II SA/Kr 807/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer sprawozdawca Sędziowie: WSA Bożenna Blitek NSA Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 31 stycznia 2002 r. Nr : [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego skargę oddala Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 31 stycznia 2002r. nr [...] , wydaną po rozpatrzeniu odwołania J. S. , utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2001r. orzekająca o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2000r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego J. S. zam. [...] w wysokości [...] zł miesięcznie przyznany za okres od [...].03.2000r. do [...].08 2000r. oraz odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego do opłat czynszowych za w/w lokal. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji jest art.19, art. 7 ust.9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych /tekst jednolity Dz.U z 2001r. Nr 71, poz.734 z późn.zm./ Decyzja organu I instancji wydana została w wyniku wznowienia postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego na rzecz J. S., w związku z ujawnieniem nowych, istotnych dla sprawy okoliczności, istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nie znanych organowi I instancji. Zgodnie z art.151 parag.1 pkt 2 kpa organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania określonego w art.149 par.1 kpa wydał decyzję, w której uchylił decyzję dotychczasową , albowiem stwierdził istnienie podstaw do jej uchylenia z art. 145 parag.1 kpa i wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przedmiotowej sprawie okolicznościami tymi w świetle powyższych przepisów, a mającymi istotne dla sprawy znaczenie był fakt nie zamieszkiwania przez J. S. w lokalu przy ul. [...] w O. w okresie pobierania przez niego dodatku mieszkaniowego oraz uzyskiwanie dochodów z podnajmu przedmiotowego lokalu. Okoliczności te nie były znane organowi I instancji w chwili wydania decyzji orzekającej o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, bowiem dodatek ten przyznano na podstawie dokumentów i deklaracji złożonych przez stronę z których wynikało, że J. S. zamieszkuje w O. przy ul. [...] i źródłem dochodów gospodarstwa domowego jest wyłącznie renta wnioskodawcy. Fakt nie zamieszkiwania J. S. w przedmiotowym lokalu organ ustalił w oparciu o następujący materiał dowodowy: pismo Powiatowej Komendy Policji z dnia [...] października 2000r., w którym w oparciu o wywiad środowiskowy ustalono, że lokal podnajmowany jest od około 4 lat, przesłuchanie świadków w trakcie przeprowadzonej rozprawy w dniu [...] marca 2001r., a także pisemne oświadczenie skarżącego z [...] maja 2001r. Świadek K. R. zam. O. ul [...] zeznała, że nie zna J. S., znała poprzedniego najemcę K. Natomiast zna obecnego lokatora D. L., który przyprowadza od kilu miesięcy dziecko do przedszkola w którym pracuje. Z kolei świadek G. R. zam. O. [...] zeznała, że nie zna J. S., ani jego żony M. , ani córki A. Natomiast znała mieszkającą w tym lokalu w 1999r. p. W. , jak również zna mieszkającego obecnie D. L. Natomiast świadek D. L. podał, że do lokalu wprowadził się w grudniu 2000r., lokal znalazł z ogłoszenia w "[...]", które ukazało się w listopadzie 2000r. Podał, że mieszkanie było puste, bez mebli, a także podał, że pokrywa opłaty, czynsz, prąd, telefon. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego adresowane do J. S. , a odebrane przez D. L. /współlokatora/ w dniu [...] listopada 2000r. A nadto zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z dnia [...] lutego 2000r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego J. S. z dnia [....] marca 2000r. wysłanej na adres przedmiotowego lokalu na którym widnieje podpis E. T. /współlokatorka/. W świetle zebranego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że J. S. składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie mieszkał w przedmiotowym lokalu i uchylił decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego oraz odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu odwołania J. S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji uznając, że poczynione ustalenia faktyczne są pełne i oparte w zgromadzonym materiale dowodowym. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożył J. S. wnosząc o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako podjętej z naruszeniem prawa , oraz wnosząc o zasądzenie na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie przyznanego dodatku mieszkaniowego zawiera wadę prawną, albowiem jako podstawę powołano art.149 par. 1 i 2 kpa, choć podstawy wznowienia postępowania administracyjnego wymienione są w art.145 kpa. Powołany art.149 kpa wymienia jedynie formę wznowienia postępowania i podstawą wznowienia nie jest. Nadto skarżący podnosi, że postanowienie to winno być poprzedzone postanowieniem o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania wydane w trybie art.61 kpa, a następnie oba te postanowienia winny być wydane przez Burmistrza, a nie przez Urząd Miasta i Gminy, który nie jest organem występującym w sprawie, a jedynie organem dla Burmistrza pomocniczym. Skarżący zarzucił również, że zarówno w postanowieniu o wznowieniu postępowania, jak i w decyzji o uchyleniu uprzedniej decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy organ powołał się na stan faktyczny, który zaistniał dopiero od grudnia 2000r. W miesiącu grudniu skarżący bowiem podnajął swoje mieszkanie D. L. .Skarżący podnosi, że w 1999r. przedmiotowe mieszkanie opuściła tylko żona skarżącego, a decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego jest prawidłowa i dotyczy tylko dwóch osób tj. skarżącego i córki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Natomiast co do zarzutu skarżącego dotyczącego nieprawidłowości w wznowieniu postępowania Kolegium nie podziela tego poglądu. W opinii Kolegium postępowanie było prowadzone prawidłowo tzn. po wydaniu i doręczeniu wszystkim stronom tego postępowania postanowienia o wznowieniu postępowania /art.149 parag.1 kpa/. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest I etapem postępowania wszczynającym to postępowanie, a więc zarzut skarżącego jakoby miało ono być jeszcze poprzedzone postanowieniem o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania w trybie art.61 kpa jest niezrozumiały i niesłuszny. Dodatkowo Kolegium zauważa, iż postanowienie o wznowieniu postępowania jest aktem czysto proceduralnym i powoływany przez organ art.149 kpa stanowi podstawę podjęcia tego aktu, zwłaszcza, że ustalenie czy występują podstawy wznowienia postępowania wymienione art.145 parag.1 kpa może nastąpić wyłącznie w postępowaniu rozpoznawczym, a to zgodnie z treścią art. 149 par. 2 kpa. Odnośnie zarzutu, iż postanowienie o wznowieniu postępowania zostało wydane przez niewłaściwy organ tj. przez organ pomocniczy - Urząd Miasta i Gminy, a powinno być wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy O. , Kolegium uznaje ten zarzut za bezzasadny, gdyż w istocie postanowienie wydane zostało przez osobę działającą z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy O. , co pozostaje w zgodzie z art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. W tym stanie faktycznym i prawnym Kolegium wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tej daty postępowanie nie zostało zakończone. Zgodnie z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/ skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U. Nr 153, poz.1269/ do kognicji sądów administracyjnych należy kontrola działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę badał, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna Zgodnie z art. 151 parag.1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia , uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par. 1 lub 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Stąd też w przedmiotowej sprawie organ I instancji, który postanowieniem z dnia [...] października 2000r. wznowił postępowanie w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego decyzją z dnia [...] lutego 2000r., po przeprowadzeniu postępowania uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2000r. i rozstrzygnął co do istoty sprawy odmawiając przyznania dodatku mieszkaniowego. Zarzut podnoszony przez skarżącego w skardze, że postanowienie o wznowieniu postępowania winno być poprzedzone postanowieniem o wszczęciu postępowania na podstawie art. 61 kpa jest błędny. Artykuł 61 kpa wprowadza ogólną zasadę, że postępowanie administracyjne może być wszczęte na żądanie strony lub z urzędu. W przedmiotowej sprawie postępowanie o wznowienie postępowania zostało wszczęte z urzędu. Natomiast art. 149 par.1 kpa wskazuje w jakiej formie prawnej może być wszczęte postępowanie o wznowienie postępowania, zarówno wówczas gdy postępowanie jest wszczęte na żądanie strony jak i z urzędu, a tą formą prawną jest postanowienie. Stąd też twierdzenie skarżącego, że postanowienie o wznowieniu postępowania powinno być poprzedzone postanowienie o wszczęciu postępowania na podstawie art. 61 kpa nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. Sąd nie podziela również zarzutu skarżącego, że postanowienie o wznowieniu postępowania wydał niewłaściwy organ tj. -Urząd Miasta i Gminy O., a nie Burmistrz Miasta i Gminy O. Postanowienie o wznowieniu postępowania wydane zostało przez osobę działającą z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy O., co jednoznacznie wynika z treści podpisu złożonego na postanowieniu, a to pozostaje w zgodzie z treścią art.39 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Kolejny zarzut skarżącego dotyczył wadliwych ustaleń faktycznych poczynionych przez organ administracyjny. Skarżący podniósł, że organ powołał się na stan faktyczny, który powstał dopiero w grudniu 2000r. Zarówno obowiązująca w dacie wydania decyzji przez organ I instancji ustawa z dnia 2 lipca 1994r. o dodatkach mieszkaniowych /tekst jednolity Dz.U. z 1998r. Nr 120, poz.787/ w art.43 ust.4 , jak i obowiązująca od 1 stycznia 2002r. ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych / Dz.U. z 2001r. Nr 71, poz.734/ w art.7 ust.9 / w tekście pierwotnym/ regulowały, że jeżeli w wyniku wznowienia postępowania stwierdzono, że dodatek mieszkaniowy przyznano na podstawie nieprawdziwych danych zawartych w deklaracji lub wniosku, osoba otrzymująca dodatek mieszkaniowy jest obowiązana do zwrotu nienależnie pobranych kwot w podwójnej wysokości. Organ I instancji po wznowieniu postępowania przeprowadził postępowanie dowodowe, w wyniku którego ustalił, że skarżący J. S. składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego jak i w trakcie pobierania tego dodatku nie mieszkał w lokalu przy ul. [...] w [...] , również córka A. S. nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu. W przedmiotowym lokalu mieszkały osoby trzecie, a okoliczności te zostały ustalone w oparciu o różnorodne dowody./ protokół rozprawy administracyjnej w trakcie których przesłuchano świadków k-40 i k-39, oświadczenie skarżącego z dnia [...] maja 2001r. k-29, potwierdzenie odbioru postanowienia o wznowieniu postępowania k-18, potwierdzenie odbioru decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego k-13, pismo Komendy Powiatowej Policji z dnia [...] października 2000r. k-15 /. Stąd też powoływanie się w skardze, że w lokalu tym dopiero w grudniu 2000r. zamieszkały osoby trzecie tj. D. L., a umowa najmu została zawarta w styczniu 2001r., pozostaje w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, z którego jednoznacznie wynika, że przed D. L. mieszkały inne osoby, natomiast nie mieszkał skarżący i jego córka. W świetle zebranego przez organ administracyjny materiału dowodowego ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe, a tym samym dane podane przez skarżącego we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego są nieprawdziwe. Zarówno organy administracyjne jak i Sąd nie kwestionuje tytułu prawnego jaki posiada skarżący do przedmiotowego lokalu, jak również możliwości wyboru miejsca zamieszkania. Jeżeli jednak dana osoba chce skorzystać z pomocy finansowej gminy w formie dodatku mieszkaniowego, to pomoc taka udzielana jest tylko na wniosek osoby uprawnionej, po spełnieniu ustawowo określonych przesłanek, niespełnienie tych przesłanek powoduje odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego, a jeżeli dodatek mieszkaniowy został przyznany w oparciu o nieprawdziwe dane zawarte we wniosku lub deklaracji istnieje możliwość wznowienia postępowania w sprawie przyznania dodatku. W przedmiotowej sprawie podanie przez skarżącego w wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, że zamieszkuje wraz z córką w lokalu przy ul [...] w O. i prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe, jest sprzeczne z poczynionymi ustaleniami faktycznymi w sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu administracyjnym /Dz.U Nr 153, poz.1270/ skargę oddalił, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym.