II SA/Kr 8/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2010 r. sprawy ze skargi J.T. na decyzję Wojewody [....] z dnia 18 września 2003 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2003 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) zatwierdzono projekt budowlany i wydano Wydawnictwu "A" Sp. z o.o. w K. pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na zabudowie podworca nieruchomości jako rozszerzenie funkcji obiektu istniejącego (budynku frontowego) na parterze i pierwszym piętrze poprzez wykonanie dwóch kondygnacji nadziemnych na istniejącej kondygnacji podziemnej podwórka wraz z pomieszczeniem wentylatorni usytuowanej nad projektowaną drugą kondygnacją oraz rozbudową istniejących wewnętrznych instalacji wodno-kanalizacyjnej, c.o., elektrycznej i budową wentylacji mechanicznej, na działce nr "1", obr. [...] (ul. [...]). Ponadto, zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy - Prawo budowlane określono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz wskazano, że inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu. Uzasadniając powyższe podano, że inwestor przedłożył decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002 r. znak [...], jak również wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie, wykonany został przez osobę uprawnioną. W dalszej części ustosunkowano się do zastrzeżenia dotyczących planowanej inwestycji zgłoszonych przez administratora P. J. P. w kwestii : wysokości projektowanej zabudowy z trzecią kondygnacją, w której ma być zlokalizowana wentylatornia; zamurowania okna znajdującego się w ścianie szczytowej oficyny nieruchomości [...]; podanej w piśmie informacji o wystąpieniu do innych organów w sprawie wyjaśnienia legalności wykonania piwnic pod terenem podwórka przy ul. [...]. Odnośnie dodatkowej kondygnacji wyjaśniono, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dni 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem takich jak: maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Co do zamurowania okna znajdującego się w ścianie szczytowej oficyny zlokalizowanej w granicy z przedmiotową nieruchomością wskazano, że pełnomocnik inwestora przedłożył dokumenty świadczące o tym, że przedmiotowy otwór okienny został wykonany około 2000 r., co świadczy o samowoli budowlanej, bowiem wykonanie powyższego niezgodne było z obowiązującymi w tym okresie warunkami technicznymi. W kwestii legalności wykonania piwnic pod terenem podwórka posesji przy ul. [...] poinformowano, że decyzją z dnia [...] listopada 1991 r. Urząd Miasta K. Wydział Architektury zatwierdził dokumentację projektową między innymi dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że przedmiotowa dokumentacja uzyskała wymagane uzgodnienia między innymi przez Wydział Ochrony Zabytków Urzędu Miasta K.. Ponadto, z przedłożonego obecnie projektu budowlanego dla zamierzonej inwestycji w części konstrukcyjnej, zweryfikowanej przez dr. inż. S. K. wynika, że podwórze jest całkowicie podpiwniczone na podstawie zatwierdzonego do realizacji projektu technicznego z 1991 r. Zatem z uwagi na spełnienie przez inwestora wymogów określonych w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane uzasadnione było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie w terminie wniósł J. P. podnosząc, że działa jako pełnomocnik B. M. i administrator nieruchomości przy ul. [...] w K.. Domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzucał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określiła wysokość zabudowy do dwóch kondygnacji, co nie zostało zrealizowane w projekcie przedłożonym do zatwierdzenia. Projekt przewiduje też zabudowanie okna należącego do nieruchomości przy ul. [...] w ścianie szczytowej oficyny graniczącej z podwórkiem posesji przy ul. [...], które jest niezbędne do doświetlenia pomieszczenia znajdującego się w oficynie, przy czym oświadczenie znajdujące się w aktach sprawy o wykonaniu okna w 2000 r. jest nieprawdziwe, albowiem według właściciela kamienicy okno zrealizowano równocześnie z budową oficyny. Nadto, decyzja z 1991 r. zezwalająca na zabudowę podwórka wraz z podpiwniczeniem nie została zaopatrzona w klauzulę prawomocności, co jest niezbędne do rozpoczęcia budowy. O powyższej decyzji nie zostali powiadomieni współwłaściciele P. [...] pomimo bezpośredniego sąsiedztwa z podwórkiem przy ul. [...]. Według B. M. piwnice zaczęto realizować dopiero w 1994 r. W aktach sprawy nie ma oświadczenia kierownika budowy o rozpoczęciu inwestycji ani dziennika budowy. Piwnice wybudowano zatem po utracie ważności decyzji o pozwoleniu na budowę, co stanowi samowolę budowlana. Dodatkowo, jak wynika z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez rzeczoznawców w 2001 r. piwnice wykonano nieprawidłowo, czego efektem jest ciągłe osiadanie fundamentów ściany szczytowej oficyny oraz widoczne na niej pęknięcia i zarysowania. Po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją Wojewody [...] z dnia 18 września 2003 r. znak [...], na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 49 , poz. 414 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Orzekając w ten sposób podano, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek o pozwolenie na budowę został zgłoszony w terminie ważności tej decyzji. Projekt budowlany posiada stosowne uzgodnienia i został opracowany przez osoby ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Inwestor uzyskał również zezwolenie konserwatorskie na wykonanie prac w oparciu o projekt budowlany. Wyjaśniono następnie w odpowiedzi na zarzuty odwołania, że usytuowanie objętej projektem zabudowy podworca wynika z uwarunkowań lokalizacji oraz z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu 30 czerwca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję o zamurowaniu okna w ścianie granicznej i decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2003 r. Postępowanie w tej sprawie stanowiło podstawę do zawieszenia postępowania odwoławczego na wniosek inwestora. Postanowieniem z dnia 5 września 2003 r. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało podjęte z uwagi na ustąpienie przyczyny zawieszenia. Nadto, zgodnie z wyjaśnieniami inwestora, w 30 maja 2003 r. odbyła się kontrola robót budowlanych wykonywanych na terenie nieruchomości przy ul. [...] w związku z poprzednio udzielonym zezwoleniem dotyczącym frontowej kamienicy. W kontroli brali udział przedstawiciele Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków. W wyniku kontroli wyjaśniono, że prace budowlane na terenie przedmiotowej nieruchomości wykonywane są na podstawie odrębnych decyzji administracyjnych, a ich realizacja nie spowodowała widocznych zarysowań ściany szczytowej oficyny sąsiedniego budynku usytuowanego na terenie posesji przy ul. [...]. Odnośnie zarzutu realizacji dodatkowej kondygnacji powołano § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 września 2003 r. znak [...] skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie złożyli J. T. i B. M., przy czym Skarga B. M. została prawomocnie odrzucona. Skarżący J. T. zarzucał, że decyzja organu drugiej instancji została wydana z naruszeniem prawa, albowiem zapadła przed rozpatrzeniem złożonego przez niego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Nadto, Wojewoda [...] nie ustosunkował się do zarzutu utraty ważności decyzji z 1991 r. o zabudowie podwórka z podpiwniczeniem z uwagi na nierozpoczęcie budowy w okresie dwóch lat. Wskazał też, że zezwolenie na budowę pawilonu handlowego w ten sposób, że ściany boczne i strop są zakotwiczone w ścianie szczytowej budynku należącego skarżącego bez jego zgody stanowi samowolę budowlaną. Usytuowanie budynku jest możliwe tylko w odległości nie mniejszej niż 1, 5 m. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Podkreślał, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1, 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organy orzekające w sprawie nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Argumenty podnoszone przez skarżącego odnośnie poprzednio udzielonego zezwolenia dotyczącego frontowej kamienicy przy ul. [...] nie mogą mieć wpływu na niniejsze postępowanie, albowiem roboty wykonywane były na podstawie odrębnej decyzji, której ewentualna weryfikacja może nastąpić w trybie nadzwyczajnych postępowań administracyjnych. Właściwymi do kontroli prawidłowości prowadzonych robót są organy nadzoru budowlanego. Występujące w sprawie zagadnienie wstępne zostało wyjaśnione, gdyż wydano decyzję o nakazie zamurowania okna oficyny sąsiedniej kamienicy. Zgodnie z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenie na postanowienie nie wstrzymuje jego wykonania, zatem zarzut wydania decyzji w sytuacji zaskarżenia postanowienia o podjęciu postępowania jest nietrafny. Nie zależnie od tego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 29 października 2003 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. o podjęciu zawieszonego postępowania. Uczestnik "B" Sp. z o.o. w K. popierając skargę wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucał, że obie decyzje w tej sprawie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a to 5 ust. 1 pkt 1 i art. 33 Prawa budowlanego z uwagi na zaniechanie wykonania wymaganych przepisami prawa ekspertyz w przedmiocie zbadania wpływu inwestycji na działanie kominów sąsiadów oraz na przesłanianie i nasłonecznianie ich budynków. Inwestor pomimo ciążących nań obowiązków nie dołączył takich ekspertyz, a organy orzekające w sprawie udzieliły pozwolenia na budowę pomimo oczywistych braków formalnych wniosku. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 2610/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. Uznając, że obie decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, a to art.64 §2 k.p.a. oraz art.77 i 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także art.35 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego Sąd pierwszej instancji wskazał jako uchybienia zaniechanie wezwania pełnomocnika inwestora o przedłożenie właściwego pełnomocnictwa i sprecyzowanie wniosku oraz zobowiązania wnioskodawcy we właściwym trybie do usunięcia wad projektu budowlanego. W tej ostatniej kwestii nawiązał na wstępie do przepisów art.32 ust.1 pkt 2, art. 33 ust. 2 , art. 34 ust.3, art. 35 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego. Powołując dalej na treść § 3 ust.1 pkt 1 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wskazał, że strona tytułowa przedmiotowego projektu budowlanego nie zawiera określenia numeru działki ewidencyjnej, na której obiekt miał być usytuowany. W dokumentacji nie ma oświadczeń, o których mowa w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, zaś w spisie zawartości przedmiotowego projektu budowlanego brak jest wykazu załączonych uzgodnień oraz oświadczeń jednostek organizacyjnych, a także projektu zagospodarowania działki. Również sam projekt budowlany nie zawiera projektu zagospodarowania działki i jego opisu. Część projektu budowlanego stanowią dokumenty oryginalne, a część kserokopie przeniesione z innego projektu budowlanego. Nie odpowiada on wymogom z § 3 ust. 2 rozporządzenia z uwagi na niewskazanie daty sprawdzenia, jak również z § 4 ust.1 tego aktu wobec braku metryki przy większość rysunków wchodzących w skład projektu budowlanego, a także opatrzenie rys. Nr 3 "Rzut parteru" ręcznie naniesionymi odpisami uzgodnień dokonanymi przez projektanta i podpisanymi przez niego "za zgodność". Ponadto, według spisu zawartości rysunek Nr 4 miał przedstawiać rzut wentylatorni, zaś przedstawia rzut I piętra. Podobnie rysunek Nr 5, który miał przedstawiać rzut II piętra, zaś rzeczywiście przedstawia wentylatornię na poziomie 13,67. Projekt budowlany nie spełnia również wymów z § 5 rozporządzenia oraz narusza § 8, bowiem jak wskazano wyżej nie zawiera projektu zagospodarowania działki W aktach brak także dowodów potwierdzających posiadanie uprawnień przez projektanta konstrukcji W. B. oraz projektantów instalacji elektrycznych D. O. i L. B.. Sąd pierwszej instancji zwrócił dalej uwagę, że zawartość przedłożonych akt administracyjnych nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, że budowa piwnic, na których ma być usytuowana przedmiotowa zabudowa została zrealizowana na podstawie decyzji z dnia [...].11.1991r. Uznał także za uchybienie nieodniesienie się do zarzutu zgłaszanego przez administratora P., który podnosił iż zabudowa podwórka uniemożliwi przeprowadzenie remontu tego zabytku, jak również do wniosku dowodowego o sprawdzenie w oparciu o zapisy w dzienniku budowy , czy budowa piwnic była legalna. Uznał też za niewystarczające odniesienie się do zarzutu naruszenia wymogów decyzji wzizt wyłącznie poprzez wskazanie na treść § 3 pkt 16 rozporządzenia . W skardze kasacyjnej Wydawnictwo "A" Sp. z o.o. w K. domagało się jego uchylenia powyższego wyroku w całości i odrzucenia skargi oraz przyznania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, względnie - uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wnosiło także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. znak [...], na okoliczność, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak [...], utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 18 września 2003 r. nr [...], została wykonana. Ponadto, inwestorowi udzielono pozwolenia na użytkowanie obiektu decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Podstawę skargi kasacyjnej stanowił zarzut naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to : art. 152 p.p.s.a. ; art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 46 § 3 p.p.s.a., w związku z art. 35 § 1 p.p.s.a. i art. 37 § 1 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W uzasadnieniu wywodzono, że Sąd pierwszej instancji winien był odrzucić skargę J. T. z uwagi na nieusunięcie w terminie jej braków. W sprawie nie było podstaw do orzekania, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana wobec zakończenia procesu inwestycyjnego. Wskazane naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania nie były tego rodzaju by uzasadniały stosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Osoby sprawdzające projekt posiadały stosowne uprawnienia budowlane, a niedołączenie odpisu uprawnień nie stanowi tego typu naruszenia przepisów postępowania, które mogło by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na etapie postępowania odwoławczego w dniu 2 lipca 2003 r. został złożony do akt administracyjnych projekt zagospodarowania działki sporządzony na kopii mapy sytuacyjno wysokościowej (k. 24). Ręczne naniesienie odpisów uzgodnień dokonane przez projektanta i podpisane przez niego "za zgodność" nie jest do końca prawidłowe, istotnym jest jednak, że uzgodnienia takie w rzeczywistości poczynione zostały. Szereg wskazanych uchybień odnośnie numeracji zgodnej ze spisem zawartości projektu, braku metryk, braku wykazu załączonych uzgodnień oraz oświadczeń w rzeczywistości występuje, jednakże waga owych uchybień nie jest taka by powodować winna uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik J. T. wnosił o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Wyrokiem z dnia 30 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1723/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także zasądził od J. T. na rzecz Wydawnictwa "A" Sp. z o.o. w K. kwotę 470 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Orzekając w ten sposób Sąd odwoławczy uznał, że skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są zasadne. Wyjaśnił w tym zakresie, że rozstrzygnięcie co do wykonalności zaskarżonego aktu w przypadku uwzględnienia skargi, jest obligatoryjnym elementem każdego wyroku (art. 152 p.p.s.a.) wojewódzkiego sądu administracyjnego. Konieczność jego zamieszczenia wynika z przyjętego modelu postępowania sądowoadministracyjnego, w którym wyrok sądu pierwszej instancji jest nieprawomocny. Tym samym, nie wywiera skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Zaskarżony akt (decyzja) ma cechy decyzji ostatecznej i jako taka, podlega wykonaniu, czemu ma zapobiec do czasu uprawomocnienia się wyroku rozstrzygnięcie sądu podjęte na podstawie art. 152 p.p.s.a. Powyższemu może jednak stać na przeszkodzie stan faktyczny danej sprawy, kiedy to zaskarżona decyzja została już wykonana. Taka sytuacji zachodzi w niniejszej sprawie albowiem obiekt budowlany został już zbudowany, zaś potwierdzeniem tego stanu rzeczy może być wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. W takim przypadku orzekanie, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, jest bezprzedmiotowe ( J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2006, s. 324). Należy się zgodzić z zarzutem skargi kasacyjnej dotyczącym naruszenia przepisu art. 152 p.p.s.a. Nie można jednak przyjąć, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego też nie wykazał autor skargi kasacyjnej. Tym samym powyższy zarzut nie mógł stanowić skutecznej podstawy zaskarżenia, opartej na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd drugiej instancji wskazał dalej, że zarzut zamieszczony w pkt 2 skargi kasacyjnej, zmierzający do wykazania, że skarga J. T. wniesiona przez jego pełnomocnika J. P., powinna być odrzucona, nie znajduje uzasadnienia w świetle analizy akt sądowych. Odrzucenie skargi jest najdalej idącym, najbardziej rygorystycznym rozstrzygnięciem procesowym sądu i należy zawsze przed podjęciem takiego orzeczenia, mieć na uwadze konstytucyjne prawo do sądu, zagwarantowane każdemu w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Bez wątpienia błąd popełnił J. P., który podpisał skargę w imieniu B. M. i J. T., reprezentujący ich jako "zarządca P." i "administrator", załączając też z tego tytułu udzielone mu notarialnie pełnomocnictwo. J. P. - jak się później okazało, posiadający uprawnienia radcy prawnego, a więc będąc profesjonalnie przygotowanym do pełnienia funkcji pełnomocnika strony przez sądami - powinien wiedzieć, kto i na jakich zasadach może być pełnomocnikiem w postępowaniu sądowo administracyjnym w myśl przepisów zamieszczonych w rozdziale 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt Sądu pierwszej instancji, J. P. dopiero po upływie trzech i pół roku od wniesienia skargi oraz po wielu pismach Sądu w tej kwestii zrozumiał, jakie powinien przedstawić pełnomocnictwo do występowania przed sądem administracyjnym (pismo z dnia 26 marca 2007 r., k. 107). Nie jest jednak bez winy w tej sprawie Sąd pierwszej instancji, który przyjął, jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 9 marca 2007 r. (k. 95), że J. P. zostało udzielone pełnomocnictwo jako osobie fizycznej, a nie jako radcy prawnemu. Formalnie tak było, jednak na wielu pismach J. P. kierowanych do Sądu widnieje jego pieczątka i podpis jako radcy prawnego (k. 51, 53, 71, 75). Trudno więc w takiej sytuacji uznać, że J. P. posiadający faktycznie uprawnienia radcy prawnego nie jest uprawniony do reprezentowania przed Sądem osób, w imieniu których podpisał skargę i wzywać skarżącego do osobistego podpisania skargi. Mało tego, w tym postępowaniu Sądu brak konsekwencji, bowiem skoro kwestionowano legitymację J. P. jako pełnomocnika w sprawie, to dlaczego w protokole rozprawy z dnia 11 stycznia 2007 r. (k. 73) zapisano: "Nie stawił się pełnomocnik skarżących J. P., dowód doręczenia zawiadomienia w aktach". Radcę prawnego J. P. jako pełnomocnika skarżących zawiadomiono o terminie rozprawy i doręczono mu odpowiedź na skargę, zgodnie z zarządzeniem przewodniczącego z dnia 6 grudnia 2006 r. (k. 59). Na tej samej rozprawie rozpoznano też wniosek radcy prawnego J. P. o dopuszczenie w sprawie w charakterze jego pełnomocnika – F. O.. Z kolei w protokole rozprawy z dnia 9 marca 2007 r. wpisano: "Strona skarżąca: za skarżących staje radca prawny J. P.", zawiadomiony o terminie rozprawy zgodnie z zarządzeniem przewodniczącego z dnia 26 stycznia 2007 r. (k. 81). Trudnym do zrozumienia jest też to, że przed ustaleniem kto wnosi skargę - skarżący osobiście, czy w ich imieniu pełnomocnik J. P. i czy ma do tego uprawnienia - Sąd wyznacza dwa terminy rozprawy (11 stycznia 2007 r. i 9 marca 2007 r.), które następnie odracza. Brak właściwego pełnomocnictwa dla J. P. jako radcy prawnego nie stoi też na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia 18 września 2003 r., który to wniosek był zamieszczony w skardze, a podpisał ją J. P. (patrz postanowienie WSA z dnia 27 kwietnia 2004 r., k. 22). Powyżej omówione okoliczności ujawnione na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie pozwalają na uwzględnienie zarzutu zamieszczonego w pkt 2 skargi kasacyjnej w oparciu o przepis art. 189 p.p.s.a., jak wnosi pełnomocnik uczestnika postępowania. W dalszych wywodach Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się pozytywnie do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a, kwestionującego stanowisko Sądu pierwszej instancji przyjmujące, że dostrzeżone naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazał w szczególności, że bez wątpienia braki i uchybienia proceduralne, które dostrzegł Sąd w dokumentacji, na podstawie której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., miały miejsce, czego nawet nie podważa pełnomocnik inwestora w skardze kasacyjnej. Rodzą się jednak poważne wątpliwości, czy w świetle prawa obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A po drugie, czy zaskarżony wyrok uchylający decyzje pierwszej i drugiej instancji zmieni coś w tej sprawie, jest w stanie naprawić popełnione uchybienia proceduralne i uzupełnić braki. W jednym i drugim przypadku odpowiedź jest negatywna, bowiem decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została już dawno wykonana, a poza tym wydano już decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Oczywiście istnieje możliwość wzruszenia i tej ostatniej decyzji, tylko do czego to prowadzi, skoro inwestycja została zrealizowana w oparciu o decyzję ostateczną, w stosunku do której istniało domniemanie jej mocy obowiązującej i że jest zgodna z prawem. Samemu zaś obiektowi zrealizowanemu na podstawie takiej decyzji nie można zarzucić naruszeń prawa, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 Prawa budowlanego. Sąd wydając zaskarżony wyrok usunął z obrotu prawnego decyzję pierwszej i drugiej instancji nie wskazując jednak, które organy i w jakim trybie powinny podjąć postępowanie w tej sprawie, co zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. powinno wynikać z uzasadnienia wyroku i co byłoby wiążące dla organów i sądu (art. 153 p.p.s.a.). Inwestycja realizowana w oparciu o decyzje, które w pkt I zaskarżonego wyroku uchylił Sąd, nie jest w świetle prawa "samowolną budowlaną", nie mogą więc w tym przypadku mieć zastosowania przepisy art. 48 Prawa budowlanego. Nie zachodzą też okoliczności wymienione w pkt 1, 2 lub 3 art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, upoważniające organy nadzoru budowlanego do wydania określonych nakazów, czy też nałożenia na inwestora określonych obowiązków, gdyż nie ma w zaskarżonym wyroku zarzutu, że roboty budowlane wykonane zostały niezgodnie z prawem lub, że inwestor istotnie odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mają możliwość uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36 lit. a Prawa budowlanego bądź wzruszenia jej w oparciu o przepisy art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 157 § 1 k.p.a., jednak w żadnym z tych przypadków, nie ma możliwości wydania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli poprzednia decyzja została już zrealizowana (wykonana). Należałoby więc w takim przypadku jak ten, przed podjęciem rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji, postawić pytanie, co do dalszego postępowania i czy istnieją możliwości prawne wypełnienia luki jaka powstanie po uchyleniu decyzji pierwszej i drugiej instancji. Wydaje się, że w tej sprawie Sąd nie rozważył tej kwestii. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, powinna uwzględniać w podejmowanych rozstrzygnięciach, czy zaskarżona decyzja została wykonana, czy też nie i czy w wyniku wykonania kontrolowanej decyzji, na jej podstawie, powstał określony stan faktyczny np. został wzniesiony konkretny obiekt budowlany, który istnieje fizycznie i uchylenie decyzji na podstawie których powstał, niczego nie zmieni w tym zakresie, jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 Prawa budowlanego. Rozstrzygnięcie takie, jak podjęto w zaskarżonym wyroku, ma sens tylko wtedy, kiedy istnieją możliwości prawne wszczęcia postępowania administracyjnego bądź jego kontynuacji przez organy, które wydały uchylone decyzje lub też przez inne organy, które mają w tym zakresie kompetencje wynikające z przepisów prawa materialnego. W przeciwnym bowiem razie kontrola sądowa, w wyniku której uchyla się decyzje po pięciu latach od ich wydania, kiedy już dawno zostały wykonane, na ich podstawie powstał konkretny obiekt budowlany, z powodu pewnych uchybień i braków w zatwierdzonym projekcie budowlanym, jest przysłowiową "sztuką dla sztuki". Mało tego, nie ma aktualnie możliwości prawnych naprawienia tych uchybień, które dostrzegł Sąd, ponieważ nie można ponownie zatwierdzić poprawionego projektu budowlanego i wydać ponownie pozwolenia na budowę, co byłoby oczywiście też absurdem skoro decyzja została już wykonana. Przepisy proceduralne pozwalają w określonych warunkach, wyeliminować z obrotu prawnego każdą decyzję ostateczną, nawet taką, która faktycznie została już wykonana. Jednak nie w każdym takim przypadku przepisy prawa materialnego, określają właściwy organ administracji publicznej posiadający odpowiednie kompetencje, umożliwiające mu uzupełnienie luki jaka powstała po uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej. Rodzi się więc zasadnicze pytanie, czy w takich przypadkach w imię dogmatycznie pojmowanej zgodności z prawem, należy zawsze eliminować z obrotu prawnego decyzję ostateczną, która jako akt prawny w okresie swego niekwestionowanego obowiązywania, wywołała określone skutki prawne, a także skutki faktyczne, których bez użycia środków nadzwyczajnych, nie można przywrócić do stanu poprzedniego. Wydaje się, że na gruncie Prawa budowlanego przypadki takie powinny należeć do rzadkości tym bardziej, jeżeli nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy strony podtrzymały prezentowane uprzednio stanowiska . Bezspornym było, że na podstawie kontrolowanych decyzji inwestor zrealizował obiekt budowlany oraz uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, które pozostaje w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Z uwagi na zasadę z art. 190 p.p.s.a. winno ono uwzględniać wiążący charakter wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 30 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1723/08 . Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania , a także fakty wykazane w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, których nie kwestionowano przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uznać, że pomimo pewnych uchybień przepisom postępowania oraz prawa materialnego obie kontrolowane decyzje nie zawierają wad na tyle istotnych by podlegały eliminacji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało toczyło się na wniosek Wydawnictwa "A" Sp. z o.o. w K.. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że ani na etapie jego wszczęcia, ani w trakcie dalszych czynności nie wykonano prawidłowo obowiązków dotyczących oznaczenia we wniosku projektowanej inwestycji oraz zapewnienia właściwej reprezentacji inwestora. W szczególności, kartę 17 akt administracyjnych stanowi pismo z dnia 27 stycznia 2003 r. (bez prezentaty organu) o treści - "...prosimy o wydanie pozwolenia na budowę na zabudowę podwórka budynku przy ul. [...] w K.", które zostało podpisane przez Prezesa Zarządu Wydawnictwa "A" Sp. z o.o. w K.. E. W.. Na karcie 18 tych akt znajduje się kolejny wniosek o pozwolenie na budowę, podpisany przez S. H., działającego w imieniu Wydawnictwa "A" Sp. z o.o. w K. (z prezentatą organu 28 stycznia 2003 r. ). We wniosku inwestycja została określona jako zabudowa podwórka na cele handlowe na działce nr "1" obr. [...]. Jak wynika z treści pełnomocnictwa (k.6) inwestor upoważnił S. H. do występowania w sprawie pozwolenia na remont kamienicy przy ul. [...] w K., a nie w sprawie uzyskania pozwolenia na zabudowę podwórka. Ponadto, zgodnie z treścią załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie określenia wzorów wniosku o pozwolenie na budowę i decyzji o pozwoleniu na budowę ( Dz. U. Nr 98, poz. 625 ), wniosek o pozwolenie na budowę winien określać rodzaj obiektu lub zespołu obiektów bądź robót budowlanych. Określenie "zabudowa podwórka" wymogu tego nie spełnia. Niezależnie od tego budzi zastrzeżenia prawidłowość wykonania w toku postępowania obowiązków wynikających z art. 7 k.p.a, art. 77 k.p.a., art. 103 §1 i 3 k.p.a. oraz niżej powołanych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji ( tj. Dz. U. z 2000 Nr 106 poz. 1126 z późn. zm. – dalej w skrócie Pb). Zgodnie z art. 32 ust.1 pkt 2 Pb, pozwolenie na budowę obiektu budowlanego mogło być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Stosownie do art. 33 ust.2 Pb do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć: 1) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi, 2) dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 34 ust.3 Pb projekt budowlany powinien m.in. zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Rzeczą organu - stosownie do wymogów wskazanych w art. 35 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego, było sprawdzenie kompletności projektu budowlanego oraz posiadania przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ winien nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie niniejszej niezgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w decyzji organu pierwszej instancji nie podano jakich pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów wymagała przedmiotowa inwestycja, a także na podstawie jakich dokumentów ustalono, że inwestor przedstawił wszystkie niezbędne uzgodnienia. Podobnie dowolne jest takie pozytywne ustalenie zawarte w zaskarżonej decyzji, gdzie wskazuje się jedynie na uzgodnienie projektu z organem ochrony zabytków, poprzedzając to stwierdzenie słowem " w szczególności " i nie wymieniając innych uzgodnień. Nadto, treść stron 75 i 82 przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zdaje się wskazywać, że uzgodnienie Konserwatora Zabytków z dnia [...].10.2002r Nr [...] dotyczyło innego zamierzenia budowlanego. Kwestię tę należało wyjaśnić tym bardziej, że jak wynika z protokołu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] ( karty 47-50 akt administracyjnych) przy ul. [...] w K. inwestor prowadzi roboty budowlane na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] znak [...]. Równie dowolne jest zawarte w obu decyzjach ustalenie co do kompletności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, którego nie sporządzono w sposób odpowiadający obowiązującym przepisom prawa. I tak , stosownie do § 3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140, poz. 906 , zwane dalej rozporządzeniem), w projekcie budowlanym należało na stronie tytułowej zamieścić nazwę, adres obiektu budowlanego i numery ewidencyjne działek, na których obiekt jest usytuowany. Strona tytułowa przedmiotowego projektu budowlanego nie zawiera określenia numeru działki ewidencyjnej, na której obiekt miał być usytuowany. W myśl § 3 ust.1 pkt 5 tego rozporządzenia, projekt winien zawierać spis zawartości wraz z wykazem załączonych do projektu, wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3. Oświadczeń powyższych brak, zaś w samym spisie zawartości przedmiotowego projektu budowlanego brak jest wykazu załączonych uzgodnień oraz oświadczeń jednostek organizacyjnych, o których mowa w art.34 ust.3 Prawa budowlanego. Część przedstawionego projektu budowlanego stanowią dokumenty oryginalne, a część kserokopie – jak się wydaje przeniesione z innego projektu. Świadczy o tym w części architektonicznej np. rysunek nr 1 "Sytuacja", przedstawiony w kserokopii, na którym skreślono w sformułowaniu "Zabudowa podwórka projektowana w przyszłości", słowa " w przyszłości". Projekt w zakresie konstrukcji również składa się z kserokopii rysunków (str.36, 35, 33). Rysunek w kserokopii z k.36 wydaje się świadczyć o przeniesieniu go z innego projektu budowlanego. Do podobnego wniosku skłania strona tytułowa projektu budowlanego instalacji wodno-kanalizacyjnej z oryginalną pieczęcią [...] Nr [...] z 28.10.02 i ręcznym dopiskiem "zabudowa podwórka" oraz zawartość projektu budowlanego wentylacji i klimatyzacji, w którym na stronie 19 zawarto opis technologiczny kotłowni gazowej, nie objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli projekt architektoniczno-budowlany podlega sprawdzeniu, na stronie (stronach) tytułowej należy zamieścić imiona i nazwiska osób sprawdzających projekt, wraz z podaniem przez każdego z nich specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, datę i podpisy. W przedmiotowym projekcie nie podano daty sprawdzenia. Zgodnie z treścią § 4 ust.1 rozporządzenia na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego należy umieścić metrykę projektu zawierającą: 1) nazwę i adres obiektu budowlanego, 2) tytuł (nazwę), skalę i numer rysunku, 3) imię i nazwisko projektanta (projektantów), specjalność i numer uprawnień budowlanych, datę i podpis. Większość rysunków wchodzących w skład przedmiotowego projektu budowlanego, w szczególności w części architektonicznej nie posiada metryki. Nadto, nie jest prawidłowe zatwierdzenie projektu, w którym np. rys. Nr 3 "Rzut parteru" opatrzony jest nie uzgodnieniami, lecz ręcznie naniesionymi odpisami uzgodnień dokonanymi przez projektanta i podpisanymi przez niego "za zgodność". Analogiczna uwaga dotyczy zatwierdzenia projektu niezgodnego za spisem jego zawartości. I tak, według tego spisu rysunek Nr 4 miał przedstawiać rzut wentylatorni, zaś przedstawia rzut I piętra. Rysunek Nr 5 miał przedstawiać według spisu zawartości rzut II piętra, natomiast przedstawia wentylatornię na poziomie 13,67. Budzą zastrzeżenia widniejące w projekcie liczne odręczne poprawki pierwotnego tekstu, widoczne jako nieopatrzone datą i podpisem skreślania, względnie zamalowanie korektorem pierwotnego tekstu, który pozostawiono w takiej postaci , albo też napisano potem określony tekst pismem ręcznym ( k. 88,86, 70, 27, 6 i inne) Zgodnie z § 5 rozporządzenia wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być opatrzone numeracją. Części projektu w odrębnych oprawach oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. W przedmiotowym projekcie, oprawionym jako całość, powyższe wymogi , które mają umożliwiać między innymi kontrolę kompletności dokumentacji poprzez porównanie zawartości ze spisem nie zostały spełnione, albowiem w spisie nie podano liczby kart obejmujących kolejno: architekturę, konstrukcję, instalację wentylacji z klimatyzacją i co., instalację wodno-kanalizacyjną oraz instalację elektryczną wewnętrzną. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 Pb projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący : określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. W myśl § 8 rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z zastrzeżeniem § 10. Także stosownie do § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 a- c Pb stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Treść powołanych przepisów wskazuje, że projekt zagospodarowania działki lub terenu ma zasadnicze znaczenia przy ocenie spełnienia wymogów dotyczących odpowiedniego usytuowania obiektu na działce budowlanej oraz poszanowania występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich ( art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Pb). Przedmiotowy projekt budowlany nie zawiera projektu zagospodarowania działki. Takiego dokumentu nie wymieniono też w spisie. Gdyby nawet przyjąć, że jego część rysunkową ma stanowić karta 74, to projekt zagospodarowania jest sporządzony na niewłaściwej mapie, nie posiada metryki i nie odzwierciedla w sposób czytelny wszystkich wymaganych elementów otoczenia. Analogiczna uwaga dotyczy także złożonej w postępowaniu odwoławczym kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, opisanej jako plan zagospodarowania terenu, znajdującej się wśród innych dokumentów w okładce oznaczonej jako karta 24 akt administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 5 Pb, Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza wykonanie - a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zarówno przy projekcie budowlanym, jak i w aktach sprawy brak jest zaświadczeń potwierdzających posiadanie uprawnień przez projektanta konstrukcji W. B., projektanta instalacji elektrycznych D. O. i L. B.. Pomimo powyższych braków i nieprawidłowości, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pb, w sprawie niniejszej nie podjęto czynności zmierzających do ich uzupełnienia w trybie przewidzianym w ust. 3 tego artykułu. Powyższe oznacza zaś nadto naruszenie wymogów z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Kolejnym przejawem naruszenia tych przepisów jest dowolność ustalenia czynionego w związku z zarzutem nielegalnego wybudowania piwnic, na których ma być usytuowana przedmiotowa zabudowa, w myśl którego decyzją z dnia [...].11.1991r. zatwierdzona została dokumentacja dla tego między innymi zamierzenia budowlanego. Zważyć należy, że na karcie 51 akt znajduje się kserokopia powyższej decyzji, z której wynika ogólnie, że dotyczy ona remontu kompleksowego i modernizacji budynku oraz budowy instalacji gazowej. Decyzja nie zawiera wprost rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę piwnic w obrębie podwórza, zaś w toku postępowania nie zgromadzono powoływanej w niej dokumentacji technicznej dla zatwierdzonego zamierzenia, mogącej potwierdzać takie ustalenia. Nadto, organy obu instancji do zarzutu zgłaszanego w toku postępowania przez administratora P., który podnosił, że zabudowa podwórka uniemożliwi przeprowadzenie remontu tego zabytku, a także do wniosku dowodowego o sprawdzenie w oparciu o zapisy w dzienniku budowy , czy budowa piwnic była legalna (k.82) . Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia warunków decyzji wzizt poprzez zaprojektowanie budynku trzykondygnacyjnego organy ograniczyły się one do stwierdzenia, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dni 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Takie wyjaśnienia polegające na zacytowaniu części przepisu nie są wystarczające. Należało bowiem ustalić w oparciu o przedłożony projekt budowlany czy pomieszczenie wentylatorni o powierzchni 34 m kw. i wysokości od 2,20m do 3,20m może być uznane za nadbudówkę na dachu w rozumieniu powyższego przepisu stanowiącego, że ilekroć w rozporządzeniu mowa jest o kondygnacji - rozumie się przez to poziomą, nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu znajdującego się nad tą częścią, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle większą niż 1,9 m, przy czym za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania są analogiczne do stwierdzonych w wyroku z dnia z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 2610/03, w którym zostały uznane za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz skutkowały uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Taka ocena była podstawą jednego z zarzutów skargi kasacyjnej, w uwzględnieniu którego, powyższy wyroku został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1723/08, a sprawa przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. W wyroku Sądu drugiej instancji uznano co prawda za prawidłowe ustalenia w zakresie stwierdzonych naruszeń przepisów prawa, niemniej jednak, na gruncie tychże ustaleń, dokonując wykładni celowościowej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. powiązanej z analizą przepisów prawa materialnego ( art. 51 ust. 1 pkt 1-3, 36 lit. a Pb) i przepisów proceduralnych ( art. 151 § 1 pkt 2, 157 §1 k.p.a.), wytyknięto Sądowi pierwszej instancji braki w takiej ocenie oraz wskazano jednoznacznie na błędne zastosowanie w sprawie niniejszej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Przyjmując, że konkretnym stanie faktycznym sprawy nie zachodziły przesłanki do uchylenia kontrolowanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. odpowiedziano negatywnie na postawione pytania dotyczące wagi stwierdzonych przez Sąd pierwszej instancji naruszeń przepisów, ich wpływu na wynik sprawy, jak również celowość eliminacji z obrotu prawnego obu aktów z uwagi na wytknięte w sprawie niniejszej uchybienia, w sytuacji, gdy inwestor zrealizował już obiekt budowlany, a nawet uzyskał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Uwzględnienie powyższej wykładni w świetle dokonanych obecnie analogicznych jak uprzednio ustaleń przy niezmienionym stanie faktycznym co do pozostawania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu zrealizowanego na podstawie kontrolowanych decyzji nakazuje przyjąć, że stwierdzone naruszenia prawa materialnego nie miały wpływu na wynik sprawy, zaś uchybienia przepisom postępowania - inne niż wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., nie mogły mieć istotnego wypływu na wynik sprawy. W tej sytuacji nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty skargi, a także zarzuty uczestnika "B" Sp. z o.o. w K., które pozostają w związku ze stwierdzonymi brakami wniosku, wadami projektu budowlanego i wytkniętymi uchybieniami obowiązującym przepisom prawa. Jedynym zarzutem niezależnym od dokonanej w wyroku Sądu drugiej instancji wykładni prawa jest kwestionowane w skardze zakończenie postępowania decyzją Wojewody [...] z dnia 18 września 2003 r. znak [...] przed rozpatrzeniem złożonego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego. Gdyby nawet podjęcie postępowania przed rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego uznać za uchybienie, powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy albowiem postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2003 r. utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia 5 września 2003 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.