II SA/Kr 828/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy udostępnienia nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w N. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z 18 marca 2019 r. znak [...] Starosta [...] orzekł: < w pkt 1 - o odmowie udostępnienia nieruchomości położonej w miejscowości T. gm. B., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,37 ha dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], firmie Firma A z siedzibą w N. w celu umożliwienia eksploatacji, konserwacji, modernizacji i przebudowy istniejącego kabla telekomunikacyjnego i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej nad powierzchnią nieruchomości; < w pkt 2 - o odmowie późniejszego korzystania z urządzeń oraz infrastruktury posadowionej na nieruchomości położonej w miejscowości T., gm. B., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,37 ha dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], firmie Firma A z siedzibą w N. w celu umożliwienia eksploatacji, w tym przeprowadzania ich konserwacji lub naprawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła spółka Firma A. Wojewoda [....] decyzją z dnia 24 maja 2019 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył w całości postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda przywołał art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. Wskazał, że w przepisach tych ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości od spełnienia dwóch, ściśle określonych przesłanek: od tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W przedmiotowej sprawie z wniosku z 7 listopada 2018 r. złożonego przez spółkę Firma A wynika, iż ww. spółka wniosła o wydanie decyzji, zgodnie z art. 124 u.g.n. zobowiązującej właściciela nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...] i nr [...], obr. [...], gmina B. do: umożliwienia eksploatacji, konserwacji, modernizacji i przebudowy istniejącego kabla telekomunikacyjnego i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej nad powierzchnią nieruchomości oraz umożliwienia późniejszego korzystania z urządzeń posadowionych na nieruchomościach i infrastrukturze oraz ich eksploatacji, w tym przeprowadzania ich konserwacji lub napraw, w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych, na warunkach określonych przez ww. spółkę. Z kolei w piśmie z 21 grudnia 2018 r. spółka Firma A wystąpiła o zawieszenie postępowania w zakresie wniosku ww. spółki z 7 listopada 2018 r. w odniesieniu do działki nr [...], obr. [...], gm. B. i przekazanie sprawy dostępu do powyższej działki do odrębnego postępowania. W powyższym piśmie spółka przedstawiła również planowany zakres prac konserwacyjnych i modernizacyjnych wraz z określeniem czasu potrzebnego na ich wykonanie w odniesieniu do infrastruktury telekomunikacyjnej znajdującej się na działce nr [...], z którego nie wynika jednak, aby spółka zamierzała wykonać jakiekolwiek z tych prac w okresie bliższym niż za 20 lat. Podkreślono, że decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości stanowi rodzaj decyzji o wywłaszczeniu polegającym na czasowym ograniczeniu wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, na której istnieje potrzeba wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej o charakterze publicznym. Decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości służy zatem uzyskaniu czasowego tytułu prawnego do władania nią na cele budowlane dla wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej oraz dla pozostawienia tych urządzeń po ich wybudowaniu na nieruchomości, jako wybudowanych i pozostawionych bez naruszenia własności lub użytkowania wieczystego tej nieruchomości. Firma A we wniosku z 7 listopada 2018 r. nie wykazała celu inwestycyjnego polegającego na zakładaniu i przeprowadzeniu na ww. nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej bądź urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, zgodnie z regulacją art. 124 ust. 1 u.g.n., lecz domaga się wydania decyzji legalizującej już istniejącą infrastrukturę. Ponadto, w piśmie z 30 stycznia 2019 r., stanowiącym odpowiedź spółki na wezwanie organu I instancji do sprecyzowania charakteru złożonego wniosku, spółka określiła, iż oczekuje wydania decyzji zgodnej z regulacją art. 124 ust. 1 u.g.n. nie zaś art. 124b u.g.n.; bowiem w przypadku, gdy nie dojdzie do zawarcia umowy, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art. 124a u.g.n., zaś przepis art. 124b u.g.n. nie znajduje zastosowania. Tym samym wnioskodawca nie jest także zainteresowany wydaniem decyzji, o której mowa w art. 124b ust. 1 u.g.n. zgodnie z którym: starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej zobowiązuje w drodze decyzji, właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynność. Firma A oczekuje natomiast wydania decyzji "zastępującej umowę pozwalającą na legalizację na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na nieruchomości". Zauważyć w związku z tym należy, że regulacja art. 124 ust. 1 u.g.n. nie przewiduje możliwości "legalizacji" już istniejących na nieruchomości urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zgodnie bowiem z przytoczonym, przez organ I instancji poglądem zaprezentowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2016 r. I OSK 1473/14: "ograniczenie prawa własności nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. może odnosić się jedynie do przyszłych, dopiero planowanych inwestycji przesyłowych. Unormowanie to nie może być natomiast stosowane dla uregulowania korzystania z nieruchomości w związku ze zwykłą eksploatacją już istniejących instalacji przesyłowych na nieruchomości". W świetle powyższego nie znajdują uzasadnienia zarzuty odwołania od przedmiotowej decyzji Starosty [...], bowiem zostały one oparte na błędnym założeniu, iż art. 124 ust. 1 i następne u.g.n. może być stosowany bez wypełnienia podstawowego warunku umożliwiającego jego zastosowanie. Powyższy przepis nie służy, co już omówiono wcześniej, legalizacji już istniejącej infrastruktury przesyłowej. Jednocześnie wypada zauważyć, iż wnioskodawca również błędnie interpretuje przepis art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2062), a zwłaszcza jej przepis zawarty w ust. 7 tego artykułu, zgodnie z którym - jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 3, nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zauważyć należy, iż w ust. 3 ww. artykułu mowa jest o umowie określającej warunki korzystania z nieruchomości przez operatorów oraz podmioty, o których mowa w art. 4 pkt l, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, którzy zamierzają umieścić na nieruchomości obiektów, i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości. Umowa taka jest pierwszym etapem uzyskiwania prawa do takiego wykorzystania cudzej nieruchomości, a w razie niezawarcia umowy wszczęte może być postępowanie w trybie art. 124 u.g.n. Powyższe przepisy regulują zatem proces prowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Z kolei stwierdzenie w art. 33 ust. 1 ww. ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, na które powołuje się strona odwołująca, iż właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości jest obowiązany umożliwić także eksploatację i konserwację określonych w tym przepisie obiektów, koresponduje z treścią art. 124 ust. 6 zd. 1 u.g.n., zgodnie z którym właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Przepis nie stanowi jednakże podstawy do wydawania odrębnej decyzji administracyjnej, lecz określa skutki wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, które następuję z mocy prawa. W świetle ww. regulacji nie jest zatem możliwe legalizowanie stanów już istniejących. W takiej natomiast sytuacji właściciel urządzeń łączności publicznej może skorzystać z instytucji służebności przesyłu, uregulowanej w art. 3051 — 3054 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. W myśl art. 105 § 1 k.p.a., organ umarza postępowanie, jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny było lub stało się ono bezprzedmiotowe, tj. z uwagi na brak materialno-prawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, CBOSA). W związku z powyższym - z uwagi na fakt, iż przepisy art. 124 ust. 1 i 1b, a tym bardziej przepis art. 124 ust. 6 u.g.n., nie mogły zaleźć zastosowania w niniejszej sprawie - orzeczono jak w sentencji, stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którymi: "organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchylając zaskarżoną decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części", "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części". Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Firma A, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1-3a i 7 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, tj. z dnia 13 października 2017 r., Dz.U. z 2017 r. poz. 2062, zwanej dalej "Ustawą", w zw. z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, tj. z dnia 25 października 2018 r., Dz.U. z 2018 r. poz. 2204, zwanej dalej "u.g.n.", poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: 1) Skarżący wnosił o wydanie decyzji wywłaszczeniowej na podstawie art. 124 u.g.n. i następnych, przez co w niniejszej sprawie przepis art. 124 u.g.n. i inne przepisy tej ustawy stosuje się wprost, a nie jedynie odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 124 i 124a u.g.n.; 2) decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 33 ust. 1-3a i 7 Ustawy w zw. z art. 124 u.g.n. może nakazywać wyłącznie udostępnienie nieruchomości w celu budowy infrastruktury, nie zaś w celu jej późniejszej eksploatacji; 3) decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 33 ust. l-3a i 7 Ustawy w zw. z art. 124 u.g.n. ma jedynie na celu zastąpienie oświadczenia właściciela nieruchomości o wyrażeniu zgody na wykorzystanie danej nieruchomości na cele budowlane; 4) na podstawie art. 33 ust. l-3a i 7 Ustawy w zw. z art. 124 u.g.n. nie może dojść do legalizacji już wybudowanej infrastruktury telekomunikacyjnej - podczas gdy: 1) Skarżący wnosił o wydanie decyzji administracyjnej zastępującej umowę o dostępie do nieruchomości na podstawie art. 33 ust. l-3a i 7 Ustawy w zw. z art. 124 u.g.n., a do takiego postępowania przepisy art. 124 i 124a u.g.n. stosuje się jedynie odpowiednio (a nie wprost), 2) ramy i przesłanki prowadzenia tego postępowania określają przepisy Ustawy, 3) zgodnie z ugruntowaną od 2017 r. linią orzeczniczą sądów administracyjnych, decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 33 ust. l-3a i 7 Ustawy w zw. z art. 124 u.g.n. może dotyczyć legalizacji istniejącej (tj. już wybudowanej) infrastruktury telekomunikacyjnej i może nakazywać udostępnienie nieruchomości przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu w celu eksploatacji znajdującej się na nieruchomości infrastruktury telekomunikacyjnej; W skardze zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego dalej jako "k.p.a." oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzję Starosty [...] (dalej jako "Organ 1 instancji") należało uchylić i umorzyć z uwagi na brak materialno- prawnych podstaw do władczej w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, podczas gdy takie podstawy istniały i istnieją, a upatrywać ich należy w art. 33 ust. l-3a i 7 Ustawy w zw. z art. 124 u.g.n.; naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynika sprawy, tj. art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję Organu I instancji oraz umarzającej postępowanie bez uwzględnienia przy jej wydawaniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, podczas gdy art. 7 k.p.a. zobowiązuje organ do załatwienia sprawy z uwzględnieniem tych interesów, a Skarżący ubiegał się o dostęp do nieruchomości w celu możliwości utrzymania na niej infrastruktury telekomunikacyjnej wykorzystywanej do zaspokajania potrzeb lokalnej społeczności w zakresie dostępu do Internetu szerokopasmowego, telewizji cyfrowej i telefonii. W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto, na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy ponownie rozpoznając sprawę, niezależnie od obowiązku zastosowania się do wyrażonego w niniejszej sprawie poglądu prawnego, będą w pierwszej kolejności zobowiązane ocenić znajdujące się w aktach sprawy dowody na przeprowadzenie negocjacji zmierzających do zawarcia umowy, o której mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 z późn. zm.). Skarżąca przy wniosku o wydanie decyzji przedstawiła pismo skierowane do P. M., podczas gdy właścicielem nieruchomości jest M. M.. Pismo to powróciło do nadawcy (skarżącej) z adnotacja poczty "nie podjęto w terminie" co oznacza, że adresat – właściciel nieruchomości nigdy nie zapoznał się z jego treścią. Trudno zatem twierdzić, że 30 dniowy termin do zawarcia umowy w ogóle rozpoczął swój bieg. Nadto do negocjacji zmierzających do zawarcia umowy nie stosuje się przepisów kpa o doręczeniach zastępczych (art. 44 kpa), bo skarżąca nie jest organem administracji publicznej prowadzącym jurysdykcyjne postępowanie administracyjne. Zasadniczy jednak problem prawny w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w świetle art. 33 przywołanej wyżej ustawy w związku z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm.) istnieje możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w sytuacji zrealizowania inwestycji. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 z późn. zm.), właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, jest obowiązany umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości. Przy czym korzystanie z nieruchomości jest odpłatne, chyba że strony postanowią inaczej (ust. 2). Warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie (ust. 3) Jeżeli w tym terminie nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ust. 7). Natomiast zgodnie art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1954 z późn. zm.) operatorem jest przedsiębiorca telekomunikacyjny lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych lub świadczeniu usług towarzyszących. Skarżąca jest operatorem w rozumieniu tego przepisu. W ocenie Sądu organy nieprawidłowo zinterpretowały art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, odnosząc ten przepis jedynie do fazy realizacji inwestycji (instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzenie linii kablowych), natomiast nie dostrzegły, że ustawodawca nałożył również na właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości obowiązek umożliwienia korzystania z nieruchomości m.in. przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu również w zakresie eksploatacji i konserwacji zainstalowanych urządzeń telekomunikacyjnych. Zatem przepis art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie reguluje jedynie kwestii ograniczenia sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości do etapu poprzedzającego wykonanie inwestycji, ale wyraźnie reguluje także fazę po wykonaniu inwestycji, tj. eksploatację infrastruktury telekomunikacyjnej i jej konserwację. Wskazuje na to użycie spójnika i partykuły "a także" przed wyrazami "ich eksploatację i konserwację". Taką interpretacje przepisu wspiera też cel ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, którym jest ułatwienie i przyspieszenie realizacji tych inwestycji i ich eksploatacji. W sytuacji, w której właściciel nieruchomości w terminie 30 dni od wystąpienia do niego, nie zawrze umowy dotyczącej warunków korzystania z nieruchomości, odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 124 i 124a u.g.n. Z tym, że z odpowiedniego stosowania art. 124 u.g.n. nie wynika możliwość ograniczenia uprawnień wskazanych w art. 33 ust. 1, tylko do etapu poprzedzającego fazę realizacji inwestycji. Odpowiednie zastosowanie art. 124 u.g.n. to zastosowanie przewidzianej w nim procedury ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości a nie wskazanego w nim (okrojonego w stosunku do uregulowania z art. 33 ust. 1) sposobu ograniczenia z korzystania z nieruchomości. Regulacja zawarta w art. 33 ust. 1 tej ustawy w zakresie przesłanek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest pełna i nie podlega uzupełnieniu ani ograniczeniu przez przepisy u.g.n. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. I OSK 966/17, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości go podziela. Wskazać tez należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 u.g.n. nie może w tej sprawie znaleźć zastosowania, bowiem przepis ten, odmiennie od art. 33 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie zawiera regulacji dotyczącej eksploatacji i konserwacji infrastruktury (w tym telekomunikacyjnej). Regulację dotyczącą ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości celem wykonania konserwacji, remontów i usuwania awarii zawiera co prawda art. 124b ust. 1 u.g.n., uprawnienie to jest jednak ograniczone do okresu 6 miesięcy. Takiego ograniczenia nie zawiera art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. Również art. 30 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zawiera regulację dotyczącą ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ale dotyczy ona budynków. Ponadto nie przyznaje uprawnienia do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości na cele eksploatacji i konserwacji urządzeń. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Decyzja organu I Instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).