II SA/Kr 763/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie WSA: Aldona Gąsecka-Duda (spr.) AWSA: Kazimierz Bandarzewski Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2007 r. sprawy ze skargi G.S. j, M.S. , M.R. i L.R. na decyzję Wojewody [....] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie Prezydenta Miasta K. [....] II. zasądza od Wojewody ....na rzecz skarżących [....] kwotę 755 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt pięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia (.....) na podstawie art. 150 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wznowionego na wniosek M.R. i L.R. , K.C. i M.Z., W.R. i A.K. , E.F. i J.F. , G.S. j i M.S. w sprawie zakończonej decyzją tego organu Nr .... z dnia .......o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalno -usługowego trzykondygnacyjnego (część usługowa - klatka ...., część mieszkalna - klatka .......) wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą przyłącza i wewnętrzne instalacje: wod-kan, elektryczną, gazu, kotłownię co i cwu. oraz obsługę komunikacyjną, zlokalizowanego na działkach nr.................., nr ................jedn. ewid. ....... -odmówiono uchylenia przedmiotowej decyzji. Uzasadniając powyższe wskazano na treść pisma inicjującego niniejsze postępowanie, w którym zarzucono pominięcie wnioskodawców bez ich winy jako stron w sprawie o wydania pozwolenia na budowę, pomimo tego, że uczestniczyli w tym charakterze w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, są właścicielami działek graniczących z terenem inwestycji oraz znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania obiektu, którego pozwolenie dotyczy. W dalszej części przytoczono liczne zarzuty wnioskodawców dotyczące wadliwości decyzji Nr ......z dnia (....) która jak podnosili narusza założenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego - tym prawa właścicieli terenów sąsiadujących, a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz pomija przepisy o strefie ochronnej cmentarza. Wskazano następnie, że postanowieniem z dnia 17.05.2004r. wznowiono postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę w zakresie podstawy prawnej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W wyniku wznowienia postępowania podjęte zostały czynności mające na celu ustalenie czy wnioskodawcy winni posiadać przymiot strony w sprawie o wydanie decyzji pozwolenia na budowę nr ....z dnia (....) w szczególności zaś, czy nie będąc właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości, na której zlokalizowana została przedmiotowa inwestycja, ani nie będąc inwestorem w przedmiotowej sprawie, jako właściciele sąsiednich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Kategorię podmiotów, które oprócz inwestora posiadają legitymację procesową do występowania w charakterze strony w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stanowią osoby wskazane w ustawie poprzez odwołanie się do przysługujących im tytułów prawnych do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Należą do nich właściciel, użytkownik wieczysty oraz zarządca nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania danego obiektu budowlanego. Wprowadzenie do ustawy pojęcia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego umożliwia ustawodawcy precyzyjne zdefiniowanie interesu prawnego osób trzecich (właściciela, użytkownika wieczystego oraz zarządcy sąsiednich nieruchomości) w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest wyłącznie na podstawie przepisów techniczno-budowlanych zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Podstawowe wymogi dotyczących usytuowania obiektów budowlanych zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z projektem istotne odległości wyglądają następująco: od wschodu - co najmniej 4,70 m od budynku do granicy działki drogowej, co najmniej 7,0 m od budynku do skrajni jezdni; od południa - co najmniej 10,90 m od budynku do granicy działki, pomieszczenia mieszkalne w projektowanym budynku znajdują się w odległości ponad 50 m od granicy terenu cmentarza, co jest zgodne z przepisami; przepisy są również spełnione w odniesieniu do pomieszczeń zaprojektowanych jako usługowe; od zachodu - co najmniej 10,45 m od budynku do granicy działki, wysokość budynku w linii ściany zewnętrznej od terenu do kalenicy lukarn na poddaszu wynosi maksymalnie 10,25 m; od północy - co najmniej 4,18 m od budynku do granicy działki, odległość do najbliższej zabudowy istniejącej wynosi co najmniej 13,0 m; jest to zabudowa jednorodzinna szeregowa, wysokość projektowanego budynku wynosi z tej strony 8,80 m do kalenicy, odległość od okien pomieszczeń mieszkalnych w budynku projektowanym do zabudowy istniejącej wynosi co ponad 20,0 m; odległości od stanowisk postojowych do okien części mieszkalnej wynoszą ponad 10 m dla stanowisk standartowych i 7,50 m dla stanowisk dla osoby niepełnosprawnej, przy czym przepisy nie określają odległości od miejsc postojowych do okien lokali usługowych; pomieszczenie na odpadki stale zlokalizuje się w narożniku południowo-zachodnim terenu, w odległości co najmniej 3,0 m od granic działek i ponad 13,0 m od okien pomieszczeń użytkowych budynku. Uwzględniając powyższe wyjaśniono, że w sytuacji, gdy inwestor buduje zachowując odległości przewidziane w tych przepisach, wówczas - zgodnie ze znowelizowanym prawem budowlanym - nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości. W konsekwencji właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom tych działek nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu i są oni pozbawieni legitymacji procesowej do wnoszenia odwołań od wydanych przez organ decyzji. Nie ma w przepisach prawa oparcia dążenie wnioskodawców do ograniczania inwestorów w czynieniu użytku z należącego do nich prawa własności, zaś w wyniku dokonanej oceny stwierdzono, że wbrew zarzutom kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Przedmiotowa decyzja wydana została, bowiem zgodnie z obowiązującymi na dzień jej wydania przepisami prawa. Ustosunkowując się do dalszych zarzutów wniesionych w toku wznowionego postępowania wskazano, że nie wydzielono pasa, który miałby oddzielać działkę inwestorów od nieruchomości wnioskodawców. Inwestycja, w części dotyczącej samego tylko obiektu, przewidziana została na działkach nr (....) które to bezpośrednio sąsiadują z działkami nr (....) wobec czego zarzut manipulacji jest zupełnie bezpodstawny. Nie stwierdzono niezgodności przedstawionego projektu z założeniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zawartymi w wypisie i wyrysie z tego planu, ani naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaprojektowana funkcja budynku jest dopuszczona w wypisie z Planu Miejscowego i przepisach prawa budowlanego. Inwestor jest zobowiązany wykonać obiekt zgodnie z pozwoleniem na budowę. Opis projektu zawiera odniesienia do zabudowy najbliższego i dalszego sąsiedztwa. Nie ma też podstaw do stwierdzenia, że zastosowane rozwiązanie jest omijaniem przepisów, można założyć, że podział budynku na klatki schodowe (segmenty) jest rozwiązaniem stosowanym standartowe. Dokonano uzgodnień wymaganych z tytułu przepisów o ochronie sanitarnej oraz sąsiedztwie cmentarza i zabudowy. Inwestor nie ma obowiązku dołączenia wypisów z rejestru gruntów dla działek, jeśli zgodnie z przepisami znajdują się one poza obszarem oddziaływania obiektu, a ich właściciele (użytkownicy wieczyści, zarządcy) nie będą stronami postępowania. Na podstawie wyglądu zewnętrznego można przypuszczać, że sąsiednie budynki posiadają kondygnacje piętra lub poddasza użytkowego. Podanie przez architekta ilości kondygnacji zabudowy sąsiedniej ma charakter informacyjny. Zaprojektowane antresole nie mogą być, w myśl prawa budowlanego, uważane za kondygnacje, a ich powierzchnia nie może być sumowana do obliczania wskaźnika intensywności. Po sprawdzeniu nie stwierdzono rzeczonych błędów rachunkowych, ponadto ewentualne błędy rachunkowe w podaniu powierzchni użytkowych nie miałyby wpływu na obliczenie wskaźnika intensywności zabudowy, który to wskaźnik oblicza się w inny sposób. W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego, czy interesów osób trzecich, jak również rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz norm. Odnośnie wątpliwości w kwestii zapisów planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że organ prowadzący postępowanie wznowione nie jest właściwy dla rozstrzygnięcia, dlaczego plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla strefy 01.M3 max. intensywność 0,85. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest uchwalany przez radę gminy (w tym przypadku Radę Miasta K.) poprzez ściśle określoną procedurę. Przed podjęciem takiej uchwały, każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, może wnieść do niego uwagi. Uwagi te muszą zostać rozpatrzone. W chwili ogłoszenia uchwały o sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego staje się ona wiążącym aktem prawa miejscowego. Można stwierdzić, ze projektowana zabudowa jest zgodna z zapisami Planu Miejscowego zawartymi w wypisie i wyrysie z tego planu. Po zakończeniu inwestycji obiekt musi zostać oddany do użytkowania, zaś w przypadku stwierdzenia odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innego rażącego naruszenia warunków pozwolenia na budowę inwestor poniesie stosowne konsekwencje. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania również wymaga stosownego pozwolenia właściwego organu i nie może zostać dokonana samoistnie. Podsumowując wszystkie przytoczone wyżej uwagi i zastrzeżenia stwierdzono, że przedstawione przez wnioskodawców zarzuty nie znajdują uzasadnienia, gdyż przedmiotowa decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a wszystkie podnoszone kwestie zostały szczegółowo przeanalizowane. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu wznowionego postępowania odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. Odmowa uchylenia decyzji następuje wówczas, gdy organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem jak ustalono podmioty wnioskujące o wznowienie postępowania - zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie znajdowały się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu, nie przysługiwał im przymiot strony , co uzasadnia zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wnioskodawcy nie zgodzili się rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Wnosząc w terminie odwołanie zarzucali, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia (....) została wydania z naruszeniem przepisów postępowania, a to: art.10 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 107 k.p.a. Wyżej wymienieni domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy lub jej uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazali, że organ pierwszej instancji nie ustalił prawidłowo stron postępowania w przedmiotowej sprawie z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w szczególności zaś błędnie określił obszar oddziaływania obiektu. Jedynie co do odległości wymaganych w przepisach, a przewidzianych w projekcie organ przedstawił zestawienie, które może odpowiadać prawdzie, jednakże zbyt daleko idącym jest wniosek, że zachowanie odległości przewidzianych w przepisach powoduje iż sąsiadujące z obiektem nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania. Gdyby tak miało być to ustawodawca posłużyłby się określeniem "w zasięgu odległości", a nie "w obszarze oddziaływania". Poza odległościami wymienionymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ związany jest jeszcze innymi przepisami, między innymi ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym i uchwałą Rady Miasta K. z (....) w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Osiedla ...... Ideą opracowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego była ochrona zespołu dworskiego, enklawy zabudowy jednorodzinnej, parku krajobrazowego cmentarza przed zabudową wielkogabarytową. Zgodnie z tym planem dopuszcza się budowę pojedynczych obiektów dopełniających już istniejący układ architektoniczno-urbanistyczny przy równoczesnym spełnieniu dodatkowych warunków, takich jak przedstawienie przez inwestora projektu zagospodarowania określającego zasady integracji nowej inwestycji z istniejącym układem, w tym szczególnie z formą przestrzenną i funkcjonowaniem otoczenia, a zakres przestrzenny projektu zagospodarowania powinien obejmować w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji z uwzględnieniem powiązań funkcjonalnych projektowanej inwestycji z otaczającymi terenami, powiązań widokowych. Ponadto, zgodnie z ustaleniami planu realizacja nowych budynków nie może naruszać m.in. praw właścicieli terenów sąsiadujących i norm sanitarnych. W sprawie niniejszej żaden z tych warunków nie został spełniony. Nowa inwestycja to budynek wielorodzinny mieszkalno - usługowy , a raczej usługowo-mieszkalny, niedostosowany gabarytami i charakterem do istniejącego osiedla parterowych domów jednorodzinnych, niewkomponowany w pierzeję ulicy ......, bez wydzielonego pasa ogólnodostępnego terenu o minimalnej szerokości 1,2m, powiązanego z układem zieleni, bez ciągu zieleni wysokiej. Nowa inwestycja zaprojektowana została w strefie ochronnej cmentarza, gdzie obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów niezwiązanych bezpośrednio z przeznaczeniem cmentarza i jego rozbudową. Budynek zbliżony został do muru cmentarnego na odległość 15m co oznacza , że lokalizacja wyraźnie narusza zasady odstępstw od strefy określonej w planie miejscowym. Zgodnie z planem miejscowym przebieg linii rozgraniczających może być zmieniony do 2m , tymczasem naruszona została granica 50 metrowej strefy ochronnej o 35 m. Organ zdaje się nie zauważać powyższych naruszeń planu miejscowego powołując się przy tym na zgodność projektu z wypisem z planu miejscowego. W ocenie skarżących, nie jest możliwe stwierdzenie prawidłowości wyliczenia współczynnika intensywności w oparciu o wynik obliczeń bez podania sposobu obliczenia i normy, według której dokonano obliczeń powierzchni w zewnętrznym obrysie murów , także z tego powodu , że istnieje wątpliwość co do ilości kondygnacji. Gdyby nie pozbawiono skarżących przymiotu strony mogliby w postępowaniu administracyjnym wnioskować dowód z niezależnego biegłego w celu wykazania twierdzeń, że doszło do przekroczenia wskaźnika intensywności zabudowy, w tym dla określenia jaki charakter ma poziom zwany antresolą, co ma znaczenie dla obliczenia wskaźnika intensywności, jak również składać wnioski, mające na celu ustalenie jaki charakter mają lokale nazwane "pracowniami", czy są to rzeczywiście lokale nie przeznaczone na stały pobyt ludzi. Takie wnioski mogliby skarżący złożyć gdyby organ pierwszej instancji nie uchybił obowiązkowi z art. 10 k.p.a . Kwestionowali nadto prawdziwość stwierdzenia, że nie ma żadnych ograniczeń do zabudowy sąsiedniej działki nr ..... Usytuowanie w granicy tej działki ..... miejsc parkingowych i ogromnego śmietnika powoduje, że naruszone są ich prawa właścicielskie. Nieprawdziwe jest też stwierdzenie , że "nie ma w przepisach wyjaśnienia pojęcia powiązania widokowe" Jest to element ładu przestrzennego, a materia ta znajduje uregulowanie w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W sytuacji gdy projektowany obiekt dwukrotnie wyższy na całej szerokości eliminuje jakikolwiek widok sąsiadowi, nie można powiedzieć , że jest to okoliczność, która nie ma wpływu na to że sąsiad ten znajduje się w obszarze oddziaływania. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 77 k.p.a., organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Do przedstawionych przez skarżących zarzutów odniósł się powierzchownie. Nie wyjaśnił wątpliwości dotyczące charakteru obiektu , charakteru lokali zwanych "pracowniami", a co za tym idzie nie mógł zastosować odpowiednich przepisów dotyczących osób niepełnosprawnych, odpowiedniej ilości miejsc parkingowych i odległości od parkingów. Nie wyjaśnił dlaczego do części budynku stosuje wybiórczo inne przepisy niż do całości chociaż budynek stanowi jeden obiekt wraz z infrastrukturą. Nie wyjaśnił sprawy antresoli - czyli faktycznej ilości kondygnacji, co ma wpływ na określenie wysokości budynku. Nie wyjaśniono też, dlaczego mimo oczywistego niedostosowania projektu zagospodarowania nowej inwestycji do istniejącego układu architektoniczno-urbanistycznego uznał projekt jako zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia zatem wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją Wojewody ......... z dnia (....) , na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. Nr 207, póz. 2016, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 k.p.a.- utrzymano w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, streszczono motywy decyzji organu pierwszej instancji oraz złożonego odwołania, wskazano na granice i cel postępowania wznowieniowego. Stwierdzono, że odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji następuje po wznowieniu postępowania w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez ten organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie zakończone decyzją odmowną może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy zostanie stwierdzony brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a k.p.a. Jak wyjaśniono, przedmiotem niniejszej sprawy zgodnie z podaną we wniosku przesłanką wznowienia jest ustalenie, czy wnioskodawcy posiadali przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji pozwolenia na budowę oraz zbadanie istnienia pozostałych przesłanek celem wykluczenia ewentualności do wznowienia postępowania z urzędu. Zgodnie art. 28 k.p.a. - stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo każdy kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawmy lub obowiązek. Stroną jest więc osoba fizyczna, osoba prawna, a także jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, która na podstawie prawa obowiązującego może uzyskać konkretne korzyści lub być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach swej właściwości i kompetencji. Aby uzyskać przymiot strony postępowania administracyjnego podmiot występujący w sprawie z określonym żądanie winien posiadać interes prawny, czyli uprawnienia i obowiązki prawem chronione. Interes prawny może mieć podstawę nie tylko w przepisach materialnego prawa administracyjnego, ale również wynikać z przepisów regulujących inne dziedziny prawa. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta K. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na fakt, że skarżący nie legitymują się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a stanowisko to jest uzasadnione. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Podstawowe znaczenie dla ustalenia czy dany podmiot jest stroną ma ocena, czy ma on interes prawny w załatwieniu sprawy. O ocenie takiej nie decyduje jednak wewnętrzne przekonanie zainteresowanej osoby, lecz wskazany wyżej konkretny przepis prawa materialnego, który będzie źródłem uprawnień. Interes prawny odróżnić należy od interesu faktycznego. Występuje on w stanie, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany działalnością inwestycyjno-budowlaną na działkach sąsiednich, nie może jednak wykazać naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Brak wskazania normy prawa materialnego, która czyniłaby wadliwą decyzję o pozwoleniu na budowę, nakazuje zarzuty skarżących kwalifikować w kategoriach mieszczących się w pojęciu naruszenia interesu faktycznego, a nie mającego znaczenia interesu prawnego. Nie ma oparcia w prawie dążenie skarżących do ograniczenia inwestorów w czynieniu użytku z należącej do nich nieruchomości. Zgodnie z art. 28 ust. 2 znowelizowanej ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jego ustalenie dla konkretnego obiektu budowlanego należy do prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji. Wydane decyzją z dnia (....) . pozwolenie na budowę określiło obszar oddziaływania spornej inwestycji, który całkowicie zamyka się w granicach działek nr nr ........obr....., będących obszarem przedmiotowej inwestycji. Nieoddziaływanie inwestycji na sąsiednie nieruchomości oznacza, że właściciele działek sąsiednich nie są stronami w tym postępowaniu. Niewystąpienie zaś przyczyny wznowienia, ma ten skutek, iż właściwy organ orzeka o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Wskazano dalej, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia w rozpatrywanym materiale dowodowym. Organ pierwszej instancji wznowił postępowanie postanowieniem z dnia (....) natomiast postanowieniem z dnia (....) sprostował oczywistą omyłkę w poprzednim, z precyzyjnym podaniem jakiej sprawy dotyczy. Postanowienie o sprostowaniu omyłki zostało doręczone stronom dnia 24.05.2004r, stąd nie można stwierdzić naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Nie stwierdzono również innych uchybień. Organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodów uwzględniając słuszny interes strony oraz podjął rozstrzygnięcie z podaniem pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nie stwierdzono wystąpienia żadnych przesłanek, które pozwoliłyby na odmienną ocenę materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody .......z dnia (....) M.R. , L.R. , G.S. i M.S. domagali się uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasadzenia na ich rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucali naruszenie prawa procesowego, a to : art. 10 k.p.a - poprzez uznanie, że doręczenie pełnomocnikowi skarżących postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki jest równoznaczne z umożliwieniem stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; art. 28 ust. 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie; art. 77 i art. 7 k.p.a. - poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie, czy budynek został zaprojektowany w sposób, zapewniający dostosowanie jego formy do istniejącej zabudowy; art. 107 k.p.a. poprzez niewskazane, na czym organ odwoławczy opiera stwierdzenie, że zarzuty odwołania nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Zakresie prawa materialnego zarzucali naruszenie: przepisów Prawa budowlanego, a to art. 3 pkt 20 - poprzez przyjęcie, że obszar oddziaływania w całości zamyka się w granicach inwestycji; art. 4 przez niezbadanie, czy zamierzenie jest zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 35 ust. 1 pkt 1a, poprzez ich nie zastosowanie. Zdaniem skarżących, naruszone został również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych (..) - co miało wpływ na ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, a także ustawy z dnia 31.01.1959r. i rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25.08.1959r. w sprawie strefy ochronnej cmentarzy - poprzez usytuowanie budynku w strefie ochronnej, oraz przepisów Miejscowego Planu zagospodarowania Przestrzennego osiedla ...... - poprzez niezastosowania ich dla oceny interesu prawnego skarżących. W motywach skargi zwrócono uwagę, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika dlaczego podzielono pogląd Prezydenta Miasta K. , jakoby skarżący mieli wyłącznie interes faktyczny w sprawie, skoro już we wniosku o wznowienie postępowania podali jakie normy prawa materialnego zostały naruszone. W tym zakresie organ odwoławczy ograniczył się do arbitralnego stwierdzenia, że inwestycja nie oddziałuje na sąsiednie nieruchomości, ponieważ jej oddziaływanie zamyka się w granicach działek będących obszarem inwestycji, z czego wysnuto wniosek, że nie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania. Takie uzasadnienie nie tylko utrudnia wywiedzenie skargi, ale i sądową kontrolę postępowania administracyjnego. Już we wniosku o wznowienie zostało wskazane, że pozwolenie na budowę zostało wydane z naruszeniem art. 4 ustawy Prawo budowlane, albowiem zamierzenie nie jest zgodne z przepisami, w tym z normami z zakresu planowania przestrzennego oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżących, obszar oddziaływania to nie tylko odległości przewidziane w warunkach technicznych. W szczególności, pozwolenie zostało wydane pomimo iż projektowany budynek - zgodnie z projektem w całości mieszkalny - mieści się w pasie ochronnym otoczenia cmentarza. Nazwanie jego części usługową służyło wyłącznie uzyskaniu pozwolenia na budowę, co potwierdza wystawienie wszystkich lokali do sprzedaży jako mieszkalnych. Ponadto, pozwolenie dotyczyło obiektu wielkogabarytowego, nie nawiązującego do otoczenia i naruszającego współczynnik intensywności. Budynek został także zaprojektowany wbrew obowiązującemu miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazywali, że organ pierwszej instancji winien był podjąć wszelkie kroki w celu ustalenia rzeczywistego obszaru oddziaływania obiektu, a organ odwoławczy -zweryfikować to stanowisko. Obszar oddziaływania obiektu wyznaczany jest na podstawie przepisów odrębnych, zaś takimi przepisami są nie tylko normy powszechnie obowiązujące, ale i inne normy prawa materialnego, a wśród nich -przepisy o planowaniu przestrzennym oraz treść planu miejscowego. Postanowienia § 13 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego są nie tylko adresowane do organu administracji, ale tworzą też po stronie właścicieli najbliżej położonych nieruchomości prawo do przeciwstawiania się planowanej zabudowie. Jest to kwestia ich interesu prawnego, a nie tylko faktycznego interesu tych podmiotów. Skarżący wskazali, że M.R. i L.R. zostali w związku z wydaniem pozwolenia na budowę ograniczeni w możliwości zabudowy swojej działki. Zarzucali też, że kwestionowane pozwolenie na budowę stanowi naruszenie § 13 ust. 5, § 1 ust. 3 pkt 2, § 3 pkt 1 i 2 planu miejscowego, co ewidentnie narusza interes prawny skarżących. Podnosili również, że nie zostały wyjaśnione wątpliwości co do charakteru obiektu, w tym sztucznego podziału na klatki mieszkalne i usługowe, który miał na celu wyłącznie wykazanie, że w strefie ochronnej cmentarza nie ma budynku mieszkalnego. Nie wyjaśniono sprawy antresoli, czyli faktycznej ilości kondygnacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda ........wnosił o jej oddalenie podając, że decyzji organu odwoławczego nie można zarzucić naruszenia prawa, skutkującego uwzględnieniem skargi. Przytaczając treść art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wskazywał, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren, wyznaczony w jego otoczeniu na podstawie przepisów odrębnych, które wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W świetle powyższego nie wystarczy zatem przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości o posiadanym interesie prawnym, nie każdy więc właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca działki sąsiadującej z terenem inwestycji jest stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Ustalony przez organ pierwszej instancji obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje nieruchomości skarżących, zamykając się w granicach działek, które stanowią teren inwestycji. Skoro skarżący nie zostali uznani za stronę w postępowaniu administracyjnym, tym samym uznać należy, że nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwala jedynie stwierdzić, że wbrew zarzutom skarżących, kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia legalności. Organ, badając sprawę, ustalił nadto, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, o jakich mowa w art. 145 § 1 k.p.a., trafnie zatem orzeczono o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.-oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W sprawie niniejszej obejmuje ona zaskarżona i poprzedzającą jej wydanie decyzję organu pierwszej instancji. Mając na uwadze treść wyżej powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, skargę należy uznać za zasadną. Powyższe wiąże się ze skutecznością podnoszonego w niej zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i dowolności ustaleń czynionych w zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także z wystąpieniem innych, branych pod uwagę istotnych uchybień przepisom postępowania. Wznowienie postępowania jest przewidzianym środkiem wewnętrznej, nadzwyczajnej kontroli stwarzająca możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidziana w art. 145 § 1 k.p.a. i 145 a k.p.a. Stosownie do art. 147 k.p.a. -wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w art. 145 a k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania określa art. 148 § 1 - 2 k.p.a., gdzie § 2 stanowi, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy ( art. 149 § 1-2 k.p.a. ), natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji ( art. 149 § 3 k.p.a. ). Wydanie przewidzianej w art. 149 § 3 k.p.a. decyzji o odmowie wznowienia postępowania oznacza niedopuszczalność postępowania z przyczyn przedmiotowych - takich jak np. działanie organu w innej formie lub niezakończenie sprawy decyzją ostateczną, czy zgłoszenie żądania motywowanego wystąpieniem innych wadliwości niż przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145 a k.p.a. - albo z przyczyn podmiotowych, do którym należy zaliczyć zgłoszenie żądania przez podmiot nie będący strona postępowania lub braki w zakresie zdolności do czynności prawnych. Przy nieistnieniu podstaw do orzekania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. , po wydania postanowienia w trybie art. 149 § 1 k.p.a. , przedmiotem postępowania po jego wznowieniu jest zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. w pierwszej kolejności ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczną było dotknięte jedna z kwalifikowanych wad wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145 a k.p.a., zaś w przypadku ich stwierdzenia - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną. Niestwierdzenie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145 a k.p.a. stanowi w myśl art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. podstawę odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, natomiast ich wystąpienie powoduje stosownie do art. 151 § pkt 2 k.p.a. uchylenie dotychczasowej decyzji i wydanie nowej rozstrzygającej o istocie sprawy, poza sytuacjami przewidzianymi w przy art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat ( § 1 ), oraz że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej ( § 2 ). Artykuł 146 § 2 k.p.a. ma zastosowanie jedynie w przypadkach gdy postępowanie zostało wznowione ( art. 149 § 1 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a. ), a nie w sytuacji, gdy nastąpiła odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Przy ścisłym związku z postępowaniem zwykłym, w którym została wydana ostateczna decyzja, postępowanie wznowieniowe wykazuje swoiste elementy samodzielności postępowania nadzwyczajnego, stanowi odrębną sprawę, w której stosuje się przepisy proceduralne postępowania rozpoznawczego, w tym między innymi : 7 k.p.a, art. 77 k.p.a., 107 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynikał między innymi rozwijany w art. 77 §1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji, któremu towarzyszą określone uprawnienia stron w postępowaniu dowodowym, w postaci prawa zgłaszania wniosków oraz uczestniczenia w czynnościach. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 §1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe oznacza także obowiązek odniesienie się do nieuwzględnionych wniosków dowodowych, zaś odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest nadto ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Winno ono znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, zaś brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam. zb. LEX nr 166546 ). Niewadliwa decyzja winna zawierać także uzasadnienie prawne, które obejmuje wyjaśnienie jej podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa ( art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.). Uwzględniając powyższe uwagi oraz stan faktyczny niniejszej sprawy należy uznać, że decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo. W tym zakres należy zwrócić uwagę na fakt, że w osnowie tej decyzji powołano jako podstawę rozstrzygnięcia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, o uchyleniu przez organ decyzji dotychczasowej, wobec stwierdzenia istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaniu nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika natomiast, że podstawą prawna jej wydania był art. 151 § 1 pkt 1 , co koresponduje z treścią zawartego w osnowie rozstrzygnięcia. Uwzględniając dalej motywy odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. Nr (....) , które stanowiło nieposiadanie przez składających wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ta decyzją interesu prawnego, a także z tym związanego przymiotu stron, należy uznać również i tę podstawę orzekania oraz samo wyrzeczenie za błędne. Ustalenie stwierdzonych przez organ pierwszej instancji okoliczności winno skutkować odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., stąd także wydanie postanowienia z dnia 17.05.2004r. jest nieprawidłowe. Decyzja organu pierwszej instancji narusza art. 7 k.p.a. 77 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i z nią związanego uzasadnienia. Zważyć należy, że pomimo powołania we wniosku jako podstawy wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w kontrolowanym akcie brak ustaleń dotyczących oznaczeń geodezyjnych nieruchomości graniczących z działkami nr (.....) obr. (...) a także odnoszących się do ich stanu prawnego w toku postępowań rozpoznawczego i wznowieniowego. W tym zakresie nie jest też widomym, czy wnioskodawcy byli i są współwłaścicielami takich nieruchomości. Ustalenia poczynione w tej decyzji nie są również dostateczne dla dokonania analizy obszaru oddziaływania, bowiem brak w nich dokładnych danych dotyczących stanu zabudowy nieruchomości graniczących z terenem inwestycji, w tym usytuowania, technologii budowy, sposobu użytkowania tam znajdujących się budynków, lokalizacji okien i przeznaczenia poszczególnych pomieszczeń, a także rodzaju i lokalizacji urządzeń. W tej sytuacji czyniona z uwzględnieniem odległości do granicy i budynków na działkach sąsiednich analiza obszaru oddziaływania obiektu jest nieczytelna oraz niepełna, zaś występujące braki dotyczą na przykład danych dotyczących spełnienia przepisów przeciwpożarowych, czy też kwestii zapewnienia . Z uzasadnienie decyzji nie wynika, jakie przepisy w zakresie ustalania obszaru oddziaływania obiektu należy uwzględniać w niniejszej sprawie, skoro art. 3 pkt 2 nie mówi wyłącznie o rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 75, póz. 690 z późn. zrn, ) . W szczególności nie jest znany pogląd organu pierwszej instancji co do podnoszonej już w tej fazie postępowania kwestii znaczenia zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego jako źródła matarialnopranych uprawnień wnioskodawców, decydujących o sposobie ustalenia w niniejszej sprawie obszaru oddziaływania obiektu oraz posiadaniu przez właścicieli nieruchomości graniczących z nim interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego odnośnie udziału w charakterze stron, w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. Nr (....) Stanowisku organu pierwszej instancji brak konsekwencji tam, gdzie pomimo odmowy przyznania wnioskodawcom przymiotu stron postępowania czyni określone ustalenia w materii niezwiązanej z kwestią wstępną, dotycząca złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez posiadające stosowna legitymacje podmioty. Nie jest tak, by określone postępowanie administracyjne mogło równoległe toczyć się z urzędu i na wniosek, przy czym opisane działanie oznacza de facto niedopuszczalną, nadzwyczajną merytoryczną kontrolę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, bez uprzedniego stwierdzenia wystąpienia upoważniających do jej prowadzenia przesłanek z art. 145 § 1 - 3 i 4 - 8 k.p.a. Również decyzja Wojewody .......z dnia (...) została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz 107§ 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W decyzji organu drugiej instancji nie poddano rzeczowej kontroli kwestionowanej Prezydenta Miasta K. z dnia (....) , nie poczyniono żadnych samodzielnych ustaleń, oraz nie odniesiono się do przytoczonych uprzednio konkretnych zarzutów odwołania. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności postępowania administracyjnego z przyczyn podanych w art. 156 § 1 k.p.a., wskazane wyżej uchybienia proceduralne stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej jego kontroli materialnoprawnej rozstrzygnięć, do której zmierzają zarzuty skargi. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981 r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia, WP LexisNexis W- wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn jest ona niemożliwa i bezprzedmiotowa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym sprawy będzie eliminacja wytkniętych uchybień oraz wydanie stosownego rozstrzygnięcia w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205§ 2 p.p.s.a.