II SA/Kr 791/12

Kraków, dnia 3 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 5 marca 2012 r. nr [....] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 5 marca 2012 r. nr [....] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego skarżący A.K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem to na wnioskodawcy ciąży obowiązek rzeczowego uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt l FSK 983/08; postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008r., sygn. akt l OZ 210/08; postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 , sygn. akt I OZ 116/12). W przedmiotowej sprawie skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazał jakie szkody poniesie w razie wykonania zaskarżonej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie tej decyzji spowoduje. Tymczasem sam wniosek o wstrzymanie wykonanie decyzji bez jego uzasadnienia, nie wystarczy by takie wstrzymanie wykonania zastosować. Jak zaznaczono powyżej wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności powinien odnosić się do określonych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania jest uzasadnione. Jednocześnie podkreślić należy, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd zgodnie z którym przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie decyzji administracyjnej należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II OZ 782/09). W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący nie nabył zatem na mocy zaskarżonej decyzji żadnych uprawnień, jak również nie zostały na niego nałożone żadne obowiązki. Ewentualne wstrzymanie wykonania takiej decyzji nie wywołałoby więc żadnego skutku. Z tych względów, sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na końcu zaznaczyć należy, że sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi, czy też zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy.