty uchwałą Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2011 r. wskazuje, że w pierwszym cyklu planowania gospodarowania wodami w Polsce, cele środowiskowe dla części wód zostały oparte głównie na wartościach granicznych poszczególnych wskaźników fizyko-chemicznych, biologicznych i hydromorfologicznych określających stan ekologiczny wód powierzchniowych oraz wskaźników chemicznych świadczących o stanie chemicznym wody, odpowiadających warunkom osiągnięcia przez te wody dobrego stanu, z uwzględnieniem kategorii wód. Zastosowane podejście, polegające na przyjęciu za cele środowiskowe wartości granicznych odpowiadających dobremu stanowi wód, związane było z niekompletnym zrealizowaniem prac w zakresie opracowania warunków referencyjnych dla poszczególnych typów wód, a tym samym brakiem możliwości ustalenia wartości celów środowiskowych wg charakterystycznych wymagań względem poszczególnych typów we wszystkich kategoriach wód. Dodatkowo, z uwagi na trwające prace w zakresie opracowywania metodyk oceny stanu hydromorfologicznego oraz fakt, że monitoring w zakresie badań stanu chemicznego jest jeszcze w fazie kształtowania i rozbudowy ustalenie celów środowiskowych zostało oparte o dostępne wartości graniczne wskaźników podanych w rozporządzeniu w sprawie sposobu klasyfikacji stanu jednolitych części wód powierzchniowych. Przy ustalaniu celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych brano pod uwagę aktualny stan JCWP w związku z wymaganym zgodnie z Ramową Dyrektywą Wodną (dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 15, t. 5, str. 275, z późn. zm.), warunkiem niepogarszania ich stanu. Jako zasadę przyjęto, że dla jednolitych części wód, będących obecnie w bardzo dobrym stanie/potencjale ekologicznym, celem środowiskowym będzie utrzymanie tego stanu/potencjału. Ponadto, ustalając cele uwzględniano także różnicę pomiędzy naturalnymi, a silnie zmienionymi oraz sztucznymi częściami wód. Dla naturalnych części wód celem będzie osiągnięcie co najmniej dobrego stanu ekologicznego, dla silnie zmienionych i sztucznych części wód - co najmniej dobrego potencjału ekologicznego. Ponadto, w obydwu przypadkach, w celu osiągnięcia dobrego stanu/potencjału konieczne będzie dodatkowo utrzymanie co najmniej dobrego stanu chemicznego. Z przedłożonego raportu wynika, ze ciek wodny ([...]) został uznany za silnie zmieniony (co oznacza, że charakter został w znacznym stopniu zmieniony w wyniku działalności człowieka), jego stan określony został jako dobry oraz zagrożony pod względem osiągniecia celów środowiskowych (utrzymanie wartości granicznych wskaźników podanych w rozporządzeniu w sprawie sposobu klasyfikacji stanu jednolitych części wód powierzchniowych). Z raportu wynika także (k. 102- 103), że okoliczności te zostały rozważone w zakresie dotyczącym zarówno fazy realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia. Zalecenia raportu znajdują odzwierciedlenie w treści decyzji. W szczególności przyjęte rozwiązania w fazie eksploatacji polegają na obowiązku odprowadzania wód z projektowanego mostu szczelnym systemem kanalizacji, przed odprowadzeniem ich do rzeki musza być oczyszczone w osadnikach i separatorach. Jak stwierdza się w Planie Gospodarowania Wodami, jest to dokument, który obejmuje działania zmierzające do spełnienia celów RDW (2000) w zakresie osiągnięcia i utrzymania dobrego stanu wód, a w szczególności ekosystemów wodnych i od wód zależnych, jednak nie stoją w sprzeczności z realizacją działań mogących wpłynąć na pogorszenie stanu wód, o ile działania te służą nadrzędnemu celowi społecznemu lub wynikają z przyjętych polityk, planów lub programów, a ich realizacja jest uzasadniona pod względem ekonomicznym, społecznym lub gospodarczym. Skoro zatem sam PGW dopuszcza pod pewnymi warunkami "realizację działań mogących wpłynąć na pogorszenie stanu wód", to przywołane wyżej zaprojektowane rozwiązania w porównaniu z rozwiązaniami funkcjonującymi obecnie, gdzie woda z mostu odprowadzania jest przez wpusty o rozstawie co 5 metrów – bezpośrednio do rzeki, nie mogą wpłynąć na pogorszenie stanu wody w stosunku do stanu istniejącego. Tym samym przyjęte rozwiązania nie grożą nieosiągnięciem aktualnie wytyczonych celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]. Stowarzyszenie [...] zarzuca zbyt wąski zakres raportu i żąda w swojej skardze uchylenia postanowienia Burmistrza Miasta [...] z dnia 24 stycznia 2014r. w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednak kwestia ta została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. II SA/kr 1338/14, w sprawie ze skarg A. D. i S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 czerwca 2014 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta [...] z 24 stycznia 2014 r. Po myśli art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Tym samym kwestionowanie tego postanowienia w chwili obecnej nie jest już możliwe. Wszystkie skargi kwestionują również prawidłowość i kompletność sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 66 (tak m.in. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11 Lex 1340187). W ocenie Sądu przedstawiony przez inwestora raport spełnia wszystkie wymagania określone w art. 66 ustawy środowiskowej, jest kompletny i spójny. W dniu 19 lutego 2015r. do akt sprawy organu II Instancji przedłożone zostało opracowanie Zakładu Naukowo – Badawczego [...] autorstwa dr A. H. oraz mgr L. W. z maja 2014r. pod nazwą: "Uwagi do raportu oddziaływania na środowisko(...)", sporządzone na zlecenie pełnomocników T. D.. Opracowanie to – zgodnie z tytułem – nie jest kontrraportem, ale rodzajem recenzji raportu przedłożonego przez inwestora. Autorzy "uwag" wskazują na wątpliwości związane z poszczególnymi sformułowaniami, informacjami, metodyką przyjętych obliczeń (emisji zanieczyszczeń, hałasu). Opracowanie to jednak nie zawiera żadnych własnych obliczeń autorów np. co do prognozy emisji zanieczyszczeń czy hałasu. Jak stwierdził Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 3064/12, który to pogląd Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w całości podziela, "wspieranie się w sprawie jednostkowymi opiniami czy ekspertyzami przedstawicieli świata nauki, uwypuklającymi mankamenty raportu nie są wystarczające do podważenia wiarygodności analiz i obliczeń zawartych w raporcie w sytuacji, gdy ich prawidłowość została pozytywnie zweryfikowana przez organy współdziałające w procedurze wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, odpowiedzialne za bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzi oraz stan środowiska. W przypadku przedsięwzięcia, którego realizacja wzbudza negatywne nastawienie części społeczeństwa, a zbadanie zasięgu oddziaływania na środowisko którego to przedsięwzięcia wymaga wiedzy wielokierunkowo specjalistycznej i w stosunku do którego to przedsięwzięcia pojawiają się odmienne zapatrywania poszczególnych specjalistów na niektóre szczegółowe kwestie, związane z funkcjonowaniem przedsięwzięcia, zwłaszcza z szacowaniem emisji zanieczyszczeń, jedynie poprzez kontrraport można byłoby podważyć ustalenia raportu. Raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, ale o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika przede wszystkim z kompleksowości spojrzenia na przedsięwzięcie i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą." Z treści skarg wynika, że największe kontrowersje wzbudza ta część raportu, która dotyczy emisji hałasu, drgań, zanieczyszczeń powietrza powstających w wyniku ruchu pojazdów. Na k. 80-84 autor raportu przeprowadził charakterystykę badanego obiektu jako źródła hałasu, opisując w pierwszej kolejności parametry techniczne, konstrukcje nawierzchni i konstrukcję mostu. Prognozę natężenia ruchu przyjęto według stanu na rok 2015 oraz 2025 r. z rozbiciem na natężenie ruchu w porze dziennej i nocnej. Autor przewidział wzrost natężenia ruchu w 2025 r. w stosunku do roku 2015 o 252 pojazdy na godzinę w porze dziennej oraz o 75 pojazdów na godzinę w porze nocnej. Na rozprawie w dniu 31 marca 2016r. A. D. przedłożyła do akt sądowych kopię pierwszej strony pisma GDDKiA z dnia 27 maja 2013 r., z której wynika, że według GPR 2010 natężenie ruchu wynosi 15 138 pojazdów na dobę. Zdaniem Skarżącej dane z tego pisma wskazują na to, że dane przyjęte do raportu są błędne. Tak jednak nie jest, gdyż pismo to wręcz potwierdza, że są to dane zbliżone. Przemnożenie ilości godzin przyjętych w raporcie jako godziny dzienne (16) i ilości pojazdów na godzinę w porze dziennej (951) oraz ilości godzin przyjętych w raporcie jako godziny nocne (8) i ilości pojazdów na godzinę w porze nocnej (284) łącznie daje wynik 17 488 pojazdów na dobę w roku 2015. Jest to wiarygodny ilościowy wzrost wobec stanu z roku 2010 r. W dalszej kolejności autor raportu wskazał jaka metodę dla obliczeń hałasu drogowego przyjął (zalecaną w dyrektywie [...] Parlamentu Europejskiego oraz Rady Europy z 25 czerwca 2002 w sprawie oceny i kontroli poziomu hałasu w środowisku). Dalej autor raportu opisał metodę obliczeniową, w tym przyjęte wielkości, współczynniki itp., które doprowadziły do określonych wyników obliczeniowych. We wnioskach – które są dla Sądu spójne i logiczne – wskazał, że w projekcie przyjęto nawierzchnię uznawaną za cichą, a inwestycja traktowana jako całość będzie skutkować poprawą klimatu akustycznego, choć oczywiście tam gdzie droga od zabudowań się oddali klimat akustyczny się polepszy, a tam gdzie się do nich zbliży – może się pogorszyć. Na kartach 101-102 raportu wskazano nadto, że aktualny bardzo zły stan nawierzchni istniejącego odcinka drogi ma wpływ na wzrost natężenia dźwięku. Wykonanie nowego obiektu mostowego oraz nowej nawierzchni przystosowanej do przenoszenia ruchu ciężkiego zminimalizuje również oddziaływanie drgań i wibracji. Kwestie zanieczyszczeń powietrza raport analizuje na k. 39 - 40 oraz k. 100 – 101. Autor wskazuje, że na stan powietrza w rejonie fragmentu istniejącej drogi i planowanego jej nowego przebiegu mają wpływ zanieczyszczenia komunikacyjne, ale także paleniska i kotłownie lokalne, nasilające niską emisję szczególnie w miesiącach zimowych, które to zanieczyszczenia stanowią tło dla zanieczyszczeń komunikacyjnych. Stan zanieczyszczeń powietrza przyjęto na podstawie informacji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...]. Autor wskazuje także, że na granicy pasa drogowego nie są przekraczane dopuszczalne wartości zanieczyszczeń, ale też podkreśla, że emisja zanieczyszczeń komunikacyjnych pochodzi od użytkowników drogi i nie jest możliwe podjęcie działań zmierzających do ograniczenia tej emisji. Teren ten jednak należy do terenów łatwo przewietrzalnych, co powoduje ze uciążliwość zanieczyszczeń zarówno z ruchu ulicznego jak i lokalnych palenisk (kotłowni) jest praktycznie nieodczuwalna. Wywody te nie budzą zdaniem Sądu wątpliwości co do ich logiki i spójności. T. D. sformułował nadto zarzut dotyczący braku zawarcia w raporcie informacji o ilości odpadów niebezpiecznych oraz sposobu ich zagospodarowania, czym naruszono art. 62 ust. 1 pkt. 2 ustawy środowiskowej. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Autor raportu wskazał rodzaje odpadów jakie zostały przewidziane do wytworzenia na etapie wykonywania prac budowlanych i podał planowany sposób ich zagospodarowania. W tabeli na str. 61 raportu wskazano zestawienie odpadów innych niż niebezpieczne i są to typowe odpady budowy (beton, cegły, gruz, asfalt, gleba i ziemia, odpady ulegające biodegradacji). Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.) pt.: "Właściwości powodujące, że odpady są odpadami niebezpiecznymi", wskazano rodzaje takich odpadów: H1 "wybuchowe", H2 "utleniające"; H3-A "wysoce łatwopalne"; H3-B "łatwopalne"; H4 "drażniące"; H5 "szkodliwe", H6 "toksyczne"; H7 "rakotwórcze", H8 "żrące"; H9 "zakaźne"; H10 "działające szkodliwie na rozrodczość", H11 "mutagenne"; H12 odpady, które w kontakcie z wodą, powietrzem lub kwasem uwalniają toksyczne lub bardzo toksyczne gazy itp. Można zatem stwierdzić, porównując rodzaje wymienionych w raporcie typowych odpadów budowlanych z wymienionymi w przywołanej wyżej tabeli rodzajami odpadów niebezpiecznych, że skoro nie zostały w raporcie wymienione odpady niebezpieczne, a wspomniana wyżej tabela zawarta w raporcie wskazuje "odpady inne niż niebezpieczne" to oznacza to, że w procesie budowlanym, przy tej inwestycji odpady niebezpieczne nie powstaną. W raporcie odniesiono się także -choć zwięźle- do oddziaływania skumulowanego. Autor wskazał, że w przypadku analizowanej inwestycji rozważono oddziaływanie skumulowane drogi z linią kolejową, jednak ze względu na odległość obu ciągów komunikacji (ok. 300 m) nie będzie występowało akustyczne oddziaływanie skumulowane. Również i ta informacja jest dla Sądu logiczna. Na koniec wskazać należy, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Z postanowień powołanego przepisu wynika zatem ustawowy nakaz przedstawienia w raporcie trzech wariantów, to jest: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. W niniejszej sprawie raport przedstawia i analizuje wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant 1 proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant 2 alternatywny (techniczny), racjonalny wariant alternatywny (lokalizacyjny) - po s. oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Warianty te zostały przeanalizowane, uzasadniono również wariant wybrany przez wnioskodawcę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który -również w ocenie organu- odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący. Został on oceniony przez organy jako zupełny pod względem formalnym jak i merytorycznym. Ocenę tę Sąd w całości podziela. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. W końcu jeszcze stwierdzić należy, że Sąd nie dopatrzył się uchybień organu I Instancji w zakresie wydanych postanowień o odmowie zawieszenia postępowania. W tym zakresie Sąd w całości podziela argumentację organu II Instancji, że prowadzone przez Prokuraturę Rejonową Kraków [...] postępowania karne nie ma charakteru prejudycjalnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 Kpa dla rozstrzygnięcia sprawy z wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a uzależnienie wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd lub organ, to taka sytuacja, w której brak takiego rozstrzygnięcia czyni całkowicie niemożliwym wydanie decyzji administracyjnej. W stanie faktycznym sprawy sytuacja taka jednakże nie zachodziła. Nie są też zasadne zarzuty naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Zaskarżona decyzja posiada wszystkie wymagane tym przepisem elementy oraz dodatkowo zgodnie z art. 37 pkt. 2 ustawy środowiskowej, decyzja zawiera informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Jednocześnie podkreślić trzeba, że przepis ten nie konstytuuje dla organu obowiązku uwzględnienia uwag i wniosków, ale jedynie wskazania czy i w jakim zakresie zostały uwzględnione. Z wszystkich wyżej wymienionych względów skargi jako bezzasadne podlegały oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.