II SA/Kr 809/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie : WSA Barbara Pasternak AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Bolesław z dnia 27 stycznia 2005 r. Nr XXV/226/2005 w zakresie § 5, 7, 8, 16, 17, 18, 20, 24, 25, 30 oraz rysunku planu w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Bolesław I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części objętej § 5 ust. 2, § 7 ust. 2 pkt l, § 7 ust. 3 pkt l, § 7 ust. 3 zdanie ostatnie, § 7 ust. 5 pkt l, § 7 ust. 5 pkt 2d, § 8 ust. 3 zdanie drugie, § 16 ust. 6 i ust. 8, § 16 ust. 9 zdanie ostatnie, § 17 ust. l pkt 5, § 18 ust. 2 pkt 3, 6, 7, § 20 ust. 3 dwa ostatnie zdania, § 20 ust. 3 pkt l w zakresie słów "za wyjątkiem przypadków szczególnych, wymagających indywidualnego uzgodnienia projektu budowlanego z Dyrekcją Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych", § 24 część 2 dotyczącej ustaleń dla terenu o symbolu 1 .O w zakresie słów "bez potrzeby tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w obrębie sąsiadujących terenów", dla terenu o symbolu 1.ZC.3 oraz dla terenu o symbolu l.R.1-29 zdanie drugie, § 24 część l ust. l zdanie ostatnie, § 25 dotyczącego ustaleń dla terenu 2.R.7-9 zdanie drugie, § 30 dotyczącego ustaleń dla terenu 7.RM.28 w zakresie słów "ponadto we wschodniej połowie długości terenu położonej", ustaleniami dotyczącymi terenów oznaczonych symbolami UA, UN, UT, i odpowiadającym ich częściom rysunku planu (w tym legendy) oraz rysunku planu dla obszarów oznaczonych symbolami KX/ZP, KD.WC; II. w pozostałym zakresie skargę oddala Wojewoda Małopolski pismem z dnia 25 maja 2005r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę w której wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr XXV/226/2005 Rady Gminy w Bolesławiu z dnia 27 stycznia 2005r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Bolesław w zakresie: § 5, § 7ust.2 pktl, § 7 ust.3 zdanie ostatnie. § 7 ust.3 pkt l, §7 ust.5 pkt l i pkt 2d, §8 ust.3 zdanie drugie, § 16 ust.6, ust.8 i ust.9 zdanie ostatnie, §17 ust.l pkt 5, §18 ust.2 pkt 3, 6 i 7. §20 ust.3 dwa ostatnie zdania, §20 ust.3 pkt l w zakresie słów: "za wyjątkiem przypadków szczególnych, wymagających indywidualnego uzgodnienia projektu budowlanego z Dyrekcją Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych", §24 dla terenu o symbolu l .Q w zakresie słów "bez potrzeby tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w obrębie sąsiadujących terenów", dla terenu o symbolu 1.ZC.3, dla terenu o symbolu l.R.1-29 zdanie drugie, §24 ust.l zdanie ostatnie, §25 dotycząc) ustalenia dla terenu 2.R.7-9 zdanie drugie oraz § 30 ustalenia dla terenu 7.RM.28 w zakresie słów "ponadto we wschodniej połowie długości położonej", a także stwierdzenia nieważności ustaleń w tekście uchwały dotyczących terenów oznaczonych symbolami UA. UM. UT odpowiadającym im częściom rysunku planu (w tym legendy), tj. w częściach dotyczących wszystkich opisów obszarów i ich oznaczeń określonych UA, UM, UT oraz rysunku planu dla obszaru oznaczonego symbolem KX/ZP, KD.WC. Nadto Wojewoda wniósł o stwierdzenie, iż w zakresie §16 oraz w zakresie rozbieżności pomiędzy tekstem uchwały a rysunkiem planu uchwałę podjęto z nieistotnym naruszeniem obowiązującego prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano. że uchwałą Nr XXV/226/2005 z dnia 27 stycznia 2005r. Rada Gminy w Bolesławiu uchwaliła miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego Gminy Bolesław. W objętymi zaskarżeniem § 5 przedmiotowej uchwały umieszczono zapisy, które są ze sobą sprzeczne. Ustęp pierwszy tego paragrafu stanowi, iż "dla poszczególnych terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi obowiązują odpowiednio ogólne i strefowe ustalenia Rozdziału 2". Ustęp drugi stanowi zaś. iż "powołane w terenowych ustaleniach Rozdziału 3 wybrane pozycje ustaleń ogólnych i strefowych mają znaczenie pomocnicze i odpowiednio dla konkretnego przypadku mogą podlegać uzupełnieniom lub selekcji." Skoro /atom ustalenia ogólne z ust.l § 5 są obowiązujące, to nie mogą mieć znaczenia pomocniczego i podlegać uzupełnieniom oraz selekcji. Zapis § 7 ust.2 pkt l zaskarżonej uchwały pozostaje w sprzeczności z art.2 ust.2 i art.7 ust.2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r.. nr 121, poz.1266 z późn. zm.) oraz art.3 ust. 1. art..30 ust.l pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. z 2005r., nr 45. poz.435). Powołany przepis uchwały dopuszcza eksploatacje złóż kopalin na obszarach lasów -państwowych, czego w oparciu o cyt. przepisy zdaniem organu nadzoru nie wolno przeprowadzać w terenach leśnych. Zdanie ostatnie ust.3 §7 zaskarżonej uchwały pozostaje w sprzeczności z art.4 ust.l oraz art.15 ust.2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tymi przepisami ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające terem o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ustalenie przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Tymczasem kwestionowany zapis uchwały dopuszcza zmianę użytkowania gruntów dla ważnych celów publicznych. Zdaniem organu nadzoru nie ma możliwości zmiany sposobu użytkowania gruntów bez zmiany planu, a cele publiczne winny być określone obowiązkowo i jednoznacznie. Dodatkowo zaskarżony zapis uchwały pozostaje w sprzeczności z przepisami art.7 ust.2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody właściwych organów. Ponadto obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wynika także z art.17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. "Brak wiec zgody Wojewody na zmianę przeznaczenia pozostałych gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w świetle przywołanych powyżej przepisów, potwierdza konieczność stwierdzenia nieważności kwestionowanego zapisu uchwały. Zapisy zawarte w § 7 ust.3 pkt 1. ust.5 pkt l i ust.5 pkt 2d pozostają w sprzeczności z art.15 ust.2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi określono co zamieszcza się w planie miejscowym obowiązkowo, a co w zależności od potrzeb. "Kwestionowane przez stronę skarżącą ustalenia w planie miejscowym nie mogą być przedmiotem regulacji zawartej w planie miejscowym." Wprowadzenie bowiem takich zapisów nie jest możliwe do wyegzekwowania przez wprowadzenie ich do planu (np. zakaz stosowania lub niekontrolowanego stosowania środków chemicznych). Zapis § 8 ust.3 zdanie drugie zaskarżonej uchwały w ocenie Wojewody w sposób rażący narusza obowiązujący porządek prawny poprzez wprowadzenie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapisu nieprecyzyjnego, niezrozumiałego, nieczytelnego. Pozostaje on w sprzeczności z art.4 ust. l i art.15 ust.2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nakazują by w planie określono obowiązkowo przeznaczenie ternu. zaś Rada Gminy uchwalając przedmiotowy zapis nie określiła co oznacza "gospodarcze wykorzystanie terenów zalewowych i podmokłych". W § 16 ust.6 Rada Gminy dopuściła możliwość korekty linii rozgraniczających drogi wewnętrzne - co jest niezgodne z art.4 ust. l i art.15 ust.2 pkt l ustawy o planowaniu ł zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż obowiązkowo w planie określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub o różnych zasadach zagospodarowania. "Nie ma możliwości ich "korekty" bez zmiany planu. W efekcie przeczy to zasadzie i wymogom wyznaczania liniami rozgraniczającymi granic terenów o różnym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania. Zakaz parkowania pojazdów na pasach ruchu wszystkich kategorii dróg wynikający z § 16 ust.8 zaskarżonej uchwały pozostaje w sprzeczności z art.4 ust. l i art.15 ust.2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. "Tego typu ustalenia określone kwestionowanym zapisem nie mogą stanowić materii obejmującej plan miejscowy. O organizacji ruchu i sposobie korzystania z drogi decyduje zarządca drogi, co znajduje uregulowania w przepisach szczegółowych." W § 16 ust.9 zaskarżonej uchwały znalazł się zapis, który jest sprzeczny z art.4 ust. l w zw. z art.17 pkt 7d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z cyt. przepisami ustawy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. "Zaś projekt planu powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub /miana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Tak więc dyspozycje przestrzenne i planistyczne w tym przypadku liczbę miejsc parkingowych należy dokonać na etapie procedury uchwalania planu. Niedopuszczalne jest bowiem - zdaniem strony skarżącej - wprowadzanie zapisów dopuszczających odstępstwa od ustaleń planu, warunkujące uzyskaniem zgody od innego nieuprawnionego organu w tym przypadku wójta oraz warunkujące realizację tych ustaleń od wyników analizy. Oznacza to zdaniem strony skarżącej niedopuszczalność zamieszczenia w planie miejscowym tzw. norm blankietowych, które umożliwiają dokonywanie odstępstw od ustaleń zawartych w planie i upoważnienie innych organów do akceptacji ww. odstępstw. Wszelkie ustalenia maja się odbyć bowiem na etapie procedury uchwalania planu. Przedmiotowy zaś zapis dopuszcza zmiany, które mają być wprowadzone do planu bez konieczności przeprowadzania procedury zmiany planu." Kwestionowany w § 17 ust. l pkt 5 zaskarżonej uchwały zapis jest sprzeczny z art.15 ust.2 pkt l i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz §4 pkt 9a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 36.08.2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587). "Kwestionowany zapis uchwały dopuszcza lokalizację linii magistralnych i urządzeń technicznego uzbrojenia w terenie przeznaczonym pod zabudowę, które w planie miejscowym winny być określone, obowiązkowo i jednoznacznie. Nie ma bowiem możliwości "korekty" bez zmiany planu. W efekcie przeczy to zasadzie i wymogom wyznaczania liniami rozgraniczającymi granic terenów o różnym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania. Przywołane powyżej przepisy mówią zaś wprost o liniach rozgraniczających w szczególności układzie komunikacyjnym i sieci infrastruktury technicznej, bez możliwości stosowania ich korekt." Zdaniem strony skarżącej zapisy zawarte w § 18 ust.2 pkt 3, 6 i 7 zaskarżonej uchwały pozostają w sprzeczności z art.15 ust.2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi wskazano co obowiązkowo określa się w planie miejscowym oraz co określa się w zależności od potrzeb. "Kwestionowane przez stronę skarżącą ustalenia w planie miejscowym nie mogą być przedmiotem regulacji zawartej w planie miejscowym. Wprowadzenie bowiem takich zapisów nie jest możliwe do wyegzekwowania poprzez wprowadzenie ich do planu." Natomiast w § 20 ust.3 dwa ostatnie zdania i ust.3 pkt l zaskarżonej uchwały zamieszczono postanowienia, które pozostają w sprzeczności z art.4 ust. l w związku z art.17 pkt 7d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art.16 ust.7 ustawy z 16.04.2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92. poz.880). "Projekt planu powinien być w oparciu o cytowane przepisy uzgodniony z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu w tym przypadku na mocy zawartego od sierpnia 2004r. porozumienia z Wojewoda - Dyrekcja Jurajskich Parków Krajobrazowych. Jednak/e przedmiotowe uzgodnienie następuje na etapie uchwalania planu. Nie ma możliwości indywidualnych uzgodnień po zakończeniu procedury uchwalania plami." W § 24 w części 2 zaskarżonej uchwały, zatytułowanej terenowe ustalenia planu, dla terenu o symbolu 1.Q obejmującego składowisko odpadów komunalnych. Rada Gminy ustaliła, iż nakazuje się utrzymywanie standardów- jakości środowiska "bez potrzeby tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w obrębie sąsiadujących terenów." Zdaniem organu nadzoru kwestionowany zapis uchwały pozostaje w sprzeczności z art.135 ustawy z 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (D/.U. z 2001 roku nr 62, poz.627 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z normą zawartą w przedmiotowym artykule dla m.in. składowiska odpadów komunalnych tworzy się obszar ograniczonego użytkowania, jeżeli zaistnieją warunki przewidziane w niniejszym przepisie. Cytowana bowiem norma stanowi, o tym kto i dla jakich przedsięwzięć tworzy się obszar ograniczonego użytkowania." Tymczasem Rada Gminy nie utworzyła obszaru ograniczonego użytkowania, z góry wykluczając, że nie ma potrzeby tworzenia takiego obszaru i działając w ten sposób sprzecznie z prawem. W § 24 w części 2 zaskarżonej uchwały, zatytułowanej terenowe ustalenia planu, dla terenu o symbolu 1.ZC.3 obejmującego rezerwę ternu dla poszerzenia cmentarza grzebalnego postanowiono, że obowiązują ustalenia ogólne i strefowe określone w §11. Zapis ten pozostaje w sprzeczności z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25.08.1959r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. nr 52, poz.315). Przedmiotowy przepis wprowadza ograniczenia dotyczące sposobu użytkowania terenów sąsiadujących z cmentarzem. Rada Gminy tworząc rezerwę ternu dla poszerzenia cmentarza w kwestionowanym zapisie uchwały, nie ustanowiła strefy sanitarnej o czym stanowi cytowany zapis rozporządzenia. Podobnie w § 24 w części 2 zaskarżonej uchwały, zatytułowanej terenowe ustalenia planu, dla terenu o symbolu l.R-29 postanowiono, że "dopuszcza się w granicach terenu R.26 przeznaczenie części gruntów na poszerzenie strefy sanitarnej w stosunku do terenów sąsiednich". Zdaniem organu nadzoru kwestionowany zapis uchwały pozostaje w sprzeczności z art.3 ustawy z 31.01.1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2000r., nr 23, poz.295 z późn. zm.) w związku z § 3 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25.08.195c)r. Cytowane przepisy wskazują wprost, iż cmentarze zakłada się na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w § 24 ust.l zdanie ostatnie zaskarżonej uchwały Rada Gminy postanowiła, iż "dopuszcza się rozwój obszaru, w częściach nie zastrzeżonych planem" - co pozostaje w sprzeczności z § 3 pkt 2 oraz § 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktur) w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. "Zgodnie bowiem z cyt. przepisami plan miejscowy powinien zawierać określenie obszaru objętego uchwałą, a także linie zabudowy, oznaczenie elementów zagospodarowania przestrzennego terenu. Tak więc niezrozumiały zdaniem strony skarżącej pozostaje zapis, iż dopuszcza się rozwój obszaru w częściach nie zastrzeżonych planem." Ponadto w § 25 dla terenu 2.R.7-9) wprowadzono zapis, iż "zakazuje się chemicznego nawożenia gruntów." Zapis ten po/ostaje w sprzeczności z art.15 ust.2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi określono co zamieszcza się w planie miejscowym obowiązkowo, a co w zależności od potrzeb. "Kwestionowane przez stronę skarżącą ustalenia w planie miejscowym nie mogą być przedmiotem regulacji zawartej w planie miejscowym. Wprowadzenie bowiem takich zapisów nie jest możliwe do wyegzekwowania przez wprowadzenie go do planu." Natomiast § 30 zaskarżonej uchwały zawiera zapis w brzmieniu "ponadto we wschodniej połowie długości terenu położonej". Zapis ten pozostaje w sprzeczności z §4 pkt l rozporządzenia Ministra Infrastruktur) z dnia 26.08.2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1587), zgodnie z którym ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania. "Kwestionowany zapis jest niejasny i nieprecyzyjny, nie można na jego podstawie odczytać jakich terenów przedmiotowy zapis dotyczy." Strona skarżąca podniosła także, i/ w tekście uchwały zawarto ustalenia dla terenów zabudowy usługowej - administracji oznaczonych symbolem UA, natomiast w legendzie rysunku planu obszar oznaczony symbolem UA opisano jako tereny administracji i łączności. "Dalej w tekście uchwały zawarto ustalenia dla terenów zabudowy usługowej z dopuszczeniem towarzyszącego mieszkalnictwa, oznaczonego symbolem UM, natomiast w legendzie obszar oznaczony symbolem UM opisano jako tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej. W tekście uchwały zawarto ustalenia dla terenu zabudowy usługowej- obsługi turystyki, oznaczonych symbolem l i l. natomiast w legendzie obszar oznaczony symbolem UT opisano jako tereny usług turystyki i rekreacji. Zaistniałe rozbieżności pomiędzy tekstem uchwały a legendą rysunku planu stanowią naruszenie § 8 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury cyt. powyżej, zgodnie z którym na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu. W ocenie organu nadzoru przedstawione rozbieżności pomiędzy tekstem uchwały a rysunkiem planu nie mają charakteru omyłek pisarskich, ale dotyczą kwestii merytorycznych, w ten sposób, że nie jest możliwe jednoznaczne wskazanie czy tereny oznaczone symbolem UA odnoszą się do terenów zabudowy usługowej - administracji czy terenów administracji i łączności; czy tereny oznaczone symbolem U M odnoszą się do terenów zabudowy usługowej z dopuszczeniem towarzyszącego mieszkalnictwa, czy terenów zabudowy usługowej i mieszkaniowej; czy tereny oznaczone symbolem UT odnoszą się do terenów zabudowy usługowej - obsługi turystyki, czy terenów usług turystyki i rekreacji. Podobnie zdaniem organu nadzoru sprzeczne z cyt. powyżej § 8 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury pozostają ustalenia w zakresie rysunku planu, bowiem na rysunku planu występują obszary oznaczone symbolem KX/ZP. KD.WC. W tekście zaś uchwały nie określono ustaleń dla powyższych obszarów a w legendzie do rysunku planu nie umieszczono żadnych objaśnień." Ponadto strona skarżąca stwierdziła nieistotne naruszenia prawa "z uwagi na rozbieżności pomiędzy rysunkiem planu a tekstem planu i objaśnieniami w legendzie rysunku, które zakwalifikowane zostały jako oczywiste omyłki, polegające na tym że w tekście uchwały oraz na rysunku planu wyznaczono: tereny zabudowy usługowej - handlu detalicznego w zieleni urządzonej UH/ZP, tereny zabudowy usługowej - detalicznego handlu i rzemiosła UHR, lasy państwowe na terenach zagrożonych zalewem wodami Sztolni ZL/ZZ, tereny rolnicze w obrębie potencjalnych rozwiązań komunikacyjnych R/KD, tereny rolnicze - ogrodów i sadów z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej RO/RM. Dla niniejszych to terenów nie zostały umieszczone stosowne objaśnienia w legendzie rysunku planu. Co więcej dla terenów komunikacji zapisano w § 16 "Ustalenia ogólne zasad modernizacji i rozbudowy systemów komunikacji", zamieszczając tabelę pt. "Klasyfikacja i parametry techniczne planowanych i modernizowanych dróg", pomijając tereny komunikacji w ustaleniach szczegółowych. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę racjonalność działań nadzorczych oraz zasadę proporcjonalności ingerencji nadzorczej wystąpienie strony skarżącej o stwierdzenie nieważności w całości przedmiotowej uchwały stanowiłby zbyt znaczny rygoryzm. W świetle powyższego ostateczne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie strona skarżąca pozostawia ocenie Sądu mając na uwadze możliwość orzekania przez Sąd poza granicami skargi. (...) Skarżąca dodaje, że rzeczą sądu jest formuła dokonania owego potencjalnego stwierdzenia nieistotnego naruszenia prawa, a więc to. czy zgodnie z żądaniem skarżącej zostanie to dokonane w formie pozytywnej, poprzez wydanie "pozytywnej dla jej starań sentencji, czy też sentencji negatywnej" względnie poprzez brak jakiejkolwiek w tym zakresie sentencji i stwierdzenie rzeczowego naruszenia w jednym z dwóch ostatnio przywołanych możliwych przypadków wyłącznie w uzasadnieniu wyroku." W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Bolesław działając w imieniu Gminy Bolesław uznał za zasadne zarzuty skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosuj q środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tej uchwały. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717). Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie były zaskarżone przez organ nadzoru § 5, § 7ust.2 pktl. § 7 ust.3 zdanie ostatnie, § 7 ust.3 pkt l, §7 ust.5 pkt l i pkt 2d, §8 ust.3 zdanie drugie, § 16 ust.6. ust.8 i ust.9 zdanie ostatnie, §17 ust. l pkt 5, §18 ust.2 pkt 3. 6 i 7. §20 ust.3 dwa ostatnie zdania, §20 ust.3 pkt l, §24 dla terenów o symbolu l .Q, 1.ZC.3, l.R.1-29. §24 ust. l zdanie ostatnie, §25 dotyczący ustalenia dla terenu 2.R.7-9 oraz § 30 ustalenia dla terenu 7.RM.28 . a także ustalenia w tekście uchwały dotyczące terenów oznaczonych symbolami UA. UM. UT i odpowiadającym im części rysunku planu (w tym legendy) oraz rysunku planu dla obszaru oznaczonego symbolem KX/ZP. KD.WC uchwały Nr XXV/226/2005 Rady Gminy w Bolesławiu z dnia 27 stycznia 2005r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Bolesław. Zgodnie z treścią art. 28 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust.8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie ulega jednak wątpliwości, że organ uchwalający plan nie jest umocowany do stanowienia regulacji prawnych w zakresie kompetencji organów administracji. Przede wszystkim bowiem normy prawne, które regulują zarówno podstawy, jak i kierunki oraz cele działania administracji nie mogą być w państwie prawa, w którym obowiązuje zasada trójpodziału władz, stanowione przez nią samą. Po drugie wyłącznie do materii ustawowej w zakresie prawa administracyjnego należy ustalanie obowiązków i praw obywateli i ich sytuacji wobec państwa, regulowanie organizacji aparatu państwowego i kompetencji organów administracji. Po trzecie należy podzielić pogląd, że ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podstawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej mierze, a przepisy podstawowe, wydawane z upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania, mogą stanowić jedynie dopełnienie tych podstaw, zawierając szczegółowe, niezasadnicze elementy regulacji prawnej (zob. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.09.1997r., K 25/97, publ. OTK z 1997r" nr 3-4, poz.35). Dlatego też sąd podzielił zarzuty skargi dotyczące stwierdzenia nieważności wskazanych postanowień Nr XXV/226/2005 Rady Gminy w Bolesławiu z dnia 27 stycznia 2005r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Bolesław i przychylił się w tym zakresie do stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę przez Wójta Gminy Bolesław. W objętymi zaskarżeniem § 5 przedmiotowej uchwały umieszczono zapisy, które są ze sobą sprzeczne. Ustęp pierwszy togo paragrafu stanowi, iż "dla poszczególnych terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi obowiązują odpowiednio ogólne i strefowe ustalenia Rozdziału 2". Ustęp drugi stanowi /as. iż "powołane w terenowych ustaleniach Rozdziału 3 wybrane pozycje ustaleń ogólnych i strefowych mają znaczenie pomocnicze i odpowiednio dla konkretnego przypadku mogą podlegać uzupełnieniom lub selekcji." Skoro zatem ustalenia ogólne z ust.l § 5 są obowiązujące, to nie mogą mieć znaczenia pomocniczego i podlegać uzupełnieniom oraz selekcji. Dlatego też, jako sprzeczny z wyrażoną w tym przepisie zasadą. Sąd uznał zapis zawarty w ust.2 § 5 zaskarżonej uchwały i w tym zakresie stwierdził jego nieważność, oddalając tym samym skargę w zakresie stwierdzenia nieważności ust.l § 5. Zapis § 7 ust.2 pkt l zaskarżonej uchwały dopuszczał na obszarach lasów państwowych m.in. "eksploatację złóż kopalin, w przypadkach społecznie i gospodarczo uzasadnionych, przy zachowaniu warunków maksymalnej ochrony powierzchni ziemi, wód powierzchniowych i podziemnych oraz przy sukcesywnie prowadzonej rekultywacji terenów poeksploatacyjnych" - co pozostawało w sprzeczności z art.2 ust.2 i art.7 ust.2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r., nr 121, poz.1266 z późn. zm.) oraz art.3 ust.l, art.,30 ust.l pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. z 2005r., nr 45, poz.435). Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu nadzoru, iż eksploatacji złóż kopalin na obszarach lasów państwowych nie wolno przeprowadzać w terenach leśnych. Zdanie ostatnie ust.3 § 7 zaskarżonej uchwały odnoszące się do lasów niepaństwowych w brzmieniu: "dopuszcza się także możliwość zmiany użytkowania gruntów, w niezbędnym zakresie, dla ważnych celów publicznych, których lokalizacja za względu na uwarunkowania terenowe nie miałaby alternatywy" pozostaje w sprzeczności z art.4 ust. l oraz art.15 ust.2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tymi przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ustalenie przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Natomiast kwestionowany zapis uchwały dopuszcza zmianę użytkowania gruntów dla ważnych celów publicznych bez zmiany zapisów planu i wszczęcia w tym celu odpowiedniej procedury. Zwłaszcza, że cele publiczne winny być określone w planie obowiązkowo i jednoznacznie. Dodatkowo zaskarżony zapis uchwały pozostaje w sprzeczności z przepisami art.7 ust.2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż "przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw środowiska lub upoważnionej przez niego osoby, natomiast pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody wojewody wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Zatem każdy grunt leśny (niezależnie od klasyfikacji i powierzchni) wymaga zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia, a ta musi /należę swoje odzwierciedlenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wynika także z art.17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji Sąd uznał, że zdanie ostatnie ust.3 § 7 zaskarżonej uchwały pozostaje w sprzeczności z art.4 ust. 1. art.15 ust.2 pkt l oraz z art.17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami art.7 ust.2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i stwierdził jego nieważność. Zapisy zawarte w § 7 ust.3 pkt l. iż na obszarach lasów niepaństwowych zakazuje się "stosowania środków chemicznych mogących oddziaływać na stan wód podziemnych i powierzchniowych"; w ust.5 pkt 1. iż dla całości gruntów rolnych "nakazuje się preferowanie upraw odpowiadających skali i rodzajowi przemysłowego zanieczyszczania gleb, z ograniczeniami produkcji żywności (roślin jadalnych i paszowych) na rzecz roślin przemysłowych" i w ust.5 pkt 2d zakazującego "niekontrolowanego stosowania środków chemicznych" pozostają w sprzeczności z art.15 ust.2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi określono co zamieszcza się w planie miejscowym obowiązkowo, a co w zależności od potrzeb. Natomiast kwestionowane zapisy uchwały nie mogą być przedmiotem regulacji zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzenie bowiem takich zapisów do planu (np. zakaz stosowania lub niekontrolowanego stosowania środków chemicznych) nie jest możliwe do wyegzekwowania oraz nie realizuje celu, dla którego tworzy się miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego tj. określenia sposobu przeznaczenia gruntów. Zapis § 8 ust.3 zdanie drugie zaskarżonej uchwały w ocenie Sądu w sposób rażący narusza obowiązujący porządek prawny poprzez wprowadzenie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapisu nieprecyzyjnego: "dopuszcza się także, w ograniczonym zakresie, gospodarcze wykorzystanie terenów zalewowych i podmokłych, przy całkowitym wykluczeniu stosowania środków chemicznych i pełnej ochronie wartościowych enklaw naturalnego poszycia." Pozostaje on w sprzeczności z art.4 ust. l i art.15 ust.2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nakazują by w planie określono obowiązkowo przeznaczenie terenu i winno to nastąpić w sposób jednoznaczny. Natomiast Rada Gminy w Bolesławiu uchwalając przedmiotowy zapis nie określiła co oznacza "gospodarcze wykorzystanie terenów zalewowych i podmokłych", a w stosunku do pozostałej części zapisu powtórzyć także należy wskazane wyżej uwagi. Podobnie ocenić należy zapis planu zawarty w § 16 ust.6. w którym Rada Gminy dopuściła możliwość korekty linii rozgraniczających drogi wewnętrzne KDW - co jest niezgodne z art.4 ust. l i art.15 ust.2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż obowiązkowo i w sposób bezwzględnie wiążący określa się w planie przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające terem o różnym przeznaczeniu lub o różnych zasadach zagospodarowania. Tym samym nic ma możliwości ich "korekty" bez zmiany planu. W efekcie przeczy to zasadzie i wymogom wyznaczania liniami rozgraniczającymi granic terenów o różnym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania. Natomiast zakaz parkowania pojazdów na pasach ruchu wszystkich kategorii dróg wynikający z § 16 ust.8 zaskarżonej uchwały oprócz tego, że pozostaje w sprzeczności z art.4 ust. l i art.15 ust.2 pkt l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż tego typu ustalenia określone kwestionowanym zapisem nie mogą stanowić materii regulowanej przez plan zagospodarowania przestrzennego, to nadto o organizacji ruchu i sposobie korzystania z drogi decyduje zarządca drogi w oparciu o przepisy ustawowe. Treść § 16 ust.9 zaskarżonej uchwały jest sprzeczny z art.4 ust. l w zw. z art.17 pkt 7d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z cyt. przepisami ustawy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego, jego projekt powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Tak więc wszelkie dyspozycje przestrzenne i planistyczne w tym przypadku liczbę miejsc parkingowych należy dokonać na etapie procedury uchwalania planu. Niedopuszczalne jest wprowadzanie zapisów umożliwiających dokonywanie odstępstw od ustaleń planu, co więcej uwarunkowanych uzyskaniem zgody od innych organów oraz uzależniających realizację tych ustaleń od wyników analizy. Wprowadzenie takich regulacji umożliwia dokonywanie odstępstw od ustaleń zawartych w planie bez zachowania obowiązującej w tym względzie procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustanawia normy kompetencyjne w akcie podustawowym. Z obu tych względów, wskazany zapis zaskarżonej uchwały, uznać należało za naruszający obowiązujący porządek prawny. Kwestionowany w § 17 ust. l pkt 5 zaskarżonej uchwały zapis w brzmieniu: ''przeznaczenie terenu pod zabudowę zagrodową, mieszkaniową, usługową i produkcyjno składową (z wyłączeniem obiektów objętych ochroną przyrody i zabytków), nie stanowi formalnej przeszkody dla lokalizacji w ich obrębie magistralnych linii i urządzeń technicznego uzbrojenia, jeżeli mają one racjonalne uzasadnienie techniczno-ekonomiczne" jest sprzeczny z art.15 ust.2 pkt l i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz §4 pkt 9a rozporządzenia Ministra Infrastruktur} z dnia 26.08.2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587). Nie ma bowiem możliwości "korekty" bez zmiany planu. Zakwestionowany zapis przeczy zasadzie i wymogom jednoznacznego wyznaczania liniami rozgraniczającymi granic terenów o różnym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania, bez możliwości stosowania ich korekt poza procedurą zmiany planu. Zapisy zawarte w § 18 ust.2 pkt 3. 6 i 7 zaskarżonej uchwały nakazujące: "bieżące monitorowanie poflotacyjnych stawów osadowych ZGH Bolesław", "opracowanie, zatwierdzenie i realizację specjalistycznego programu ochrony zasobów wodnych w zakresie nawożenia gruntów rolnych, metod) ochrony roślin, struktury upraw i prowadzenia produkcji zwierzęcej", ''opracowywanie sposobu i uruchomienie procesu sukcesywnego usuwania przemysłowego zanieczyszczenia gleb metalami ciężkimi" pozostają w sprzeczności z art.15 ust.2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi wskazano co obowiązkowo określa się w planie miejscowym oraz co określa się w zależności od potrzeb. Natomiast przytoczone ustalenia nie mogą być przedmiotem regulacji zawartej w planie miejscowym. Wprowadzenie bowiem takich zapisów nie jest możliwe do wyegzekwowania poprzez wprowadzenie ich do planu oraz nie realizuje celu, dla którego tworzy się miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego tj. określenia sposobu przeznaczenia gruntów. Natomiast w § 20 ust.3 dwa ostatnie zdania i ust.3 pkt l zaskarżonej uchwały zamieszczono postanowienia, które pozostają w sprzeczności z art.4 ust. l w związku z art.17 pkt 7d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art.16 ust.7 ustawy z 16.04.2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz.880). Zgodnie bowiem z cyt. przepisami ustawy w miejscowym planie -zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego, jego projekt powinien być uzgodniony z właściwymi organami w tym z Dyrekcją Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych na etapie procedury uchwalania planu. Niedopuszczalne jest wprowadzanie zapisów nakładających obowiązek uzyskania dodatkowych, indywidualnych z DZJPK w akcie podustawowym, a który to obowiązek nie wynika z obowiązujących norm ustawowych. Wprowadzenie takich regulacji ustanawia normy kompetencyjne w akcie podustawowym co jest niedopuszczalne w obowiązując} ni porządku prawnym. W § 24 w części 2 zaskarżonej uchwały zatytułowanej terenowe ustalenia planu, dla terenu o symbolu 1.Q obejmującego składowisko odpadów komunalnych nakazano utrzymywanie standardów jakości środowiska "bez potrzeby tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w obrębie sąsiadujących terenów" - co jest sprzeczne z art. 135 ustawy z 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (l)/.U. /. 2001 roku nr 62. poz.627 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z normą zawartą w przedmiotowym artykule dla m.in. składowiska odpadów komunalnych tworzy się obszar ograniczonego użytkowania, jeżeli zaistnieją warunki przewidziane w niniejszym przepisie. Cytowana bowiem norma stanowi, o tym kto i dla jakich przedsięwzięć tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Tymczasem Rada Gminy nie utworzyła obszaru ograniczonego użytkowania, z góry wykluczając, że nie ma potrzeby tworzenia takiego obszaru i działając w ten sposób sprzecznie z prawem. W § 24 w części 2 zaskarżonej uchwały, zatytułowanej terenowe ustalenia planu, dla terenu o symbolu 1.ZC.3 obejmującego rezerwę ternu dla poszerzenia cmentarza grzebalnego postanowiono, że obowiązują ustalenia ogólne i strefowe określone w §11. Zapis ten pozostaje w sprzeczności z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25.08.1959r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. nr 52, poz.315). Przedmiotowy przepis wprowadza ograniczenia dotyczące sposobu użytkowania terenów sąsiadujących z cmentarzem. Rada Gminy tworząc rezerwę terenu dla poszerzenia cmentarza w kwestionowanym zapisie uchwały, nie ustanowiła strefy sanitarnej o czym stanowi cytowany zapis rozporządzenia. Podobnie w § 24 w części 2 zaskarżonej uchwały, zatytułowanej terenowe ustalenia planu, dla terenu o symbolu l.R-29 postanowiono, że "dopuszcza się w granicach terenu R.26 przeznaczenie części gruntów na poszerzenie strefy sanitarnej w stosunku do terenów sąsiednich" - co pozostaje w sprzeczności z art.3 ustawy z 31.01.1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2000r.. nr 23. poz.295 z późn. zm.) w związku z § 3 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25.08.1959r. Cytowane przepisy wskazują wprost, iż cmentarze zakłada się na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Co musi znaleźć swoje jednoznaczne odzwierciedlenie w w części opisowej i graficznej planu. Natomiast w zdaniu ostatnim ust. l § 24 zaskarżonej uchwały postanowiono, iż "dopuszcza się rozwój obszaru, w częściach nie zastrzeżonych planem" - co pozostaje w sprzeczności z § 3 pkt 2 oraz § 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien zawierać określenie obszaru objętego uchwałą, a także linie zabudowy, oznaczenie elementów zagospodarowania przestrzennego terenu. Tak więc niezrozumiałym pozostaje zapis, iż dopuszcza się rozwój obszaru w częściach nie zastrzeżonych planem. Zapis § 25 dla terenu 2.R.7-9 w brzmieniu, iż "zakazuje się chemicznego nawożenia gruntów" pozostaje w sprzeczności z art.15 ust.2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi określono co zamieszcza się w planie miejscowym obowiązkowo, a co w zależności od potrzeb. Kwestionowane ustalenia w planie miejscowym nie mogą być przedmiotem regulacji zawartej w planie miejscowym. Wprowadzenie bowiem takich zapisów nie jest możliwe do wyegzekwowania przez wprowadzenie go do planu. W § 30 zaskarżonej uchwały zawarto zapis w brzmieniu "ponadto we wschodniej połowie długości terenu położonej". Zapis ten pozostaje w sprzeczności z §4 pkt l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1587). zgodnie z którym ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania. Sam zapis jest niejasny i nieprecyzyjny, nie można na jego podstawie odczytać jakich terenów przedmiotowy zapis dotyczy. Sąd podzielił także zarzuty strony skarżącej, iż zachodzące różnice pomiędzy tekstem uchwały a legendą rysunku planu dla obszarów oznaczonych symbolem: UA (tereny zabudowy usługowej - administracji, w legendzie rysunku planu obszar oznaczony symbolem UA opisano jako tereny administracji i łączności); UM (tereny zabudowy usługowej z dopuszczeniem towarzyszącego mieszkalnictwa, natomiast w legendzie obszar oznaczony symbolem UM opisano jako terem zabudowy usługowej i mieszkaniowej); UT (teren zabudowy usługowej- obsługi turystyki. natomiast w legendzie obszar oznaczony symbolem UT opisano jako tereny usług turystyki i rekreacji) stanowią naruszenie § 8 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury cyt. powyżej, zgodnie z którym na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu. Sąd podziela ocenę Wojewody, iż przedstawione rozbieżności pomiędzy tekstem uchwały a rysunkiem planu nie mają charakteru omyłek pisarskich, ale dotyczą kwestii merytorycznych, gdyż nie jest możliwe jednoznaczne wskazanie czy tereny oznaczone symbolem UA odnoszą się do terenów zabudowy usługowej - administracji czy terenów administracji i łączności; czy tereny oznaczone symbolem UM odnoszą się do terenów zabudowy usługowej z dopuszczeniem towarzyszącego mieszkalnictwa, czy terenów zabudowy usługowej i mieszkaniowej: czy tereny oznaczone symbolem UT odnoszą się do terenów zabudowy usługowej - obsługi turystyki, czy terenów usług turystyki i rekreacji. Sąd stwierdził także, iż sprzeczne z cyt. powyżej § 8 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury pozostają oznaczenia w zakresie rysunku planu dotyczące obszarów określonych symbolami KX/ZP, KD.WC. dla których w tekście planu nie zostały określone żadne ustalenia a w legendzie do rysunku planu nie umieszczono żadnych objaśnień. Natomiast Sąd nie uwzględni t skargi w zakresie żądania stwierdzenia nieistotnego naruszenia prawa. Otóż zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art.91 ustawy o samorządzie gminnym z 8.03.1990r. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 cyt. ustawy. Nie mamy tu do czynienia z luką w prawie. Wskazany przez ustawodawcę termin, w którym organ nadzoru może stwierdzić nieważność uchwały, bądź zarządzenia jednoznacznie odnosi się tylko do tego rodzaju środka nadzoru. Kwestie związane z nieistotnym naruszenia prawa został) uregulowane odrębnie (art.91 ust.4 cyt. ustawy), a organ nadzoru nie stwierdza wówczas nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Co więcej ustawodawca nie zakreślenia terminu dla organu nadzoru do zastosowania tego środka nadzoru. Tym samym organ nadzoru może stwierdzając naruszenie nieistotne prawa wskazać, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa, niezależnie od upływu 30 -dniowego terminu, gdyż wiąże się on wyłącznie ze środkiem nadzoru jakim jest stwierdzenie nieważności uchwały (zarządzenia). Dodać należy, iż zgodnie z brzmieniem art.93 ustawy o samorządzie gminnym po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. l organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Czyni to zatem wyłącznie w takim zakresie, w jakim sam nie może zastosować środka nadzoru - stwierdzenia nieważności - ze względu na upływ terminu. Natomiast brak jest jakichkolwiek podstaw normatywnych uprawniających organ nadzoru do /łożenia skargi do sądu administracyjnego w zakresie żądania stwierdzenia przez sąd nieistotnego naruszenia prawa przez uchwałę lub zarządzenie. Wbrew argumentacji skargi nie jest tak. by dwa różne organy (organ nadzoru, sąd) mogły orzekać ..o takim samym (tym samym) naruszeniu prawa, przy czym każdy z nich posiadać będzie odrębne i samodzielne kompetencje w zakresie oceny jego skali." Jak wynika z art..3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast na podstawie art. 147. § l cyt. ustawy p.o p.s.a sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wynika z tego jednoznacznie, że sąd administracyjny jest władny orzekać jedynie w zakresie stwierdzenia nieważności w całości lub w części zaskarżonej uchwały lub aktu. A jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (np. art.94 ust. l ustawy o samorządzie gminnym), dopiero wtedy i tylko w tym zakresie sąd administracyjny może stwierdzić, że uchwała lub akt zostały wydane z naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie zachodziły, gdyż w stosunku do aktów prawa miejscowego (a takim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) nie ma ograniczenia wynikającego z art. art.94 ust.l ustawy o samorządzie gminnym, a nadto sam organ nadzoru zasadnie wskazał, iż zaskarżone postanowienia uchwały, co do których wnosił o stwierdzenie wydania ich z naruszeniem prawa, zaledwie nieistotnie naruszają prawo (np. mają charakter oczywistych omyłek), a więc brak jest podstaw do żądania, aby stwierdzić ich nieważność. Sąd administracyjny nie może zatem orzekać odrębnie (na podstawie samodzielnej skargi o wskazanie przez sąd, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa) w przedmiocie nieistotnego naruszenia prawa, gdyż obowiązująca procedura sądowoadministracyjna nie przewiduje aktualnie takiego zakresu orzekania. Jak wynika z brzmienia art. 147. § l cyt. ustawy p. o p.s.a sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6. stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, tylko wówczas, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Ten rodzaj rozstrzygnięcia jest zatem ..wtórny" wobec skargi wnoszonej w zakresie stwierdzenia nieważność uchwały lub aktu w całości lub w części. Zaskarżone: § 5 ust.2. § 7 ust.2 pkt 1. § 7 ust.3 zdanie ostatnie. § 7 ust.3 pkt 1. § 7 ust.5 pkt l i pkt 2d. § 8 ust.3 zdanie drugie. $ 16 ust.6, ust.8 i ust.9 zdanie ostatnie. §17 ust. l pkt 5. § 18 ust.2 pkt 3, 6 i 7. § 20 ust.3 dwa ostatnie zdania, § 20 ust.3 pkt l w zakresie słów: "za wyjątkiem przypadków szczególnych, wymagających indywidualnego uzgodnienia projektu budowlanego z Dyrekcją Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych". § 24 dla terenu o symbolu l .Q w zakresie słów "bez potrzeby tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w obrębie sąsiadujących terenów", dla terenu o symbolu 1.ZC.3. dla terenu o symbolu 1.R. 1-29 zdanie drugie. § 24 ust.l zdanie ostatnie. § 25 dotyczący ustalenia dla terenu 2.R.7-9 zdanie drugie oraz § 30 ustalenia dla terenu 7.RM.28 w zakresie słów "ponadto we wschodniej połowie długości położonej'", a tak/c stwierdzenia nieważności ustaleń w tekście uchwały dotyczących terenów oznaczonych symbolami UA, UM, UT i odpowiadającym im częściom rysunku planu (w tym legendy), tj. w częściach dotyczących wszystkich opisów obszarów i ich oznaczeń określonych U A. UM. UT oraz rysunku planu dla obszaru oznaczonego symbolem KX/ZP i KD.WC uchwał) Nr XXV/226/2005 Rady Gminy w Bolesławiu z dnia 27 stycznia 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Bolesław zostały podjęte z przekroczeniem właściwości i posiadanym przez Radę Gminy w Bolesławiu władztwem planistycznym i to uzasadnia zastosowanie art. 28 ust. l cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie uchwała ta w powyższym zakresie podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych. Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.