II SA/Kr 790/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Pismem z dnia 22 listopada 2017 r. D. M. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] znak [...] z dnia 21 kwietnia 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ stwierdził brak przesłanek do wznowienia postępowanie ze względu na brak ostatecznej decyzji kończącej postępowanie. Organ wskazał, że decyzja z dnia 21 kwietnia 2017 r. została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Na to postanowienie zażalenie wniosła D. M. zarzucając, że nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wojewoda postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 wznowienie postępowania jako uruchomienie trybu nadzwyczajnego, może nastąpić wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli zachodzą ku temu przesłanki określone w tym przepisie. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 21 kwietnia 2017 r. została uchylona decyzją Wojewody z dnia 29 grudnia 2017 r. i sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W związku z tym postepowanie w sprawie nie zostało zakończone. Wniosek D. M. z dnia 22 listopada 2017 r. nie spełnia podstawowego warunku do wznowienia postępowania określonego w art. 145 § 1 K.p.a. Zatem organ I instancji w tej sytuacji miał obowiązek odmówić wznowienia postepowania. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła D. M. wskazując, że organ wyraźnie stoi po stronie inwestora i pominął ją jako stronę w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Stosownie do art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302), powoływanej dalej jako P.p.s.a. sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sad skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej już zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Przewidziana przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego procedura wznowienia postępowania przewiduje dwa etapy. Zgodnie z art. 149 § 1 i 3 K.p.a. wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jak i odmowa wznowienia postępowania, następuje w drodze postanowienia. Oba rodzaje wskazanych wyżej rozstrzygnięć właściwe są dla etapu pierwszego, w którym organ właściwy, tj. zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a. z zastrzeżeniem § 2 i 3 organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, bada czy istnieją przedmiotowe i podmiotowe przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Postanowienie o odmowie wznowienia może być wydane jedynie w wyniku postępowania wstępnego wszczynanego na wniosek. Powinno być ono wydane, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych albo, gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1949/06, publ. LEX nr 437529). Przyczyny podmiotowe to złożenie wniosku przez osobę w sposób oczywisty niebędącą stroną, gdy jednostka wnosząca żądanie nie powołuje się na własny interes prawny, a na obiektywne naruszenie interesu prawnego, lub złożenie go przez osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych bez udziału przedstawiciela ustawowego. Przyczyny przedmiotowe natomiast to złożenie żądania po ustaniu terminu, gdy termin nie został przywrócony (dotyczy to w istocie jedynie art. 145 § 1 § pkt 4 oraz art. 145a i 145b K.p.a.), gdy sprawa nie była rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego, gdy decyzja (odpowiednio postanowienie) nie była ostateczna, gdy podnoszono inne zarzuty niż w art. 145, 145a i 145b. Odmowa wznowienia postępowania będzie wydana także wówczas, gdy żądanie wznowienia będzie dotyczyło sprawy rozstrzygniętej przez organ w innej formie prawnej niż decyzja czy postanowienie (np. w formie umowy cywilno-prawnej, czynności materialno-technicznej, w formie zaświadczenia), gdy sytuacja strony jest kształtowana z mocy prawa, a więc bez konieczności wydawania decyzji, gdy w sprawie nie wydano decyzji ostatecznej oraz gdy strona żąda wznowienia, wskazując jako przesłanki wady decyzji właściwe dla stwierdzenia nieważności (por. Cz. Martysz, Komentarz do art. 149 K.p.a., System informacji prawnej LEX). Zgodzić się należy z organami, iż nie jest możliwe wznowienie postępowania w sprawach, w których brak jest przedmiotu wznowienia tj. ostatecznej decyzji, kończącej postępowanie w sprawie, objętej żądaniem wznowienia, co uzasadnia wydanie orzeczenia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Poza sporem pozostaje bowiem, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 21 kwietnia 2017 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody z dnia 29 grudnia 2017 r. uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, kończącej postępowanie w sprawie objętej żądaniem wznowienia, skutkować mogło jedynie odmową wznowienie postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.