II SA/Kr 768/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej K.B. kwotę 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 23 lutego 2011 r., znak: [...],. Wojewoda [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. l pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane /Dz. U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r.-jednolity tekst/ i art. 138 par 1 pkt l k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania K. B.. od decyzji Starosty [...], znak [...] z dnia 23.08.2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "J" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z obiektami towarzyszącymi (dojście do budynku, miejsca postojowe, miejsce gromadzeniu odpadów stałych) i infrastrukturą techniczną (przyłącz wodociągowy, studnia,, przyłącz energetyczny napowietrzny) na dz. nr ew. "1", "2" w K. przy ul. [...], (kategoria obiektu l).- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał, że zaskarżona obecnie decyzja Starosty [...] z dnia 23 sierpnia 2010 r., znak: [...] została wydana po kolejnym rozpatrzeniu sprawy wszczętej z wniosku inwestora z dnia 11.03.2008 r. Wniosek ten został zmieniony w trakcie postępowania, ostatnia korekta wniosku została wniesiona 21.07.2010 r. Zaskarżona decyzja Starosty, jest trzecią, jaka została wydana przez organ I instancji w tej sprawie. Poprzednie rozstrzygnięcia Starosty [...] orzekające o pozwoleniu na budowę z 18.09.2008 r. i z 18.11.2009 r. zostały uchylone przez Wojewodę [...] decyzjami z 09.02.2009 r., znak: [...] i z 12.02.2010 r., znak: [...]. Od decyzji Starosty z dnia 23.08.2010 r., odwołanie wniosła w ustawowym terminie, K. B.,- współwłaścicielka nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji - zabudowanej działki nr ewid. "3’, leżącej w ustalonym przez organ l instancji obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Odwołująca się wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podniosła szereg zarzutów, dotyczących naruszenia prawa, a w szczególności: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego;: - . art. 35 ust.lpkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z par 6 ust. 2 pkt 6a i par. 8 ust. 2 pkt 7a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędną wykładnię w zakresie ustalenia dopuszczalnej kubatury budynków, - art. 35 ust. 1 prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 2 pkt 7 b mpzp i § 3 pkt 17-18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwą kwalifikację najniższej kondygnacji budynku jako kondygnacji podziemnej, - par 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego, z uwagi na brak zamieszczenia w projekcie budowlanym rozwiązań konstrukcyjnych zapobiegających osuwaniu się mas ziemi, 2/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ust 1 prawa budowlanego poprzez zastosowanie przepisów nie obowiązujących w dniu wydania decyzji, - art. 8, art.10 i art.11 k.p.a., z uwagi na ograniczenie stronie prawa do aktywnego udziału w prowadzonym postępowaniu przez niezapewnienie możliwości zapoznania się i wypowiedzenia, co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji oraz niewyjaśnienie jej zasadności przesłanek jakimi się kierował organ wydając decyzję. Ponadto odwołująca się zarzuciła niezgodność formy projektu z faktyczną jego treścią, kwestionując zadeklarowaną funkcję projektowanego budynku, jako budynku jednorodzinnego a nie budynku hotelowego, czy pensjonatowego, bo o takie użytkowanie w przyszłości obiektu odwołująca podejrzewa inwestora, mając na uwadze rozwiązania projektowe. W rozwinięciu zarzutów pkt. 1 i 2 odwołująca nie zgadza się z przyjętą przez organ administracji architektoniczno-budowlanej interpretacją zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do dopuszczalnej kubatury budynku i dopuszczalnej liczby kondygnacji. Wprawdzie odwołująca się wskazała bezpośrednio na par. 6 ust. 2 pkt 6 lit. a mpzp zamiast na par 8 ust. 2 pkt 6 lit. a, co jednak nie ma to znaczenia, ponieważ brzmienie ww. przepisów jest identyczne. Odwołująca domaga się interpretacji treści ww. zapisu wprost i zastosowania obowiązującej w dacie wydawania decyzji definicji kondygnacji nadziemnej (wyrażonej w par 3 pkt 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych} a nie definicji kondygnacji nadziemnej - par.3 pkt. 17 warunków technicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania mpzp. Odwołująca nie przyjmuje do wiadomości okoliczności, jaką jest wypracowanie interpretacji tego zapisu, przez organy administracji architektoniczne - budowlanej l i II instancji, co omówione i wyjaśnione już zostało skarżącej, we wcześniejszych decyzjach Wojewody [...] wydanych w tej sprawie (decyzja z 09.02.2009 r., znak: [...] - strona 3 i decyzja z 12.02.2010 r., znak: [...] - strona 5 i 6) a także w zaskarżonej decyzji z 23.08.2010 r. oraz w piśmie organu l instancji z 26.08.2010 r., stanowiącym odpowiedź na zarzuty wniesione przez skarżącą pismem z 19.08.2010 r. - data wpływu 23.08.2010 r. Uściślając zarzut zapisany w pkt. 3, wskazano na brak rozwiązań projektowych w zakresie projektowanych skarp i ich zabezpieczenia, co narusza par. 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego, który stanowi, że "część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu /..../ powinna określać ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego a w razie potrzeby rzędne i przekroje pionowe terenu". Odwołująca się obawia, że braki w tym zakresie mogą spowodować zrealizowanie obiektu niezgodnego z mpzp w zakresie dopuszczalnej ilości kondygnacji, wysokości okapu itd. Po zapoznaniu się z odwołaniem mając na uwadze obowiązki wynikające z art. 35 ust 1 oraz art. 32 ust 4 prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził brak opieczętowania, poświadczającego uzgodnienie projektu budowlanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych ostatniej wersji zatwierdzonego projektu budowlanego (uzgodnienie znajdowało się w egzemplarzu poprzedniej wersji projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu). Uznano, w takich okolicznościach, że aktualność uzgodnienia rzeczoznawcy z dnia 30.10.2009 r., nawet w sytuacji gdy analiza projektów wskazuje na brak ich zmiany w aspektach warunków ochrony przeciwpożarowej, może budzić wątpliwości. Ponadto stwierdzono brak pełnej zbieżności, (co zostało szczegółowo opisane w wezwaniu) w zakresie projektowanych skarp i zmian w ukształtowaniu terenu pomiędzy rysunkami elewacji i przekroi a rysunkiem projektu zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy uznał też za wskazane ustosunkowanie się przez projektanta do podniesionego w odwołaniu zarzutu o braku rozwiązań projektowych dot. stabilizacji projektowanych skarp. Do uzupełnienia projektu w powyższym zakresie wezwano pismem z 01.12.2010 r., znak: [...] inwestora. W efekcie czego został uzupełniony projekt budowlany. Zawiadomieniem z dnia 14.12.2010 r., wszystkie strony postępowania zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym i z wniesionymi uzupełnieniami. Odwołująca się zapoznała się z aktami sprawy przez pełnomocnika i wniosła zastrzeżenia pismem z dnia 24. 01. 2011 r., Pomimo dokonanych uzupełnień, skarżąca podtrzymała nadal zarzuty odwołania od decyzji w zakresie przekroczenia dopuszczalnej kubatury budynku i uchybień w procedurze wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca przytaczając cytaty z orzecznictwa sądów administracyjnych, domagała się zastosowania przy rozstrzyganiu o zgodności projektu budowlanego z zapisami mpzp par. 6 ust. 2 pkt 6 lit. a (powinno być par. 8 ust. 2 lit a, omyłka ta nie ma znaczenia z uwagi na tożsame brzmienie przepisów), w tej części zapisu, która brzmi: "przy zachowaniu proporcji powierzchni działki budowlanej do kubatury budynku wynoszącej 1:1," Wychodząc z literalnej wykładni tego zapisu odwołująca się dowodzi, że przekroczona została projektowana kubatura budynku o 394.93 m2 od dopuszczalnej. Ponieważ do sprawdzenia ww. współczynnika 1:1 należy brać pod uwagę, wskazaną w projekcie budowlanym, kubaturę całkowitą budynku - 1880.93 m3 i powierzchnię działki budowlanej -1486 m2, (a nie kubaturę nadziemną budynku, jak czynią to organy i projektant.) Odpowiadając na ten zasadniczy i podtrzymany zarzut odwołania Wojewoda zauważa; że kwestia zgodności projektu budowlanego z zapisami mpzp była już dwukrotnie wyjaśniana w decyzjach Wojewody [...] oraz w decyzji Starosty i pismach kierowanych do skarżącej przez organu l instancji W decyzji Wojewody [...] z 09.02.2009 r., znak: [...]. wyjaśniono: /,,,,/ zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K. w Gminie K. (Dz.Urz.Woj.Małopl. 03.403.4256 z późn. zm.) w obowiązującym, zapisie brzmią: -§ 8 ust. 2: " zagospodarowanie działek powinno spełniać następujące wymagania: pkt 6a: wskaźnik intensywności zabudowy, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 6 lit. a" (czyli wskaźnik intensywności zabudowy rozumiany jako stosunek powierzchni całkowitej budynków 1:1 tj. sumy powierzchni, wszystkich nadziemnych kondygnacji budynków) do powierzchni terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi lub działki budowlanej) "powinien wynosić maksymalnie 0,4, przy zachowaniu proporcji powierzchni działki budowlanej do kubatury budynków wynoszącej 1:1" pkt 7a: "rzut nowych i rozbudowywanych budynków powinien być prostokątny bądź złożony z prostokątów o proporcjach 1 do co najmniej 1,5; wymiar krótszego boku budynków nie powinien przekraczać 6,5 m, w osiach ścian; kubatura nadziemnej części nie może przekraczać 1500 m3 z zastrzeżeniem zachowania warunków określonych w pkt 6 lit a" Zgodnie z interpretacją przyjętą przez organ odwoławczy, dokonując sprawdzenia współczynnika 1:1, o którym mowa w pkt. 6a, jak i przy podaniu ograniczenia kubatury nadziemnej budynku do wartości 1500 m3 , o czym mowa w pkt 7a, należy brać pod uwagę kubaturę nadziemną budynku rozumianą jako kubatura brutto budynku widoczną ponad powierzchnie terenu (tylko ta część budynków ma wpływ na krajobraz terenu). Można zgodzić się z uwagą zawartą w piśmie projektanta, że w zapisach miejscowego planu nie podano definicji kubatury naziemnej, jak również nie sprecyzowano czy zapis dotyczy kubatury brutto czy netto, ale zauważyć należy, że w takiej sytuacji to organy administracji architektoniczno-budowlanej uprawnione są do dokonania interpretacji zapisów i rozstrzygając sprawę nie mogą kierować się tylko interesem inwestora, przyjmując najkorzystniejszą dla niego z możliwych interpretacji zapisów planu, nie mając na uwadze intencje wprowadzonych ograniczeń w zapisy planu, zmierzających do ochrony krajobrazu o szczególnych walorach. Podkreślić należy przy tym, że dokonując wykładni słownej zapisów zawartych w pkt 6 a dotyczących kubatury możliwa jest interpretacja, że w zapisie mowa o kubaturze brutto całego budynku. W decyzji Wojewody [...] z 12.02.2010 r., znak: [...] wyjaśniono że; w rozpatrywanej sprawie obowiązują w dacie wydawania niniejszej decyzji zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K. w Gminie K. przyjętego uchwalą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 2 lipca 2001 r. z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej uchwalą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 30.10. 2007 r. oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 16 maja 2008r.. sygn. akt II SA/Kr 230/08 analogiczne, jak przy decyzji z 09.02.2009 r., znak: [...]. Zatem uwagi zawarte w uzasadnieniu w'w. decyzji dotyczcie interpretacji niektórych zapisów miejscowego planu w tym współczynników ograniczających kubaturę projektowanych budynków pozostają aktualne. Zatem argumentu o przekroczeniu dopuszczalnego współczynnika kubatury określonego w § 8 ust. 2 pkt 6 lit. a, ( który brzmi: wskaźnik intensywności zabudowy, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 6 lit. a - czyli wskaźnik intensywności zabudowy rozumiany jako stosunek powierzchni całkowitej budynków tj. sumy powierzchni wszystkich nadziemnych kondygnacji budynków do powierzchni terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi lub działki budowlanej powinien wynosić maksymalnie 0,4, przy zachowaniu proporcji powierzchni działki budowlanej do kubatury budynków wynoszącej 1:1) -, nie można uznać za zasadny w sytuacji gdy odwołująca się współczynnik odnosi do kubatury brutto całego budynku a wypracowana interpretacja przyjęta przez organy administracji architektoniczno-budowlanej l i II stopnia odnosi współczynnik do kubatury brutto nadziemnej części budynku (widocznej ponad poziom terenu). Zapis § 8 ust. 2 pkt 7 lit b ww. mpzp stanowi natomiast: "liczba kondygnacji nie może przekraczać jednej kondygnacji nadziemnej oraz jednej kondygnacji w kubaturze dachu". W treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K. w Gminie K. nie określono specjalnej dla tego aktu prawa miejscowego definicji pojęcia "kondygnacja nadziemna". Zauważyć natomiast należy, że zarówno powyższy zapis sformułowany i przyjęty został uchwalą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 30.10.2007 r., jak i wniesienie wniosku wszczynającego postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę, nastąpiło gdy obowiązywała definicja "kondygnacji nadziemnej zawarta w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w § 3 pkt l, który stanowił, że przez kondygnację nadziemną - należy rozumieć kondygnację, której górna powierzchnia stropu lub warstwy- o wyrównawczej podłogi na gruncie znajduje się w poziomie lub powyżej poziomu projektowanego lub urządzonego terenu, a także każdą sytuowaną nad nią kondygnację". W rozpatrywanej sprawie powyższe brzmienie definicji kondygnacji nadziemnej winno mieć zastosowanie. Przy takim założeniu analiza projektu budowlanego, nie wskazuje na naruszenie wymogu § 8 ust. 2 pkl 7 lit b m. p.,z.,p. W uzupełnieniu powyżej zacytowanych, zawartych w ww. decyzjach tut. Organu wyjaśnień, nadmienić należy, że po wprowadzeniu zmian do zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K. w Gminie K. i zachodniej części obszaru wsi K. w Gminie K. uchwałami Nr [...] i Nr [...] z dnia 30 października 2007 r.. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 95 poz. 704-705 z 2008 r.) i wejściu ich w życie, co miało miejsce 9 marca 2008 r., organy administracji architektoniczno-budowlanej l i II instancji, zobligowane do badania zgodności projektów budowlanych z zapisami mpzp, podjęły próbę wypracowania jednolitej interpretacji wprowadzonych i od samego początku niejednoznacznych zapisów, takiej by była ona zgodna z zapisami i intencją uchwały, mającą na celu ochronę krajobrazu poprzez ograniczenie gabarytów wznoszonych budynków, w tym zakresie, w jakim ingerują one w przestrzeń krajobrazu (czyli są widoczne) i nie krzywdzącą dla inwestorów. Działania te wynikły z nasuwających się wątpliwości i występujących różnych stanowisk, co do interpretacji powyższych zapisów mpzp, także w związku z przedkładanymi projektami budowlanymi, przy opracowaniu których uprawnieni projektanci jako kubaturę do obliczeń współczynnika, o którym mowa zarówno w § 8 ust. 2 pkt 6a z odwołaniem do § 6 ust. 2 pkt 6a. jak i kubatury, o której mowa w § 8 ust. 2 pkt 7a w ust. 7, przyjmowali wyłącznie kubaturę kondygnacji zakwalifikowanych, zgodnie z ówczesnym brzmieniem rozporządzenia tj. sprawie warunków technicznych, jako kondygnacje nadziemne (i to często wyłącznie kubaturę kondygnacji nadziemnych z pominięciem kondygnacji, które nie mieszczą się ani w definicji kondygnacji podziemnej ani kondygnacji nadziemnej określonych w § 3 pkt 17 i ł 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (Dz.U.02.75.690 ze zm.) w brzmieniu tego przepisu w dacie podejmowania uchwały w sprawie zmiany planu, oraz z pominięciem przestrzeni nieużytkowych poddaszy. Powyżej nakreślona, forsowana przez część środowiska projektantów interpretacja zapisów mpzp (mająca swe źródło w stosowanej wykładni poprzednich zapisów mpzp). prowadziłaby do tego. iż jako wynik kubatury nadziemnej podawana była wielkość nie dająca odzwierciedlenia faktycznej ingerencji projektowaną zabudową w krajobraz. Przyjęcie takiej interpretacji wypaczałoby zupełnie intencje podjętej uchwały w sprawie zmiany mpzp. Zauważyć jednak należy, że przy przyjęciu wyłącznie wykładni językowej, tak domaga się tego skarżąca, przy badaniu zachowania wymogu § 8 ust. 2 pkt 6a mpzp, w części dotyczącej współczynnika, odnoszącego kubaturę do powierzchni działki, który wprost brzmi: przy zachowaniu proporcji powierzchni działki budowlanej do kubatury budynków wynoszącej 1:1. w oderwaniu od pozostałych jego zapisów i innych okoliczności, należałoby rozumieć ten zapis jako wymóg zaprojektowania takiej kubatury budynku (-ów), która równa jest (w zakresie wartości liczbowej) dokładnie powierzchni działki budowlanej, na której budynek ten (budynki te) zaprojektowano. Rozumienie takie nie dopuszczałoby uznania za zgodne z mpzp zaprojektowanie budynku (-ów) o mniejszej kubaturze. Podkreślić należy, że stosowanie wykładni językowej jest najprostszą, najbezpieczniejszą i najłatwiejsza formą interpretacji przepisu przez organy. Jednak, tak jak w opisanym powyżej przypadku, przy niedoskonale skonstruowanym zapisie może prowadzić do absurdu. Zauważyć należy także, że przystępując do interpretacji nowych zapisów mpzp organy miały na uwadze poprzednie brzmienie zapisów ograniczających kubaturę. Poprzedni zapis odnoszący się do ograniczenia kubatury zastąpiony bezpośrednio powyżej cytowanym i uzupełniony dodatkowymi zapisami cytowanymi powyżej, brzmiał: Stosunek bezwzględnej wielkości kubatury naziemnej budynków do bezwzględnej wielkości powierzchni działki powinien być mniejszy lub równy 1 (X m3 Y m2). Czyli wyraźnie wskazywał na kubaturę nadziemną i stosunek l, który inaczej zapisać można 1:1, określał jako maksymalny dopuszczalny a nie docelowy. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności i wątpliwości co do praktycznego stosowania wprowadzonych zapisów mpzp, po zasięgnięciu stanowiska organu odpowiedzialnego za przygotowanie i uchwalenie przedmiotowych planów - Wójta Gminy K., głównego projektanta planów miejscowych wschodniej i zachodniej części wsi K. - dr inż. arch. B. Z., której stanowisko przesłane zostało do Starosty Powiatu [...] przez Wójta przy piśmie z dnia 08.04.2008 r., znak: [...]. przyjęto, zaprezentowaną w cytowanych powyżej uzasadnieniach decyzji, interpretację zapisów mpzp. Podkreślić należy, że przyjęta interpretacja jest stosowana we wszystkich rozpatrywanych sprawach w oparciu o przedmiotowe plany miejscowe wsi K.. Odpowiadając na zarzut odwołania mówiący o niewłaściwej (niezgodnej zobowiązującymi aktualnie definicjami par 3 pkt 17-18 warunków technicznych), kwalifikacji kondygnacji nadziemnych, organ odwoławczy w całości podtrzymuje stanowisko wyrażone w tej kwestii w uzasadnieniu decyzji Wojewody z 12.02.2010 r., znak: [...], cyt.: Zapis § 8 ust. 2 pkt 7 lit b ww. mpzp stanowi natomiast: "liczba kondygnacji nie może przekraczać jednej kondygnacji nadziemnej oraz jednej kondygnacji w kubaturze dachu". W treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K. w Gminie K. nie określono specjalnej dla tego aktu prawa miejscowego definicji pojęcia "kondygnacja nadziemna". Zauważyć natomiast należy, że zarówno powyższy zapis sformułowany i przyjęty został uchwalą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia 30.10.2007 r., jak i wniesienie wniosku wszczynającego postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę, nastąpiło gdy obowiązywała definicja "kondygnacji nadziemnej zawarta w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w § 3 pkt l. który stanowił, że przez kondygnację nadziemną - należy rozumieć kondygnację, której górna powierzchnia stropu lub warstwy wyrównawczej podłogi na gruncie znajduje się w poziomie lub powyżej poziomu projektowanego lub urządzonego terenu, a także każdą sytuowana nad nią kondygnację". W rozpatrywanej sprawie powyższe brzmienie definicji kondygnacji nadziemnej winno mieć zastosowanie. Przy takim założeniu analiza projektu budowlanego, nie wskazuje na naruszenie par 8 ust. 2 pkt 7 lit b mpzp. Zauważyć należy również, że argument odwołania wskazujący na niezgodność formy projektu z faktyczną jego treścią, z uwagi na zakwestionowanie zadeklarowanej funkcji projektowanego budynku jako budynku jednorodzinnego a nie budynku hotelowego czy pensjonatowego, był już podnoszony w poprzednio prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Projekt architektoniczno-budowlany nie został zmieniony. Organ odwoławczy podtrzymuje stanowisko i wyjaśnienia dotyczące powyższej kwestii zawarte w uzasadnieniu decyzji z 12.02.2010 r., znak: [...]. cyt: Organ odwoławczy nie podziela zarzutu, którym zakwestionowana została zgodność projektu budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na budowa, co do funkcji budynku. Zdaniem organu odwoławczego przedłożony projekt może zostać uznany za budynek jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych. Prawdą jest, że istnieje teoretyczna możliwość wydzielenia kolejnych lokali z projektowanego budynku, ale zaprojektowany rozkład pomieszczeń i ich funkcja nie dają podstaw by twierdzić, że w obecnym kształcie budynek nie stanowi budynku jednorodzinnego w rozumieniu definicji art. 3 pkt 2a Pr.bud. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub zmiana funkcji budynku z jednorodzinnego na wielorodzinny lub zamieszkania zbiorowego, wymaga co najmniej zgłoszenia jej właściwemu organowi, na podstawie art. 71 Pr.bud. Organ w przypadku niezgodności zamierzonego sposobu użytkowania z przepisami w tym z ustaleniami mpzp nie przyjmie zgłoszenia. Zarzut odwołania, mówiący o naruszeniu par 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego, przez brak zamieszczenia w projekcie budowlanym rozwiązań konstrukcyjnych zapobiegających osuwaniu się mas ziemi, który po części podzielony został przez organ II instancji po wstępnej weryfikacji projektu budowlanego, został usunięty w związku z uzupełnieniem projektu budowlanego. Kwestie podnoszone w rozwinięciu ww. zarzutu o możliwości niewykonania planowanych zmian w ukształtowaniu terenu, nie mogą być przedmiotem rozważań przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor w przypadku przystąpienia do realizacji inwestycji jest zobowiązany wykonać ją zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w tym i z projektem zagospodarowania terenu. W przypadku odstąpienia od warunków wydanego pozwolenia na budowę organem właściwym dla zbadania sprawy jest organ nadzoru budowlanego. Co do podnoszonych w odwołaniu uchybień w procedurze wydawania zaskarżonej decyzji, a w szczególności braku odpowiedzi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 23.08.2010 r. na zarzuty wniesione przez skarżącą (pismem datowanym 19.08.2010 r., które wpłynęło do organu I instancji 23.08.2010 r.) i udzielenie odpowiedzi w odrębnym piśmie datowanym 26. 08. 2010 r., .organ odwoławczy wyjaśnił, że przygotowanie decyzji i wyekspediowanie to proces, który może trwać nawet kilka dni. Wynika to z przyjętych procedur, pracy i technologii poszczególnych komórek urzędu i kancelarii. Z faktu wysłania przez organ l instancji decyzji datowanej 23.08.2010 r. i pisma datowanego 26.08.2010 r. w jednej przesyłce pocztowej, nadanej 30.08.2010 r., nie można wysnuwać wniosków o kolejności powstania pisma i decyzji. Możliwe, że nadanie w jednej przesyłce pisma i decyzji podyktowane było względami ekonomicznymi. Wyznaczony przez organ l instancji termin do wniesienia uwag przez strony po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, zbyt krótki w odczuciu strony- to jednak jest to termin porządkowy, zatem wniesienie uwag po tym terminie nie miało negatywnych skutków dla strony i nie spowodowało pozostawienia zarzutów bez odpowiedzi. .- Organ II instancji prowadząc postępowanie odwoławcze zobowiązany jest do zbadania prawidłowości wydanej decyzji i nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia zasadności argumentów odwołania. Przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ, wydający pozwolenie na budowę, zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi art. 35 ust. l. a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Pr. bud. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Zauważyć należy, że inwestor w toku postępowania wszczętego z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę z 11.03.2008 r. przygotował trzy wersje projektu budowlanego. Wszystkie znajdują się w zgromadzonym materiale dowodowym. Gabaryty projektowanego budynku zostały znacznie zmniejszone w stosunku do wersji pierwotnej. W ponownym postępowaniu, będącym wynikiem decyzji Wojewody z 12.02.2010 r., zmieniony został między innymi projekt zagospodarowania terenu. Weryfikacja materiału dowodowego wskazała na wypełnienie przez inwestora warunków. Analiza projektu budowlanego nie wskazała na niezgodność projektu budowlanego z obowiązującymi zapisami miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K. w Gminie K. Projekt zagospodarowania terenu, w tym usytuowanie budynku, nie narusza warunków określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.02.75.690 ze zm.). Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane oświadczenia, uzgodnienia i wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, będące członkami właściwych izb samorządu zawodowego. Powyższe wypełnia wymagania art. 35 ust. l ustawy Prawo budowlane. Inwestor spełnił także wymogi art. 32 ust. 4 Pr.bud.. Spełnienie wymagań w powyższym zakresie obliguje, zgodnie z powyżej cytowanym art. 35 ust. 4 Pr. bud., organy administracji architektoniczno-budowlanej do wydania inwestorowi pozwolenia na budowę. W tej sytuacji należało udzielić wnioskodawcy pozwolenia na budowę, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca K. B. domagała się uchylenia powyższej zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca powtórzyła wszystkie zarzuty podniesione już w dowołaniu od decyzji Starosty [...] w szczególności zarzut naruszenia przepisów: art. 35 ust 1 pkt 1 pr. Budowlanego w zw. z par 8 ust 2 pkt.6 lit a mpzp w zw. z par 8 ust 2 pkt 7 lit a mpzp poprzez jego błędną wykładnię w zakresie ustalenia dopuszczalnej kubatury budynków art. 35 ust 1 pr. bud. w zw. par 8 ust 2 pkt 7 lit.b mpzp w zw z par. 3 pkt 17 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez niewłaściwą kwalifikację najniższej kondygnacji budynku jako kondygnacji podziemnej art. 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ust 1 pr. bud poprzez zastosowanie przepisów .nieobowiązujących w dniu wydania decyzji art. 6 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] wydanej na podstawie uzgodnień nie stanowiących źródła prawa. Skarżąca podniosła, że teren objęty projektowaną inwestycją leży we wschodniej części gminy K. na obszarze o szczególnych walorach krajobrazowych, przeznaczonym od zabudowę mieszkalno-wypoczynkową. Wskaźnik intensywności zabudowy przy zachowaniu proporcji powierzchni działki budowlanej do kubatury budynku wynoszącej 1:1 . Istotą sporu jest definicja pojęcia kubatury budynku na gruncie par 8 ust 6 lit a mpzp .organ nieprawidłowo przyjmuje, że do obliczenia należy uwzględniać tylko kubaturę nadziemnej części budynków i nie może ona przekraczać 1500 m3 . W projekcie wartość kubatury całkowitej budynku wynosi 1880,93 m3, co przekracza dopuszczalną wielkość, wynoszącą 1486 m3 aż o 394,93 m3. W efekcie błędnej wykładni została uzrtzrzymana w mocy błędna decyzją. Ponadto zgodnie z zapisem, mpzp liczba kondygnacji nie może przekraczać jednej nadziemnej oraz jednej w kubaturze dachu. Tymczasem projektowany budynek ma mieć trzy kondygnacje. Skarżąca podnosi, że na skutek postanowienia Starosty [...] z dnia 5. 03. 2010 r., zobowiązującego inwestora do zmiany projektu budowlanego w zakresie wskazanych przez Wojewodę uchybień, inwestor przedłożył nowy projekt budowlany całkiem nowego budynku. W opinii skarżącej organ l instancji powinien ocenić ten projekt w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania skarżonej decyzji, a nadto Starosta wyznaczył termin do zapoznania się z aktami sprawy, który upłyną już w dacie doręczenia jej informacji o takiej możliwości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Do stanowiska Wojewody przyłączył się uczestnik postępowania - inwestor "J" sp z oo., podnosząc, że nie można odwoływać się w kwestii ustalenia znaczenia pojęcia kubatura do normy polskiej, gdyż nie służy ona do dokonywania wykładni przepisów prawa. Przepisy nie precyzują jakie przeznaczenie ma mieć dana kondygnacja aby można ją było kwalifikować jako nadziemną lub podziemną. Dlatego argumentu skarżącej jakoby najniższa kondygnacja miała być nadziemną nie mają znaczenia w sprawie Uczestnik zwraca uwagę, że cały czas od daty złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu pierwotnego toczy się postępowanie w tej sprawie i nie ma znaczenia, że projekt został złożony w 2010 r., skoro sprawa została zaczęta w 2008 r. i nie została umorzona. Skarżąca miała dość dużo czasu by się zapoznać z materiałem dowodowym w sprawie, zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skardze nie można odmówić słuszności. Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi IDz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów postępowania - o ile naruszenie ich mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przeprowadzona w myśl powyższych przepisów kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody [...], dała podstawy do jej zakwestionowania albowiem nie zostały wyjaśnione wszystkie aspekty sprawy w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się w zasadzie dwóch kwestii warunkujących możliwość zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mianowicie; sposobu wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy i dopuszczalnej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ilości projektowanych kondygnacji budynku. Organy administracji architektoniczne- budowlanej obu instancji przyjęły; że do zachowania wymaganego m.p.z.p. wskaźnika intensywności zabudowy przy zachowaniu proporcji 1:1 (wielkości kubatury budynku do powierzchni działki) ustalonego par 8 ust 2 pkt 6 lit a) należy brać pod uwagę tylko kubaturę nadziemną budynku, bo to ona jest istotna dla kształtowania ładu przestrzennego, a nie kubaturę całkowitą budynku. Na poparcie trafności takiej interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy powołał się na stosowaną, jednolitą praktykę we wszystkich sprawach rozpatrywanych w oparciu o przedmiotowe plany miejscowe wsi K., a nadto na stanowisko Wójta Gminy K., jako organu odpowiedzialnego za przygotowanie i uchwalenie przedmiotowych planów i głównego projektanta planów miejscowych zachodniej i wschodniej części wsi K.. - dr, inż. arch. B. Z.. Trzeba stwierdzić, iż taka interpretacja nie znajduje oparcia w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani w odnośnych, obowiązujących przepisach szeroko rozumianego prawa budowlanego, a tylko w tych przepisach można szukać wyjaśnienia pojęć niedookreślonych w miejscowym planie. do bezwzględnej powierzchni działki powinien być mniejszy lub równy (Xm3 : Ym2). Tekst zmieniony w par 6 ust 2 pkt 6 ustala wymogi zagospodarowania działek poczynając od ustalenia wskaźnika intensywności zabudowy, (o którym mowa w par 6 ust 2 pkt 6 lit a), wprowadzając zapis -: "wskaźnik intensywności zabudowy rozumiany jako stosunek powierzchni całkowitej budynków (tj. sumy powierzchni wszystkich naziemnych kondygnacji budynków) do powierzchni terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi lub działki budowlanej, powinien wynosić maksymalnie 0,4, przy zachowaniu proporcji powierzchni działki do kubatury budynków wynoszącej 1:1, Podobnie ustalono wskaźnik zagospodarowania działek w par 8 ust 2 pkt 6 lit a) - "wskaźnik intensywności zabudowy ( którym mowa w par 6 ust. 2 pkt 6 lit. A) powinien wynosić maksymalnie 0,4 przy zachowaniu proporcji powierzchni działki budowlanej do kubatury budynków wynoszącej 1:1. Wyliczonego wskaźnika intensywności zabudowy w oparciu o powyższe wymogi miejscowego planu nie można przekraczać. Trzeba tu zauważyć, że miejscowy plan .zagospodarowania .przestrzennego dla wschodniej części wsi K., wprowadza pojęcia; "kubatury budynku" i "kubatury nadziemnej części budynków", dla różnych celów służących kształtowaniu ładu przestrzennego. Dla kształtowania formy architektonicznej (wielkości bryły projektowanego budynku) plan posługuje się pojęciem "kubatura nadziemna części budynku" . Zaś dla zachowania wymogów planu w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy -"kubatura budynku". Ustalając wymagania w zakresie formy architektonicznej nowych lub rozbudowywanych budynków w par 8 ust 2 pkt 7 lit a) plan określa, rzut budynków, jako prostokątny (bądź złożony z prostokątów) o proporcjach boków 1:1,5 przy czym krótszy bok nie powinien przekraczać 6,5 m w osiach ścian, a kubatura nadziemnej części budynku, nie może przekraczać 1500 m3, ale co istotne z zachowaniem warunków określonych w pkt 6 lit a). Planista świadomie wprowadził przy określaniu formy architektonicznej budynków maksymalną ich kubaturę nadziemną, kształtując w ten sposób wielkość i formę bryły budynku gdyż ta cześć nadziemna - co jest oczywiste - wpisuje się w przestrzeń; jest "eksponowana w krajobrazie" Jednakże nie to pojęcie ("kubatury nadziemnej części budynku") jest przyporządkowane do wyliczania parametrów wskaźnika intensywności zabudowy na terenie wschodniej cz. wsi K.. Ustalając wskaźnik intensywności zabudowy ( o którym mowa w par 6 ust 2 pkt 6 lit. a), w zapisie par 8 ust. 2 pkt. 6 lit a) miejscowy plan ustanawia wymóg zachowania proporcji powierzchni działki budowlanej do kubatury budynków wynoszącej 1:.1 Wskaźnik intensywności zabudowy będzie niejednokrotnie czynnikiem korygującym gabaryty budynku. Budynek o maksymalnej, dopuszczonej planem wielkości kubatury części naziemnej budynku ( 1500 m3 ) będzie mógł być zrealizowany jedynie na działce o wystarczająco dużej powierzchni, tak by po zsumowaniu kubatury budynku ; (tj. części naziemnej =1500m3 z podziemną = x 3 ) uzyskana proporcja powierzchni działki budowlanej do kubatury budynku zachowała stosunek 1:1. Zatem z treści zapisów planu miejscowego jasno wynika, że dopuszczalną kubaturę naziemną ustalono w planie tylko dla potrzeb określenia formy architektonicznej budynków. Jednakże dla zachowania wymaganego wskaźnika intensywności zabudowy musi być uwzględniona kubatura budynku, (całkowita .tj części naziemnych i podziemnych budynku) W projekcie budowlanym wskaźnik intensywności zabudowy nie został wyliczony prawidłowo. Uwzględniono tylko stosunek powierzchni całkowitej budynku (rozumianej jako suma powierzchni wszystkich naziemnych kondygnacji budynków) do powierzchni terenu wyznaczonego liniami rozgraniczeniowymi. Brakuje zachowania wymaganej proporcji powierzchni działki budowlanej do kubatury budynków wynoszącej 1:1. /por str. 6 projektu z kwietnia 2010 r./ Z danych znajdujących się w projekcie wynika, że powierzchnia działki budowlanej wynosi 1486 m2 , a kubatura budynku 1880 m3. Już tylko z porównania tych wielkości wynika, że nie została zachowana wymagana proporcja 1:1, a wskaźnik intensywności zabudowy został znacznie przekroczony. Zatem brak jest tu wymaganej zgodności projektu zagospodarowania działki z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. II/ W kwestii dopuszczalnej ilości kondygnacji projektowanego budynku trzeba stwierdzić, że zgodnie z zapisem planu (par 8 ust. 2 pkt 7 lit. .b) liczba kondygnacji nie może przekraczać jednej kondygnacji naziemnej oraz jednej kondygnacji w kubaturze dachu Ten warunek nie został zachowany. W projekcie architektoniczo -budowlanym przedmiotowego budynku ( z kwietnia 2010 r, ) - w elewacji południowej są zaprojektowane trzy kondygnacje ; dwie naziemne i jedna w dachu budynku, ./por. str 36 projektu bud. j.w../. Wprawdzie w projekcie czarną linią nakreślono teren projektowany , wyższy od istniejącego stanu, ale będzie wymagało wyjaśnienia czemu ma służyć podniesienie istniejącego terenu. W szczególności; czy tylko obrzuceniu ziemią podmurówki budynku dla przysypania części okien, które jak się wydaje są planowane z uwzględnieniem istniejącego stanu terenu (tak to wygląda na w projekcie) i tym samym osadzeniu głąbiej w ziemi pierwszej kondygnacji naziemnej budynku. (?) Ta kwestia wymaga wyjaśnienia wobec kategorycznego zapisu mpzp dopuszczającego liczbę tylko dwóch kondygnacji naziemnych, przy czym jedną w dachu budynku. Ilość dopuszczonych kondygnacji jest wyznacznikiem wysokości budynku. W najniższej kondygnacji naziemnej jest projektowany "pokój myśliwski", (wysokość tego pomieszczenia określona w planie wynosi 270 cm w przestrzeni między nawierzchnia podłogi a sufitem stropu), a także inne przestrzenie służące komunikacji i piwnice. W projekcie określono że pomieszczenia te znajdują się w przyziemiu a w programie funkcjonalnym określono je jako piwnice /str 10. projektu z kwietnia 2010 r./ Dla zachowania wymogów maksymalnej dopuszczonej wysokości budynku na tym terenie, nie ma oczywiście znaczenia nazwa pomieszczenia związana z programem funkcjonalnym budynku. Istotnym jest w tym aspekcie czy pomieszczenia nazwane piwnicą są zlokalizowane w kondygnacji nadziemnej czy podziemnej. O ile organ architektoniczno-budowlany rozstrzygający ponownie w sprawie miałby trudności w zaliczeniu spornej kondygnacji do nadziemnej, czy podziemnej powinien się posłużyć definicjami tych pojęć zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12. 04. 2002 r. /Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze. zm./ Należy jeszcze zauważyć, że organ nie sprawdził zgodności projektu budowlanego z zapisem par 8 ust 2 pkt 6 lit a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w aspekcie spełnienia wymagań dotyczących wymiarów długości boków projektowanego budynku. Zgodnie z zapisem planu; rzut nowych budynków powinien być prostokątny bądź złożony z prostokątów o proporcjach 1 do co najmniej 1,5 ; wymiar krótszego boku budynków nie powinien przekraczać 6,5 m. w osiach ścian. Natomiast projektowany budynek ma szerokość 12,90 m a długość 21,45 m, a ./zestawienie parametrów obiektu -sit 12 projektu z kwietnia 2010 r./, Gdyby całość projektowanego obiektu rozczłonować na segmenty prostokątne to środkowy, nie zachowuje wymaganych planem proporcji. Z rysunku rzutu parteru /str. 27 projektu z 2010 r. / wynika że wymiary krótszego boku tego segmentu w osiach ścian prostokątów wynosi 6,25 m, natomiast dłuższego boku 8,45 m, Zatem nie została zachowana proporcja 1 do co najmniej 1,5 . W końcu trzeba taż zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się 3 projekty planowanej inwestycji, a to ; 1/ Projekt budowlany budynku usługowego wraz z obiektami towarzyszącymi i infrastrukturą, (hotel) - z grudnia 2007 r. 2/ Projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z obiektami towarzyszącymi i infrastrukturą techniczną-z lipca 2009 r. 3/ Projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi z kwietnia 2010 r., W sprawie pierwotnego projektu wszczęto postępowanie, w trakcie którego inwestor przedkładał następne projekty. Ten ostatni projekt był przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Skoro jednak wszystkie projekty są autorstwa tych samych projektantów, a organ każdy następny projekt traktował jako modyfikację pierwotnego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, to należało w zaskarżonej decyzji wskazać datę zatwierdzonego projektu. Bowiem z określenia zawartego w osnowie decyzji organu i poprzedzających ją części składowych nie wynika jednoznacznie, który to projekt budowlany został zatwierdzony. Co więcej w ostatnim projekcie z kwietnia 2010 r. przedstawionym po uchyleniu decyzji Starosty z dnia 18.11. 2009 r. decyzją Wojewody [...] z dnia 12.02. 2010 r. znajdują się także jako podkład do opinii uzgadniającej przyłącze wód - kań (studnia ) energetycznego napowietrznego itp. Na mapie sytuacyjnej z rzutem budynku z projektu pierwotnego (hotelu) różniącego się znacznie parametrami od projektu z kwietnia 2010 r. w szczególności maksymalną długością budynku, która wynosiła 30 m.. Wszystkie wskazane wyżej kwestie będą wymagały wyjaśnienia. Zważywszy, że niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z par 8 ust 2 pkt 6 li a) i pkt 7 lit a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz do naruszenia art. 7 i art 77 k.p.a. .które miały wpływ na wynik spawy należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 par 1 pkt 1 lit "a" i lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2202 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uchylił decyzje organów obu instancji wydane w tej sprawie w ramach postępowania administracyjnego w myśl przepisu art. 135 p.p.s.a.. Takie rozstrzygnięcie sięgające "w głąb" sprawy, jest w tym przypadku niezbędne dla końcowego jej załatwienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.