II SA/Kr 797/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: AWSA Janusz Kasprzycki AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2007 r. sprawy ze skargi J.N. i innych na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w miejscowości A w przedmiocie nałożenia obowiązku I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w miejscowości A na rzecz skarżącej J.N. kwotę zł. ( złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w ............. postanowieniem z dnia ........01.2007 r. nałożył, na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego na J.O. , J.N. i J.P. obowiązek sporządzenia do 31.07.2007 r. ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych obejmujących budowę budynku garażu trzy boksowego, zawierającej: inwentaryzację geodezyjną, inwentaryzację budowlaną, opinię techniczną o prawidłowości wykonanych robót budowlanych wraz z instalacjami, opinię geotechniczną oraz ewentualnie orzeczenie ekspertyzy zawierające wskazanie zmian w wykonanych już robotach budowlanych. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że zostało ono wydane w toku postępowania, którego przedmiotem jest rozbiórka ww. garażu. Podniesiono, że inwestorami ww. boksów garażowych są strony w tym postępowaniu. Budynek garażu jest usytuowany bezpośrednio przy stromej skarpie gruntowej wznoszącej się nad ulicą .......... w kierunku ul.................. Każdy z boksów garażowych posiada wymiary: 5,70 m długość, 4,47 m szerokość i ok. 1,97 m wysokość. Opisano materiały, z których wykonano budynek garażu. W związku z brakiem rur spustowych woda z dachu tego budynku spływa w kierunku skarpy. Organ I-instancji wskazał w uzasadnieniu swojego postanowienia na nieodpowiedni stan techniczny garażu (pęknięcia ścian, rysy na ścianach, pęknięcia wylewki, odchylenie jednej ze ścian od pionu). Taki nieodpowiedni stan techniczny uzasadnia wątpliwość co do jakości wykonanych robót budowlanych, a także samo usytuowanie tego garażu w pobliżu skarpy budzi zastrzeżenia organu. Ponadto sami inwestorzy oświadczyli, że wybudowali swoje boksy garażowe w 1986 r. bez pozwolenia na budowę. Tym samym w tej sprawie należy stosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Organ I-instancji ustalił, że w 1986 r. obowiązujący na tym terenie plan miejscowy dopuszczał budowę garaży, zaś przedmiotowy garaż może powodować niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że dopiero opracowane ekspertyzy wskażą, jakie zmiany i przeróbki należy wykonać w obiekcie celem doprowadzenia go do zgodności z prawem, co przyczyni się do uzyskania przez inwestorów pozwolenia na użytkowanie. Organ I-instancji podniósł, że przedmiotowy garaż nie spełnia warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w tym, między innymi, z § 102 pkt l tego rozporządzenia. To wszystko w ocenie organu prowadzi do zasadności twierdzenia o wątpliwej jakości wykonanych robót budowlanych oraz wątpliwego stanu technicznego przedmiotowego garażu. Postanowienie to otrzymali w dniu ........01.2007 r. J.O. , J.P. i J.N. i dnia .......01.2007 r. wnieśli oni identycznej treści zażalenia, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W zażaleniach tych podniesiono, że opracowanie ekspertyz nałożonych zaskarżonym postanowieniem przekracza możliwości finansowe zobowiązanych, a przy tym stan techniczny garażu nie uzasadnia wykonanie takich ekspertyz. Garaż wieloboksowy został wybudowany w 1986 r. za ustną zgodą Urzędu Gminy w ..............., a w 1989 r. ten sam Urząd usunął ziemię spod skarpy, na której został wybudowany garaż. Zagrożenie dla garażu wynikało z osunięcia ziemi wskutek jej podebrania. Składający zażalenia podnieśli, że w okresie 7 lat od dnia wydania decyzji nakazującej rozbiórkę garażu do dnia rozpatrzenia odwołania oni sami wykonali szereg prac nie dopuszczając tym samym do zawalenia się Sygn. akt IISA/Kr 797/07 garażu. Stąd ocena stanu technicznego przedmiotowego garażu dokonana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest nieprawidłowa. Składający zażalenia nie mogą odpowiadać za stan techniczny innych boksów garażowych znajdujących się w tym samym budynku garażu. Wskazano również, że tak nałożone obowiązki nie mogą być wykonane bez udziału właścicieli innych boksów garażowych. .............. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia ........2007 r. utrzymał zaskarżone postanowienie organu I-instancji w mocy. W uzasadnieniu tego postanowienia podniesiono, że prawidłowo ustalono datę budowy garażu wieloboksowego na działkach nr...............na rok 1986. Tym samym zasadnie organ I-instancji zastosował w tej sprawie przepisy ustawy z 1974 r. Prawo budowlane. W okresie, w którym garaż ten wybudowano, był on zgodny z wówczas obowiązującym planem przestrzennym zagospodarowania Gminy.................. Nieodpowiedni stan techniczny tego garażu i jego niezgodność z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać obiekty i ich usytuowanie, nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia lub też niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, Istnieje możliwość doprowadzenia rzeczowego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem poprzez nakazanie określonych przeróbek i zmian. Tym samym organ I-instancji zasadnie zastosował art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Przedłożone przez inwestorów oceny techniczne lub ekspertyzy wykażą, jakie zmiany i przeróbki należy dokonać, aby doprowadzić ten obiekt do stanu zgodnego z prawem, co umożliwi zakończenie procesu legalizacji. Postanowienie to doręczono J.N. ...............2007 r., J.O. ...........2006 r. i J.P. ............2007 r. (akta postępowania administracyjnego, karty nr ........). Dnia ..........2007 r. skargę na to postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ............. J.O. . J.N. wniosła skargę w dniu .............2007 r., a J.P. w dniu ..............2007 r. Skarżący domagają się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I-instancji. Wszystkie skargi maj ą jednakową treść. W skargach podniesiono, że boksy garażowe zostały legalnie wybudowane 1986 r. Garaż ten został wybudowany na dość wysokiej skarpie, która w wyniku intensywnych deszczy częściowo osunęła się i tym samym odsłoniła fundamenty tego garażu, co groziło jego zawaleniem. Wszystkie trzy stanowiska garażowe skarżących posiadają wspólny strop i osłaniają plac przed wiatrem i dostępem od strony skarpy. Skarżący podnieśli, że to w 1989 r. Gmina w ...........usunęła ziemię spod podnóża skarpy, a od wydanego w 1999 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ................ nakazu rozbiórki wszystkich garaży zostało wniesione odwołanie, które nie zostało rozpatrzone w terminie i w związku z tym właściciele trzech ostatnich garaży nawieźli dużą ilość ziemi formując nową skarpę. Dopiero po 7 latach odwołanie to zostało rozpatrzone i ............. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję organu I-instancji. W skargach podniesiono, że nałożenie na skarżących tak wielu obowiązków przez organ I-instancji jest zbyt kosztowne, a ponadto nie uwzględnia opieszałości w działaniu administracji i poniesionych przez skarżących kosztach związanych z usypaniem skarpy. Organy administracji kierują swoje czynności tylko wobec trzech właścicieli garaży z pominięciem właścicieli innych garaży. .............. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skargach organ wyjaśnił, że w razie wątpliwości co do prawidłowości wykonanych robót budowlanych oraz stanu technicznego budynku można nakładać na właścicieli obowiązek dostarczania odpowiednich Sygn. akt IISA/Kr 797/07 ocen technicznych lub ekspertyz technicznych, a brak możliwości finansowych skarżących lub brak działania organów administracji co do podobnych aczkolwiek innych obiektów budowlanych nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie skarżący podtrzymali zarzuty zawarte w skargach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ............. zważył, co następuje: Skarżący J.N. , J.O. i J.P. w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia ..................Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ..... maja 2007 r. wnieśli na to postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w .............. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszych skarg jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w .............., który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w .......... w tej sprawie wynika stąd, że .......... Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, którego postanowienie zostało zaskarżone, ma siedzibę w ............. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § l pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, póz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ....... obejmuje obszar Województwa .................. W przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I-instancji. Uchylenie obu postanowień następuje z innych przyczyn niż podniesionych w skargach. Jak zostało to już wskazane, Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego i w razie stwierdzenia naruszenia prawa akt ten eliminuje z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu mającym za przedmiot zbadanie legalności budowy garażu na działkach nr ............... przy ul. ..........w ........ Nie lega wątpliwości, że skarżący wybudowali swoje połączone garaże w 1986 r. bez uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w tzw. postępowaniu "wpadkowym" mającym na celu ustalenie dopuszczalności legalizacji tak wybudowanego garażu. Tym samym stosownie do art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) art. 48 obecnie obowiązującej ustawy nie ma zastosowania do obiektów zrealizowanych przed dniem l stycznia 1995 r. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, póz. 229 z późn. zm.). W tej sprawie mają zatem zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., dotyczące ewentualnej legalizację obiektu po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. l pkt l i 2 tego Sygn. akt IISA/Kr 797/07 Prawa, czyli braku sprzeczności z planem oraz braku niebezpieczeństwa tak wybudowanego obiektu dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalności pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.05.1999 r., sygn. akt IV SA 783/97, opub. w LEX nr 47283). Jeżeli więc główne postępowanie dotyczące oceny legalności wybudowanego w tej sprawie garażu jest prowadzone na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., to tym samym nakładanie obowiązków w toku tak prowadzonego postępowania również winno odbywać się na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., a nie Prawa budowlanego z 1994 r. Takie stanowisko akceptowane jest w orzecznictwie sądowym (np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21.09.2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 244/05, opub. w LEX nr 194702) i podziela je w tej spawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w ............. Już więc pierwszym błędem popełnionym w tej sprawie przez organy administracji było zastosowanie przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. a w szczególności art. 81c ust. 2 tej ustawy. Nałożone postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ........01.2007 r. obowiązki w zakresie przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej, inwentaryzacji budowlanej, opinii technicznej opinii geotechnicznej i ewentualnego orzeczenia ekspertyzy w żadnej mierze nie odnoszą się do legalności bądź braku legalności budowy przedmiotowych garaży. Zgodnie z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Podstawa zastosowania powołanego art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego jest wiec powstanie uzasadnionych wątpliwości co do bądź jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych bądź też stanu technicznego obiektu budowlanego a nie legalności wybudowanych obiektów. Dodatkowo należy podnieść i to, że organy administracji dokonały błędnej wykładni samego art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., który nie daje podstaw do nałożenia na stronę obowiązku w postaci doręczenia inwentaryzacji geodezyjnej bądź inwentaryzacji budowlanej, ponieważ takie dokumenty w żadnym zakresie nie pozwalałyby na ustalenie jakości wykonanych robót bądź użytych materiałów. Jednakże należy jeszcze raz podnieść, że w tej sprawie nie było podstaw do stosowania art. 81c ust. 2 ww. Prawa budowlanego. Wydając zaskarżone postanowienie należy mieć na uwadze również treść art. 37 i 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Stosownie do art. 37 ust. l ww. ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zgodnie zaś z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W tej sprawie organy obu instancji uznały, że dopuszczalność legalizacji samowolnie wybudowanego przez skarżących garażu możliwa jest jedynie na podstawie art. 37 ust. l pkt 2 ww. ustawy, jednakże zupełnie odmiennie organy te uznały spełnienie przesłanki określonej w tym artykule. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał bowiem, że wybudowany garaż powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, wskazując na naruszenie szeregu warunków technicznych, natomiast organ odwoławczy bez przeprowadzania w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania uznał, że nie zachodzi niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia w związku z tak wybudowanym garażem. Należy również stwierdzić, iż w świetle powołanego art. 37 ust. l ustawy z 1974 r. Prawo budowlane nie znajduje dostatecznego uzasadnienia domaganie się od skarżących przedłożenia ekspertyz i opracowań zawartych w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym go postanowieniu organu I-instancji. Zgodnie z art. 37 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekt budowlany lub jego część podlegają przymusowej rozbiórce, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że powoduje ten obiekt niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo powoduje on niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Jest to ocena istniejącego stanu technicznego samowolnie wybudowanego obiektu, zaś w tej sprawie organy obu instancji stanęły na stanowisku, że niezależnie od ewentualnego istnienia takiego niebezpieczeństwa (dla ludzi lub mienia) jeżeli po zrealizowaniu określonych robót budowlanych będzie można w przyszłości doprowadzić do wyeliminowania tego niebezpieczeństwa, to tym samym nastąpi legalizacja samowoli budowlanej. Taki kierunek interpretacji nie jest zgodny z po wołaną treścią art. 37 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie badał spełnienia pierwszej przesłanki wynikającej z art. 37 ust. l pkt l Prawa budowlanego z 1974 r., ponieważ naruszono by w ten sposób granice tej sprawy administracyjnej. Organy administracji powinny jednak szczegółowo zbadać czy tak wybudowany garaż w 1986 r. był zgodny z wówczas obowiązującym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Z akt sprawy wynika, że jako strony nie traktowano właściciela tych działek - Gminę ................., a jedynie do wiadomości tej Gminy kierowano postanowienia. Jest to kolejne uchybienie, ponieważ właściciel terenu, na którym dokonano samowolnego wybudowania obiektu budowlanego winien być traktowany jako strona w każdym postępowaniu dotyczącym tejże samowoli. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy podnieść, iż nie są one zasadne. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący uzyskali ustne zgody na budowę garażu, to i tak nie stanowiło to spełnienia przesłanki polegającej na uzyskaniu pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu. Wykonane przez skarżących prace ziemne, polegające na wzmocnieniu samej skarpy nie mogą uzasadniać legalności budowy. W tej sprawie Sąd nie stwierdzić istotnego opóźnienia w prowadzeniu postępowania, natomiast poza granicami tej sprawy jest ocena decyzji .............. Inspektora Nadzoru Budowlanego z .........2006 r., jak i okresu rozpatrzenia odwołania poprzedzającego podjęcie tej decyzji. Nie można również uznać za zasadnym zarzut o braku środków finansowych przez skarżących na wykonanie nałożonych na nich obowiązków. Co do zakresu tych obowiązków i podstawy prawnej Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wypowiedział się, natomiast sami skarżący nie mogą skutecznie zasłaniać się brakiem środków na ich wykonanie. Sygn. akt IISA/Kr 797/07 Rekapitulując należy stwierdzić, iż w tej sprawie organy administracji naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego - art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, polegające na błędnym zastosowaniu tego artykułu, ponieważ należało zastosować w tej sprawie przepisy ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Tym samym naruszono przepisy procedury administracyjnej - art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § l k.p.a. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpatrując sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien dokonać w pierwszej kolejności wykładni art. 37 ust. l pkt l i 2 i ust. 2 ustawy z 1974 r. Prawo budowlane wraz art. 56 tejże ustawy i stosownie do tego po stwierdzeniu istnienia podstaw nałożyć określone obowiązki wynikającej wprost z art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r. W przypadku braku zasadności nakładania takich obowiązków to postępowanie w tej konkretnej sprawie (dotyczącej nałożenia obowiązków) winno być umorzone. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 145 § l pkt a i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 152 P.p.s.a. sąd administracyjny w razie uwzględnienia skargi w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 152 P.p.s.a., stanowi element wyroku uwzględniającego skargę. Ponieważ wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego nie jest prawomocny, stąd nie wywołuje on skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do tego w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w ............ rozstrzygnął w wyroku o nie wykonywaniu zaskarżonego postanowienia ................... Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ........... z dnia .... 2007 r. Takie rozstrzygniecie skutkuje bowiem tym, że postanowienie to nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jego rozstrzygnięcia, już od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający to postanowienie nie jest jeszcze prawomocny. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącym od organu, który wydał zaskarżone postanowienie, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje kwotę uiszczonych przez skarżących wpisów.