II SA/Kr 784/10

PostanowienieWSA w Krakowie2010-10-29

Skład orzekający: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga wniesiona do sądu administracyjnego z pominięciem organu właściwego, który powinien ją przekazać, jest wniesiona w terminie, jeśli sąd administracyjny przekazał ją organowi właściwemu po upływie terminu do jej złożenia?
Ratio decidendi
Skarga wniesiona do sądu administracyjnego z pominięciem organu właściwego, który powinien ją przekazać, jest spóźniona, jeśli sąd administracyjny doręczy ją organowi właściwemu po upływie terminu do jej złożenia. Termin do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wynosi 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, a decydująca jest data wpływu skargi do organu właściwego.
Stan faktyczny
Skarżący A.S. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Iwanowice do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zamiast do właściwego organu. Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, na które organ odmówił uwzględnienia. Sąd administracyjny przekazał skargę do Rady Gminy Iwanowice po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia, liczonego od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
Rozstrzygnięcie
Skarga została odrzucona, a skarżącemu zwrócono kwotę 300 zł tytułem uiszczonego wpisu.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na uchwałę Rady Gminy Iwanowice z dnia 25 lutego 2010 r. Nr XXXIX/305/10 w przedmiocie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. skargę odrzucić, 2. zwrócić A.S. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. A.S. , reprezentowany przez radcę prawnego K.M. , wniósł w dniu 25 maja 2010 r. (data nadania) skargę na uchwałę Rady Gminy Iwanowice z dnia 25 lutego 2010 r., Nr XXXIX/305/10 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W dniu 28 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przekazał mylnie wniesioną skargę do organu właściwego – Rady Gminy Miasta Bochnia. Skarga powyższa została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia przedmiotową uchwałą, które wpłynęło do właściwego organu w dniu 23 marca 2010 r. W odpowiedzi na wezwanie Rada Gminy Iwanowice w dniu 22 kwietnia 2010 r. podjęła uchwałę Nr XLII/325/10 w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania, która została skarżącemu doręczona w dniu 26 kwietnia 2010 r., a jego pełnomocnikowi w dniu 27 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zażył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. oznacza, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska orzecznictwa i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżący dopełnił również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 (sygn. akt: II OPS 2/07) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały, do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270). Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. Z art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika termin trzydziestodniowy do wnoszenia skargi i ma on zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. O bezskuteczności wezwania natomiast można mówić zarówno wówczas, gdy właściwy organ nie uwzględni wezwania i to stanowisko przedstawi w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajmie stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieli odpowiedzi skarżącemu. W każdym z tych przypadków jednak będzie miał zastosowanie inny termin dla wniesienia skargi – bądź trzydziestodniowy, bądź też sześćdziesięciodniowy, zgodnie z powyższymi uwagami. Z akt sprawy wynika, że Rada Gminy Iwanowice udzieliła skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia, która została skarżącemu doręczona w dniu 26 kwietnia 2010 r., a jego pełnomocnikowi w dniu 27 kwietnia 2010 r. W związku z powyższym termin do złożenia skargi wynosił 30 dni i upływał w dniu 27 maja 2010 r. (czwartek) Jednakże należy wskazać, iż ustawodawca przewidział pośredni system składania skarg do sadu administracyjnego, a to za pośrednictwem organu, którego decyzja czy akt podlegają zaskarżeniu. W przedmiotowej sprawie skarżący (reprezentujący go pełnomocnik) nadał w Urzędzie Pocztowym w dniu 25 maja 2010 r. skargę, jednakże skierował ją do organu niewłaściwego tj. sądu administracyjnego. O zachowaniu zaś terminu do złożenia skargi decyduje data wpływu skargi do organu właściwego czyli Rady Gminy Iwanowice. Przyjmując nawet najkorzystniejszy dla skarżącego w tej sytuacji sposób liczenia terminu, choć w przepisach prawa nie przewidziany, czyli dzień przekazania przez sąd administracyjny skargi do organu właściwego, to nadal termin do złożenia skargi będzie przekroczony. Sąd ekspediował skargę bezzwłocznie tj. w dniu następnym po jej otrzymaniu czyli 28 maja 2010 r. (piątek), jednakże już po upływie terminu do jej złożenia. Z uwagi na powyższe zaistniały podstawy do odrzucenia skargi jako spóźnionej, zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.), który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), stanowiącego, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło