II SA/Kr 767/14

Kraków, dnia 10 lipca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.k. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 marca 2014 r. nr [....] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania postanawia: oddalić wniosek J.K. w całości. W niniejszej sprawie Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 9 października 2014r. oddalił wniosek L.K. o prawo pomocy (postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 listopada 2014r. sygn. I OZ 1088/14). Następnie Sąd postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015r. odrzucił skargę L.K. z powodu jej nieopłacenia, a następnie postanowieniem z 27 marca 2015r. skargę kasacyjną L.K. na to postanowienie. W zażaleniu na postanowienie z dnia 27 marca 2015r. J.K. wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych i przyznanie jej adwokata celem sporządzenia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego (k. 105), wyjaśniając w piśmie z dnia 12 maja 2015r. (k.111), że działa we własnym imieniu. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 czerwca 2015r. oddalił wniosek J.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, uznając, iż nie ma ona legitymacji czynnej do występowanie jako strona postępowania sądowego ze skargi L.K. na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 marca 2014 r. nr [....] . J.K. złożyła w terminie sprzeciw (k. 122), zarzucając, iż ma legitymację do występowania w sprawie ponieważ dotyczy ona domu, w którym mieszka. Sąd zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu, gdyż J.K. nie jest stroną postępowania sądowego. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przedmiotowym postępowaniu sądowym J.K. występuje jako pełnomocnik skarżącego L.K. , co wprost wynika z akt sprawy oraz złożonego pełnomocnictwa. Legitymację czynną do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym posiada – zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. – wyłącznie strona postępowania sądowego. Stosownie do art. 32 p.p.s.a. stroną postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej jest skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Uprawnienia procesowe przysługujące stronie, przysługują także uczestnikom postępowania na prawach strony, którymi zawsze są osoby, których interesu prawnego dotyczyć może wynik postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy J.K. nie była stroną ani uczestnikiem zarówno postępowania administracyjnego, gdzie stroną był jej syn L.K. jako właściciel działki nr [....] w S. (sąsiedniej do podlegającej podziałowi działki nr .....), jak i nie jest ona stroną postępowania sądowego, bo jak wyżej wskazano występuje w nim jako pełnomocnik L.K. , a zatem w jego imieniu i na jego rzecz, a nie swoim. Również w postanowieniu WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2012r. sygn. III SAB/Kr 36/12 (str. 7 uzasadnienia), została stwierdzona powyższa okoliczność interesu prawnego L.K. , jako właściciela sąsiedniej działki w stosunku do podlegającej podziałowi działki nr [....]. Wobec tego sprecyzowanie przez J.,K. w piśmie z dnia 12 maja 2015 r., iż działa we własnym imieniu nie czyni jej stroną w niniejszym postępowaniu sądowym Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniosek w oparciu o art. 243 § 1 p.p.s.a. Dodatkowo wskazać należy, iż stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skoro przepis ten wprowadza możliwość nieprzyznania prawa pomocy stronie, to może zostać również zastosowany do innych podmiotów. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość wniesienia lub uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne także wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2012 r. sygn. I OW 163/12, opubl. LEX nr 1265001), a na tym właśnie etapie J.K. złożyła swój wniosek o prawo pomocy. W niniejszej sprawie skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 marca 2014 r. nr [....] została złożona przez L.K. i została odrzucona z powodu jej nieopłacenia (postanowienie z dnia 23 stycznia 2015r.). Zatem zachodzi również podstawa zastosowania art. 247 p.p.s.a. – prawo pomocy nie przysługuje z powodu oczywistej bezzasadności skargi. Bez względu na to czy J.K. ewentualnie spełniałaby przesłanki do uzyskania prawa pomocy, przepis ten obliguje Sąd do oddalenia jej wniosku, gdyż z powodu oczywistych przesłanek do odrzucenia skargi L.K. (nieopłacenie skargi) przyznanie prawa pomocy nie doprowadziłoby do rozpoznania skargi L.K. W tym ewidentnym przypadku nie naruszone zostaną zasady prawa do Sądu.