II SA/Kr 759/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Piotr Głowacki WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 r. sprawy ze skargi Telefonii Cyfrowej Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Telefonii Cyfrowej Spółki z o.o. w W. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Ii SA/Kr 759/08 UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [.....] wydaną na podstawie art. art. 50 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, art. 53 ust. 3, art. 54 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717, ze zm.), w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004r., Nr 261, póz. 2603 ze zm.) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku: [.....] Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w W. z dnia .......2007r.odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci ............" W toku postępowania organ l instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w kontekście przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Przeanalizowano stan zagospodarowania terenu w rejonie projektowanej inwestycji. Wnioskowana inwestycja obejmuje budowę znacznej wysokości kratowego masztu stacji bazowej na dachu istniejącego budynku mieszkalnego położonego na dz.......w K. Według wniosku planuje się realizację masztu o wysokości około 12 m nad poziom dachu wraz z zamontowanym zespołem anten sektorowych oraz radioliniowych. Nadto wskazano, iż planuje się również usytuować na dachu budynku zespół szaf zasilająco - sterujących. Działka stanowiąca teren inwestycji znajduje się na ............od centralnej części ....... przy .........na terenie układu urbanistycznego ........., który jest ujęty w ewidencji konserwatorskiej. Teren inwestycji zlokalizowany jest na terenie kwartału ograniczonego ulicami.................., a budynek, na dachu którego planuje się posadowienie stacji bazowej stanowi bezpośrednią obudowę ul. ........Okolica ta charakteryzuje się dużym zainwestowaniem terenu o wysokiej intensywności zabudowy, gdzie dominuje zabudowa pierzejowa, o dominującej funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. Wskazano, iż w otoczeniu występują elementy infrastruktury technicznej, które zamocowane są na dachach kamienic, jednak ze względu na nieduże rozmiary nie naruszają zasad kompozycji sylwety zespołu zabudowy ............ Wobec powyższego organ l instancji uznał, że lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego o wysokości 12 metrów na dachu kamienicy o wysokości 16 metrów, co daje łączną wysokość 28 metrów n.p.t do szczytu masztu w miejscu określonym we wniosku, o parametrach odbiegających od dominujących w opisanym wyżej rejonie parametrów wysokościowych (tj. do około 20 metrów n.p.t) byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, o których mowa w art. 1 ust 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1, w związku z art. 53 ust. 3 i 54 pkt 2 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest bowiem możliwe wyznaczenie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, skoro inwestycja określona we wniosku stoi w rażącej sprzeczności z tymi wymaganiami. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosła [.....] Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. z siedzibą w W. Odwołujący się zarzucił organowi l instancji niewłaściwe zastosowanie art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ wniosek o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego zawierał wszystkie wymagane elementy, a mimo to organ uznał, że realizacja tej inwestycji byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, o których mowa w art. 1 ust 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1, w związku z art. 53 ust. 3 i 54 pkt 2 lit. a tej ustawy. W ocenie odwołującego się decyzja organu l instancji nosi znamiona dowolności, ponieważ organ nie wyjaśnił dostatecznie, czym kierował się przy wydaniu decyzji, rozstrzygnięcie nie wskazuje na indywidualne przesłanki, jakimi kierował się organ, a jej uzasadnienie faktyczne nie czyni zadość wymaganiom art. 107 § 3 kpa, gdyż w sposób ogólnikowy charakteryzuje teren, na którym ma być zrealizowana inwestycja oraz nie wskazuje wyraźnie, dlaczego zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy jest sprzeczne z odrębnymi przepisami. Ponadto odwołujący się zarzucił, że organ l instancji bezzasadnie potraktował analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu jako dowód z opinii biegłych, nie dając stronie możliwości zapoznania się z jej treścią przed wydaniem decyzji oraz wskazał na brak koniecznych ustaleń ze strony organu co do spełnienia przesłanek z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [.....] wydaną na podstawie, wydaną na podstawie art. 1, art. 2, art. 50, art. 53, art. 54, art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium podało, że planowana inwestycja, zarówno rozpatrywana w trybie ulic p jak i wz, winna być zgodna w pierwszej kolejności z przepisami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w dalszej z innymi przepisami, zawartymi w aktach rangi ustawowej, znajdującymi się poza ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium nie może bowiem stanowić jedynego kryterium przesądzającego o dopuszczalności lokalizacji inwestycji w trybie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodność z przepisami odrębnymi, rozumianymi jako unormowania inne niż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - bez względu na przepisy samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gdyby przyjąć taki pogląd, to wówczas rzeczywiście brak przepisów odrębnych, obligowałby organ administracji do wydania w każdym przypadku decyzji o żądanej przez inwestora treści, bez względu na jej sprzeczność z podstawowymi zasadami kształtowania przestrzeni wymienionymi przez ustawodawcę w art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym., jako zasady fundamentalne, obligujące organ do ich uwzględniania w każdym przypadku kształtowania przestrzeni. Pogląd taki zdaniem Kolegium, jest nieuzasadniony, ponieważ podważałoby to sens przeprowadzania, zgodnie z wolą ustawodawcy analizy stanu faktycznego terenu i sporządzenie projektu decyzji przez osobę legitymującą się odpowiednim poziomem merytorycznym, zgodnie z jej fachową wiedzą (art. 50 ust. 4 ustawy), skoro wynik analizy, w tym także opierający się na wiedzy pozaprawnej (urbanistycznej, architektonicznej), wskazujący na sprzeczność planowanej ustawy z wymaganiami m.in. ładu przestrzennego, przy braku przepisów odrębnych, nie mógłby stanowić o treści rozstrzygnięcia. Kolegium wskazało, że wnioskowana inwestycja obejmuje budowę masztu antenowego o konstrukcji kratowej, o wysokości około 28 metrów n.p.t. wraz z zestawem anten sektorowych oraz radioliniowych. Ze względu na swą wysokość stanowić ona będzie drastyczną ingerencję w istniejący ład przestrzenny w rejonie przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego słusznie stwierdzono, że lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego o wysokości 12 metrów nad poziomem dachu do szczytu masztu w miejscu określonym we wniosku (łącznie 28 m n.p.t.), o parametrach odbiegających od dominujących w opisanym wyżej rejonie parametrów wysokościowych (tj. do około 15-20 metrów n.p.t) byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, o których mowa w art. 1 ust 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie w ocenie Kolegium zarzuty strony odwołującej w przedmiocie nie uwzględnienia przesłanek z art. 30 ust. Prawa budowlanego regulujących instytucję sprzeciwu w przypadku robót budowlanych, do których inwestor przystępuje na podstawie zgłoszenia są niezrozumiałe dla organu odwołującego i nie mogą znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Nie ma również podstaw, aby zarzucić organowi l instancji naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa.) i nienależyte zgromadzenie oraz ocenę materiału dowodowego (art. 77 kpa.). Ustalenia faktyczne nie budzą w sprawie wątpliwości, a szerokie uzasadnienie o wysokich walorach merytorycznych w pełni zasługuje na uwzględnienie, w szczególności z punku widzenia wymogów art. 107 § 3 kpa. Poza tym argumentacja zawarta w odwołaniu w znacznym stopniu dotyczyła zasadności uznania niniejszej inwestycję za należącą do kategorii celu publicznego, który w rozpatrywanej sprawie nie budził wątpliwości, wszak organ l instancji przy takim właśnie pierwotnym założeniu prowadził postępowanie w trybie innym niż właściwy dla ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [.....] Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. z siedzibą w W. , podnosząc zarzuty naruszenia art. 56, art. 1 ust. 2 w związku z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 84, art. 77 § 1 i art. 107 kpa zawarte w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Skarżący wskazał też, że klauzule generalne zawarte w art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą stanowić głównej podstawy odmowy przez organ ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ upoważniałoby to organy administracji do wydawania rozstrzygnięć w znacznym stopniu dowolnych. Dlatego też, zdaniem skarżącego organ l instancji oraz organ odwoławczy naruszyły przepisy regulujące zasady wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego poprzez oparcie decyzji odmownej na klauzulach generalnych zwartych w w/w przepisach ustawy bez wskazania konkretnych przepisów szczególnych, z którymi byłaby sprzeczna planowana inwestycja. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Przede wszystkim za uzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, póz. 717), w skrócie pzp, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, wykładnia tego przepisu jak i jego zastosowanie do stanu faktycznego są błędne i nie zasługują na uwzględnienie, co musi skutkować wyeliminowaniem tej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej z obrotu prawnego. Organy orzekające dokonały interpretacji przepisu art. 56 przez pryzmat art. 1 ust. 2 pkt 1, oraz art. 2 pkt. 1 ustawy pzp. Art. 1 ust. 2 pkt. 1 ustawy pzp obliguje do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, natomiast art. 2 ustawy zawiera ustawowy "słownik pojęć" nadający w sposób normatywny, a więc wiążący, treść niektórym pojęciom występującym w dalszych częściach ustawy (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. dr hab. Z. Niewiadomskiego , wydanie 3. Wyd. C.H. Beck, W-wa 2006 r., kom do art. 2 ustawy). W punkcie 1 tego przepisu ustawodawca wskazał, iż pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Organy uznały nadto, iż pod pojęciem "przepisów odrębnych", o których mowa w art. 56 ustawy pzp, mieszczą się przede wszystkim przepisy tejże ustawy. W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego (zob. Z. Niewiadomski, op. cit. komentarz do art. 56 ustawy, T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, komentarz do art. 56,), co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 13 czerwca 2006r. (sygn. akt IV SAM/a 441/06), w którym Sąd stwierdził, że "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa." Przyjęcie, iż podstawą odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może być niezgodność z normą niedookreśloną, taką jak przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 pzp, czy też z ustawową definicją pojęcia ładu przestrzennego zawartą w art. 2 pkt 1 ustawy, jest sprzeczne z tak rozumianym charakterem decyzji, ponieważ pozostawia nie przewidziany przez ustawodawcę w przypadku powyższej regulacji luz decyzyjny organom administracji publicznej. Zdaniem Sądu przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 ustawy są przede wszystkim przepisy, umiejscowione w innych ("odrębnych") aktach prawnych niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tejże ustawy mogą rzecz jasna również stanowić podstawę wydania rozstrzygnięcia odmownego, jednakże podstawowym i niezbędnym warunkiem wówczas musi być szczegółowość normy prawnej. Oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Ustawa rzecz jasna ma za zadanie kształtować i chronić ład przestrzenny, jednakże środki do tego służące określone są precyzyjnie w przepisach o charakterze szczególnym, w tym regulujących ustalanie warunków zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 18 października 2007r. (sygn. akt II SA/Lu 618/07), że "Niedopuszczalne jest przyjęcie, że organ ma prawo oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi np. chroniącymi ład przestrzenny (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy) i ocena ta mogłaby stanowić podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy." W wyroku tym Sąd podkreślił także, że "Organ, wydając decyzję odmowną powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie". Rację mają organy administracji publicznej wskazując, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi substytut planu miejscowego i jest instytucją zbliżoną do decyzji, ustalającej warunki zabudowy. W tym jednak przypadku oprócz podobieństw, oczywistych z uwagi na podobną funkcję obu rodzajów rozstrzygnięć w toku procesu inwestycyjnego, istotniejsze są różnice w zakresie przesłanek wydania decyzji w obu tych trybach, a wynikające ze specyfiki zamierzeń inwestycyjnych. Trzeba podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy, oprócz ogólnego wymogu zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5) musi spełniać szereg innych przesłanek, w tym warunek kontynuacji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1), w czym należy upatrywać rozwinięcia i uszczegółowienia zasady ochrony ładu przestrzennego. W odniesieniu natomiast do decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, ustawodawca wymogu takiego nie przewidział. Wystarczy zresztą dokonać analizy art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zawierającego katalog inwestycji celu publicznego, aby dojść do wniosku, że zastrzeżenie takie byłoby całkowicie chybione. Charakter większości z tych inwestycji - dla przykładu dróg i linii kolejowych - wyklucza nie tylko zastosowanie zasady kontynuacji zabudowy i zagospodarowania, ale wręcz przesądza, że realizacja każdego takiego zamierzenia musi doprowadzić do naruszenia i przekształcenia istniejącego na danym obszarze ładu przestrzennego. Z oczywistych bowiem względów nie można wymagać, aby dla ustalenia lokalizacji linii obiektów, które charakteryzują się podobnymi parametrami. W odróżnieniu zatem od zamierzeń, objętych obowiązkiem uzyskania warunków zabudowy, z samej swojej istoty inwestycja celu publicznego nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania i zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie od takiego stanu znacząco odbiegać. Ustawodawca nie przewidział w tym przypadku, jak ma to miejsce w odniesieniu do warunków zabudowy i wynika w tym zakresie z przepisów wykonawczych, aby dopuszczalne parametry obiektów inwestycji celu publicznego odpowiadały średnim wartościom, występującym na danym terenie, zatem dopuścił, aby obiekty o charakterze celu publicznego odbiegały od tych wartości. Skoro więc warunek kontynuacji i dostosowania charakteru zabudowy nie został w ustawie zastrzeżony, to niedopuszczalna jest próba wprowadzenia go do konkretnego rozstrzygnięcia za pomocą rozszerzającej interpretacji klauzul generalnych, takich jak ład przestrzenny. Należy podkreślić, że z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej wyposażona w anteny nadawcze i odbiorcze, wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. Podzielenie stanowiska organów administracji, zaprezentowanego w kontrolowanych decyzjach, musiałoby prowadzić do wniosku, że w żadnym wypadku nie jest możliwe ustalenie lokalizacji takiego celu publicznego, albowiem maszt anteny stacji zawsze będzie górował nad terenem lub okoliczną zabudową, zawsze zatem wprowadzi jakąś dysharmonię w istniejący sposób zagospodarowania obszaru. Jednak sama ta okoliczność nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. W świetle art. 56 ustawy pzp może ona zapaść wyłącznie wówczas, kiedy inwestycja naruszałaby przepisy odrębne - tj. szczegółowe normy, zawarte w tej samej ustawie, ale także wynikające z przepisów, umiejscowionych w innych aktach prawnych. Organy administracji publicznej wbrew wyraźnemu brzmieniu art. 53 ust. 3 pkt. 1 nie przeanalizowały inwestycji pod kątem tak właśnie rozumianych przepisów odrębnych, skupiając się wyłącznie na problemach dotyczących ładu przestrzennego jako normy ogólnej, czym naruszyły przepis powyższy przepis, oraz art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, nakazujący dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z takiego stanowiska organów wynika bowiem, że zachowanie owego ładu jest w przypadku ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego zasadą nadrzędną, a niebezpieczeństwo jego naruszenia eliminować musi z góry obowiązki organu wynikające z art. 53 ust. 3 i 4 i art. 56 ustawy. Stanowisko takie nie jest do pogodzenia z istotą inwestycji celu publicznego, wynikającą z przepisu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W toku postępowania sporządzony został dokument nazwany analizą, w którym wskazano na przepisy odrębne, z którymi winna pozostawać w zgodności planowana inwestycja, nadto uzyskano opinie i uzgodnienia właściwych organów. Brak jednak w istocie analizy organu, o której mowa w przepisie art. 53 ust. 3 pkt. 1 ustawy, a która powinna polegać na ustosunkowaniu się do wniosku strony skarżącej wszczynającego postępowanie, w kontekście warunków wynikających z przepisów ustawy pzp, oraz innych ustaw. Rozpatrując ponownie wniosek o ustalenie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. ......w K. , organy administracji winny ocenić zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi, mając na uwadze treść art. 53 i art. 56 ustawy, w szczególności związany charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, oraz uwzględniając fakt, iż nie mogą stanowić materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, w tym decyzji odmownych, klauzule generalne, zawierające pojęcia niedookreślone. Biorąc pod uwagę powyższe, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy.