II SA/Kr 767/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Beata Łomnicka Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. , znak: [...] , wydanym na podstawie art. 217 § 1 i § 2, art. 218, art. 219 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., pz. 267 – dalej k.p.a.), po rozpoznaniu zażalenia J.L. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 15 stycznia 2015 r. znak: [...] odmawiające wydania zaświadczenia o treści żądanej , tj. "o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie dotyczyć ma nadbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] działka nr [...] obr. [...] ". Uzasadniając powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze nawiązało do rozstrzygnięcia i motywów zaskarżonego postanowienia, jak również wniosków i zarzutów zażalenia. W tym zakresie wskazało, że zaskarżonym postanowieniem organ pierwszej instancji orzekł w sposób wyżej opisany podając, iż według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " (uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 7 grudnia 2011 - Dziennik Urzędowy Województwa [...] .) działka nr [...] , obr. [...] , znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej, oznaczonych na rysunku symbolem MU.3, z podstawowym przeznaczeniem terenów pod budownictwo mieszkaniowe - usługowe wolnostojące. Paragraf 19 ust. 3 pkt 1 tekstu planu dopuszcza przebudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy, lecz tylko z zachowaniem warunków określonych w ustaleniach. Jednym z tych warunków jest wskaźnik intensywności zabudowy, którego wielkość zgodnie z zapisami §19 ust. 3 pkt 6 nie może być większa niż 0,4. Z dostarczonych przez wnioskodawcę materiałów wynika, że wskaźnik intensywności zabudowy dla stanu istniejącego wynosi 0,558, a dla stanu projektowanego 0,79. Przedmiotowa budowa nie jest zatem zgodna z ustaleniami planu miejscowego, stąd nie można wydać zaświadczenia o treści żądanej. W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji J.L. podał, że zapisy planu miejscowego zagospodarowania nie powinny mieć zastosowania do zabudowy już istniejącej, zrealizowanej przed wejściem w życie planu miejscowego. Jak wskazał prace budowlane zostały przeprowadzone w roku 2000, a podyktowane były koniecznością zabezpieczenia ścian i stopów budynku, które uległy zawaleniu. Z kolei wnioskodawca uzyskał prawa do nieruchomości mocą ugody sądowej zawartej przed Sądem Rejonowym dla [...] w K. , Wydział l Cywilny do sygnatury [...] . Rozpoznając zażalenie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze zacytowało przepisy art. 217 § 1 - § 2 k.p.a. oraz art. 2018 §1 k.p.a., dotyczące wydawania zaświadczeń. Wskazało, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie może mieć miejsce wówczas, gdy strona nie wykaże interesu prawnego lub zgodnie z art. 218, gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych. Z powyższego wynika zatem, że w drodze zaświadczenia organ stwierdza to, co jest mu wiadome, ale o niczym nie rozstrzyga. Zaświadczenie jest tylko pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego wcześniej ustalonego odpowiednim aktem prawnym. W przedmiotowej sprawie J.L. w dniu 16 grudnia 2014 r. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki nr [...], obr. [...] , w K. . W dniu 29 grudnia 2014 r. przedłożył on do akt sprawy między innymi kserokopię postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 listopada 2014 r. Nr [...] o nałożeniu na J.L. , jako inwestora robót budowlanych polegających na wykonaniu nadbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] , przy ul. [...] w K, zrealizowanych bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, obowiązek przedłożenia między innymi zaświadczenia Prezydenta Miasta K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niniejsze postępowanie dotyczy wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej – P.b.). Przepis ten wymaga wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy obowiązek przedstawienia takiego zaświadczenia nałożył właściwy organ w postanowieniu, o którym mowa w art. 48 ust. 2 P.b. Zgodnie z § 19 ust. 3 pkt 6 uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ", dla terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowych (MU3, MU4) wskaźnik intensywności zabudowy nie może być wyższy niż 0,4. Paragraf 5 ust. 1 pkt 10 planu stanowi, że przez wskaźnik intensywności zabudowy rozumie się wartość liczbową wyrażającą stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych, mierzonej po obrysie zewnętrznym budynków, usytuowanych na działce, do powierzchni całkowitej działki budowlanej lub terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi i przeznaczonego pod zabudowę. W złożonym przez J.L. 12 stycznia 2015 r. piśmie architekt mgr inż. W.D. poinformował, że wskaźnik intensywności zabudowy dla stanu istniejącego na działce [...] wynosi - 0,558 a dla stanu projektowanego wynosi - 0,79. Wobec powyższego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że budowa (przebudowa, rozbudowa i nadbudowa ) budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do argumentów zażalenia, że wskaźnik intensywności zabudowy 0,4 winien dotyczyć nowobudowanych domów, a nie już istniejących Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że § 19 ust. 3 planu ustala zasady zabudowy i zagospodarowania terenów MU3, MU4 w pkt 1. Stanowi on, że dopuszcza się przebudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy z zachowaniem warunków określonych w niniejszych ustaleniach. Zatem wskaźnik intensywności zabudowy określony w § 19 ust. 3 pkt 6 planu dotyczy również przebudowy, rozbudowy i nadbudowy istniejącej zabudowy, a nie tylko nowobudowanych inwestycji. Dane dotyczące wskaźnika intensywności zabudowy dla stanu projektowanego na działce nr [...] zostały podane przez architekta W.D. i dołączone do akt sprawy w wyniku wezwania organu pierwszej instancji z dnia 9 stycznia 2015 r. Nr [...] Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 kwietnia 2015 r., znak [...], J.L. domagał się jego uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. W części wstępnej uzasadnieniu skargi J.L. zawarł zbieżny z powyższym opis przebiegu postępowania administracyjnego. Wskazywał następnie, że w niniejszej sprawie organy obu instancji odmówiły uwzględnienia tych okoliczności faktycznych, które winny mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. I tak pominęły fakt, iż prace budowlane na terenie nieruchomości skarżącego zostały przeprowadzone i zakończone na wiele lat przed wprowadzeniem planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym wprowadzenie następczo przepisów dotyczących ograniczenia zabudowy według intensywności zagospodarowania nieruchomości nie powinno mieć wpływu na możliwość uzyskania zaświadczenia o zgodności zabudowy z planem zagospodarowania przestrzennego zakończonej inwestycji. Prawo bowiem nie powinno działać wstecz, a z takim działaniem mamy właśnie do czynienia. Obecna zabudowa nieruchomości nie odstaje od zabudowy otoczenia i w chwili jej wykonania odpowiadała przepisom prawa. W stosunku do nadbudowy uzyskano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ze względu na opieszałość organów nadzoru budowlanego skarżący nie zakończył postępowania legalizacyjnego przed wdrożeniem w życie planu, który mimo braku zmian okoliczności faktycznych ma przekreślić szansę na uregulowanie stanu prawnego nieruchomości. Należy kategorycznie sprzeciwić się takiej interpretacji planu, która odnosić się będzie do istniejącej od wielu lat konstrukcji, a w tym zakończonych prac budowlanych. Skoro bowiem coś było dopuszczalne w świetle decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to w sposób logiczny, przy braku zmiany okoliczności, powinno być dopuszczalne w postanowieniach planu. Plan bowiem nie ma za zadanie rewolucjonizować obecnie istniejącej zabudowy i zakończonych prac budowlanych, a jedynie prowadzić do ujednolicenia nowych konstrukcji z obecnie istniejącą, niezależne czy ta nowa konstrukcja stanowić będzie budowę, nadbudowę czy rozbudowę. Przeważająca większość zabudowań już istniejących jest niezgodna z planem miejscowym, ponieważ przekracza współczynnik zabudowy 0,4 i brak jest możliwości prowadzenia postępowań legalizacyjnych co do prac budowlanych wykonanych przed laty częstokroć przez osoby trzecie względem inwestorów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie złożonym jako załącznik do protokołu rozprawy dnia 27 października 2015r. skarżący zarzucał i wywodził, że: - zaskarżone postanowienie i postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 8 k.p.a. poprzez nieprawidłową interpretację prawa materialnego, która narusza zasadę zaufania do władzy publicznej; - naruszono art. 77,80,87 i 136 k.p.a. poprzez błędne ustalenie wskaźnika zabudowy wyliczonego dla działki wydzielonej prawnie a nie dla działek stanowiących całość gospodarstwa, co stanowi błąd w ustaleniach; - naruszono art. 2 pkt 1, art.61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z kształtowaniem przestrzeniu, która tworzy harmonijna całość oraz uwzględni w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne a także zasadę dobrego sąsiedztwa. Skarżący wnosił ostatecznie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego jego wydanie postanowienia organu pierwszej instancji, jak również sprecyzował wniosek dotyczący kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty w niej podnoszone nie są zasadne. Zaskarżonym aktem jest postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, którym Prezydenta Miasta K. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, tj. potwierdzenia zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nadbudowy budynku mieszkalnego znajdującego się nr [...] , obr. [...] , przy ul. [...] w K. Wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe wyłącznie, gdy organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego, co oznacza w praktyce, że organ drugiej instancji na podstawie tego samego lub uzupełnionego materiału dochodzi do analogicznych ustaleń. Z art. 217§ 1 oraz 2 § pkt 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Takim przepisem jest art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. P.b., który stwarza podstawę do uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy obowiązek przedstawienia takiego zaświadczenia nałożył właściwy organ w postanowieniu, o którym mowa w art. 48 ust. 2 P.b. Z przepisu wynika zatem wprost wyłącznie kompetencja do wydania zaświadczenia o zgodności budowy z planem miejscowym aktualnie obowiązującym. Przez budowę w myśl art. 3 pkt 6 P.b. należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W myśl art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Wydanie zaświadczenia jest czynności materialno-techniczną, natomiast zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z powołanych przepisów wynika, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku. Regulacja z art. 218 § 2 k.p.a. modyfikuje zatem zasady postępowania dowodowego ustalone w rozdziale IV k.p.a. Odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić wówczas, gdy osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykaże interesu prawnego jego uzyskaniu, gdy jej żądanie nie znajduje uzasadnienia czy potwierdzenia w dokumentach posiadanych przez organ, w tym przedłożonych do wydania zaświadczenia, oraz w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie. Interes prawny w postępowaniu o wydanie zaświadczenia należy rozumieć jako sytuację podmiotu ukształtowaną przez przepis prawa materialnego lub procesowego, z którego wynika dla jednostki konieczność czy potrzeba uzyskania jakiegoś zaświadczenia. Również w orzecznictwie wskazuje się jednak trafnie, że: " Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a. (tzw. postępowanie jurysdykcyjne, orzecznicze), a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi. Przepisy Działu VII k.p.a. pt. "Wydawanie zaświadczeń" stanowią rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Działu II. (rozdział 4) k.p.a., albowiem w postępowaniu tym właściwy organ administracji publicznej o niczym nie rozstrzyga ( tak np. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 382/08, zam. zb. LEX nr 518023 ). Kontrolowane postanowienia zostały wydane na skutek rozpoznaniu wniosku J.L. z dnia 29 grudnia 2014 r. Przedmiotowy wniosek pozostaje w bezpośrednim związku ze złożonym uprzednio dnia 16 grudnia 2014 r. W tym pierwszym wniosku skarżący domagał się wydania zaświadczenia o przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] obr. [...] , przy ul. [...] w K. w celu jego przedłożenia w PINB oraz Wydziale Architektury i Urbanistyki UMK. W realizacji tego wniosku skarżący uzyskał żądane zaświadczenie z daty 19 grudnia 2014r., że powyższa działka podlega ustaleniom obowiązującego od dnia 20 stycznia 2012 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ", zatwierdzonego uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 7 grudnia 2011 ( Dz. Urz. Woj. [...] i znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej, oznaczonych na rysunku symbolem MU.3. Dodatkowo skarżącego poinformowano o trybie, w jakim może on uzyskać pełną informację na temat ustaleń planu, jak również wyjaśniono, że organ planistyczny ocenia zgodność wykonanych robót budowlanych z ustaleniami planu miejscowego jedynie w przypadku, gdy powiatowy inspektora nadzoru budowlanego nałoży na inwestora obowiązek przedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nałożony w troku prowadzonego postępowania legalizacyjnego. Zwrócono się nadto o przesłanie kserokopii postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki oraz materiałów umożliwiających zbadanie zgodności przedmiotowej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " [...] ". To właśnie owo postanowienie oraz dodatkowo przedstawione materiały miały determinować wraz z ustaleniami planu miejscowego treść zaświadczenia. W odpowiedzi na powyższe, podając w piśmie z dnia 29 grudnia 2014r. numer [...] , już uzyskanego zaświadczenia, w którym było zawarte opisane uprzednio pouczenie, skarżący przedstawił dokumenty wymienione w tym piśmie, przesyłane jak podał celem wydania przez organ planistyczny oceny zgodności wykonanych w 2000 r. robót budowlanych. Z przesłanej wówczas kserokopii postanowienia PINB w K. Powiat Grodzki z dnia 27 listopada 2014 r., znak [...] , wynikało jednoznacznie, że organ ten na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. nałożył na J.L. jako inwestora robót budowlanych polegających na wykonaniu nadbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] , obr. [...] w K. , zrealizowanych bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, obowiązek przedłożenia m.in. zaświadczenia Prezydenta Miasta K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawione wówczas przez skarżącego dokumenty nie zawierały danych korespondujących wprost z postanowieniem postanowienia PINB w K. Powiat Grodzki z dnia 27 listopada 2014 r., znak [...] , niemniej jednak w świetle powyższych okoliczności brak podstaw do uznania, by wniosek skarżącego można było uznać za niedotyczący przedmiotu sprawy objętej postępowaniem legalizacyjnym, w szczególności by ocenie przy wydawaniu zaświadczenia miała podlegać w ogóle zgodność z planem miejscowym wszelkich ewentualnych robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w K. albo tylko robót remontowych spowodowanych jego złym stanem technicznym. Podobnie brak podstaw do przyjęcie, że ocena miała dotyczyć inwestycji, w ramach której należało uwzględnić większą liczbę działek. Następnie pismem z dnia 9 stycznia 2015 r. skarżący został poinformowany w trybie art. 9 i 63 § 2 k.p.a. o braku w przesłanych materiałach wystarczających danych, by urzędowo potwierdzić określone fakty lub stan prawny. Nadto na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. został on wezwany o uzupełnienie w terminie 30 dni braków wniosku o dane dotyczące położonego na działce nr [...] obiektu, umożliwiające odniesienie się do zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, w zakresie zapisów: - § 19 ust, 1 pkt 8 , że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej nie może być mniejszy niż 50%; - § 19 ust. 1 pkt 9, że wskaźnik powierzchni zainwestowanej nie może być większy niż 50%; - § 19 ust. 1 pkt 6, że wskaźnik intensywności zabudowy nie może być większy niż 0,4. Co charakterystyczne w wezwaniu tym został określony przedmiot wniosku, tj. "o wydanie, w związku z żądaniem zawartym w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki [...] z 27.11.2014r. "zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " (...) nadbudowa budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] obr.[...] w K". Skarżący nie kwestionował tak określonego przedmiotu wniosku o wydanie zaświadczenia. Na wezwanie organu odpowiedział poprzez złożenie do akt sprawy pisemnej informacji sporządzonej przez mgr inż. W.D., z dnia 12 stycznia 2015 r., dotyczącej przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] w K . W piśmie architekta zawarto informacje o wskaźniku intensywności zabudowy, wskaźniku intensywności zabudowy netto, wskaźniku powierzchni biologicznie czynnej oraz wskaźniku powierzchni zainwestowanej (powierzchnia zabudowy + dojścia utwardzone), a także wyjaśnienie, że sądowy podział działki nr [...] nastąpił 19 stycznia 2007r. Uwzględniając treść powyższego dokumentu nie można uznać, że decydując o sposobie załatwienia wniosku skarżącego Prezydent Miasta K. , a potem organ odwoławczy nie dysponowały dostatecznymi informacjami istotnymi na tle postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Informacje takie przedstawił bowiem skarżący na wezwanie organu pierwszej instancji. Fakt sporządzenie żądanych informacji przez profesjonalistę zwalniał też od szerszej analizy rozróżnienia na podany wskaźnik intensywności zabudowy i wskaźnika intensywności zabudowy netto, którego określenie było zbędne. W świetle ustaleń planu miejscowego istotnym jest bowiem wskaźnik intensywności zabudowy brutto. Ani w odwołaniu, ani w skardze J.L. nie kwestionował zresztą, że wskaźnik powierzchni zabudowy projektowanej dla działki nr [...] w związku z nadbudową przekracza wartość 0,4. W opisanej sytuacji brak podstaw do przyjęcie, że w kontrolowanym postępowaniu doszło do naruszenia art. 77,80,87 i 136 k.p.a. poprzez błędne ustalenie wskaźnika zabudowy wyliczonego dla działki wydzielonej prawnie, a nie dla działek stanowiących całość gospodarstwa albowiem dla ustalenia ostatniego z nich nie było podstaw na tle żądania wniosku oraz postanowienia PINB w K. Powiat Grodzki z dnia 27 listopada 2014 r., znak [...] . Brak również podstaw do uznania, by przy rozpoznaniu wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia organy administracji publicznej dokonały błędnej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W kontrolowanych postanowieniach zostały powołane odpowiednie przepisy planu miejscowego, w tym definicja legalna, których brzmienie nie budzi wątpliwości. Przepisy te zostały właściwie zastosowane w ustalonym stanie faktycznym. Zarzuty podnoszone przez skarżącego w zażaleniu oraz skardze, inne niż już analizowane, które uznano za bezzasadne, skierowane są w istocie przeciwko sposobowi wykorzystania władztwa planistycznego przez Radę Miasta K. przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] . Jednakże organ administracji publicznej wydając zaświadczenia działa na podstawie i w granicach prawa (art.6 k.p.a). Postanowienia planu jako aktu prawa miejscowego musi respektować, a wykładnia przepisów sprzeczna z niebudzącym wątpliwości ich brzmieniem jest niedopuszczalna. Nie jest też możliwe w ramach wykładni działanie wbrew jasno wyrażonej woli prawodawcy lokalnego, nawet podyktowane względami słuszności. Natomiast jak wynika z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednol. Dz.U. z 2013, poz. 594 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zarzuty skarżącego zmierzają też do wykazania braku podstaw stosowania przy wydawaniu zaświadczeń aktualnie obowiązujących przepisów w celu legalizacji stanów z przeszłości. Zważyć należy jednak, że wniosek skarżącego dotyczył dokonania oceny zgodności nadbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] z aktualnie obowiązującym planem miejscowy, taki też obowiązek wynikał z postanowienia PINB w K. Powiat Grodzki z dnia 27 listopada 2014 r., znak [...] ,, a nadto również w treści art. 48 ust. 2 pkt 1a oraz ust. 3 pkt 1a P.b. jest mowa o aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Bez wpływu na sposób rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia pozostaje również ewentualna opieszałość organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie legalizacyjne. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 2 pkt 1, art.61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albowiem przypisy te nie były stosowane, a w stanie faktycznym sprawy brak podstaw do ich uwzględnienia przy wydaniu zaświadczenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi, jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.