II SA/Kr 763/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lipca 2024 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 marca 2024 r. znak SKO.ZP/415/103/2024 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz D. G. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 marca 2024 r. znak SKO.ZP/415/103/2024 orzeczono o utrzymaniu w mocy postanowienia Starosty Myślenickiego z dnia 3 stycznia 2024 r., znak gm. -6123.5.kk.175.2023 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych na działce nr ewid.[...] w miejscowości K. gmina R. na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną tj.: budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz towarzyszących urządzeń infrastruktury technicznej: przyłącza energetycznego nN, projektowanego przyłącza gazowego, przyłącza wody projektowanego z wodociągu gminnego, bezodpływowego szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe, alternatywnie przydomowej oczyszczalni ścieków- w granicach oznaczonych na załączniku graficznym do projektu decyzji nr 92/23 nr 92/23 z dnia 6 grudnia 2023 r. znak: RGPRiOŚ.6730.92.2023 o ustaleniu warunków zabudowy. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta Myślenicki odmówił pozytywnego uzgodnienia - w zakresie ochrony gruntów rolnych - projektu decyzji Wójta Gminy Raciechowice nr 92/23 o ustaleniu, na wniosek p. D. G., warunków zabudowy dla działki nr [...] w miejscowości K., gmina R.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, iż przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na działce nr [...] o powierzchni 0,7606 ha posiadającej klaso-użytki R Illb RIVa , RIVb i Ps IV w miejscowości K.. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r., działka nr [...] w K. położona była w obszarze "ep" — tereny użytków rolnych, ogrodniczych, zakrzewień w obszarach ogrodniczych zaś teren nie był objęty zgodą ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zainwestowanie nierolnicze. Z kolei w nawiązaniu do ustaleń obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. uchwalonego przez Radę Gminy Raciechowice uchwałą Nr XLIII/321/2022 z dnia 03 listopada 2022r , działka nr [...] w miejscowości K. leży w obszarze "LŁ" - obszary otwarte leśno-łąkowe. Przedmiotowy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie może być projektowana na gruncie rolnym, stanowiącym klaso-użytek R IIIB, który jest szczególnie chroniony, wymaga zgody właściwego ministra ds. rozwoju wsi , zaś takiej zgody nigdy nie pozyskał. Pozostała część wnioskowanej do zabudowy działki nr [...] nie jest gruntem szczególnie chronionym cyt. ustawą lecz jest gruntem rolnym, który nigdy nie był ujęty do terenów budowlanych, co wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], gdyż w tej części działka nr [...] leżała w obszarze "ep" - tereny użytków rolnych, sadowniczych i ogrodniczych. Ponadto Starosta Myślenicki zaznaczył, że z obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. wynika, że przedmiotowy teren położony jest w obszarze "LŁ" - obszary otwarte leśno- łąkowe. Są to grunty wysoce wartościowe dla rolnictwa i polityka przestrzenna na tych obszarach polega na ochronie kompleksów rolniczej przestrzeni oraz wartości przyrodniczych i krajobrazowych, a także intensywnym, rolniczym wykorzystaniu terenu, ze znacznym udziałem wyspecjalizowanej gospodarki sadowniczej, bez możliwości zabudowy osadniczej. Na powyższe postanowienie organu I instancji zażalenie złożył inwestor D. G.. Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie stwierdził, że skarżone postanowienie jest prawidłowe. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (test jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 977) decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl natomiast art. 53 ust. 4 pkt 6 cyt. ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, przy czym uzgodnień tych - jak stanowi art. 53 ust. 5 ustawy - dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, w terminie 2 tygodni w formie postanowienia, na które zażalenie przysługuje Inwestorowi. Jak przewiduje przepis art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2023r. poz. 344) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 528/18, uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest wymagane w stosunku do wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten ma szerszy zakres zastosowania niż art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który dotyczy tych gruntów, których zmiana przeznaczenia następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wymaga uzyskania zgody właściwego organu na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych (...) obejmuje swym działaniem wszelkie grunty rolne. Ochrona, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dotyczy wszystkich gruntów rolnych, w rozumieniu tej ustawy, jak również gruntów (nieruchomości) wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z tego też względu kontrola organu odwoławczego w istocie sprowadza się do zbadania, czy uzgodnienie zostało dokonane przez właściwy organ, oraz zawiera wszystkie niezbędne elementy, w szczególności, czy odpowiada na pytanie, czy ze względu na rolniczy, czy leśny sposób wykorzystania określonej nieruchomości, będzie możliwa realizacja przedsięwzięcia wskazanego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, oraz w projekcie decyzji. W przedmiotowej sprawie w ocenie organu odwoławczego stanowisko Starosty Myślenickiego zostało wyrażone w prawidłowej formie i stwierdza, że projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez p. D. G., nie może uzyskać pozytywnego uzgodnienia organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Jak bowiem wynika z danych z rejestru gruntów oraz materiału mapowego, teren planowanej inwestycji, czyli działka nr [...] jedn. ewid. K. stanowi grunt klasy Rlllb , RIVa , RIVb i PsIV o powierzchni 0,7606 ha. W rezultacie, przedmiotowy grunt zakwalifikowany został jako grunt rolny, a co za tym idzie zaistniał obowiązek uzgodnienia projektu decyzji ustalającejwarunki zabudowy. Organ I instancji w sposób przekonujący stwierdził, że planowane przedsięwzięcie jest nie do pogodzenia z rolnym przeznaczeniem terenu, zarówno w nieobowiązującym planie miejscowym gminy R. (symbol planu: "ep"), jak i według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. (symbol: "LŁ". - tereny lasów i zadrzewień). Ponadto, Kolegium podzieliło stanowisko Starosty Myślenickiego, że według Studium, polityka przestrzenna na tych obszarach polega na funkcji ochronnej kompleksowej rolniczej przestrzeni i turystyczno - wypoczynkowej, terenów osuwiskowych, otoczenia cieków wodnych i wykorzystaniu jego dla gospodarki rolniczo, sadowniczej. Wprawdzie, jak podniesiono w odwołaniu, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Oznacza to, że organy administracji nie powinny podejmować rozstrzygnięć, które w przyszłości uniemożliwiałyby zrealizowanie ustaleń studium przy uchwalaniu planu miejscowego, czy wręcz skutkowały tym, że wymuszały zmianę ustaleń studium przed uchwaleniem planu miejscowego. To, że część działki mającej być terenem inwestycji sklasyfikowana jako użytek rolny nie jest w całości gruntem szczególnie chronionym - w świetle treści uzasadnienia i przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - nie oznacza, iż nie jest to grunt w całości podlegający ochronie (patrz art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. ) oraz że na gruncie tym nie ma urządzeń melioracji wodnych, co stwarza dodatkowe ograniczenia w zmianie zagospodarowania gruntów. Powyższe nie stoi w sprzeczności z uznaniem, że ten zwarty kompleks gruntów rolnych, w którym znajduje się działka inwestycyjna, z uwagi na ich klaso-użytki jest najkorzystniejszy dla rolnictwa na obszarze gminy R.. Przeznaczenie przedmiotowej części działki na cele rolne w nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego gminy R., jak i w aktualnie obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy R., świadczy, iż Gminie R. zależy na rolniczym wykorzystywaniu gruntów, które zostały sklasyfikowane jako użytki rolne, dlatego grunty te powinny być objęte ochroną przed ich wykorzystaniem w innym celu. Istnienie przepisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. (uchwała Rady Gminy R. z 3.11.2022 r) pośrednio przesądza, o sytuacji prawnej właścicieli działek, gdyż ustawowo wymagana jest spójność planu miejscowego ze studium, a także z jego konkretnymi ustaleniami, której brak skutkuje nieważnością planu. Wprowadzona w dniu 23.09.2023r zmiana treści przepisu art. 7 ust. 2a ustawy z 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stanowi że "nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" oznacza, że od momentu wprowadzenia w życie planu ogólnego gminy i oznaczenia w nim obszarów uzupełnienia zabudowy, które będą obejmowały tereny użytków rolnych klas I-III, to na te użytki rolne nie będzie wymagane uzyskiwanie zgody ministra ds. rozwoju wsi na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Natomiast do czasu wprowadzenia przez gminę planu ogólnego (obejmującym ww. tereny obszarem uzupełnienia zabudowy), każdorazowo dla gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III, które zostaną przeznaczone na cele nierolnicze, koniecznym będzie uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący niezachowania 2 tygodniowego terminu wydania skarżonego postanowienia wynikającego z art. 53 ust.5 upzp w zw. z art. 106 § 5 kpa , który wypadał na dzień 2 stycznia 2024 r wskazuje się , iż zgodnie z przedłożoną informacją Starostwa Powiatowego w Myślenicach było to dodatkowy dzień wolny od pracy dla pracowników Urzędu w zamian za inny dzień wolny ustawowo od pracy. Na powyższe postanowienie skargę złożył D. G.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 § 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego pozytywnego uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy na działce nr ewid.[...] w miejscowości K. z naruszeniem terminu ustawowego 2 tygodni (data wpływu do Kancelarii Starostwa 18 grudnia 2023, data wydania postanowienia 3 stycznia 2024 r., data nadania decyzji 10 stycznia 2024 r.), podczas gdy termin określony w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest terminem zawitym. W konsekwencji dokonanie uzgodnienia po terminie winne być oceniane jako bezprzedmiotowe, a samo uzgodnienie winno być poczytywane za dokonane. - naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, podczas gdy wniosek skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie obejmował gruntów rolnych objętych klasą bonitacyjną IV skutkiem czego ich przeznaczenie na cele nierolne nie wymagało zgody właściwego Ministra; - naruszenie art. 3 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zagospodarowania może nastąpić z powołaniem się na treść Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a także fakt przystąpienia przez Urząd Gminy R. do sporządzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R. podczas gdy Organ w niniejszej sprawie winien się ograniczyć wyłącznie do ustalenia, czy zmiana dotychczasowego sposobu wykorzystywania grunt na cele nierolniczy wymaga stosowanej zgody właściwego Ministra. Strona 2 a w przypadku nie uwzględnienia powyższego zarzutu - art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że niezależnie od stanu faktycznego ochrona gruntów rolnych i leśnych polega na bezwzględnym zakazie, a nie na ograniczaniu ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne; 2. naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - naruszenie art. 57 § 4 k.p.a poprzez uznanie, że fakt wyznaczenia w Starostwie Powiatowym w M. dnia 2 stycznia 2024 r. dniem wolnym od pracy uzasadniał brak dochowania przez Organ I Instancji terminu wynikającego z art. 53 ust. 5 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy termin może upływać dnia następnego, jedynie w przypadku gdyby przypadał na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę. - art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz braku ustalenia, iż: • zmianie przeznaczenia uległaby jedynie część nieruchomości stanowiącej działkę [...] znajdującej się w miejscowości K., co pozwalałoby zachować status rolny dla obszaru o najlepszych ku temu walorach; • działka objęta obszarem inwestycyjnym znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działek budowlanych; • działka objęta obszarem inwestycyjnym bezpośrednio graniczy drogą publiczną; • działka objęta obszarem inwestycyjnym znajduje się w obszarze zwartej zabudowy; • powierzchnia części działki objętej wnioskiem nie przekracza 0,5 ha; • obszar inwestycyjny spełnia przesłanki pozwalające na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; skutkiem tego było nieuzasadnione objęcie ochroną gruntów rolnych uniemożliwiającą ich przeznaczenie na cele nierolnicze w sytuacji, gdy nie są one w ten sposób użytkowane, a w najbliższej okolicy systematycznie rozwija się zabudowa jednorodzinna. - art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i pominięcie okoliczności, że granice obszaru objęte wnioskiem skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie obejmują gruntów rolnych objętych klasą bonitacyjną I-III, a co za tym idzie pominięcie, że jego przeznaczenie na cele nierolnicze nie wymaga zgody właściwego Ministra. - art. 8,11 k.p.a. oraz 107 § 1 pkt. 5 i 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a poprzez niewskazanie przez Organ II instancji w uzasadnieniu postanowienia w oparciu o jakie dowody Organ ten czynił swe ustalenia, a także poprzez nieprecyzyjne wskazanie zarówno w rozstrzygnięciu jak i uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w oparciu o jakie okoliczności stanu faktycznego, obszar inwestycyjny objęty wnioskiem zasługiwał na ochronę i utrzymanie funkcji rolniczej; - art. 8, 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności dla wydania zaskarżonego postanowienia, w szczególności braku oceny znaczenia występowania w najbliższym sąsiedztwie działki objętej uzgodnieniem zabudowy jednorodzinnej, pomimo podniesienia tej okoliczności przez skarżącego w ramach złożonego zażalenia; - naruszenie art. 19 k.p.a. poprzez przekroczenie przez Organ I i II Instancji swej właściwości i kompetencji i wydanie postanowienia o odmowie uzgodnienia decyzji o warunkach zagospodarowania przestrzennego ze względu na treść studium, a także ze względu na przystąpienie przez Urząd Gminy Raciechowice do sporządzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R., w sytuacji gdy akt ten nie stanowi źródła prawa miejscowo obowiązującego, a ewentualna ocena znaczenia treści studium i stanu zaawansowania prac nad planem zagospodarowania przestrzennego pozostaje w kompetencji organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że termin określony w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest terminem prawa materialnego, terminem zawitym. W konsekwencji dokonanie uzgodnienia po terminie winne być oceniane jako bezprzedmiotowe. Odmienna ocena, aprobowana przez Organ II Instancji stanowi naruszenie prawa, które winno skutkować nieważnością wydanego postanowienia (patrz wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2017 r. IIOSK 1990/15). W przedmiotowej sprawie wniosek o uzgodnienie został doręczony Staroście w dniu 18 grudnia 2023 r., natomiast postanowienie o odmowie uzgodnienia zostało wydane w dniu 3 stycznia 2024 r. (data wysłania: 10 stycznia 2024 r.). Zatem dokonanie uzgodnienia po terminie, o którym mowa w art, 53 ust. 5 jest bezprzedmiotowe. Fakt, iż w tym dniu w urzędzie ustanowiono dniem wolnym od pracy nie może zmieniać tej oceny. Świadczy on o niesprawiedliwym i różnicującym traktowaniu poszczególnych podmiotów względem swych prawnych obowiązków. W państwie prawa nie powinno być miejsca na tego typu działanie, w którym strona postępowania dopuszczając się naruszenia terminu prekluzyjnego traci swe uprawnienia, zaś Organ może ten termin swymi wewnętrznymi organizacyjnymi decyzjami zmienić. Przepisy prawa i wynikające z nich terminy nie mogą obowiązywać jedynie jednostronnie tj. obowiązywać jedynie obywateli, a w przypadku Organu by istniała możliwość jego przedłużenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 57 § 4 k.p.a. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Dzień 2 stycznia 2024 r. nie stanowił dnia, o którym mowa w przytoczonym w zdaniu poprzedzającym przepisie. W przypadku nie uznania powyższego zarzutu, skarżący ponownie podnosi, iż wydane w sprawie postanowienie Organu I instancji nie tylko zostało wydane z przekroczeniem terminu zawitego, ale również z naruszeniem przepisów materialnych i procesowych, czego Organ II instancji nie dostrzegł. Organ I instancji dokonał oceny, iż inwestycja objęta wnioskiem projektowana jest na gruncie rolnym stanowiącym klaso-użytki: R Illb, R IVa, R IVb i Ps IV pochodzenia mineralnego, przez co ze względu na występowanie klaso-użytku R IIIb, wymagana jest zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a Organ II Instancji w całości te ustalenia poparł. Tak poczynione ustalenia nie są w ocenie skarżącego prawidłowe. Choć jak wynika z treści postanowienia, dostrzeżony został załącznik do projektu do uzgadnianej decyzji, to całkowicie pominięte zostało już, iż granice obszaru objęte wnioskiem Inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie obejmowały w istocie gruntów rolnych objętych klasą bonitacyjna I-III. Jest to szczególnie istotne, albowiem w takim stanie rzeczy przeznaczenie na cele nierolnicze części nieruchomości skarżącego nie wymagało zgody właściwego Ministra. W judykaturze dominujące jest stanowisko, iż oznaczenie we wniosku o wydanie warunków zabudowy części działki jest w pełni dopuszczalne. W przypadku większych działek możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki jako terenu inwestycji nie może być postrzegane jako próba obejścia prawa, przede wszystkim przepisów dotyczących ochrony gruntów rolnych i leśnych. Wydzielona część działki mogłaby wszak stanowić samodzielną działkę ewidencyjną i wówczas ten sam teren inwestycji zamykałby się w granicach działki. Podnosi się, że taki sposób wyodrębnienia terenu inwestycji nie może być uznany jako wskazanie usytuowania obiektu w ściśle określonym miejscu. Na etapie ustalania warunków zabudowy jest to niedopuszczalne. Czym innym jest jednak określenie w decyzji o warunkach zabudowy terenu inwestycji za pomocą linii rozgraniczających ten teren, a czym innym precyzyjne wskazanie usytuowania obiektu w konkretnym miejscu. Ta ostatnia materia należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej. (vide m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 1019/2, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1881/18). W ocenie strony skarżącej, skutkiem niedostrzeżenia przez Organy obu instancji powyższej sposobności skarżącego oraz tego, w jaki sposób obszar inwestycyjny został oznaczony w załączniku graficznym do projektu decyzji skutkowało naruszeniem art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, podczas gdy wniosek skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie obejmował gruntów rolnych objętych klasą bonitacyjną I-III skutkiem czego ich przeznaczenie na cele nierolnicze nie wymagało zgody właściwego Ministra. W orzecznictwie pozostaje niejednolite, czy przepisy art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych są w swej treści dostatecznie doprecyzowane, aby móc stanowić samodzielną podstawę prawną dla ochrony gruntów rolnych. Skarżący staje jednak na stanowisku, że z praktycznego punktu widzenia proces uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych sprowadza się do ustalenia, czy spełniona jest w stosunku do nich przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2003 r., a mianowicie - czy wniosek Inwestora dotyczy gruntów wymagających uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia ich na cele nierolnicze i nieleśne, przewidzianej w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych, czy też nie. Nawet, gdyby przyjmować odmiennie, niż powyżej, to zwrócić uwagę należy uwagę na stanowisko organu uzgadniającego wyrażone w końcowej części pisma, gdzie to cyt. W omawianej sprawie należy również uwzględnić fakt, że, zarówno z załączonego załącznika graficznego do projektu omawianej decyzji, jak również z danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków i obrębu K. wynika, że działka ta stanowi użytki rolne i biorąc pod uwagę: aktualne zagospodarowanie terenu, sposób zagospodarowania działek sąsiednich, analizę zwartej powierzchni obszaru, czy zamierzona inwestycja spowoduje utratę charakteru rolnego wnioskowanej działki, jak i działek sąsiednich należy stwierdzić, że na sąsiednich działkach nie istnieje również zabudowa, a tym samym budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego pozbawiłaby rolniczego charakteru omawianego terenu. Tak sformułowane uzasadnienie i ustalenie stanu faktycznego, które Organ II instancji podzielił jest nieprecyzyjne, nie pozwala stwierdzić, w oparciu o jakie dowody organ doszedł do tak błędnych wniosków, w konsekwencji czego Inwestor nie otrzymał wyjaśnienia nie budzącego wątpliwości, dlaczego obszar inwestycyjny objęty wnioskiem zasługiwał na ochronę i utrzymanie funkcji rolniczej. Tym bardziej, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala dojść do zgoła odmiennych wniosków. Jak wynika bowiem z projektu decyzji o warunkach zabudowy opracowanego przez mgr inż. arch. M. B. (posiadającą stosowne uprawnienia) obszar inwestycyjny spełnia przesłanki pozwalające na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W takim stanie rzeczy szczególnie istotną okolicznością jest, że jednym z warunków wydania warunków zabudowy jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dot. nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania tereny, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W wyniku przeprowadzonej analizy nie tylko potwierdzono spełnienie powyższej przesłanki, ale ustalono, że przedmiotowa działka położona jest sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej. Na potwierdzenie powyższego, skarżących w ramach swego zażalenia z dnia 18 stycznia 2024 r. przedstawiał szeroką argumentację i mapę z zagospodarowaniem okolicy, z której wynikało że w stanie faktycznym obszar sąsiedni w stosunku do nieruchomości skarżącego traci cechy obszaru rolnego na rzecz rozwijającej się zabudowy jednorodzinnej. Ponadto działka objęta obszarem inwestycyjnym bezpośrednio graniczy drogą publiczną, znajduje się w obszarze zwartej zabudowy, powierzchnia części działki objętej wnioskiem nie przekracza 0,5 ha. Tym samym, zastanawiające jest w oparciu o jakie dowody organ II instancji uznał ustalenia Organu I instancji za prawidłowe. Powyższe jednoznacznie potwierdza, iż Organ II instancji w najmniejszym stopniu nie pochylił się nad analizą stanu faktycznego w sprawie, a poczynione ustalenia w ślad za Organem II instancji powielił w sposób całkowicie dowolny. Jednocześnie odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, w świetle rozszerzającej się w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej świadczy jednoznacznie o nierównym potraktowaniu Inwestora co oceniać należy jako niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z treścią art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zasada równego traktowania zawarta w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wyraża się w sferze prawa administracyjnego tym, że podmioty o tym samym statusie prawnym mogą na gruncie tych samych przepisów oczekiwać takich samych rozstrzygnięć o przyznaniu lub odmowie przyznania uprawnień, które z tych przepisów wynikają. Tym bardziej jest oczywiste, strona, działając na podstawie tych samych przepisów, w tej samej sytuacji prawnej, może oczekiwać wydania tożsamych co do istoty decyzji administracyjnych. Co więcej jedną z zasad wprowadzanych do k.p.a. jest zasada równego traktowania wyrażona art. 8 k.p.a. W doktrynie przyjmuje się, że przepis ten wprowadza zasadę zaufania, która stanowi swoistą klamrę, spinającą wszystkie pozostałe zasady ogólne postępowania administracyjnego. Należy zaznaczyć, że z zasady zaufania można wyinterpretować zasadę praworządności. W ocenie skarżącego Organ II instancji dopuścił się również w niniejszej sprawie naruszenia art. 3 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zagospodarowania może nastąpić z powołaniem się na treść Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a także na fakt przystąpienia przez Urząd Gminy Raciechowice do sporządzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R., podczas gdy organ uzgodnieniowy w niniejszej sprawie winien się ograniczyć wyłącznie do ustalenia, czy zmiana dotychczasowego sposobu wykorzystywania gruntu na cel nierolniczy wymaga stosowanej zgody właściwego Ministra. Poddając w tymi miejscu pod rozwagę i lekturę uzasadnienie wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1442/11 skarżący pragnie podzielić przedstawione w rzeczonym wyroku stanowisko, zgodnie z którym zapisy studium nie mogą ograniczać możliwości pozytywnego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy powierzchnia działki bądź działek stanowiących przedmiot postępowania nie przekracza wskazanego w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych kryterium obszarowego. Żaden przepis powołanej ustawy, w szczególności art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie odwołuje się do pojęcia studium jako warunku uzgodnienia bądź odmowy dokonania tego uzgodnienia. W doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem ustanawiającym przepisy gminne. Studium nie ma więc mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określa - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrznie organy gminy w ich pianach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach rada - podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określa więc tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium stanowi więc jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może, w żadnym przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (zob. wyrok NSA z 21 listopada 2000 r., II SA 106/00, niepubl. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz red. Prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Krzysztof Jaroszyński, dr Anna Szmyt, Łukasz Złakowski, rok 2011, C.H.Beck). Tym samym, skoro powszechnie akceptowanym stanowiskiem w orzecznictwie jest, iż ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie muszą być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, to tym bardziej nie powinno się ich brać pod uwagę w postępowaniu uzgodnieniowym związanym z tymże postępowaniem. Przykładowo, w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14 października 2009 r., IV SA/Po 420/09, stwierdzono, że "ustalenia studium są wiążące dla organów miasta przy sporządzaniu planów miejscowych, ale wręcz nie mogą być wiążące dla prezydenta miasta przy rozpoznawaniu wniosków o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia 5 warunków wymienionych w tym przepisie. Zatem dopóki dla danego terenu nie ma obowiązującego prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to Inwestor musi wystąpić i uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, wydaną w zgodzie z przepisami prawa. Podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia administracyjnego może stanowić jedynie akt prawa powszechnie obowiązującego i nie zmienia tego fakt związania organów gminy ustaleniami studium przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do czasu, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie wiążą powszechnie i nie mogą tworzyć materialnoprawnej podstawy do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych. Zatem błędem jest "podpieranie" decyzji o warunkach zabudowy ustaleniami studium bądź projektu miejscowego planu." Analogiczny pogląd wypowiedziany został w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 17 czerwca 2009 r., II SA/Bd 252/09, w Wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 maja 2009 r., I SA/Sz 89/09, a także w wyroku WSA w Lublinie z dnia 29 grudnia 2011 r., II SA/Lu 446/11). Stawiając zarzut naruszenia art. 19 k.p.a. przez Organ II instnacji, należy mieć na uwadze, że może on tylko w granicach swej właściwości i kompetencji oceniać dopuszczalność rozstrzygnięcia sprawy głównej co do jej istoty. Jak już zatem podniesiono, rolą organu uzgadniającego w niniejszej sprawie było tylko rozstrzygnięcie czy objęte wnioskiem grunty rolne, wydzielone w projekcie decyzji liniami rozgraniczającymi, obejmującymi konkretny obszar, wymagają zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Jak wskazywał w wyroku z dnia 2 marca 2021 r. WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 940/20, ocena ta powinna się sprowadzać tylko do wykładni przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która wyczerpująco określa kiedy zgoda jest wymagana, a kiedy nie. W wyroku z 21 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1867/20 (pubi. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie główne (tj. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy) jest przygotowanie projektu zamierzonego rozstrzygnięcia (decyzji) w oparciu o żądanie Inwestora tj. treść złożonego wniosku. Z kolei obowiązkiem organu współdziałającego (uzgadniającego) jest ocena dopuszczalności zaakceptowania przedłożonego projektu decyzji. Organ uzgadniający zajmuje stanowisko jedynie w aspekcie zgodności przedłożonej do uzgodnienia decyzji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych. Organ uzgadniający nigdy nie może zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy i nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością. Stosownie bowiem do art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. w ocenie skarżącego Organy obu instancji przekroczyły swą właściwość i kompetencję wydając postanowienie o odmowie uzgodnienia decyzji o warunkach zagospodarowania przestrzennego zarówno ze względu na nierespektowanie dopuszczalności objęcia wnioskiem skarżącego części terenu inwestycji (brak aprobaty objawiał się podnoszeniem konieczności uzyskania zgody właściwego Ministra), jak również odmawiając uzgodnienia ze względu na treść studium, czy też przystąpienie przez Urząd Gminy Raciechowice do sporządzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R., w sytuacji gdy akt ten nie stanowi źródła prawa miejscowo obowiązującego, a ewentualna ocena znaczenia treści studium i stanu zaawansowania prac nad planem zagospodarowania przestrzennego pozostaje w kompetencji organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie odpowiadają prawu. Objęta postępowaniem inwestycja planowana jest na gruntach wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, a zatem niewątpliwie w okolicznościach niniejszej sprawy projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy podlegał uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 53 ust. 5 tej ustawy uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Jak wskazuje M. Romańska (w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 106 teza 3): "Uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, wiąże bowiem organ decydujący w postępowaniu głównym. Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje zwykle, o ile ustawodawca nie postanowi inaczej, treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne, a stanowisko zajęte przez organ uzgadniający przesądza o treści decyzji, która jest wydawana przez organ decydujący. Tego rodzaju zależności wymuszają ściślejszą współpracę pomiędzy organami zaangażowanymi w powstawanie rozstrzygnięcia, ale nie pozostają też bez wpływu na etap postępowania rozpoznawczego, w którym współdziałanie jest realizowane. Organ, który ma uzgodnić z innym organem treść rozstrzygnięcia w sprawie, powinien do tych uzgodnień przystąpić wtedy, gdy zgromadzi materiał dowodowy pozwalający mu na sformułowanie wstępnych założeń co treści tego rozstrzygnięcia i opracowanie jego projektowanej wersji. Tę wersję przedstawia organowi, z którym ma obowiązek je uzgodnić. Kompetencje organu uzgadniającego realizowane są poprzez zaakceptowanie zaprojektowanej wersji rozstrzygnięcia albo stwierdzenie, że w zaprojektowanej wersji rozstrzygnięcie nie zostanie uzgodnione". Oznacza to, że negatywne dla skarżącej uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w istocie wyklucza możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i w konsekwencji uniemożliwia jej realizację inwestycji na tym terenie. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że ani ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wskazują konkretnych przesłanek, jakimi powinny kierować się organy dokonujące uzgodnienia w omawianym zakresie. W orzecznictwie podkreśla się, że postanowienie uzgodnieniowe, o którym mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. jest wydawane w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis ten umożliwia organowi dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu pomiędzy interesem publicznym a słusznym interesem obywatela (np. wyrok NSA z 12 października 2022 r., sygn. II OSK 2251/19, LEX nr 3503333; wyrok WSA w Krakowie z 21 września 2023 r., sygn. II SA/Kr 789/23, LEX nr 3618872). W przypadku rozstrzygnięć uznaniowych sądowa kontrola jest ograniczona do badania, czy rozstrzygnięcie nie było dowolne, czy wybór jednego z możliwych rozstrzygnięć został należycie i przekonująco uzasadniony, a interes publiczny oraz interes obywateli zostały rozważone w sposób wystarczający. Sąd nie ma natomiast kompetencji do badania ich słuszności czy też celowości. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie spełniają kryterium prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie wzięły pod uwagę okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, mających w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy. Żaden z organów nie odniósł się mianowicie do treści załącznika graficznego nr 2 do projektu decyzji o warunkach zabudowy (karta nr 2 administracyjnych akt sprawy). Wynika z niego, że zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane na części działki [...], na której występują klaso użytki RIVa (zob. także k. 10 administracyjnych akt sprawy). Tymczasem organy obu instancji w uzasadnieniu traktowały teren inwestycji jako teren objęty klaso-użytkami RIIIb, RIVa, RIVb i Ps IV, szczególną uwagę zwracając na użytek RIIIb, który jest gruntem szczególnie chronionym. Powołanie się na brak zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi jest w takim stanie faktycznym nieuprawnione. Ponadto w stanie faktycznym obszar sąsiedni w stosunku do nieruchomości skarżącego traci cechy obszaru rolnego na rzecz rozwijającej się zabudowy jednorodzinnej, a powierzchnia części działki objętej wnioskiem nie przekracza 0,5 ha. Okoliczności te nie zostały uwzględnione przez organy obu instancji i nie znalazły odzwierciedlenia w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Stanowisko obu organów nie uwzględnia zatem istotnych dla sprawy okoliczności i pozostaje w sprzeczności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zgodzić należy się także ze skarżącym, że zapisy studium nie mogą ograniczać możliwości pozytywnego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy powierzchnia działki bądź działek stanowiących przedmiot postępowania nie przekracza wskazanego w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych kryterium obszarowego. Żaden przepis powołanej ustawy, w szczególności art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie odwołuje się do pojęcia studium jako warunku uzgodnienia bądź odmowy dokonania tego uzgodnienia. Natomiast Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 57 § 4 k.p.a w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Art. 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Poza sporem pozostaje także, że jest to termin prawa materialnego. Z kolei zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. W przedmiotowej sprawie wezwanie do uzgodnienia zostało doręczone w dniu 18 grudnia 2023 r. Zatem termin na uzgodnienie upływał 1 stycznia 2024 r., który był dniem ustawowo wolnym od pracy. Powinien był zatem upłynąć dnia 2 stycznia 2024 r. Ten dzień zgodnie ze wskazaniem organu był w Starostwie dniem wolnym od pracy (k. 25 administracyjnych akt sprawy). Nie jest to dzień wolny wynikający z ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy. Jednakże poza dniami wolnymi od pracy wynikającymi z tej ustawy, ustawodawca pozwala na ustalanie innych dni wolnych od pracy. W szczególności dotyczy to możliwości przyznanych pracodawcy do określenia dni wolnych od pracy w sytuacji, gdy dzień ustawowo wolny przypada w sobotę. W roku 2024 r. dzień ustawowo wolny od pracy 6 stycznia przypadał w sobotę. Za każdy dzień ustawowo wolny od pracy przypadający w sobotę, pracownikom należy się obniżenie czasu pracy o 8 godzin (jeden dzień). Możliwość wskazania tego dnia wolnego od pracy znajduje umocowanie w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. kodeks pracy. Zatem w świetle powyższych uwarunkowań uzasadnione jest uznanie, że dzień 2 stycznia 2024 r. stanowił dzień, o którym mowa w przytoczonym w zdaniu poprzedzającym przepisie. Na obecnym etapie postępowania poza zakresem kompetencji Sądu pozostaje wskazanie kierunku przyszłego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak – niezależnie od tego, w którym kierunku pójdą organy uzgadniające – w uzasadnieniu postanowienia wydanego przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy wszystkie wskazane wyżej okoliczności winny podlegać ocenie. Dopiero rozważenie lokalnych uwarunkowań w kontekście niewielkiej w istocie inwestycji pozwoli organowi wyważyć interes publiczny (polegający na ochronie gruntów rolnych) oraz interes prywatny (prawo skarżącej do zabudowy stanowiącej jej własność nieruchomości). Zasadne okazały się zarzuty skargi zarówno w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku, z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne wyważenie interesu publicznego związanego z ochroną gruntów rolnych i leśnych, a słusznym interesem indywidualnego podmiotu, a tym samym usankcjonowanie przekroczenia granic uznania administracyjnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na kwotę tę złożyły się kwota uiszczonego wpisu sądowego od skargi 100 złotych, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 złotych oraz kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych.