II SA/Kr 762/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 października 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją nr [...] z dnia 11 kwietnia 2014 r. Starosta Bocheński zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. K. w B. – wraz z wewnętrznymi instalacjami i przyłączami. Uwzględniając odwołanie A. P. – właściciela nieruchomości sąsiedniej - Wojewoda uchylił decyzję z dnia 11 kwietnia 2014 r. i sprawę przekazał organowi I instancji dom ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że usytuowanie ściany projektowanego budynku w granicy jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami technicznymi, ale zlokalizowanie na dachu garażu tarasu nie spełnia wymagań przepisu § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie odpowiada też wymaganiom technicznym (§ 232 ust. 6) umieszczenie w ścianie granicznej będącej ścianą oddzielenia pożarowego "fasady szklanej" . Po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego Starosta Bocheński decyzją z dnia 12 sierpnia 2014 r. znak [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U., 2013/1409) odmówił zatwierdzenia projektu opisanego budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ stwierdził zgodność inwestycji (projektu budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Śródmieście" w Bochni zatwierdzonego uchwałą Nr XVII/174/08 Rady Miejskiej w Bochni z dnia 27.02.2008 r. oraz zgodność projektu z wymaganiami ochronny środowiska. Wskazał tez, że projekt jest kompletny, przygotowany przez osoby uprawnione, posiada wszystkie wymagane uzgodnienia. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r., stosownie do zaleceń organu odwoławczego, wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie usytuowania tarasu oraz tarasu ziemnego w granicy z sąsiednia działką budowlaną nad częścią garażową, oraz z § 232 ust. 6 w/w rozporządzenia. Zdaniem organu nie wszystkie zalecenia zostały należycie wykonane. Po poprawie projektu budynek nadal "posiada taras nad częścią garażową zlokalizowany niezgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. W odwołaniu od tej decyzji R. K. zarzucił, że projekt, także w części dotyczącej tarasu, został poprawiony zgodnie ze wskazaniami. Taras nad częścią garażową został odsunięty od granicy z działką nr [...] stanowiącej własność A. P. o 1,6 m w ten sposób, że nad częścią garażu, wzdłuż ściany oddzielenia pożarowego, zaprojektowany został zielony dach jednospadowy o kącie nachylenia 15 stopni, oddzielony od części tarasowej ścianką wysokości 25 cm, na której posadowiona będzie balustrada. Dach zielony położony będzie przy ścianie oddzielenia pożarowego wysuniętej ponad zielony dach na wysokość 60 cm. Decyzją z dnia 29 października 2014 r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji zawarto opis przebiegu postępowania oraz zaakceptowano w całości ustalenia i oceny organu I instancji. Stwierdzono, że sama zastosowana w projekcie forma nasadzeń na tarasie nie jest trwałym odsunięciem od granicy działki sąsiedniej na wymaganą odległość 1,5 m. Zaprojektowany "dach zielony" nie wprowadził zmiany w usytuowaniu tarasu, który nadal znajduje się w granicy działki, a to jest sprzeczne z § 12 ust. 5 pkt 1 warunków technicznych. Stwierdzono też, że budynek "tym samym nie odpowiada wymogom art. 5 Prawa budowlanego w szczególności wymogom pod względem uzasadnionych interesów osób trzecich", do zakresu których zaliczyć można prawo do prywatności i intymności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. K. zarzucił naruszenie przepisu § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 kpa. Wskazał, że organy dokonały niewłaściwej wykładni przepisu § 12 ust. 5 rozporządzenia. Zdaniem skarżącego przepis ten dotyczy wysuniętych na zewnątrz zabudowy części budynku i nie ma zastosowania np. do balkonów wnękowych; nie ma też zastosowania do przedmiotowego tarasu. Nadto podniósł skarżący, że naruszenie interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów, a w szczególności norm techniczno – budowlanych. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 26 lutego 2015 r. sygn. II SA/Kr 1800/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, podzielając zarzuty skargi. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 marca 2017 r. sygn. II OSK 1525/15 uchylił wyrok WSA w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, iż Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów uczestnika postępowania A. P. i stanowiska co do zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Ponadto wg NSA Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przyjmując, że warunki techniczne tam określone mają zastosowanie tylko w przypadku usytuowania budynku w stosunku do granicy z sąsiednia działką budowlaną w odległościach określonych w § 12 ust. 1, a nie mają zastosowania w przypadku gdy budynek jest usytuowany bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną zgodnie z § 12 ust. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Skarga nie jest zasadna i w związku z tym podlega oddaleniu. Na wstępnie wskazać należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd I instancji jest związany wykładnią prawa zastosowaną w sprawie przez NSA. Stosownie do wytycznych sądu odwoławczego z wyroku z dnia 8 marca 2017 r. sygn. II OSK 1525/15 konieczna była analiza oceny legalności decyzji, w tym w zakresie stosowania § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez dokonanie jednocześnie wykładni tego przepisu, iż usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią z tarasem, który jest w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, narusza korzystanie z działki sąsiedniej i z tego powodu warunek, o którym mowa w § 12 ust. 5 pkt 1 ma zastosowanie także do budynku sytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. W związku z tym konieczna była ocena czy zmieniony projekt budowlany w części dotyczącej tarasu spełniał warunek określony w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, tj. czy taras na dachu garażu budynku został odsunięty na wymaganą odległość od granicy działki. Nadto NSA nakazał analizę zgodności inwestycji (projektu budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w Bochni z dnia 27 lutego 2008 r.). W zakresie wymogów określonych normą § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), co do spornego usytuowania tarasu w kontrolowanej sprawie przepis ten ma zastosowanie i zasadnie organy uznały niespełnienie jego dyspozycji, co skutkowało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego. Taras nad częścią garażową usytuowany jest w granicy z działką nr [...], zaś sama zastosowana w projekcie budowlanym forma nasadzeń zieleni na tarasie czy tzw. "dach zielony nad częścią garażu" nie spowodował, że wypełniono zapisy przytoczonego powyżej rozporządzenia. Nadal mamy do czynienia z tarasem, który usytuowany jest w granicy z działką sąsiednią, a tym samym budynek nie odpowiada temu wymogowi. Zatem uzupełnienie przez inwestora poprzez wskazanie innego rozwiązania zmierzającego do ewentualnego doprowadzenia do zgodności z zapisami § 12 ust. 5 pkt 1 w/w rozporządzenia, nie dawała organom podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego. W zakresie nakazanej przez NSA oceny zgodności projektu z planem miejscowym, wbrew zarzutom uczestnika postępowania, skarżone organy stwierdzając, że projekt jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w Bochni z dnia 27 lutego 2008 r.) dokonały prawidłowej w tym zakresie oceny, choć nie zostało to szczegółowo przez nie uzasadnione. Nie zachodzi niezgodność zarówno z § 5 ust. 3 pkt 5, jak i § 4 ust. 3 pkt 1 i § 4 ust. 8 pkt 9 planu. Planowana inwestycja ma być na działce znajdującej się w narożniku ulicy, w planie miejscowym nie ma przy tym sugerowanego ograniczenia do "drogi głównej". Usytuowanie projektowanego budynku w granicy nie narusza zapisów planu, bo działka jest wąska i narożna, w sytuacji sugerowanego odsunięcia przez uczestnika od drogi i jego działki pozostawałoby zbyt mało obszaru na budowę domu przez skarżącego. Zarzucany przez A. P. obowiązek jednolitego układu kalenic, czy kierunkowość do drogi głównej jaką w jego ocenie ma być ul. K. czy nawiązywanie do tradycyjnego układu kształtowanej zabudowy (jednolitej pierzei ul. K. ) nie znajduję uzasadnienia w zapisach planu z uwagi na opisane usytuowanie działki skarżącego. Nadto również istotne jest, iż w zakresie wskazywanego przez A. P. tworzenia i utrwalania ładu przestrzennego, w terenie sąsiadującym względem inwestycji występuje różna zabudowa, a nie tylko wskazywana jako jednorodna, co wynika wprost z analizy układu zabudowy tej ulicy na http://mapy.geoportal.gov.pl, tymczasem uczestnik przedstawił jedynie fragment ulicy K. Brak jest więc podstaw do uchylenia skarżonej decyzji, co prowadzi do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.