II SA/Kr 766/13

Kraków, dnia 17 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 lutego 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia 5 czerwca 2012 r. znak: [...]. w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Skarżący M. T. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 lutego 2013 r. znak: [...]. Postanowieniem tym Kolegium odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 5 czerwca 2012 r. znak: [...] orzekającej o nałożeniu na skarżącego opłaty w wysokości 15 597,25 złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Wójta Gminy z dnia 5 czerwca 2012 r. We wniosku podniósł, że w chwili obecnej nie jest w stanie uiścić opłaty nałożonej ww. decyzją Wójta Gminy bez znacznego uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zaznaczyć należy, że z brzmienia powyższego przepisu wynika, że instytucja wstrzymania wykonania może zostać zastosowana nie tylko wobec zaskarżonego aktu lub czynności, ale także wobec innych aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 zdanie trzecie). Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12). Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzić należy, że skarżący nie przytoczył żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem mu ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności skarżący nie wskazała jaką szkodę poniesienie lub też jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Okoliczności przedstawione w uzasadnieniu wniosku nie zostały poparte stosownymi dokumentami. Skarżący nie przedstawił ani wysokości osiąganych dochodów, ani wysokości ponoszonych niezbędnych wydatków, co umożliwiłoby weryfikację twierdzenia o powstaniu, w razie wykonania zaskarżonej decyzji, niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto rozpoznając przedmiotowy wniosek należy zwrócić uwagę, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu aktu notarialnego z dnia 13 maja 2011 r. wynika, że skarżący zbył nieruchomość składającą się z działek nr [...] i nr [...] oraz udział wynoszący 2/15 w działce nr [...] za łączną kwotę 99,600 złotych. W tej sytuacji trudno przyjąć, by konieczność uiszczenia przez skarżącego kwoty 15 597,25 złotych tytułem opłaty planistycznej mogła wyrządzić znaczną szkodę, skoro, jak wynika z akt sprawy, skarżący dwa lata wcześniej dokonał sprzedaży nieruchomości za łączną kwotę 99,600 złotych. Nie sposób także przyjąć by uiszczenie przez skarżącego ustalonej opłaty mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki, skoro należność ta, w sytuacji wydania korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, podlegać będzie zwrotowi. To z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. Należy podkreślić, że uiszczenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ma charakter pieniężny, a zatem skutki wykonania takiego zobowiązania są odwracalne. Mając zatem na uwadze, że skarżący nie wykazał, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpiłyby skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.