II SA/Kr 779/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2015 r. wniosku W. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że brak wstrzymania ww. decyzji spowoduje, że inwestor realizując na jej podstawie inwestycję niezgodną z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i niezapewniającą sąsiedniej zabudowie należnego dostępu do światła dziennego, spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Powołał się na wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 370/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ww. przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania do wniosku skarżącego należy stwierdzić, że skarżący powołał się wprawdzie na ustawową przesłankę wstrzymania wykonania decyzji, ale nie wskazał dlaczego realizacja inwestycji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Istotne jest to, że skarżący nie podał na czym, w jego ocenie, miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki (a nie jakiekolwiek trudności) wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, podczas gdy prawie zawsze wykonanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę prowadzi do realizacji inwestycji (powoduje skutek w postaci powstania czegoś nowego), a mimo to, ustawodawca nie uzależnił jej wykonania od prawomocnego rozstrzygnięcia skargi na tego typu decyzję, ale – od ostateczności decyzji. Jak zaś wyjaśniono wyżej, dla wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu (w tym także pozwolenia na budowę) nie wystarczy wskazanie, że będzie miał on pewne konsekwencje w postaci zmiany dotychczas istniejącego stanu. Na składającym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa bowiem obowiązek odpowiedniego uzasadnienia swojego wniosku tak, by sąd mógł ocenić, czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ppsa, tzn. czy w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wyjaśnić należy też, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jego wykonania. Zdaniem Sądu, skarżący, na którym spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wykazał, że takie podstawy zachodzą. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa.