II SA/Kr 79/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz D. J. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 28 stycznia 2019 r. nr 159/6740.1/2019 działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowalnych dla inwestora Gminy Miejskiej Kraków – Zarząd Infrastruktury Sportowej w Krakowie na "budowę budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budowa budynku dydaktyczno-internatowego stanowiące dobudowę do budynku Zespołu Szkól Łączności wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan.-deszcz., c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektrycznymi, teletechnicznymi i technologią węzła cieplnego; wraz z zagospodarowaniem terenu w tym: komunikacja wewnętrzna (dojścia i drogi wewnętrzne), parking dla samochodów osobowych i autobusów, budowa boiska trawiastego z piłkochwytami, budowa masztu antenowego wys. 7,4m; wraz z budową dojścia pieszego na działce nr [...] (fragm.) obr. 10 Podgórze; wraz z instalacjami zewnętrznymi: oświetlenia terenu, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, elektroenergetycznymi, stacją transformatorową; wraz z przebudową istniejącego uzbrojenia: sieć cieplna, instalacji elektrycznych, instalacji kanalizacji ogólnospławnej, instalacji wodociągowej, przyłącza gazowego i telekomunikacyjnego; wraz z likwidacją istniejącego uzbrojenia terenu – przyłącza gazowego, kolidującego z inwestycją, na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] (fragm.) obr. 10 Podgórze, przy ul. Monte Cassino 31 w Krakowie". Od decyzji odwołał się D. J., który nie był stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2019 r. działając na podstawie art. 134 K.p.a. orzekł o niedopuszczalności odwołania. Postanowienie to zostało uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 636/19. W świetle powyższego wyroku obowiązkiem organu odwoławczego jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy skarżącemu przysługuje przymiot strony postępowania. Pozytywna ocena uprawnień podmiotowych jest warunkiem do zbadania czy odwołanie zostało wniesione w terminie wynikającym z ustawy. To z kolei warunkuje rozpoznanie sprawy co do istoty. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 22 kwietnia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł D. J.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 774/20 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że organ nie przeanalizował wszystkich przepisów, w oparciu o które status skarżącego jako strony powinien być rozważony. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 22 czerwca 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem przeprowadzenia postępowania odwoławczego jest uprzednie wydanie przez organ l instancji rozstrzygnięcia kończącego sprawę administracyjną oraz wniesienie przez stronę postępowania odwołania w terminie dwóch tygodni od doręczenia jej decyzji. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrokiem z 8 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 774/20, o przymiocie strony odwołującego. Zgodnie z wiążącymi orzeczeniem Sądu Wojewoda Małopolski ponownie rozpatruje omawianą sprawę. W niniejszej sprawie warto uwzględnić także inne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - wyrok z 10 lipca 2019 r., sygnatura akt II SA/Kr 635/19 -dotyczący sąsiedniej inwestycji dotyczącej budowy basenu 50 - metrowego z zapleczem na działkach nr [...] i [...] obr. 10 Podgórze. Projekt budowlany tej inwestycji został zatwierdzony decyzją nr z 30 stycznia 2019 r. Wojewoda Małopolski postanowieniem z 5 kwietnia 2019 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania D. J., z uwagi na niedochowanie terminu na wniesienie odwołania i brak przymiotu strony. Przywołanym wyrokiem z 10 lipca 2019 r., Sąd zajął jednoznaczne stanowisko w stosunku do terminu wniesienia odwołania przez D. J.. W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości teza, że skoro prawa do wniesienia odwołania może zrzec się wyłącznie strona, której odwołanie przysługuje, nie jest dopuszczalne, aby skutki tego oświadczenia wpływały na prawa procesowe stron, które takiego oświadczenia nie złożyły. Ponadto (...) termin do wniesienia odwołania dla strony pominiętej przez organ l instancji, jest powiązany z terminem doręczenia decyzji stronie uczestniczącej w postępowaniu. Tym bardziej zatem brak jest związku między zrzeczeniem się prawa do odwołania przez stronę lub strony uczestniczące w postępowaniu, a prawem do odwołania strony pominiętej. Skoro prawo do wniesienia odwołania przysługuje również stronie pominiętej (podmiotowi, który wykaże, że ma interes prawny w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a.), to tylko ona może tym prawem dysponować. Oświadczenia innych stron nie mogą skutkować pozbawieniem strony pominiętej podstawowego uprawnienia procesowego jakim jest prawo do złożenia odwołania od decyzji administracyjnej. Dodatkowo wskazać należy, że D. J. złożył odwołanie w terminie otwartym do jego wniesienia tj. nadał je na poczcie w dniu 13 lutego 2019 r. (k. 16 akt adm.), bo decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została odebrana przez strony w siedzibie organu w dniu jej wydania tj. w dniu 30 stycznia 2019 r., co oznacza, że skarżący zachował termin do wniesienia odwołania. Badając termin wniesienia odwołania w niniejszej sprawie, dotyczącej budowy budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budynku dydaktyczno-internatowego - zgodnie z zasadą przedstawioną w cytowanym wyroku - należy stwierdzić, że z adnotacji na egzemplarzu decyzji z 29 stycznia 2019 r. znajdującym się w aktach organu l instancji (k. 70), wynika, że została ona osobiście odebrana przez M. Ś. w dniu wydania decyzji 28 stycznia 2019 r. M. Ś. była pełnomocnikiem zarówno inwestora jak i Zespołu Szkół Łączności im. Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku -jedynych stron biorących udział w postępowaniu. Oznacza to że czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od badanej decyzji (art. 129 K.p.a.) mijał z dniem 11 lutego 2019 r. Zatem nadanie odwołania (datowanego na 13 lutego 2019 r.) przez D. J. [...] lutego 2019 r. (k. 16 akt sprawy Wojewody Małopolskiego) miało miejsce z uchybieniem ustawowego terminu. Uchybienie terminu na wniesienie odwołania odbiera mu moc wszczęcia postępowania odwoławczego zatem zobowiązuje organ odwoławczy po jego stwierdzeniu do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł D. J. zarzucając naruszenie: 1/ art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym błędne ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego w wyniku nie poinformowania mnie i innych stron o toczącym się postępowaniu administracyjnym wyłączeniu mnie będącego współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] w Krakowie, działki nr [...], obr. 10 Podgórze (nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, przy czym skomunikowanie terenu inwestycji przez drogę wewnętrzną od działki wynosi wyłącznie 0,75 m) i innych moich sąsiadów z udziału w postępowaniu administracyjnym dot. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; 2/ art. 109 § 1 K.p.a. brak doręczenia skarżącemu i innym stronom decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 stycznia 2019 r. wydanej w niniejszym postępowaniu; 3/ art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 144 k.c. poprzez błędną wykładnię, przejawiającą się błędnym wyznaczeniem przez organ I i II instancji kręgu stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, tj. brakiem uznania, że inwestycja budowlana będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego, skutkującą odmową nadania statusu strony; 4/ art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię przejawiającą się wydaniem dwóch osobnych decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielające pozwolenie na budowę dla jednego zamierzenia inwestycyjnego; 5/ § 3 ust. 56 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie powierzchni planowanych parkingów poprzez błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja nie spełnia wymogów rozporządzenia, czego konsekwencją było uznanie za niekonieczne wydanie decyzji środowiskowej; 6/ art. 144 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja nie będzie zakłócać korzystania z nieruchomości co do której przysługuje skarżącemu prawo współwłasności, podczas gdy odległość drogi wewnętrznej, przez którą ma odbywać się skomunikowanie planowanej inwestycji do działki skarżącego jest bardzo mała (skomunikowanie terenu inwestycji przez drogę wewnętrzną zlokalizowane jest w odległości 0,75 m od mojej działki). Okoliczność ta niewątpliwie niekorzystnie wpłynie na korzystanie z mojej działki przez uciążliwości związane z odbywającym się po tej drodze ruchem kołowym do - co wymaga podkreślenia - dosyć dużych obiektów sportowych także przez autobusy (zamierzenie obejmuje budowę parkingu na autobusy), 7/ art. 144 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja budowlana nie będzie zakłócać korzystania z nieruchomości co do której przysługuje skarżącemu prawo współwłasności, podczas gdy w ramach inwestycji budowlanej zostanie wybudowana m. in. ruchliwa droga dla autokarów (w bardzo bliskiej odległości od nieruchomości skarżącego- w punkcie najbliższym będzie to tylko niecały metr odległości); 8/ art. 144 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja budowlana nie będzie zakłócać korzystania z nieruchomości co do której przysługuje skarżącemu prawo współwłasności, podczas gdy inwestycja budowlana będzie ponadto emitować m. in. hałas, pary, gazy i zapachy związane z prowadzoną działalnością (wielkopowierzchniowy basen połączony z halą sportową i garażem na znaczną ilość miejsc postojowych). Do uzdatniania wody w basenie (który powinien być traktowany łącznie z budową hali sportowej) będzie wykorzystywany podchloryn sodu, korektor ph minus oraz koagulant. Szacunkowe miesięczne zużycie środków chemicznych do dezynfekcji wody basenowej będzie na poziomie: (i) Ph minus: 600 kg, (ii) koagulant; 300 kg, (iii) podchloryn sodu, który będzie produkowany na miejscu w systemie elektrolizy membranowej. Produkcja podchloryn sodu stanowi kolejne zagrożenie dla środowiska a zwłaszcza dla nieruchomości znajdujących się w okolicy inwestycji budowlanej w tym zwłaszcza nieruchomości skarżącego, jako znajdującej się w najbliższej odległości. Teren wokół inwestycji budowlanej w tym nieruchomość skarżącego, znajdują się na terenie zalewowym, co stanowi bezpośrednie ryzyko ingerencji w nieruchomość, w szczególności w sytuacji awarii przy produkcji podchlorynu sodu lub też podtopień czy powodzi w konsekwencji czego substancja ta przedostanie się do kanalizacji i wód powierzchniowych i gruntowych. Stanowi to ryzyko również dla życia okolicznych mieszkańców w tym skarżącego (ale też flory i fauny). W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli sądu w niniejszej sprawie poddana jest ocena legalności postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalność odwołania złożonego przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. W ocenie organu odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu tj. po upływie tzw. terminu otwartego. W ocenie sądu decyzja jest wadliwa. Zgodnie z dyspozycją art. 138 ust 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Przepis ten zakłada umorzenie postępowania odwoławczego w przypadku jego bezprzedmiotowości. Ogólnie, z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 K.p.a., tj. podmiot, przedmiot lub podstawa prawna, która umożliwia załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2019 r. II OSK 2968/17 organ odwoławczy wydaje decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. zarówno wtedy, gdy postępowanie przed organem pierwszej instancji było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jak i wtedy, gdy bezprzedmiotowość postępowania nastąpiła już po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji, np. w przypadku utraty mocy obowiązującej przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną jej wydania (w razie braku odmiennych przepisów przejściowych). Natomiast przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego. W zasadzie są to dwie sytuacje: skuteczne cofnięcie odwołania oraz stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nadto, organ odwoławczy umarza postępowanie odwoławcze, jeżeli w toku postępowania na skutek zmiany przepisów określających właściwość instancyjną organ ten przestał być właściwy do rozpoznania odwołania od zaskarżonej decyzji. Z kolei przepis art. 134 K.p.a. stanowi z kolei, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przywołany przepis nakłada na organ, do którego odwołanie zostało złożone, obowiązek ustalenia w postępowaniu wstępnym, tj. poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy, kwestię dopuszczalność odwołania oraz zachowania terminu do jego wniesienia. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminowi nie ma charakteru merytorycznego, lecz jest rozstrzygnięciem dotyczącym istotnej kwestii procesowej a mianowicie, że odwołanie nie może zostać rozpoznane z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych bądź dlatego, że odwołanie nie zostało wniesione ustawowym terminie. W ocenie sądu te dwa rozstrzygnięcia są niekonkurencyjne. Organ nie może dowolnie rozstrzygać kwestii o niedopuszczalności odwołania a tym bardziej o uchybieniu terminowi do złożenia odwołania, bądź to w postanowieniu wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. bądź to w decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Organ musi ocenić czy zachodzą przesłanki do wydania postanowienia w oparciu o regulację zawartą w art. 134 K.p.a. czy też decyzji o której mowa w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.. Przesłanki do ich wydania i forma procesowa są bowiem różne. I o ile czasami kwestia niedopuszczalności odwołania i umorzenia postępowania odwoławczego z przyczyn podmiotowych może być w pewnych sytuacjach dyskusyjna, (przyjmuje się bowiem, że niedopuszczalność odwołania z tej przyczyny, że składający odwołanie nie jest stroną toczącego się postępowania, może organ stwierdzić postanowieniem, w sytuacjach ewidentnych, w sytuacjach spornych właściwą formą jest zaś umorzenie postępowania odwoławczego) o tyle kwestia uchybienia terminowi do złożenia odwołania, zawsze jest stwierdzana postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. Jak mowa wyżej, umorzenie postępowania odwoławczego dotyczy bezprzedmiotowości wszczętego już postępowania odwoławczego. Postępowanie nie może zaś się rozpocząć, jeżeli strona nie zachowa terminu do złożenia odwołania. W niniejszej sprawie organ decyzją umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. powołując się na przesłankę uzasadniającą wydanie postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a. W ocenie sądu jest to zabieg niedopuszczalny. Jak mowa wyżej umorzenie postepowania odwoławczego jest możliwe po uruchomieniu postępowania w przedmiocie rozpoznania odwołani, w sytuacji kiedy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej a nie kiedy organ stwierdzi, że odwołujący uchybił terminowi do złożenia odwołania. Wskazać w tym miejscu należy także, iż kontrolowana decyzja została wydana po uchyleniu przez tut. Sąd wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2019 r. II SA/Kr 636/19 postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. W uchylonym postanowieniu, organ stwierdzał jednocześnie niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych (kwestionował odwołującemu status strony) jak i uchybienie terminowi do złożenia odwołania. Co do uchybienia terminowi do złożenia odwołani organ powoływał się na to, pełnomocnik inwestora i Zespołu Szkół Łączności (jedynych stron postępowania) zrzekł się prawa do złożenia odwołania i od tej daty liczył tzw. termin otwarty. Pogląd ten nie znalazł uznania w przywołanym wyżej orzeczeniu. W wyroku tym sąd stwierdził "Skoro prawo do wniesienia odwołania przysługuje również stronie pominiętej (podmiotowi, który wykaże, że ma interes prawny w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a.), tylko ona może tym prawem dysponować. Oświadczenia drugiej strony nie mogą skutkować pozbawieniem strony pominiętej podstawowego uprawnienia procesowego. Sąd nie ocenia i nie przesądza w tym wypadku terminowości wniesienia odwołania, nie przesądza czy skarżący jest stroną, lecz stwierdza, że dla sytuacji prawnej skarżącego i realizacji obiektywnego porządku prawnego istotne jest zgodne z prawem dochowanie prawem wyznaczonej (art. 134 k.p.a.) kolejności ew. rozstrzygnięć jak to wskazano powyżej. Naruszenie tej kolejności może mieć potencjalnie istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Ponadto zwrócić należy uwagę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 134 k.p.a. rozróżnia niedopuszczalność odwołania od uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Są to dwie odrębne instytucje procesowe. Odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia jest odwołaniem wniesionym po upływie terminu, a nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a. bowiem termin ten może być ew. stronie przywrócony na jej żądanie. Por. wyrok WSA w Warszawie z dnia, 2005-10-20, sygn.. akt I SA/Wa 1463/04 - Wyrok WSA w Warszawie 2005-10-20. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien kierować się powyżej wyrażoną oceną prawną". W wyroku tym sąd wyraźnie zalecił organowi ocenić czy zachodzą podstawy do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz czy w stosunku do odwołującego zachodzi (nie zachodzi) oczywistość braku przymiotu strony. Wprawdzie wyrok nie jest wprawdzie prawomocny ale wydaje się, że organ zastosował się do zaleceń sądu, ponieważ po tym wyroku organ wydał wydał decyzję z dnia 22 kwietnia 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uznając, że skarżącemu przymiot strony nie przysługuje (decyzja także uchyloną wyrokiem z dnia 8 października 2020 r. II SA/Kr 774/20) przeszedł zatem na dalszy etap postępowania. Jak mowa bowiem wyżej, decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. ma następczy charakter tj. organ wydaje ją po wstępnej ocenie wykluczającej stosowania regulacji z art. 134. Jak się wydaje zatem organ wykluczył możliwość złożenia przez skarżącego odwołania z uchybieniem terminu. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenia przewodniczącego wydziału wydane na podstawie art. 15zzs4 ust 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz.U. 2020.875). Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit c, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W kwestii kosztów Sąd orzekł, jak w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art.200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.