II SA/Kr 8/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących J.M. i W.M. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia 28 października 2016 r., znak [...] w sprawie ze skargi J.M. i W.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 października 2016 r., znak [...] , w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 30 listopada 2016 r. na decyzję Wojewody [...] z dnia 28 października 2016 r., znak [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, skarżący J.M. i W.M. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie tego wniosku zawiera się w twierdzeniu, że wykonanie decyzji, bez rzetelnego zbadania sprawy, mogłoby narazić mienie skarżących na znaczne straty. Dalsza część pisma skarżących z dnia 30 listopada 2016 r. , określona jako "uzasadnienie", zawiera zarzuty co do legalności zaskarżonej decyzji. Skarżący kwestionują tam niektóre ustalenia faktyczne organów administracji oraz prawdziwość twierdzeń co do stanu technicznego budynku zawartych w ekspertyzie i innych dokumentach będących podstawą rozstrzygnięcia; zwracają także uwagę na lokalizację budynku na terenie szkód górniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej (postanowienie WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 736/16, CBOSA). Transponując powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżący w istocie nie sformułowali uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast wskazywane w skardze okoliczności warunkujące zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, w tym także postępowanie organów administracji w zakresie ustalania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, nie mogą być na tym etapie badane i nie determinują możliwości udzielenia ochrony tymczasowej. Ocena tych okoliczności może nastąpić dopiero w orzeczeniu odnoszącym się do istoty sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd dostrzega wprawdzie, że przedmiotowe zamierzenie budowlane ma być realizowane w bezpośrednim sąsiedztwie budynku skarżących, jednak ta okoliczność – sama przez się – nie wystarcza do stwierdzenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.