II SA/Kr 8/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi K.R. na decyzję Wojewody [ ] z dnia 28 października 2013 r. znak: [ ] w przedmiocie sprzeciwu wobec wykonania robót budowlanych skargę oddala. Decyzją z dnia 19 sierpnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm., zwanej dalej Pr. bud.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanej dalej k.p.a.),Starosta wniósł sprzeciw odnośnie dokonanego przez inwestora K. R. zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Wg Starosty planowana inwestycja: "Budowa budynku gospodarczego na działce nr [...] obr. [...], gm. [...]" narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XVII/154/04 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dn. 29.01.2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości: Nowa Góra, Miękinia, Czerna, Paczółtowice, Żary, Dębnik, Dubie i Siedlec w Gminie Krzeszowice w ich granicach administracyjnych z wyłączeniem terenów objętych zmianami planu po roku 1995 ( zwanej dalej m.p.z.p.). Organ podniósł, że zgłoszenie budowy miało miejsce na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., zgodnie z którymi: "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga (...) budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5-19 i 20a-21", "Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych (...) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki". Starosta podniósł, iż zgłaszana budowa znajduje się na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem "R" (tereny upraw polowych), dla którego§ 17 m.p.z.p. zakazuje realizacji nowych obiektów kubaturowych zwyjątkiem: realizacji ogólnodostępnych nie kubaturowych urządzeń sportu i rekreacji, realizacji elementówmałej architektury, urządzeń infrastruktury technicznej, dojść pieszych, dojazdów nie wydzielonych w planie i zatok postojowych oraz ścieżek rowerowych (...)". Okoliczność, że zgłoszona inwestycja nie mieści się w podstawowym użytkowaniu wyznaczonym dla terenu "R" ani w żadnej z ww. kategorii dopuszczalnego przeznaczenia dla tego rodzaju terenu i przez to narusza ustalenia m.p.z.p, stała się podstawą do wydania decyzji o sprzeciwie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W odwołaniu K. R. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie wniesienia sprzeciwu bądź o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Odwołujący się zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego polegające na tym, że Starosta nie wziął pod uwagę, że planowana inwestycja ma polegać na budowie obiektu ściśle związanego z produkcją rolną i przez to niezbędnego dla prowadzenia działalności rolniczej. Takie wykorzystanie obiektu nie może więc być uznane za stojące w sprzeczności z ustalonym w m.p.z.p. przeznaczeniem terenu, nie zmienia bowiem sposobu jego użytkowania ani jego funkcji. Wojewoda decyzją z dnia 28października 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 Pr. bud., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda powtórzył argumenty wskazane przez organ I instancji, podkreślając znaczenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu powszechnie obowiązującego, zgodnie z art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z2003 r. nr 70 poz. 717 ze zm., zwanej dalej u.p.z.p.). Podniósł też, że podmiot niezadowolony z ustaleń miejscowego planu i uznający, że ustalenia te naruszają jego interes prawny, może zaskarżyć ów akt do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1990 r. nr 16, poz. 95 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. R. zarzucił organowi II instancji naruszenie następujących przepisów prawa administracyjnego: - art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud. poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie, * art. 30 ust. 2 Pr. bud. poprzez jego niezastosowanie, * art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, * art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, -art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W wyniku dokonanej przez Sąd oceny należy stwierdzić, że skarga jest nieuzasadniona. Przepis art. 6 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że:"Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości". Stosownie zaś do ust. 2 tego artykułu: "Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do (...) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (...), jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich". Jednocześnie, zgodnie z artykułem 14 ust. 8 cyt. ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, czyli jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Jego normami są związane zarówno organy administracji publicznej, jak i wszystkie inne podmioty prawa. Osoba posiadająca tytuł prawny (w szczególności prawo własności) do nieruchomości gruntowej, nie może w sposób arbitralny ustalać inwestycji w granicach tej nieruchomości. Ze względu na pewne wartości, takie jak ochrona ładu przestrzennego, ochrona środowiska, walory architektoniczne czy inne potrzeby interesu publicznego wymienione w przepisach prawa, ustawodawca wprowadza ograniczenia w korzystaniu z prawa do nieruchomości. Na tego typu ograniczenia wskazują m.in. przywołane normy art. 6 u.p.z.p., a także art. 4 Pr. bud., stanowiący, że: "Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". W przedmiotowej sprawie w m.p.z.p. sformułowane zostały warunki użytkowania terenów określonego rodzaju. Na terenach oznaczonych symbolem "R" wprowadzono "zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych", wyliczając przy tym dopuszczalne wyjątki od tej zasady. Katalog tych wyjątków, zawarty w§ 17 m.p.z.p., ma charakter enumeratywny, czyli nie dopuszcza żadnych dodatkowych obiektów, niewymienionych w przepisie, w tym budynków gospodarczych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Z tego względu sprzeciw organu I instancji należy uznać za uzasadniony. Działkę, na której miała zostać zrealizowana inwestycja, oznaczono w m.p.z.p. symbolem "R" (tereny pól uprawnych). Wobec całkowitego zakazu realizacji nowych obiektów kubaturowych na tych terenach, charakter planowanego budynku, tj. przeznaczenie go na cele rolnicze, jest bez znaczenia. Skoro bowiem ww. przepis planu miejscowego wprowadził zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych, a równocześnie zamknięty katalog dozwolonych inwestycji niekubaturowych, to oznacza to, że przepisy planu nie pozwalają na realizację innych obiektów niż dopuszczalne. Realizację każdego niemieszczącego się w tym katalogu obiektu należy uznać za naruszającą normę wynikającą z tego przepisu, nawet jeżeli przeznaczenie tego obiektu jest tożsame z przeznaczeniem terenu, na którym obiekt miał zostać wzniesiony. Za nietrafiony zatem uznać zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Z akt przedmiotowej sprawy co prawda wynika, że organ I instancjinie wiedział albo mógł nie wiedzieć o rolniczym celu inwestycji, niemniej sam fakt, iż inwestycja ma charakter określony w art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. sprawia, że nie mieści się ona w katalogu z § 17 m.p.z.p., bez względu cel, ze względu na który inwestor chciał go zrealizować (w szczególności w rozumieniu przepisów Pr. bud., nie można uznać jej ani za element małej architektury, ani za urządzenie infrastruktury technicznej). Sprecyzowanie przedmiotu w dokonanym zgłoszeniu znajdującym się na kartach akt administracyjnych 1-10 (zamiar budowy obiektu kubaturowego) i treść m.p.z.p. sprawiły, że organ I instancji nie potrzebował żadnych dodatkowych informacji, by podjąć decyzję o sprzeciwie. Nie musiał też w związku z tym nakładać na skarżącego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 2 Pr. bud. W związku z powyższym należy uznać, że zarówno organ I, jak i II instancji, działał zgodnie z przepisami i nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego ani ustawy Prawo budowlane wymienionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Nie można też stwierdzić naruszenia przepisów art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud., skoro zgłoszona inwestycja w istocie jest niezgodna z ustaleniami m.p.z.p., ani też art. 107 ust. 3 k.p.a., skoro w uzasadnieniach decyzji słusznie wskazano na naruszenie przepisów m.p.z.p. oraz wskazano jego charakter. Podano i omówiono też podstawę prawną sprzeciwu. Decyzja zawierająca sprzeciw do zgłoszenia z dnia 14 sierpnia 2013 r. została doręczona skarżącemu w terminie 30 dni, tj. w dniu 22 sierpnia 2013 r. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ppsa.