II SA/Kr 777/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia 15 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu dotyczącego etykietowania pasz I. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z dnia [...] stycznia 2012 roku, w punktach 1 i 3 oraz uchyla decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z dnia [...] stycznia 2012 roku w punktach 1 i 3; II. określa, że zaskarżona decyzja w zakresie o jakim mowa w punkcie I nie może być wykonywana; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. na rzecz skarżącego "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia (Dz. U. z 2010 r., Nr 112, poz. 744 z późn. zm.); art. 7 ust.1, ust.2 pkt 2, ust.3, art.30 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045) załącznika do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie kategorii materiałów paszowych (Dz. U. z 2011 r., Nr 103 poz. 596), § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U. z 2007 r. Nr 2, poz.20), art. 16, art. 17 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002, str. 1), art. 10 ust. 2, art. 54 ust. 1, ust.2 lit a, lit. h oraz ust. 3, ust. 5 Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L. 165 z 30.4.2004 str. 1-141), art. 4 ust. 2, art. 11, art. 12, art. 14, art. 15, art. 17, art. 19, załącznik II, załącznik IV, załącznik VII Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE ( Dz. U. L 229 z 1.9.2009, str. 1), zał. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U. L 54 z 26.2.2011), art. 104 kpa oraz po przeprowadzeniu kontroli udokumentowanej protokołem z dnia 21.12. 2011 r. nr protokołu [...] przeprowadzonej w Zakładzie [...] Sp. z o. o. w N. nakazał [.. .] Sp. z o. o. w N. 1. Etykietować produkowane pasze w ten sposób by w części etykiety pasz dotyczącej wykazu materiałów paszowych opatrzonej nagłówkiem "skład" wymienić nazwę każdego materiału paszowego zgodnie z: a) katalogiem materiałów paszowych - o którym mowa w art. 24 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE ( Dz.U. L 229 z 1.9.2009, str. 1 lub, b) kategorią grupującą kilka materiałów paszowych charakteryzujących się tym samym źródłem pochodzenia - zgodnie z Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie kategorii materiałów paszowych (Dz. U. z 2011r., Nr 103, poz. 596). 2. Podawać na wszystkich etykietach karm wskazanie minimalnego okresu przechowywania, zgodnie z następującymi wymogami: a) "wykorzystać przed ...", a następnie data wskazująca określony dzień - w przypadku pasz łatwo psujących się w wyniku procesów rozkładu, b) "najlepiej wykorzystać przed ...", a następnie data wskazująca określony miesiąc - w przypadku pasz nie psujących się w wyniku procesów rozkładu, c) w przypadku gdy data wytworzenia jest podana na etykiecie, data minimalnego okresu przechowywania może być określona również w następującej postaci: "... (okres wyrażony w dniach lub miesiącach) od daty wytworzenia", w języku polskim. 3. Pasze wyprodukowane po 1 września 2011 roku wprowadzać do obrotu z etykietami spełniającymi wymagania określone w pkt 1. 4. Pasze wyprodukowane po 20 lutym 2012 roku wprowadzać do obrotu z etykietami spełniającymi wymagania określone w pkt 2. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że w dniach: 5, 6, 9 i 21 grudnia 2011 r. w zakładzie A. Polska Sp. z o. o. w N. przeprowadzono kontrolę, która wykazała niezgodności w zakresie etykietowania pasz udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia 21 grudnia 2011 r. Podano, że w trakcie kontroli poddano analizie etykiety karm, które są produkowane i wprowadzane do obrotu w zakładzie: [...] ,[...] [...] i stwierdzono, że użyte w etykietach pojęcia, pod nagłówkiem skład, wyszczególnione w załączniku - etykietowanie pasz do protokołu kontroli nr [...], takie jak: "suszone mięso drobiowe", "suszone białko wołowe i wieprzowe", "hydrolizat białka zwierzęcego", "izolat białka roślinnego", "włókno roślinne", "sole mineralne", "pulpa buraczana", "olej rybny", "olej sojowy", "łupiny i nasiona psyllium" i in. Wymienione w decyzji nie znajdują odzwierciedlenia ani w katalogu, o którym mowa w art. 24 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (...), ani w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie kategorii materiałów paszowych (Dz. U. z 2011 r., Nr 103 poz. 596). Podano też, że w toku postępowania, w dniu 2 stycznia 2012 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w W. dostarczono pismo od A. Sp. z o. o. zawierające zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole kontroli, w którym kontrolowany oświadczył, że zdecydował się nie stosować nazw wymienionych w katalogu, o którym mowa w art. 24 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009, a możliwość podjęcia takiej decyzji jest dopuszczalna na mocy art. 24 ust. 5 ww. przepisu oraz punktu 1 części A Załącznika do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 575/2011 z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie katalogu materiałów paszowych. Ponadto kontrolowany oświadczył, że stosowane nazwy nie wprowadzają konsumentów w błąd, a w związku z tym są zgodne z art. 11 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009. W opinii kontrolowanego, stosowane przez niego nazwy dokładnie i precyzyjnie opisują składniki produktów, nie ma więc, jego zdaniem, ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców towaru. Organ uznał, że Rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 454/2010 z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie środków przejściowych na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 w odniesieniu do przepisów dotyczących etykietowania pasz, aby umożliwić płynne przejście podmiotom produkującym karmy dla zwierząt domowych, ustanowiono okres przejściowy trwający rok, w którym aktualne etykiety mogły być używane. W dniu 23 sierpnia 2011 zostało wysłane pismo nr [...] przypominające o zakończeniu okresu przejściowego, na mocy ww. rozporządzenia nr [...]w odniesieniu do przepisów dotyczących etykietowania karm z dniem 1 września 2011 roku. Zgodnie z art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (...) na etykiecie mieszanek paszowych należy podać m.in.: • wykaz materiałów paszowych, z których składa się pasza, opatrzony nagłówkiem "skład" i podający nazwę każdego materiału paszowego zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) ww. rozporządzenia. W przypadku mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności, z wyjątkiem zwierząt futerkowych, wskazanie szczególnej nazwy materiału paszowego może być zastąpione nazwą kategorii, do której należy dany materiał paszowy. • wskazanie minimalnego okresu przechowywania zgodnie z podanymi wymogami. Wskazano, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach ( Dz. U. Nr 144 poz. 1045 z 2006 r. z późn. zm.) oznakowania mieszanek paszowych dokonuje się przez umieszczenie na etykiecie informacji w języku polskim określającej m.in. kategorie grupujące kilka materiałów paszowych charakteryzujących się tym samym źródłem pochodzenia w przypadku mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt domowych, a ww. kategorie określa załącznik do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie kategorii materiałów paszowych (Dz. U. z 2011 r., Nr 103 poz. 596) Stwierdzono następnie, że etykiety karm wprowadzanych do obrotu w zakładzie nie zostały w pełni dostosowane do ww. przepisów, a sposób oznakowania mieszanek paszowych stosowany przez Zakład, sprzeczny z opisanymi wyżej normami prawnymi, w niewątpliwy sposób może wprowadzać użytkownika w błąd - co do składu paszy. Uznano, że stanowisko zakładu wyrażone w piśmie z dnia 2 stycznia 2012r., co do możliwości opisywania składu produkowanych pasz w sposób inny niż wynikający z ww. przepisów nie znajduje oparcia w przepisach prawa, zarówno unijnych jak i polskich. Wg organu powołane wyżej przepisy wprowadzają bowiem obligatoryjne zasady, co do oznaczania składu wprowadzanych do obrotu pasz. Zgodnie z art. 54 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L. 165 z 30.4.2004 str. 1-141) w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze, a zatem z uwagi na stwierdzone naruszenia prawa Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. , zmuszony był nałożyć na A. Sp. z o. o. w N. nakazy wskazane w sentencji decyzji. Podano, że określenie, że wskazane w sentencji decyzji nakazy, co do podawania składu dotyczą pasz wyprodukowanych po 1 września 2011 r., wynika z faktu, że z tą datą zakończył się okres przejściowy dotyczący etykietowania pasz, wynikający z opisanych wcześniej przepisów. Od powyższej decyzji odwołała się A. Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie w całości ww. decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i podnosząc, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Spółka przedstawiła podsumowanie wyjaśniające sposób ustalania nazw surowców i zasad etykietowania w sposób zgodny z powołanymi przepisami unijnymi i Kodeksem Dobrych Praktyk Etykietowania opublikowanym na stronie internetowej komisji Unii Europejskiej, podkreślając, że "obrany sposób oznaczania składu miał za zadanie zaprezentowanie bardzo szczegółowych informacji na temat poszczególnych materiałów paszowych używanych do produkcji pasz". Zwróciła też uwagę, że Rozporządzenie 767/2009 ma bezpośrednie zastosowanie w państwach członkowskich, a skoro jego art. 24 ust.5 stanowi, że Korzystanie z katalogu jest dobrowolne, akty prawne państw członkowskich nie mogą zmieniać tej zasady. Polskie akty prawne nie mogą przeważać nad bezpośrednio stosowanymi rozporządzeniami unijnymi, a wg odwołującej się rozporządzenie Ministra Rolnictwa nakłada na producentów dodatkowe obowiązki, które nie są przewidziane ww. Rozporządzeniem. Wg odwołującej się spółki, powyższa sytuacja zdaje się być niezgodna z podstawową zasadą swobodnego przepływu towarów, o której mowa w art. 34 i 35 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] marca 2012 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 112, poz. 842) w związku z art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, art. 30 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045 z późn. zm.), załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie kategorii materiałów paszowych (Dz. U. z 2011 r., Nr 103 poz. 596), art. 16, art. 17 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002, str. 1), art. 10 ust. 2, art. 54 ust. 1, ust. 2 lit a, lit. h oraz ust. 3, ust. 5 Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L. 165 z 30.4.2004 str. 1-141), Rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. U. L 35/1 z 8.2.2005), art.4 ust. 2, art. 11, art. 12, art. 14, art. 15, art. 17, art. 19, załącznika II, załącznika IV, załącznika VII Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 767/2009, z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/W i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (Dz. U. L 229 z 1.9.2009, str. 1), zał. I Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w sprawie wykonania dyrektywy rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U. L 54 z 26.2.2011), art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w N. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewódzki Lekarz Weterynarii podniósł, że po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej decyzji stwierdził, że organ ten uczynił zadość przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, a decyzja została wydana prawidłowo. Uznał, że przedmiotem postępowania jest nieprzestrzeganie przez odwołującą się spółkę wymagań określonych w obowiązujących przepisach dotyczących etykietowania pasz wprowadzanych do obrotu i stwierdził, że obowiązujące przepisy ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045 z późn. zm.) wraz z aktami wykonawczymi oraz przepisy Wspólnoty Europejskiej, w tym m. in. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek stosowania pasz (...) określają szczegółowo warunki, jakie winny być spełnione przez przedsiębiorstwo działające na rynku pasz w celu wprowadzania na rynek i stosowania pasz, aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa paszy, a co za tym idzie - wysoki stopnień ochrony zdrowia publicznego, jak również zapewnić przekazanie odpowiednich informacji dla użytkowników i konsumentów. Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzona przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. kontrola w zakładzie A. Sp. z o. o. w N. , udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia 21 grudnia 2011r. wykazała niezgodności w zakresie etykietowania pasz, stwierdzając używanie na ich etykietach pod nagłówkiem "skład" pojęć typu "suszone mięso drobiowe", "suszone białko wołowe i wieprzowe", 'proszek jajeczny", które nie znajdują odzwierciedlenia zarówno w katalogu, o którym mowa w art. 24 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 767/2009, jak i w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie kategorii materiałów paszowych (Dz. U. z 2011 r., Nr 103 poz. 596) wdrażającego postanowienia dyrektywy Komisji 82/475/EWG z dnia 23 czerwca 1982 r. ustanawiającej kategorie składników, które mogą być stosowane do celów etykietowania mieszanek paszowych dla zwierząt domowych (Dz. Urz. WE L 213 z 21.07.1982, str. 27, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 5, str. 158, z późn. zm.). Wg organu, tezę tę również potwierdza fakt, że w trakcie kontroli dokonano sprawdzenia między innymi "Procedury przyjmowania oraz magazynowania surowców - wersja 3 index Ps-ZSZ-06" oraz analizy listy i towarzyszącej dokumentacji weterynaryjnej używanych do produkcji materiałów paszowych pochodzenia zwierzęcego, gdzie na liście stanowiącej załącznik nr PS-ZSZ-06/F-01 v. "wykaz surowców kat. III" do niniejszej procedury, jak również w dokumencie "Lista dostawców mączki zwierzęce", stwierdzono stosowanie przez stronę do produkcji karm dla zwierząt domowych wyłącznie następujących materiałów paszowych pochodzenia zwierzęcego: "skwarki wołowe, "skwarki wieprzowe, olej rybny, mączka drobiowa, mączka wieprzowa", a podniesiono, że mączka drobiowa, jak i mączka wieprzowa, są "przetworzonym białkiem zwierzęcym", które zgodnie z definicją zawartą, w załączniku l pkt 5 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. U. L 54/1 z 26.2.20lir.) oznaczają białko zwierzęce otrzymane całkowicie z materiału kategorii 3, poddane obróbce zgodnie z załącznikiem X rozdział II sekcja l (w tym mączkę z krwi i mączkę rybną) w celu uczynienia go zdatnym do bezpośredniego zastosowania jako materiał paszowy lub do jakichkolwiek innych zastosowań w paszach, w tym w karmie dla zwierząt domowych, bądź do wykorzystania w nawozach organicznych lub polepszaczach gleby; jednakże nie obejmuje ono produktów z krwi, mleka, produktów na bazie mleka, produktów pochodnych mleka, siary, produktów z siary, osadu z centryfug lub separatorów, żelatyny, hydrolizatów białkowych ani fosforanu diwapniowego, jaj i produktów jajecznych, w tym skorupek jaj, fosforanu triwapniowego ani kolagenu". Organ odwoławczy stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji i uznał za zasadne wydanie takiego rozstrzygnięcia. Wskazał jednocześnie, że wyżej wymieniona procedura spisana, wdrożona i stosowana w ramach systemu HACCP przez stronę, wymienia faktycznie używane do produkcji materiały paszowe pochodzenia zwierzęcego, co wyklucza umieszczanie na etykiecie nazw typu "suszone mięso drobiowe " w części dotyczącej składu paszy, przez co wprowadza konsumenta w błąd. Odnośnie stanowiska strony, iż zdecydowała się nie stosować nazw wymienionych w katalogu, o którym mowa w art. 24 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009, a stosowane nazwy nie wprowadzają konsumentów w błąd oraz co do pozostałych zarzutów odwołania, organ II instancji odwołał się jedynie do stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym w myśl art. 17 ust. 1 lit. e Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 767/2009 na etykiecie mieszanek paszowych należy podać m.in. wykaz materiałów paszowych, z których składa się pasza, opatrzony nagłówkiem "skład" i podający nazwę każdego materiału paszowego zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) w/w Rozporządzenia, gdzie nazwa jest stosowana zgodnie z art. 24 ust. 5. Artykuł ten z kolei daje delegację, zdaniem organu, do stosowania nazw materiałów paszowych zgodnych z katalogiem wprowadzonym Rozporządzeniem Komisji (UE) NR 575/2011 z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie katalogu materiałów paszowych (Dz. U. L159/25 z 17. 6. 2011r.). Zaznaczono, że jednak nazwa poszczególnego materiału paszowego wymienionego w powyższym katalogu może zostać przedstawiona na etykiecie jedynie, gdy zostaną wypełnione wszystkie postanowienia zawarte w nim zawarte, tj. musi być zgodna z opisem zawartym w "Katalogu", powstać zgodnie z procesem produkcyjnym, jeśli ów proces występuje w nazwie materiału paszowego, zgodnie ze słownikiem pojęć zamieszczonym w "Katalogu", zawierać w nazwie informacje uzupełniające wyłącznie wyszczególnione w "Katalogu" (jeśli dotyczy). Organ odwoławczy stwierdził, że stosowanie katalogu przez podmioty działające na rynku pasz jest dobrowolne, jednakże "używając w odwołaniu od decyzji nazw materiałów paszowych takich jak: "suszone białko zwierzęce...", które nie mają odzwierciedlenia, zarówno w oznakowaniu kopii etykiet dołączonych (...) do protokołu kontroli z dnia 21.12.2011 r. (...), jak również w katalogu materiałów paszowych wprowadzonych Rozporządzeniem Komisji (UE) NR 575/2011 – organ II instancji (na podstawie posiadanej dokumentacji) zauważył, że nazwy te zostały stworzone przez stronę na poczet postępowania procesowego." lub ust. 2 lit. c w przypadku mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności (dla zwierząt domowych) wskazanie szczególnej nazwy materiału paszowego może być zastąpione nazwą kategorii, do której należy dany materiał paszowy. ( str. [...] uzasadnienia) Organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację organu I instancji co do tego, że wprowadzona do obrotu karma dla zwierząt domowych została wadliwie oznakowana, tj. w sposób, który mógł wprowadzać w błąd nabywcę produktu, w szczególności co do (...) składu (...) oraz sposobu produkcji. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 30 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, oznakowanie materiałów paszowych i mieszanek paszowych nie może wprowadzać w błąd nabywcy, w szczególności co do ich tożsamości, w tym rodzaju, właściwości, pochodzenia, składu, ilości oraz sposobu produkcji (1), a zatem, zdaniem organu II instancji, nieuzasadnione jeśli również twierdzenie strony podnoszone w odwołaniu od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. , że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 maja 2011 r. "..nakłada na producentów dodatkowe, obowiązki, które nie są przewidziane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009..." co stwarza możliwość pojawienia się różnic w oznakowaniu i prezentacji pasz w różnych wersjach językowych prowadząc do utrudnień w swobodnym przepływie towarów. Podkreślono, że dla prawidłowego oznakowania mieszanek paszowych dla zwierząt domowych mającego na celu wyeliminowanie błędu po stronie konsumenta, Dyrektywa Nr 82/475/EWG wprowadziła zasadę, że etykiety mieszanek paszowych muszą zawierać odpowiednie informacje dla użytkowników tych produktów, natomiast kategoria może być wskazana jedynie w przypadku, gdy użyty składnik lub składniki są objęte definicją danej kategorii. Jednocześnie w przypadku, gdy na mocy art. 5c Dyrektywy 79/373/EWG wskazanie szczególnej nazwy materiału paszowego może zostać zastąpione nazwą kategorii, do którego materiał paszowy należy, na opakowaniu mogą być wskazane wyłącznie kategorie wskazane w załączniku. A zatem Dyrektywa ta określa m.in. sposób w jaki winny być oznakowane pasze. Ww. załącznik Dyrektywy wymienia w sposób enumeratywny kategorie materiałów paszowych. Natomiast w przypadku, gdy producent decyduje się umieścić na etykiecie nazwę w postaci konkretnego materiału paszowego, to zgodnie z art. 17 ust. 2 lit a) Rozporządzenia (WE) nr 767/2009 w wykazie materiałów paszowych, z których składa się pasza opatrzonego nagłówkiem "skład", podaje nazwę każdego materiału paszowego, zgodnie z katalogiem "nazwa i odsetek wagowy materiału paszowego", jeżeli ich obecność jest podkreślona na etykiecie za pomocą słów, ilustracji lub symboli graficznych". Podkreślono, że syntezą wywodu podjętego przez organ I i II instancji rozstrzygnięcia był artykuł 13 Rozporządzenia (WE) nr 767/2009, który stwierdza, że "Etykietowanie oraz prezentacja materiałów paszowych i mieszanek paszowych mogą wskazywać w szczególności na obecność lub brak w paszy danej substancji, na szczególne cechy lub proces żywieniowy albo na szczególną funkcję związaną z którymkolwiek z wymienionych aspektów, o ile spełnione są następujące warunki: a) oświadczenie jest obiektywne, możliwe do zweryfikowania przez właściwy organ i zrozumiałe dla użytkownika paszy; oraz b) osoba odpowiedzialna za etykietowanie dostarcza na wniosek właściwego organu uzasadnienie naukowe oświadczenia z wykorzystaniem publicznie dostępnych dowodów naukowych albo przy użyciu udokumentowanych badań przeprowadzonych przez przedsiębiorstwo. Z kolei, zgodnie z artykułem 11 ust. 1 lit c) Rozporządzenia (WE) nr 767/2009, etykietowanie i prezentacja pasz wprowadzają użytkownika w błąd m.in. w przypadku "przypisywania paszom skutków lub cech, których nie posiadają, lub przez sugerowanie, że posiadają specyficzne cechy, gdy w rzeczywistości cechy takie posiadają wszystkie podobne pasze." W ocenie organu odwoławczego powyższe nie zostało spełnione przez stronę odwołującą się. W związku z powyższym organ I instancji stwierdzając niezgodności z prawem paszowym, w tym przypadku dotyczące oznakowania karmy dla zwierząt domowych, podjął działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze, zgodnie z art. 54 ust 2 lit a i b Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Podkreślono, że artykuł 19 Rozporządzenia (WE) Nr 767/2009 nakłada dodatkowe wymogi dotyczące obowiązkowego etykietowania karmy dla zwierząt domowych. Zgodnie z nimi na etykiecie karmy dla zwierząt domowych należy podać bezpłatny numer telefonu lub inny właściwy sposób przekazywania informacji, aby umożliwić kupującym uzyskanie informacji wykraczających poza obowiązkowe dane szczegółowe dotyczące: a) dodatków paszowych zawartych w karmie dla zwierząt domowych; oraz b) materiałów paszowych dodanych, które są oznaczone poprzez kategorie zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. c). W opinii organu II instancji przepisy te stwarzają możliwość przekazania (np. na stronach internetowych producentów karm dla zwierząt domowych) najbardziej precyzyjnych, przejrzystych i zrozumiałych dla właścicieli zwierząt domowych (psów i kotów) informacji o składzie mieszanek paszowych. A zatem za pośrednictwem etykietowania przekazywane są informacje obowiązkowe oraz dobrowolne. Informacje obowiązkowe powinny łączyć ogólne wymogi dotyczące etykietowania z wymogami szczegółowymi odnoszącymi się odpowiednio do materiałów paszowych lub mieszanek paszowych, jak również z wymogami dodatkowymi w przypadku karm dla zwierząt domowych. Niezależnie od powyższego podniesiono, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Karmy dla Zwierząt Domowych (FEDIAF) przesłanego do Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w K. pismem z dnia 20.02.2012r., iż strona jest uprawniona do używania omawianych pojęć ("...."), albowiem odpowiada ono zasadom określonym w Przewodniku Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Karm dla Zwierząt Domowych (FEDIAF). Niezależnie od wywodów zawartych w niniejszym dokumencie wskazano, że Przewodnik ów nie stanowi źródła prawa i nawet jeśli określa znaczenie tego pojęcia, to strona nie może, bez powiązania z innymi przepisami powszechnie obowiązującymi, opierać się na takiej definicji. W skardze na powyższą decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2012 roku nr [...] A. sp. z o.o. ( A. , "Spółka") wniosła o: I. uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej etykietowania produkowanych pasz w zakresie składu, tj. w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. w punktach 1 i 3; II. uchylenie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z dnia 12 stycznia 2012 r. w części, a mianowicie: (a) w punkcie 1., w którym nakazano etykietować produkowane pasze w zakresie składu poprzez podawanie nazw materiałów paszowych zawartych w Katalogu, o którym mowa w art. 24 rozporządzenia 767/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE bądź poprzez podawanie kategorii grupujących kilka materiałów paszowych; oraz (b) w punkcie 3, w którym nakazano wprowadzać do obrotu pasze wyprodukowane po dniu 1 września 2011 r. z etykietami spełniającymi wymagania określone w pkt (a) powyżej, III. wstrzymanie wykonania decyzji w odniesieniu do wydanego nakazu wprowadzania do obrotu karmy wyprodukowanej po 1 września 2011 r., oznaczonej w sposób wskazany w decyzji, przez organ, ewentualnie przez Sąd; IV. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zarzucono decyzji naruszenie art. 17 ust. 1 lit. e) w zw. z art. 16 ust. 1 lit. a) i art. 24 ust. 5 i w zw. z art. 17 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 767/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywą Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie uznanie, że producent materiałów paszowych, który nie oznacza składu mieszanek paszowych za pomocą kategorii ustanowionych przez Komisję na mocy art. 17 ust. 4 ww. Rozporządzenia 767/2009, musi korzystać z nazw zawartych w Katalogu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ww. Rozporządzenia 767/2009, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że skład mieszanek paszowych może być oznaczony również za pomocą szczególnych nazw, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. c), a więc również za pomocą nazw stworzonych przez producenta; naruszenie art. 16 w zw. z art. 3 ust. 2 lit. h) rozporządzenia 767/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie wprost i w konsekwencji uznanie, że wymogi zawarte w tym przepisie (tj. konieczność oznaczania produktu nazwami zawartymi w Katalogu lub za pomocą kategorii materiałów paszowych) należy stosować zarówno dla oznaczania materiałów, jak i mieszanek paszowych, podczas, gdy przepis ten stosuje się wprost do znakowania materiałów paszowych, zaś jego zastosowanie do znakowania mieszanek paszowych jest jedynie odpowiednie na mocy odesłania zawartego w art. 17 ust. 1 lit. e) i delegacja do stosowania Katalogu nie oznacza, że jeśli producent nie zdecyduje się na oznaczanie składu za pomocą kategorii, musi korzystać z nazw wymienionych w Katalogu; naruszenie art. 24 ust. 5 zd. 1 rozporządzenia 767/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że stosowanie Katalogu jest obowiązkowe w sytuacji niestosowania przez producenta kategorii materiałów paszowych; naruszenie art. 7 kpa poprzez odmowę uwzględnienia słusznego interesu strony, co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, wskazał na nieprawidłowy sposób dobierania nazw materiałów wchodzących w skład mieszanek paszowych przez spółkę (w skrócie [...]) tj. w sposób niezgodny, w opinii organów, ze wskazanymi powyżej aktami prawnymi. Wprawdzie organy prawidłowo wskazały powyższe przepisy jako wprowadzające zasady etykietowania mieszanek paszowych ale dokonały jednak ich nieprawidłowej interpretacji ponieważ przyjęły, że z ww. przepisów wynika bowiem, że oznaczenie składu mieszanek paszowych może być dokonane wyłącznie poprzez wybór jednej z dwóch metod: albo przez zastosowanie nazw wymienionych w Katalogu albo zastosowanie nazw kategorii. Organy błędnie zakładają zatem, że zawarta w art. 16 ust. 1 lit a) delegacja do stosowania Katalogu oznacza, że jeśli producent nie zdecyduje się na oznaczanie składu za pomocą kategorii, musi korzystać z nazw wymienionych w Katalogu. Skarżąca spółka podniosła, że stanowisko organu jest nieprawidłowe - żaden z przepisów regulujących etykietowanie mieszanek paszowych nie wprowadza obowiązku stosowania Katalogu bądź kategorii materiałów paszowych. Ustawodawca unijny dopuszcza trzeci sposób oznakowania składu mieszanek paszowych - producent może bowiem zdecydować także o przedstawieniu listy materiałów paszowych za pomocą szczególnych nazw danych materiałów, niezawartych w Katalogu ani w żadnym innym akcie. Mogą to być więc nazwy stworzone przez dany podmiot na jego potrzeby i takie właśnie rozwiązanie stosuje [...]. Strona skarżąca podniosła, że zastosowana przez organ interpretacja art. 17 ust. 1 lit. e) oraz przepisów, do których odsyła art. 17 ust. 1 lit. e) prowadzi do takich skutków, jakie powstałyby przy zastosowaniu art. 16 ust. 1 lit. b), który to przepis nie ma zastosowania do mieszanek paszowych, a tylko do materiałów paszowych. Z art. 17 nie wynika natomiast, że mieszanki paszowe - tj. produkty wytwarzane przez spółkę - należy oznaczać za pomocą zasad określonych art. 16 (poza wyraźnym odniesieniem do art. 16 ust. 1 pkt (a). Jednak pomimo tego, że skarżona decyzja nie podaje jako podstawy jej wydania art. 16 Rozporządzenia 767/2009, to w swojej istocie organ nakazał stosować zasady określone w art. 16 ust. 1 (b), który to przepis wyraźnie wskazuje - w odróżnieniu od art. 17 - że materiały paszowe należy oznaczać albo poprzez użycie nazw z katalogu, o którym mowa w art. 24 albo poprzez użycie nazw kategorii. Organ więc zatarł różnice między zasadami znakowania określonymi dla materiałów paszowych (art. 16) oraz dla mieszanek paszowych (art. 17). Reasumując skarżąca podniosła, że zasady etykietowania mieszanek paszowych zostały określone wyłącznie w art. 15 oraz art. 17, przy równoczesnym odwołaniu jedynie do art. 16 ust. 1 (a) stosowanego odpowiednio, a z przepisów Rozporządzenia 767/2009 nie wynika ani obowiązek stosowania nazw z Katalogu, ani obowiązek zastępowania nazw materiałów paszowych kategoriami. Zgodnie ze wskazanymi powyżej przepisami, spółka ma prawo oznaczać skład mieszanek paszowych w jeden z trzech następujących sposobów: a) poprzez zastosowanie nazw zawartych w Katalogu pod warunkiem, że materiał paszowy odpowiada właściwościom z Katalogu; b) poprzez zastąpienie nazw pojedynczych materiałów paszowych nazwami kategorii wskazanymi w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa; c) poprzez niestosowanie nazw zawartych w Katalogu, ani nazw kategorii, ale zastąpienie ich nazwami stworzonymi przez siebie ("szczególnymi nazwami", o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. c) Rozporządzenia 767/2009). Możliwość wyboru sposobu etykietowania, o którym mowa w punkcie c) powyżej wynika wyraźnie z brzmienia art. 24 ust. 5 - przepis ten wskazuje bowiem, że stosowanie Katalogu jest dobrowolne oraz art. 17 ust. 2 lit. c) wskazujący na możliwość, a nie obowiązek stosowania nazw kategorii. Co więcej, art. 17 ust. 2 lit. c) stanowi, że nazwa kategorii może zastąpić "wskazanie szczególnej nazwy materiału paszowego", a nie tylko nazwy zawartej w Katalogu. Ustawodawca europejski dopuszcza więc expressis verbis stosowanie nazw innych niż te zawarte w wymienionych powyżej aktach prawnych. Ponadto argument, że ustawodawca nie ogranicza dopuszczalnych sposobów etykietowania wyłącznie do wyboru pomiędzy Katalogiem a kategoriami, potwierdza także fakt, że powszechną praktyką na rynku jest oznaczanie składu mieszanek paszowych za pomocą nazw materiałów paszowych zamieszczonych w rejestrze materiałów paszowych, o którym mowa w art. 24 ust. 6 Rozporządzenia 767/2009. Skarżąca podniosła także, że powodem wprowadzenia przez prawodawcę europejskiego dwóch odrębnych reżimów dla znakowania materiałów paszowych oraz mieszanek paszowych (przy czym jedynie materiały paszowe mogą być etykietowane tylko za pomocą oznaczeń kategorii lub nazw zawartych w Katalogu) jest fakt, iż producenci mieszanek paszowych, jako specjaliści w dziedzinie produkcji paszy dla zwierząt domowych, dysponują profesjonalnym doświadczeniem i zaawansowaną wiedzą specjalistyczną pozwalającą na wybór bardziej adekwatnych i szczegółowych nazw składników produktu, której to wiedzy nie zawsze można oczekiwać od producentów materiałów paszowych. Ponadto, mieszanka paszowa jest produktem bardziej zaawansowanym i specjalistycznym w porównaniu do materiału paszowego a więc uzasadnione jest przyznanie producentowi możliwości bardziej szczegółowego oznaczania składników takiego produktu. Spółka zwróciła uwagę, że wybrany przez nią sposób oznaczania składników pasz nie miał na celu wprowadzenia konsumentów w błąd i nie wywołuje takiego skutku. Karmy [...] są produktami specjalistycznymi, dlatego celem spółki było zawsze jak najdokładniejsze informowanie konsumentów o ich właściwościach. Obrany sposób oznaczania składu jest nie tylko w pełni zgodny z przepisami, ale ma za zadanie zaprezentowanie bardzo szczegółowych informacji na temat poszczególnych materiałów paszowych używanych do produkcji pasz. Co więcej, w opinii spółki, tak szczegółowe przedstawienie składu produktów nie skutkowało wprowadzeniem konsumentów w błąd gdyż opis składników produktów stosowany przez spółkę jest bardziej szczegółowy od opisu zawartego w Katalogu, jak również od opisu kategorii zawartego w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa. Spółka podniosła też, że nazwy kategorii są jeszcze bardziej ogólne niż nazwy wymienione w Katalogu, a szczegółowy opis stosowany przez [...] jest w jej opinii niezwykle istotny z uwagi na fakt, że produkty [...] podawane są często zwierzętom chorym bądź wymagającym szczególnego żywienia. Dzięki tak sformułowanej informacji konsumenci, a przede wszystkim lekarze weterynarii, są w stanie należycie ocenić, czy dana karma jest odpowiednia dla zwierzęcia. Co więcej, faktem jest, że podobne wątpliwości dotyczące dopuszczalnych sposobów etykietowania nie występują na innych rynkach europejskich, na których obecne są produkty Grupy [...]. Nałożenie na spółkę w odniesieniu do rynku polskiego wymogów różniących się od standardów stosowanych na innych rynkach skutkować będzie niespójnością informacji przedstawionych na opakowaniu (tj. informacje przedstawione w języku polskim będą inne niż dane przedstawione w pozostałych językach). Wreszcie producenci z innych krajów Unii Europejskiej będą stosowali i tak inne zasady niż te, których stosowania domaga się organ. Zdaniem skarżącej, argumentacja przedstawiona w skardze znajduje odzwierciedlenie w oficjalnych stanowiskach organizacji branżowych oraz kodeksach dobrych praktyk przyjętych przez podmioty działające na rynku pasz. Ponadto zdaniem spółki, art. 30 ustawy o paszach nie może być źródłem obowiązkowego znakowania mieszanek paszowych kategoriami, który to obowiązek, jak przyjął organ, może być jedynie wyłączony w sytuacji zastosowania przez producenta mieszanek paszowych nazw pochodzących z Katalogu. Spółka wskazała, że literalnie interpretowany art. 30 ustawy o paszach byłby wprost sprzeczny z art. 17 ust. 1 lit e) oraz art. 17 ust. 2 lit. c) Rozporządzenia 767/2009, które wskazują kategorie materiałów paszowych jedynie jako jeden ze sposobów etykietowania mieszanek paszowych, nie wprowadzają natomiast w żadnym miejscu obowiązku ich stosowania w odniesieniu do mieszanek paszowych. Przepisy Rozporządzenia 767/2009, które znajdują bezpośrednie zastosowanie do znakowania mieszanek paszowych są przepisami późniejszymi w stosunku do art. 30 ustawy o paszach i choćby z tego powodu, wspomniany art. 30 ust. 1 ustawy o paszach nie może być źródłem obowiązku po stronie producentów mieszanek paszowych, w zakresie, w jakim jest niezgodny z przepisami Rozporządzenia. Artykuł 30 może być stosowany wyłącznie o tyle, o ile jego ustęp 2 zawiera delegację ustawową do wydania Rozporządzenia Ministra Rolnictwa. Ponadto, spółka wskazała, że zastosowanie art. 30 ust. 1 ustawy o paszach, czy to interpretowanego literalnie, czy to interpretowanego w sposób przyjęty przez organ, naruszałoby zasadę pierwszeństwa prawa europejskiego, w zakresie, w jakim przepis prawa krajowego (art. 30 ustawy o paszach), sprzeczny z regulacją art. 17 ust. 2 lit c oraz art. 24 ust. 5 bezpośrednio obowiązującego i bezpośrednio stosowanego Rozporządzenia 767/2009, został zastosowany przez Lekarza Weterynarii jako podstawa wydania decyzji z dnia [...] marca 2012 r. w taki sposób, że organ administracji pozostawił przedsiębiorcy wybór zawężony jedynie do stosowania kategorii wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa lub alternatywnie katalogu wskazanego w załączniku do Rozporządzenia 767/2009. Podniesiono, że bezpośrednie obowiązywanie prawa Unii oznacza, że jego normy od dnia wejścia w życie stają się automatycznie częścią porządku prawnego w państwach członkowskich obok norm prawa krajowego, bez potrzeby ich inkorporacji (sprawa C-26/62 NV Algemene Transport - en Expeditie Onderneming van Gend & Loos przeciwko Nederlandse administratie der belastingen, ECR 1963, s. 1). W przypadku rozporządzeń europejskich zasadą jest, iż rozporządzenie nie wymaga wewnątrzpaństwowego aktu transformacji ani ogłoszenia zgodnego z przepisami prawa krajowego. Za istotę bezpośredniego stosowania rozporządzeń unijnych uważa się więc to, że podstawą prawną załatwienia (rozstrzygnięcia) sprawy zawisłej przed organem (sądem, organem administracji publicznej) państwa członkowskiego jest przepis rozporządzenia UE, a nie przepis prawa krajowego. Stanowisko takie potwierdził także TS w sprawie C-106/77 Amministrazione delie Finanze dello Stato przeciwko Simmenthal SpA.:,, zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego, relacja pomiędzy postanowieniami Traktatu oraz bezpośrednio stosowanymi przepisami wydawanymi przez instytucje z jednej strony, a prawem krajowym państw członkowskich z drugiej jest taka, że z dniem wejścia w życie tych postanowień i przepisów nie tylko automatycznie nie stosuje się sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego, ale także - w stopniu, w jakim tworzą one integralną część porządku prawnego obowiązującego na terytorium każdego państwa członkowskiego - wyklucza się możliwość przyjęcia przez ustawodawcę krajowego przepisów, które byłyby sprzeczne z prawem wspólnotowym". Ponadto, spółka wskazała, że rozporządzenie, które ze swej istoty jest stosowane bezpośrednio oraz bezpośrednio obowiązuje w wewnętrznym porządku prawnym państwa członkowskiego, z zasady wywołuje także skutek bezpośredni (K. Płeszka, Hierarchia w systemie prawa, Kraków 1988, s. 29-31). Takie podejście zostało utrwalone także w judykaturze TS, który, odwołując się do brzmienia art. 288 TFUE (dawny art. 189 TWE), podkreślił, że "z powodu swojego charakteru oraz swojej funkcji w systemie źródeł prawa Wspólnoty rozporządzenia wspólnotowe wywołują skutek bezpośredni i są przez to zdolne do tworzenia indywidualnych praw, które muszą być chronione przez sądy krajowe. Skutkiem rozporządzenia wspólnotowego, jak postanowiono w art. 189 TWE, [obecnie art. 288 TFUE - przypis własny], jest zatem zapobieganie przyjmowaniu jakiegokolwiek środka legislacyjnego, nawet jeśli jest on przyjmowany później, który jest niezgodny z jego postanowieniami" (sprawa C-43/71, Politi s.a.s. przeciwko Ministero delle Finanze della Repubblica Italiana, ECR 1971, s. 1039; sprawa C-93/71, Orsolina Leonesio przeciwko Ministero del'Agricoltura e Foreste della Repubblica Italiana, ECR 1972, s. 287). W podobny sposób TS uznał, iż "rozporządzenie, ze względu na jego szczególny charakter oraz miejsce w systemie źródeł prawa wspólnotowego, jest bezpośrednio skuteczne ze skutkiem natychmiastowym i przyznaje podmiotom indywidualnym prawa, które sądy krajowe mają obowiązek chronić" (sprawa C-34/73, Fratelli Variola S.p.A. przeciwko Administration des finances italienne, ECR 1973, s. 981, sprawa C-65/75, Riccardo Tasca, ECR 1976, s. 291). W związku z powyższym, skarżąca spółka wskazała, że oparcie rozstrzygnięcia decyzji na art. 30 ustawy o paszach oraz art. 17 ust. 2 lit c Rozporządzenia 767/2009 w taki sposób, że organ administracji pozostawił przedsiębiorcy wybór zawężony jedynie do stosowania kategorii wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa lub alternatywnie katalogu wskazanego w załączniku do Rozporządzenia 767/2009, stanowiło naruszenie zasady pierwszeństwa oraz bezpośredniej skuteczności prawa europejskiego i powinno skutkować uchyleniem decyzji. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie widząc podstaw do jej zmiany z powodu argumentacji zawartej w treści skargi. Stwierdził, że ponieważ zarzuty zawarte w skardze są powtórzeniem zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, do których Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K. ustosunkował się w obszernym uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] dlatego też po raz kolejny stwierdził, iż są one niezasadne i całkowicie chybione, a dokonana przez pełnomocników skarżącej swobodna i mylna interpretacja przepisów prawa, w żadnym wypadku nie może powodować uchylenia prawidłowej i wydanej zgodnie z przepisami prawa decyzji. Organ nie podzielił stanowiska strony skarżącej w sprawie dopuszczonych sposobów oznaczania składu mieszanek paszowych, stwierdzając, że są następujące możliwości oznaczania składu mieszanek paszowych a) poprzez zastosowanie nazw zawartych w Katalogu pod warunkiem, że materiał paszowy odpowiada właściwościom Katalogu, b) poprzez zastąpienie nazw pojedynczych materiałów paszowych nazwami kategorii wskazanymi w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa. c) poprzez wskazanie "szczególnej nazwy" materiału paszowego (nazwy stworzonej przez producenta) pod warunkiem dokonania stosownej notyfikacji tego materiału w Europejskim Rejestrze Materiałów Paszowych Organ stwierdził, że zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. c w przypadku mieszanek paszowych oznaczonych dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności wskazanie szczególnej nazwy "materiału paszowego może być zastąpione nazwą kategorii, do jakiej należy dany materiał paszowy", a art. 24 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 767/2009 odnosi się do wspólnotowego katalogu materiałów paszowych, który stanowi narzędzie usprawniające etykietowanie materiałów paszowych i mieszanek paszowych. Organ podkreślił jednak, że skarżący używając w części etykiet mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności, dotyczącej wykazy materiałów paszowych opatrzonej nagłówkiem "skład" szczególnych nazw materiałów paszowych" czyli nazw własnych typu "suszone mięso drobiowe ..." naruszył zapisy art. 24 ust. 6 ww. Rozporządzenia, który mówi, że osoba po raz pierwszy wprowadzająca na rynek materiał paszowy nie wymieniony w katalogu natychmiast powiadamia o tym przedstawicieli europejskich sektorów przedsiębiorstw paszowych (o których mowa w art. 26 ust. 1) i dokonuje wpisu nowego materiału paszowego do Europejskiego Rejestru Materiałów Paszowych dostępnego na stronie internetowej. W związku z powyższym organ uznał, że dopiero po powiadomieniu przedstawicieli przedsiębiorstw paszowych i dokonaniu wpisu szczególnych nazw materiałów paszowych do ww. rejestru mogą one być stosowane w żywieniu zwierząt, a strona skarżąca tego obowiązku nie dopełniła. Organ podniósł, że zgodnie z art. 26 Rozporządzenia 767/2009 projekty zmian w katalogu wspólnotowym oraz projekty kodeksów, jak również wszelkie projekty zmian do nich zostają opracowane i zmienione przez wszystkich przedstawicieli europejskich sektorów przedsiębiorstw paszowych (w tym również FEDIAF): a) w konsultacji z innymi zainteresowanymi stronami, takimi jak użytkownicy pasz, b) we współpracy z właściwymi organami państw członkowskich oraz, w stosownych przypadkach, z Urzędem c) przy uwzględnieniu odpowiednich doświadczeń wynikających z opinii wydanych przez Urząd oraz rozwoju wiedzy naukowej i technicznej, Katalog zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria L. odpowiedni tytuł, a odniesienia do kodeksów publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C. Wskazano też, że zgodnie z art. 24 ust. 5 rozporządzenia 767/2009 stosowanie katalogu przez podmioty działające na rynku pasz jest dobrowolne, jednak nazwa materiału paszowego wymienionego w katalogu może być stosowana jedynie, gdy wypełnione zostaną kumulatywnie wszystkie odpowiednie postanowienia zawarte w tym katalogu. Podsumowując wskazano, że skarżąca nie dokonując notyfikacji do Europejskiego Rejestru Materiałów Paszowych nie dopełniła obowiązku zawartego art. 24 ust. 6 wyżej cytowanego rozporządzenia, a zatem pozbawiła się możliwości zastosowania "nazw szczególnych materiałów paszowych" tj. nazw własnych, a zatem związku z art. 17 ust. 2 lit. c rozporządzenia 767/2009 wskazanie "szczególnej nazwy materiału paszowego" nie może być zastąpione nazwą kategorii, do której należy dany materiał paszowy. Wg organu, w poleceniu zawartym w zaskarżonej decyzji: "Etykietować produkowane pasze w ten sposób by w części etykiety pasz dotyczącej wykazu materiałów paszowych opatrzonej nagłówkiem "skład" wymienić skład każdego materiału paszowego zgodnie z: a) katalogiem materiałów paszowych lub, b) kategorią grupującą kilka materiałów paszowych charakteryzujących się tym samym źródłem pochodzenia" ze względu na użycie słowa "lub" nie nałożono obowiązku obligatoryjnego stosowania do etykietowania pasz nazw zawartych w Katalogu czy też kategorii grupujących kilka materiałów paszowych, co stwarza dobrowolność co do wyboru znakowania za pomocą nazw zawartych w Katalogu. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, w piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2012 r., skarżąca spółka podniosła, że z treści odpowiedzi na skargę wynika, że pomimo że organ wskazał, że w całości podtrzymuje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji, w istocie zmienił dotychczasowe stanowisko w sprawie przyznając, że producent mieszanki paszowej może używać również nazw własnych dla oznaczenia materiałów paszowych wchodzących w skład mieszanki paszowej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organów I i II instancji, w postępowaniu administracyjnym organy stały na stanowisku, że producent materiałów paszowych ma możliwość oznaczania składu mieszanek paszowych jedynie za pomocą nazw zawartych w Katalogu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 Rozporządzenia 767/2009 lub za pomocą nazw kategorii ustanowionych przez Komisję na mocy art. 17 ust. 4 ww. Rozporządzenia 767/2009, nakazując, na mocy zaskarżonej decyzji, bezwzględnie etykietować pasze zgodnie z Katalogiem też za pomocą kategorii. Tymczasem w odpowiedzi na skargę organ II instancji jednoznacznie uznał, że możliwe jest również stosowanie nazwy własnej materiału paszowego, którą to możliwość podnosił skarżący od początku postępowania administracyjnego. Stanowisko jednak organu II instancji wskazujące, że oznaczanie materiału paszowego nazwą własną jest możliwe pod warunkiem dokonania stosownej notyfikacji tego materiału w Europejskim Rejestrze Materiałów Paszowych jest błędne w zakresie, w jakim uzależnia możliwość stosowania nazw własnych materiałów paszowych od wcześniejszej rejestracji nazwy w ww. Rejestrze. Warunek wcześniejszej rejestracji nazwy własnej materiału paszowego nie wynika z jakiegokolwiek przepisu prawa. Organ wywiódł ww. warunek używania nazw własnych producenta mieszanki paszowej z art. 24 ust. 6 Rozporządzenia 767/2009. Zdaniem skarżącej spółki, tym samym organ usiłuje obecnie, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, zmienić podstawę prawną wydanego przez siebie rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne i stanowi dodatkową podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji (niezależnie od dotychczasowej argumentacji skarżącego). Ponadto spółka uznała, że argumentacja organu jest po prostu błędna - obowiązek notyfikacyjny, o którym mowa w art. 24 ust. 6 Rozporządzenia 767/2009 dotyczy wyłącznie materiałów paszowych niewymienionych w Katalogu (nie zaś materiałów paszowych wymienionych w Katalogu pod inną nazwą). Obowiązek notyfikacyjny dotyczy więc nowych materiałów paszowych, nie zaś nowych nazw materiałów paszowych i nie odnosi się bezpośrednio do sposobu etykietowania pasz. Tym samym obowiązek ten nie dotyczy skarżącego, bowiem wszystkie materiały paszowe, których nazwy kwestionowane są przez organ, są wymienione w Katalogu pod inną nazwą, co uszło uwadze organu. Nadto, zdaniem skarżącej, uwadze organu uszło również i to, że materiały paszowe używane przez skarżącego zostały wprowadzone do obrotu nie przez skarżącego, ale przez podmiot, od którego skarżący te produkty nabył. Stanowisko skarżącego potwierdza również opinia przedstawiciela Komisji Europejskiej ds. Żywienia Zwierząt przedstawiona w e-mailu z dnia 9 lipca 2012 r., w której to jednoznacznie stwierdzono, że Rejestr Materiałów Paszowych pozostaje bez wpływu na nazwy materiałów paszowych używane na etykietach mieszanek paszowych. Po drugie, z ostrożności, skarżąca wskazała, że nawet gdyby uznać, że miała obowiązek zarejestrowania nazw własnych materiałów paszowych w Europejskim Rejestrze Materiałów Paszowych (pomimo że materiały paszowe są wymienione w Katalogu pod inną nazwą), nie sposób jest podzielić argumentacji organu, że brak wcześniejszej rejestracji skutkuje sankcją w postaci zakazu etykietowania produktów z użyciem nazw własnych, a nie np. nakazu dokonania stosownej notyfikacji. Taka sankcja nie wynika z jakiegokolwiek przepisu prawa, a jedynym przepisem, który odnosi się do rejestru materiałów paszowych jest art. 24 ust. 6 Rozporządzenia 767/2009. Tymczasem, zdaniem organu, zaniechanie dokonania powiadomienia przedstawicieli europejskich sektorów przedsiębiorstw paszowych miałoby pozbawić producenta prawa używania własnej nazwy materiału paszowego niejako na zawsze. Do tego w istocie, wg skarżącej, zmierza bowiem argumentacja organu, iż skarżący sam "pozbawił się" prawa do używania nazw własnych materiałów paszowych, gdyż nie dokonał obowiązku rejestracyjnego. Również z treści decyzji nie wynika, aby skarżący mógł, po dokonaniu stosownej notyfikacji, etykietować produkowane pasze używając nazw własnych. Dlatego zdaniem spółki, przepis art. 24 ust. 6 Rozporządzenia 767/2009 nie określa obowiązków producentów w zakresie etykietowania, a jedynie obowiązki w zakresie informowania przedstawicieli europejskich sektorów przedsiębiorstw paszowych. Dlatego wywody organu o skutkach rzekomego zaniechania obowiązku rejestracji uznano za dowolny i nie poparty żadnymi przepisami. Podkreślono ponadto, że w toku postępowania administracyjnego organ nie badał, czy skarżący dokonał notyfikacji kwestionowanych nazw w ww. Rejestrze. Skarżący zaznaczył, że wykładnia przepisów prezentowana przez organ administracyjny sprzeczna jest z literalnym brzmieniem przepisów, a nadto jest sprzeczna z ratio legis analizowanych regulacji. Na rozprawie pełnomocnicy A. Sp. z o. o. w N. podnieśli ponadto, że spółka dokonała zgaszenia nowych nazw materiałów paszowych, na dowód czego przedstawiła wyciąg z Rejestru – Katalogu Materiałów Paszowych (k[...]), podkreślając jego jedynie branżowy charakter. Pełnomocnik potwierdził fakt wpisu nazw stwierdzonych w trakcie kontroli do Rejestru i przedłożył wyciąg z niego (k.[...] akt sąd.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał skargę za zasadną, gdyż organy I i II instancji dokonały błędnej wykładni zastosowanych przepisów prawa, stanowiących powołaną wyżej prawną podstawę decyzji, tj. przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (Dz.U.UE.L.2009.229.1 z późn. zm.) w zakresie sposobu stosowania (oznaczania) nazw materiałów paszowych umieszczanych na etykietach (opakowaniach) mieszanek paszowych produkowanych przez skarżącą spółkę. Artykuł 16 ww. Rozporządzenia stanowi: Szczegółowe wymogi dotyczące obowiązkowego etykietowania materiałów paszowych 1. Oprócz wymogów przewidzianych w art. 15, etykietowanie materiałów paszowych obejmuje również: a) nazwę materiału paszowego; nazwa jest stosowana zgodnie z art. 24 ust. 5; oraz b) obowiązkową deklarację odpowiadającą właściwej kategorii określonej w wykazie w załączniku V; obowiązkowa deklaracja może być zastąpiona informacjami szczegółowymi określonymi we wspólnotowym katalogu, o którym mowa w art. 24, dla każdego materiału paszowego z danej kategorii. 2. ... Artykuł 17 Szczegółowe wymogi dotyczące obowiązkowego etykietowania mieszanek paszowych 1. Oprócz wymogów przewidzianych w art. 15, etykietowanie mieszanek paszowych obejmuje również, co następuje: a) gatunek lub kategorię zwierząt, dla których przeznaczona jest dana mieszanka paszowa; b) instrukcje prawidłowego stosowania, określające cel, do jakiego pasza jest przeznaczona; tam gdzie ma to zastosowanie wspomniane instrukcje są zgodne z załącznikiem II pkt 4; c) w przypadkach gdy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie, należy podać: – nazwisko lub nazwę firmy oraz adres producenta, lub – numer zatwierdzenia zakładu producenta, o którym mowa w art. 15 lit. c) lub numer identyfikacyjny zgodnie z art. 9, 23 lub 24 rozporządzenia (WE) nr 183/2005; w przypadku gdy taki numer nie jest dostępny, numer identyfikacyjny przypisany na wniosek producenta lub importującego podmiotu działającego na rynku pasz zgodnie z formatem określonym w rozdziale II załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 183/2005; d) wskazanie minimalnego okresu przechowywania zgodnie z następującymi wymogami: – "wykorzystać przed ...", a następnie data wskazująca określony dzień w przypadku pasz łatwo psujących się w wyniku procesów rozkładu, – "najlepiej wykorzystać przed ...", a następnie data wskazująca określony miesiąc w przypadku pozostałych pasz. W przypadku gdy data wytworzenia jest podana na etykiecie, data minimalnego okresu przechowywania może być określona również w następującej postaci: "... (okres wyrażony w dniach lub miesiącach) od daty wytworzenia"; e) wykaz materiałów paszowych, z których składa się pasza, opatrzony nagłówkiem "skład" i podający nazwę każdego materiału paszowego zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) oraz wyszczególniający wspomniane materiały paszowe w porządku malejącym ze względu na masę obliczoną na podstawie zawartości wilgoci w mieszance paszowej; przedmiotowy wykaz może obejmować odsetek wagowy; oraz f) obowiązkowe deklaracje przewidziane w rozdziale II załącznika VI lub VII, jeżeli stosowne. 2. W odniesieniu do wykazu przewidzianego w ust. 1 lit. e) zastosowanie mają następujące wymogi: a) nazwa i odsetek wagowy materiału paszowego są podane, jeżeli ich obecność jest podkreślona na etykiecie za pomocą słów, ilustracji lub symboli graficznych; b) w przypadku gdy odsetki wagowe materiałów paszowych dodanych do mieszanek paszowych dla zwierząt wykorzystywanych do produkcji żywności nie są podane na etykiecie, osoba odpowiedzialna za etykietowanie, bez uszczerbku dla dyrektywy 2004/48/WE, udostępnia kupującemu na wniosek informacje dotyczące danych o składzie ilościowym z odchyleniem +/- 15 % zawartości deklarowanych na etykiecie paszy; oraz c) w przypadku mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności, z wyjątkiem zwierząt futerkowych, wskazanie szczególnej nazwy materiału paszowego może być zastąpione nazwą kategorii, do której należy dany materiał paszowy. 3. W przypadku wszelkich pilnych sytuacji związanych ze zdrowiem ludzi i zwierząt lub ze środowiskiem oraz bez uszczerbku dla dyrektywy 2004/48/WE właściwy organ może dostarczyć kupującemu informacje, które posiada zgodnie z art. 5 ust. 2, pod warunkiem że po rozważeniu uzasadnionych odnośnych interesów producentów i kupujących uzna, że dostarczenie tych informacji jest uzasadnione. W stosownych przypadkach właściwy organ dostarcza takich informacji pod warunkiem podpisania przez kupującego klauzuli poufności. 4. Dla osiągnięcia celów ust. 2 lit. c) Komisja ustanawia wykaz kategorii materiałów paszowych, które mogą być określone zamiast poszczególnych materiałów paszowych w ramach etykietowania pasz dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności, z wyjątkiem zwierząt futerkowych. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 28 ust. 4. ROZDZIAŁ 5 WSPÓLNOTOWY KATALOG MATERIAŁÓW PASZOWYCH ORAZ WSPÓLNOTOWE KODEKSY DOBREJ PRAKTYKI ETYKIETOWANIA Artykuł 24 Wspólnotowy katalog materiałów paszowych 1. Jako narzędzie usprawniające etykietowanie materiałów paszowych i mieszanek paszowych, utworzony zostaje wspólnotowy katalog materiałów paszowych (zwany dalej "katalogiem"). Katalog ułatwia wymianę informacji na temat właściwości produktu oraz zawiera niewyczerpujący wykaz materiałów paszowych. W odniesieniu do każdego wyszczególnionego materiału paszowego katalog obejmuje przynajmniej następujące informacje szczegółowe: a) nazwę; b) numer identyfikacyjny; c) opis materiału paszowego, włącznie z informacjami dotyczącymi procesu wytwarzania, w stosownych przypadkach; d) dane szczegółowe zastępujące obowiązkową deklarację na potrzeby art. 16 ust. 1 lit. b); oraz e) glosariusz zawierający definicje różnych wymienionych procesów i wyrażeń technicznych. 2. Pierwszą wersję wspólnotowego katalogu przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 28 ust. 2, najpóźniej do dnia 21 marca 2010 r., a zawarte w nim wpisy składają się z tych wymienionych w części B załącznika do dyrektywy 96/25/WE oraz w kolumnach 2-4 załącznika do dyrektywy 82/471/EWG. Glosariuszem jest pkt IV części A załącznika do dyrektywy 96/25/WE. 3. Procedura określona w art. 26 jest stosowana w odniesieniu do zmian w katalogu. 4. Niniejszy artykuł stosuje się bez uszczerbku dla wymogów w zakresie bezpieczeństwa określonych w art. 4. 5. Stosowanie katalogu przez podmioty działające na rynku pasz jest dobrowolne. Jednak nazwa materiału paszowego wymienionego w katalogu może być stosowana jedynie, gdy wypełnione zostaną wszystkie odpowiednie postanowienia zawarte w katalogu. 6. Osoba po raz pierwszy wprowadzająca na rynek materiał paszowy niewymieniony w katalogu natychmiast powiadamia o tym przedstawicieli europejskich sektorów przedsiębiorstw paszowych, o których mowa w art. 26 ust. 1. Przedstawiciele europejskich sektorów przedsiębiorstw paszowych publikują rejestr tych powiadomień w Internecie i regularnie go aktualizują. Szczegółowe wymogi dotyczące obowiązkowego etykietowania mieszanek paszowych zawiera zatem art.17 Rozporządzenia 767/2009. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 17 ust. 1 lit. e), na opakowaniu mieszanki paszowej należy umieścić "wykaz materiałów paszowych, z których składa się pasza, opatrzony nagłówkiem "skład" i podający nazwę każdego materiału paszowego zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) (...)". Przepis artykuł 16 ust. 1 lit. a) zawiera natomiast delegację do art. 24 ust. 5, zgodnie z którym: "nazwa jest stosowana zgodnie z art. 24 ust. 5", a ten z kolei przepis stanowi, że stosowanie katalogu przez podmioty działające na rynku pasz jest dobrowolne, jednak nazwa materiału paszowego wymienionego w katalogu może być stosowana jedynie, gdy wypełnione zostaną wszystkie odpowiednie postanowienia zawarte w katalogu. Następnie art.17 ust. 2 stanowi, że w odniesieniu do wykazu przewidzianego w ust. 1 lit. e) zastosowanie mają następujące wymogi: a) nazwa i odsetek wagowy materiału paszowego są podane, jeżeli ich obecność jest podkreślona na etykiecie za pomocą słów, ilustracji lub symboli graficznych; b) w przypadku gdy odsetki wagowe materiałów paszowych dodanych do mieszanek paszowych dla zwierząt wykorzystywanych do produkcji żywności nie są podane na etykiecie, osoba odpowiedzialna za etykietowanie, bez uszczerbku dla dyrektywy 2004/48/WE, udostępnia kupującemu na wniosek informacje dotyczące danych o składzie ilościowym z odchyleniem +/- 15 % zawartości deklarowanych na etykiecie paszy; oraz c) w przypadku mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności, z wyjątkiem zwierząt futerkowych, wskazanie szczególnej nazwy materiału paszowego może być zastąpione nazwą kategorii, do której należy dany materiał paszowy. W ust. 4 art. 17 postanowiono, że dla osiągnięcia celów ust. 2 lit. c) Komisja ustanawia wykaz kategorii materiałów paszowych, które mogą być określone zamiast poszczególnych materiałów paszowych w ramach etykietowania pasz dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności, z wyjątkiem zwierząt futerkowych. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 28 ust. 4. Z treści przepisu art.17 wynika zatem, że wykaz (skład) materiału paszowego podawanego przy etykietowaniu mieszanek paszowych może być dokonane poprzez podanie : 1/ nazwy materiału paszowego z katalogu - na podstawie 17 ust. 1 lit. e) w związku z art. 16 ust. 1 lit. a) i art. 24 ust. 5; 2/ szczególnej nazwy materiału paszowego - na podstawie 17 ust. 1 lit. c); 3/ wykaz kategorii materiałów paszowych - na podstawie 17 ust. 4. Z treści cytowanych przepisów wynika także, że: 1/ stosowanie wspólnotowego katalogu materiałów paszowych (jako narzędzia usprawniającego etykietowanie materiałów paszowych i mieszanek paszowych, ułatwiającego wymianę informacji na temat właściwości produktu oraz zawierającego niewyczerpujący wykaz materiałów paszowych), jest nie tylko dobrowolne ale dopuszczalne jedynie wówczas, gdy wypełnione zostaną wszystkie odpowiednie postanowienia zawarte w katalogu do zastosowania nazwy materiału paszowego wymienionego w katalogu, 2/ przepisy nie stanowią żadnych formalnych wymogów do sformułowania "szczególnej nazwy materiału paszowego", z wyjątkiem obowiązku przestrzegania ogólnej zasady z art.11 tj. niewprowadzania klientów w błąd; 3/ wskazanie szczególnej nazwy materiału paszowego może być zastąpione nazwą kategorii, do której należy dany materiał paszowy, dlatego Komisja ustanowiła wykaz kategorii materiałów paszowych, które mogą być określone zamiast poszczególnych materiałów paszowych w ramach etykietowania pasz dla zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności, z wyjątkiem zwierząt futerkowych. Kategorie materiałów paszowych zostały ujęte w dyrektywie Komisji nr 82/475/EWG z dnia 23 czerwca 1982 r. ustanawiającej kategorie składników, które mogą być stosowane do celów etykietowania mieszanek paszowych dla zwierząt -Dyrektywa 82/475/EWG. Dyrektywa ta została implementowana do prawa polskiego poprzez przyjęcie Rozporządzenia Ministra Rolnictwa, wydanego na podstawie art. 30 ust.2 ustawy o paszach. Zgodnie z ust.1 tego przepisu oznakowania mieszanek paszowych przeznaczonych dla zwierząt domowych dokonuje się z uwzględnieniem kategorii grupujących kilka materiałów paszowych charakteryzujących się tym samym źródłem pochodzenia, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, z zgodnie z ust. 2 minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, kategorie grupujące materiały paszowe charakteryzujące się tym samym źródłem pochodzenia, mając na względzie zapewnienie ochrony interesów nabywców i obiektywnych kryteriów kontroli oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej. Podsumowując należy stwierdzić, że w obowiązującym stanie prawnym istnieje możliwość etykietowania mieszanek paszowych za pomocą Katalogu, którego używanie jest dobrowolne, za pomocą nazw własnych (nazw szczególnych) producenta oraz za pomocą kategorii. Te możliwości nie są uzależnione od spełnienia żadnych dodatkowych warunków, poza zasadami etykietowania wynikającymi z art. 11 i 15 Rozporządzenia 767/2009 tj. m.in. zakazu wprowadzania konsumentów w błąd. Z kolei zgodnie z art. 24 ust. 6 osoba po raz pierwszy wprowadzająca na rynek materiał paszowy niewymieniony w katalogu natychmiast powiadamia o tym przedstawicieli europejskich sektorów przedsiębiorstw paszowych, o których mowa w art. 26 ust. 1. Przedstawiciele europejskich sektorów przedsiębiorstw paszowych publikują rejestr tych powiadomień w Internecie i regularnie go aktualizują. Ponieważ pasze wytwarzane przez skarżącą spółkę zostały zakwalifikowane jako "mieszanki paszowe", które w art. 3 ust. 2 lit. h) Rozporządzenia 767/2009 definiuje się jako "mieszaninę złożoną z co najmniej dwóch materiałów paszowych, zawierającą dodatki paszowe lub ich niezawierającą przeznaczoną do doustnego karmienia zwierząt, w postaci mieszanek paszowych pełnoporcjowych lub uzupełniających", a wykładnia systemowa Rozporządzenia 767/2009 wskazuje, że ustawodawca wprowadził dwa odrębne reżimy dla znakowania materiałów paszowych oraz mieszanek paszowych, zgodzić się należy z wykładnią przepisów prawnych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, przedstawioną w skardze. Podsumowując, stwierdzić należy, iż ponieważ wobec zasady bezpośredniego stosowania rozporządzeń unijnych podstawą prawną rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy są przepisy rozporządzenia 767/2009, które dopuszczają trzy ww. sposoby etykietowania mieszanek paszowych, Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. oraz i Wojewódzki Lekarz Weterynarii naruszyli przepisy prawa materialnego - art. 17 ust. 1 lit. e) w zw. z art. 16 ust. 1 lit. a) i art. 24 ust. 5 i w zw. z art. 17 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 767/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywą Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE - w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w zakresie nałożenia na skarżącą spółkę obowiązków w zakresie etykietowania mieszanek paszowych. Podnieść ponadto należy, że organy administracji publicznej naruszyły, w powyższym zakresie, zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 6 i 8 kpa tj. zasadę praworządności poprzez błędne zastosowanie przepisów prawa, w tym przypadku przepisów prawa unijnego oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zasada zaufania obywateli do organów państwa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli( tak określił zasadę wynikającą z art. 8 kpa NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2006 r., II GSK 183/06, LEX nr 290139). Sąd podkreśla naruszenie ww. zasad, szczególnie ze względu na brak reakcji na stanowisko skarżącej, która jeszcze przed wydaniem decyzji I instancyjnej zwracała uwagę organu na odmienną wykładnię zastosowanych w sprawie przepisów prawych. Dodatkowo w postępowaniu odwoławczym spółka podniosła dodatkowe argumenty uzasadniające prawidłowość dokonanej przez nią wykładni tych przepisów, a mimo to organ II instancji ograniczył się jedynie do zaakceptowania stanowiska organu I instancji, zmieniając je dopiero w odpowiedzi na skargę (i to w sposób nie całkiem zrozumiały jeżeli chodzi o interpretację nałożonych obowiązków przy użyciu słowa "lub"). Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja administracyjna wydana przez organ administracji publicznej powinna mieć wskazaną i wyjaśnioną podstawę prawną, podczas gdy zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie zawiera określenia relacji między przepisami prawa unijnego a przepisami prawa polskiego podanymi w podstawie prawnej decyzji. W konsekwencji błędnej wykładni ww. przepisów Rozporządzenia organy nie wzięły w ogóle pod uwagę (przynajmniej nie pozwala na to materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych np. protokół przeprowadzonej w spółce kontroli z dnia 21.12. 2011 r. ), że istnieje możliwość oznaczania składu mieszanek paszowych przez producenta pasz również za pomocą szczególnych nazw, o których mowa w art. 17 ust. 2 lit. c), a więc również za pomocą nazw stworzonych przez tego producenta. Zauważenie takiej możliwości przez organ odwoławczy na etapie udzielenia odpowiedzi na skargę nie może sanować ani zaskarżonej decyzji, ani decyzji jej poprzedzającej (w zakresie obowiązku etykietowania mieszanek paszowych) zarówno ze względu na treść obu decyzji, jak i sam przebieg kontroli, w trakcie której nie uwzględniono takiej możliwości w tabelach zawartych w protokole kontroli (z zaznaczeniem "szczególnych nazw" producenta z ewentualnymi uwagami co do notyfikacji lub jej braku w rejestrze, co wg stanowiska zaprezentowanego na rozprawie wzięto rzekomo pod uwagę). Dlatego rozważania organu II instancji, dokonane w odpowiedzi na skargę, co do dopuszczalności używania nazwy własnej producenta uzależnionej wg organu od jej wcześniejszej rejestracji, nie mają żadnego znaczenia dla oceny kontrolowanych decyzji. Na marginesie jedynie zgodzić się trzeba ze skarżącą spółką, że przepis art. 24 ust. 6 Rozporządzenia 767/2009 określa obowiązki w zakresie informowania przedstawicieli europejskich sektorów przedsiębiorstw paszowych, a nie uzależnia możliwości etykietowania pasz od takiej notyfikacji, tym bardziej, że w toku postępowania administracyjnego organ nie badał, czy skarżący dokonał notyfikacji kwestionowanych nazw w ww. rejestrze ani tej okoliczności nie podnosił. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ma na celu zatem rozważenie całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę wyżej przedstawione stanowisko Sądu. Wobec stwierdzenia naruszenia ww. przepisów prawa materialnego, zasad postępowania administracyjnego, a przez organ odwoławczy – także art.138 § 2 kpa orzeczono jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt a) i c) ppsa. W punkcie II orzeczono na podstawie art.152 ppsa, a w przedmiocie kosztów – pkt III - orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz skarżącej spółki kwotę 457 złotych, na którą składają się: kwota uiszczonego wpisu (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (240 zł) ustalone stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09. 2002r. w sprawie opłat adwokackich oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 17 zł opłaty za pełnomocnictwo (Dz.U. Nr 163 poz.1348).